Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၇၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>"တည့်တည့်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ရမယ့် တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာတော့ ငါ လုပ်နိုင်တာ သိပ်မရှိပါဘူး..."</p> <p>လင်းတုန်းက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါ တတ်နိုင်သမျှတော့ နင့်ကို ကူညီပါ့မယ်..."</p> <p>ယီရင်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အင်း... နင် ကူညီလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ ယုံပါတယ်... ချည်နှောင်ခံထားရတဲ့ နွားတစ်ကောင်ထက်တောင် နင်မှာ ရွေးချယ်စရာ နည်းနေသေးတာကိုး..."</p> <p>သူ လည်ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။</p> <p>"သစ္စာဆိုထားတာ မရှိဘူးဆိုရင်တောင်... နင့်ကို ငါ ကူညီမှာပါ..."</p> <p>"အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နင်က လမ်းတစ်ဝက်မှာ လက်လျှော့ပြီး... နင်အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."</p> <p>ထိုစကားကြောင့် လင်းတုန်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ "အဲဒီလို လုပ်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး... ငါက အားနည်းချင် အားနည်းမယ်... ဒါပေမဲ့ သူရဲဘောကြောင်တဲ့သူ တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>သူမက တိုက်ပွဲအတွက် အကြောလျော့ရန် သူမ၏ လက်မောင်းကို ပခုံးဆစ်အတွင်း လှည့်ပတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ့ ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>"နင့်ကို သစ္စာဆိုခိုင်းတုန်းက အဲဒါကို ငါမှ မသိနိုင်တာ... ဟုတ်တယ်မလား... အခုတော့ နင့်ကို ငါ ပိုယုံသွားပါပြီ... နောက်တစ်ဆင့်လောက် ပိုပြီးတော့ပေါ့..."</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ သူမက သူ့အတွက် နောက်ထပ် ထောင်ချောက်တစ်ခု ထပ်မဆင်ထားခဲ့ပေ။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ၏ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို အိတ်ကပ်အသီးသီးထဲသို့ ခွဲခြား ထည့်သွင်းလေသည်။ သူသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို မကြည့်ဘဲ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထိုးထည့်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းတို့ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူအသုံးပြုရန် လိုအပ်လာနိုင်လေသည်။</p> <p>အစောင့်တစ်ဦးက ရာမ် အသုံးပြုခဲ့သည့်ပုံစံနှင့် တူညီသော ဥပုံသဏ္ဍာန် ရွှေရောင် မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးက ရွှေရောင်သန်းနေသော ဖန်သား နံရံများကို စတင် တည်ဆောက်နေလေသည်။</p> <p>"ကဲ... ဝေ့ရှီလင်းတုန်း... ငါတို့ အတူတူ ရှင်သန်မလား၊ သေဆုံးမလား ဆိုတာပဲ..."</p> <p>ယီရင် သည် နှင်းများ ပေါက်ကွဲလွင့်စင်သွားမှု တစ်ခုနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုသာ စွမ်းဆောင်နိုင်မည့် အမြန်နှုန်းဖြင့် အရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားလေသည်။</p> <p>သူမက ပထမဆုံး ဖန်သားနံရံကို ရိုက်ခွဲလိုက်ချိန်တွင်၊ ဖန်ကွဲသွားမှုနှင့်အတူ ပူပြင်းသော လေလှိုင်းတစ်ခု လွင့်စင်ထွက်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်းတုန်းကတော့ ရတနာများကို အချိန်ယူ၍ ထုပ်ပိုးနေလေသည်။ တိုက်ပွဲ မပြီးဆုံးမချင်း သူ မကူညီနိုင်သလို၊ သေမင်းဆီသို့လည်း သူ ခေါင်းငိုက်စိုက် ပြေးဝင်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံ က ၎င်းကို သူ၏ ကတိစကားအား ဖောက်ဖျက်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်မည်ဆိုလျှင်လည်း၊ ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်ပါစေတော့။</p> <p>မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် သည် သေးငယ်သွားအောင် ဖိသိပ်၍ မရသဖြင့်၊ ၎င်းကို ခေါက်သိမ်းရန် အထူးပြုလုပ်ထားသော သေတ္တာတစ်ခု လိုအပ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။ သူ့ထံတွင် ထိုသေတ္တာ မရှိသဖြင့်၊ မာဒြာ အနည်းငယ်ကို ၎င်းထံသို့ စီးဝင်စေလိုက်ပြီး၊ ရေခဲနေသော ကျောက်တုံးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ယီရင် ရှိရာသို့ သွားရာလမ်း တစ်လျှောက် သူ၏ အနောက်မှ ဆွဲခေါ်လာခဲ့လေသည်။ ၎င်းက လိမ္မာသော ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လိုက်ပါလာလေသည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်၌ ယီရင်တို့ တိုက်ပွဲက ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ အလင်းတန်းများက နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ရေနွေးငွေ့ မြစ်တစ်စင်းကို လောင်ကျွမ်းဖန်တီးလိုက်ပြီး၊ ယီရင် ၏ တန်ပြန် တိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့ရန် ဖန်သား နံရံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူမက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်နေသော်လည်း၊ အစောင့် နှစ်ဦးနှင့် မှော်ပစ္စည်း တို့က သူမကို အဝေးတွင် ထိန်းထားနိုင်ရန် သူတို့ ရနိုင်သမျှ လှည့်ကွက် အားလုံးကို အသုံးပြုနေကြလေသည်။</p> <p>ဝှစ်...</p> <p>ရွှေရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခုကို ရှောင်လွှဲရန် လေထဲတွင် သူမ ကျွမ်းထိုးလိုက်ပြီး၊ ဆယ့်ငါးပေမြင့်သော ဖန်သား နံရံတစ်ခုကို အပေါ်မှအောက်သို့ ဓားမာဒြာ ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင်... သူမ အကွာအဝေးကို ကျဉ်းမြောင်းသွားစေရန် အနှေးနှင့် အမြန်သာ လိုအပ်တော့ကြောင့် လင်းတုန်း သိလိုက်လေသည်။ သူမ အဲဒီလို လုပ်နိုင်သွားတဲ့အခါ ဘာဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကိုလည်း သူ သိလေသည်။</p> <p>လင်းတုန်း ရှေ့သို့ တက်သွားစဉ် တိုက်ပွဲကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် တိမ်တိုက်ကို ဆွဲလျက် ဘိုးဘေး ဂူသင်္ချိုင်း ၏ အောက်ဆုံး လှေကားထစ်သို့ သူ ရောက်ရှိချိန်တွင်၊ ယီရင်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီ၌ သွေးထွက်နေသော အလောင်း နှစ်လောင်းနှင့်၊ တစ်ချိန်က ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်၏ မှော်ပစ္စည်း တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော တစီစီ မြည်နေသည့် ရွှေရောင် ပြားများသာ ရှိနေလေတော့သည်။</p> <p>"သူတို့ သေသွားပြီလား..."</p> <p>လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။ သူ ဘာလို့ မေးမိသလဲ ဆိုတာကိုတော့ သေချာ မသိပေ။ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေကျောင်းတော် ဘက်မှ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်ရေးသမား နှစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းက သူ့အတွက်တော့ အရေးမကြီးပေ။</p> <p>ယီရင်က သူမ၏ ဓားသွားကို နှင်းများဖြင့် သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူမ၏ ဝတ်ရုံစွန်းကို သုံး၍ ခြောက်သွေ့အောင် သုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တွေက မြွေရေခွံထက်တောင် ပိုမာကျောတယ်... ဒီလူကတော့ အသက်ရှူဖို့ သိပ်အချိန်မကျန်တော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ မလိုအပ်ဘဲ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တွေကို ထပ်ပြီး ရင်မဆိုင်ချင်လို့ပါ... အမျိုးသမီးကတော့ သူမရဲ့ ကျောင်းတော် က လူတွေ ရောက်လာတဲ့အထိ တောင့်ခံထားနိုင်လောက်တယ်... သူမက နာကျင်လွန်းလို့ သတိလစ်သွားတာ..."</p> <p>သွေးစွန်းနေသော နှင်းများကို ရှောင်ကွင်းလျက်၊ လင်းတုန်းသည် ယီရင် ၏ နောက်မှ လှေကားပေါ်သို့ လိုက်တက်သွားလေသည်။</p> <p>"ကျင့်ကြံသူ တွေက နာကျင်မှုတွေကို ကျော်လွန်နေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ..."</p> <p>"ဘယ်သူမှ နာကျင်မှုကို မကျော်လွန်နိုင်ပါဘူး..."</p> <p>သူမက ပြောလိုက်ပြီး၊ မြင့်မားသော တံခါးကြီး တစ်ချပ် ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းက သစ်သားနှင့် တူသော်လည်း၊ မာကျောသော ကျောက်သားကဲ့သို့ ထာဝရ တည်တံ့မည့် အော်ရာ များကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။ အတွင်းဘက်မှနေ၍၊ ကျောက်တုံးပေါ်သို့ သံမဏိဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုအသံက လေထုထဲတွင် အဆုံးမဲ့ သန့်စင်စွာ တွဲလောင်းကျကျန်ရစ်နေလေသည်။</p> <p>"ချိတ်ပိတ်စာရွက်တွေရော..."</p> <p>သူမ၏ အနီရောင် ကြိုးခါးပတ်ကို ပြင်ဆင်ရင်း သူမက မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းတုန်းက စာရွက် အစုအဝေးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"နင့်ရဲ့ တာဝန်ကို ငါ့ကို ပြောပြစမ်း..."</p> <p>သူမက အမိန့်ပေးလိုက်သော်လည်း လင်းတုန်းကတော့ စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။ သူမသည် အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ရှိ မည်သည့် ကျောက်စိမ်းအဆင့် ထက်မဆို ပိုမို အစွမ်းထက်လေသည်။ သူမက သူ့ထက် အသက် အနည်းငယ်သာ ကြီးသော်လည်း၊ သူ့ကို အမိန့်ပေးရန် အခြား မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ အခွင့်အရေး ရှိလေသည်။</p> <p>"ဒီ ချိတ်ပိတ်စာရွက်တွေကို တံခါးရှေ့မှာ စက်ဝိုင်းပုံစံ ငါ ချထားမယ်..."</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"နင်က သူ့ကို အပြင်ရောက်အောင် မြှူခေါ်ထုတ်လာခဲ့... ငါက သူ့ဆီကို ချိတ်ပိတ်စာရွက် တစ်ရွက် ပစ်ပေါက်ပြီး ပြေးမယ်... အဲဒီအချိန်မှာ နင်က သူ့ကို ဒီနေရာမှာ တိုက်ခိုက်... မြေကြီးပေါ်က ချိတ်ပိတ်စာရွက်တွေက နင့်ကို ကူညီပေးလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ အဲဒါက မလုံလောက်ဘူးဆိုရင်... ငါ ပြန်လာပြီး သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ် ချိတ်ပိတ်မယ်..."</p> <p>သူမက သူ့ကို အကဲခတ် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါက နင့်ကို ပြေးခိုင်းတယ်လို့ ထင်နေရင်တော့... နင် ကြားတာ မှားသွားပြီ..."</p> <p>"ဒါတွေကို နေရာချဖို့ ငါ ပြေးရမှာပဲလေ..."</p> <p>ခရမ်းရောင် အလံ တစ်လက်မခန့်ကို ထုတ်ပြရင်း လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"နောက်ပြီး ငါက ပြေးနေတာတောင် မဟုတ်ဘူး... မဟာဗျူဟာကျတဲ့ အထောက်အပံ့တွေ ပေးနေတာ...”</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် သတ္တုများ အော်ဟစ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ တံခါးကြီး နှစ်ပိုင်း ကွဲထွက်သွားလေသည်။ တစ်ခုခုက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လာမဆောင့်မီ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသော အလင်းရောင်နှင့် နာကျင်ဖွယ်ရာ ဆူညံသံမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ သူ မမှတ်မိလိုက်ပေ။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် လှေကားထစ်များမှ လိမ့်ကျသွားပြီး အောက်ခြေတွင် ကျောပြင်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားလေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save