Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>ကျောပိုးအိတ် အပြည့်ကို ကျောရိုးဖြင့် ဖိချထားမိခဲ့သည့် ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်ကတည်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်ရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့သေးပေ။ သူ၏ ရှားပါးသော နယ်နိမိတ် အလံများ နှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်း တစ်ခဏမျှ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သူ့ကိုယ်သူ သနားနေမိလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် အမှန်တရားက ပြိုကျလာသည်။ ထိုတံခါးကြီးသည် အတွင်းဘက်မှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ကွဲထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လာဆောင့်မိခြင်းမှာ၊ သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ ယီရင်က သူ့ကို အနောက်သို့ အမြန် တွန်းထုတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင်၊ လှေကားထိပ်တွင် သူ နှစ်ပိုင်းပြတ်၍ လဲကျနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရွှေအဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်၊ ရှေးဟောင်း ဂူသင်္ချိုင်း အတွင်း ချိတ်ပိတ်ခံထားရသည်ဟု သူတို့ ယူဆထားခဲ့သော စိတ်ဝိညာဉ်သည် ပင့်ကူအိမ် တစ်ခုကို ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သကဲ့သို့ ၎င်း၏ အချုပ်အနှောင်များကို ဖြတ်တောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။ ၎င်းက ချိတ်ပိတ်ခံထားရခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>၎င်းက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘာမှ ကျိုးပဲ့သွားခြင်း သို့မဟုတ် သွေးထွက်နေခြင်း မရှိကြောင်း သေချာစေရန် အမြန် စစ်ဆေးလျက်၊ သူ၏ ပွန်းပဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်အောင် သူ အားယူလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ဓားသူတော်စင်၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ လူတစ်ယောက်အပေါ်သို့ မှန်ရည်များ လောင်းချထားသည့်အလား၊ လူသားပုံစံရှိသည့် လှိုင်းထနေသော အရည် သံမဏိ အစုအဝေးကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာမှာ မျက်နှာသွင်ပြင် လုံးဝ မရှိဘဲ ပြောင်စင်နေကာ၊ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ရောင်ပြန်ဟပ်မှု တစ်ခုအဖြစ် ပွတ်တိုက် အရောင်တင်ထားလေသည်။ ၎င်းတွင် လက်များ သို့မဟုတ် ခြေထောက်များ မရှိဘဲ၊ ပြတ်တောက်မှု မရှိသော သတ္တုချပ်ကြီး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် ခရု တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျှောတိုက် သွားလာနေလေသည်။</p> <p>ထိုဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်သည် လင်းတုန်း တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ပုံသွင်းဖန်တီးထားသည့် မည်သည့်အရာထက်မဆို အများကြီး ပိုမို ခိုင်မာပြီး ပို၍ အစစ်အမှန် ဆန်နေလေသည်။ မာဒြာဟု သူ မှတ်မိနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အစိတ်အပိုင်းများမှာ ၎င်း၏ ရင်ဘတ်ကို ကြက်ခြေခတ် ဖြတ်သန်းနေသော ကွင်း သုံးကွင်းသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ကွင်းမှာ တောက်ပသော အဖြူရောင် ကွင်းဆက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ကွင်းမှာ ကြက်သွေးရောင် ဖြစ်ကာ၊ နောက်တစ်ကွင်းမှာ မင်ရောင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေလေသည်။ ချောမွေ့သော မျက်နှာပြင်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော မြင်ကွင်းကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေစဉ်၊ ထို စက်ဝိုင်းများသည် ဓားဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်၏ ရင်ဘတ်တစ်ဝိုက်တွင် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေကြလေသည်။</p> <p>၎င်းက အလောင်း နှစ်လောင်းနှင့် အနောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာနေသော လင်းတုန်း ကို ရောင်ပြန်ဟပ် ပြသနေ၏။ ထို့နောက် ၎င်း၏ အကြည့်က ယီရင် ၏ အပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ ထိုနေရာတွင် ၎င်း ရပ်တန့်သွားလေသည်။</p> <p>တပည့်ဖြစ်သူသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဓားဗလာဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်၌ သူမသည် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်၏ သာမန် ပဲ့တင်သံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ ၎င်း၏ အနီရောင် ကွင်းသည် သူမ၏ ခါးပတ်ဖြစ်ပြီး၊ အမည်းရောင် ကွင်းသည် သူမ၏ စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံများ ဖြစ်ကာ၊ အဖြူရောင် ကွင်းသည် သူမ၏ ဖြူဖျော့သော အမာရွတ်များ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ပြောင်လက်နေသော သတ္တုရောင်သည် သူမ၏ တောက်ပသော ဓားသွားပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>"တပည့်က ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."</p> <p>သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ နေရာတွင် အခြား တပည့် တစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုသေလေးစားစွာ အရိုအသေပေးမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမကတော့ ဝိညာဉ်ထံမှ မျက်လုံးမလွှဲခဲ့ပေ။</p> <p>အသက်ရှူချိန် အတော်ကြာသည်အထိ၊ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်သည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ လုံလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားသော ဝိညာဉ်များသည် စကားပြောဆိုနိုင်ကြသည်။ ထို့အပြင် ဤအရာက သူ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သံသယဝင်စရာ မလိုပေ။</p> <p>မကြာမီ ၎င်းက စကားပြောလာပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ဆရာနှင့် တပည့်တို့၏ ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုက သူ့ကို နယ်နိမိတ်ချထားရန် အချိန်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ သူ ချိတ်ပိတ်စာရွက်များကို မချထားနိုင်မီမှာပင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်က တံခါးကို ဖောက်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းကို ချိတ်ပိတ်စာရွက် တစ်ရွက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို သူ စောင့်ကြည့်နေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အရည် သံမဏိ လက်တံ ခြောက်ခုက ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်၏ ကျောပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် ပြန့်ကားပြီး ချွန်ထက်သွားကာ၊ ဓားသွားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အလင်းကွင်း တစ်ခုအောက်တွင် ရပ်နေသည့်အလား ဖြစ်သွားလေသည်။ ၎င်းက စကားမပြောသေးပေ။</p> <p>စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ၊ ၎င်းက တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်၏ ပင်မ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်နေသော်လည်း၊ ၎င်း၏ ဓားသွားများသည် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။</p> <p>ယီရင်က တုံ့ပြန် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ လက်နက်များ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ပေါက်ကွဲမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ သူတို့၏ အောက်ရှိ လှေကားထစ်များ အက်ကွဲသွားပြီး၊ ကျောက်စများ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ထို့နောက် တိုင်လုံးအထူကြီးများတွင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>မမြင်ရသော ဘီလူးကြီးများက မြေကြီးကို ပုဆိန်များဖြင့် ခုတ်ထစ်နေသည့်အလား နှင်းပြင်ကြီး ဟက်တက်ကွဲသွားသည်။ အနီးအနားရှိ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးသည်လည်း နှစ်ပိုင်း ပြတ်ကျသွားလေသည်။</p> <p>လင်းတုန်းသည် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး၊ သူ တတ်နိုင်သမျှ မာဒြာများ အားလုံးကို ၎င်းထံသို့ ဖြည့်သွင်းပေးလိုက်လေသည်။ သူသည် ဓားများ ရိုက်ခတ်သွားသည့် မြင်ကွင်း တစ်ခုကိုမျှ မမြင်လိုက်ရပေ။ သို့သော် အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေသည့်အလား တောင်စောင်း တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေသော ဓားချင်းရိုက်သံများ အားလုံးကိုတော့ သူ ကြားနေရလေသည်။</p> <p>ယီရင်က ဘယ်လိုပဲ ယုံကြည်နေပါစေ၊ သူကတော့ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ဆီသို့ ဘယ်သောအခါမျှ ချဉ်းကပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို သေစေမည့် ခုတ်ချက်ကို သူ မြင်တွေ့ခွင့်ရမည်ပင် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယီရင် အနေဖြင့် ၎င်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ပြီး၊ ၎င်း၏ ရုပ်ဝတ္ထု သဏ္ဍာန် အချို့ကို ဆုံးရှုံးသွားစေရန်သာ သူ မျှော်လင့်နိုင်လေတော့သည်။ ပြင်ပမှ စွမ်းအင် ထောက်ပံ့မှု မရှိပါက၊ ၎င်းသည် ပြန်လည် နာလန်ထနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းက ပို၍ အားနည်းလာသင့်လေသည်။ သို့သော်လည်း၊ ယီရင်လည်း ထိုနည်းတူပင် အားနည်းလာပေလိမ့်မည်။</p> <p>သွေးများ ပန်းထွက်လာမှုက၊ သတိလစ်နေသော ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ အစောင့်များသည် နောက်ဆုံးတွင် အသက်မရှင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေလေသည်။ အလောင်းများထဲမှ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ခုမှာ လောင်ကျွမ်းနေသော ရွှေရောင် ကြိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုမှာ အဝါရောင် သန်းနေသော ဖန်သား အရိုးစု တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းတို့သည် အပြည့်အဝ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခြင်းပင် မရှိသေးမီ၊ နောက်ထပ် မမြင်ရသော ဓားသွားများက ၎င်းတို့ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ခုတ်ထစ်ပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>‘ဒီအတွက် ငါတို့မှာ အချိန်မရှိဘူး…’</p> <p>လင်းတုန်းက တိမ်တိုက် သယ်ဆောင်သွားနိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ထွက်ပြေးရင်း တွေးလိုက်သည်။ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ မှ လူများ ရောက်မလာမီ သူတို့ ဒီတိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် အတားအဆီးကို ချထားရန် သူ လုံလောက်အောင် အနီးသို့ မသွားနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ယီရင်သည် သူမ၏ အဆုံးမဲ့ ဓား နည်းစနစ်ကို ပြသခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အသုံးပြုနေသော ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦး ရှိနေသဖြင့်၊ သူတို့သည် လည်ပတ်နေသော မမြင်ရသည့် ဓားသွား ရာပေါင်းများစွာ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံနေရနိုင်လေသည်။ အလံ တစ်ခုကို စိုက်ထူရန် လုံလောက်အောင် နီးကပ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားခြင်းက သေမင်းကို စိန်ခေါ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ချိတ်ပိတ်စာရွက် တစ်ရွက်ဖြင့် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အနီးသို့ ရောက်သွားခဲ့လျှင်၊ သူ အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>တိုက်ပွဲက သူ့အနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာမည်စိုးသဖြင့် သူ အနောက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ခပ်လှမ်းလှမ်း အနောက်ဘက်တွင် အရင်က သူ သတိမထားမိခဲ့သော အရာတစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>ဂူသင်္ချိုင်း၏ အရိပ်အောက်တွင် ခိုအောင်းနေသော သစ်သားတဲငယ်လေး တစ်လုံး ရှိနေသည်။ ထို့ပြင် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကလေးတစ်ယောက်က တဲထောင့်မှနေ၍ တိုက်ပွဲကို ချောင်းကြည့်နေလေသည်။</p> <p>ကလေးက သူ၏ လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက တိုက်ပွဲရှိရာဆီသို့ ထိုးစိုက်သွားလေသည်။ လင်းတုန်း၏ နှလုံးသား ရပ်တန့်သွားလေသည်။</p> <p>အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော…</p> <p>တစ်ခုခုက ထိုအလင်းတန်းကို လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သဖြင့်၊ ၎င်းက ကောင်းကင်ယံသို့ ကွေးညွှတ် ပျံသန်းသွားသည်။ သို့သော် ကောင်မလေးရော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ပါ ထို ကျူးကျော်သူကို ကိုင်တွယ်ရန် အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။</p> <p>သူသည် လင်းတကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ဝံပုလွေနှင့် ကျားတို့ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး၊ ထိုအခါမှသာ အလောင်း နှစ်ခုစလုံးကို အားရပါးရ စားသောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် လင်းတုန်းကို ချိတ်ပိတ်စာရွက်များနှင့်အတူ ချဉ်းကပ်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>တောင်ထိပ်မှ အေးခဲနေသော လေပြင်းများက အလွန် နီးကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဝှိုက်ဟောက သူ့ကို သတိမထားမိသေးပေ။ ဒီနေရာမှာ သူ့အတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိနေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အကြီးအကဲကို အချိန်ဆွဲထားနိုင်ပြီး ယီရင်ကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူ့တွင် အချိန်မရှိပေ။ ဝှိုက်ဟောသည် မည်သည့် စက္ကန့်တွင်မဆို သူ့ကို သတိထားမိသွားနိုင်လေသည်။ သူ အခု ချက်ချင်း လှုပ်ရှားရမည်။</p> <p>သူသည် ပြာလဲ့လဲ့ မီးတောက် ပါဝင်သော ဖန်ပုတီးစေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် လှိမ့်ကစားလိုက်လေသည်။ အကယ်၍ ဆူရီရယ် သာ ကြည့်နေမည်ဆိုလျှင်၊ ယခု သူ၏ ကံကြမ္မာထဲတွင် သူမ ဘာကို မြင်တွေ့ရမည်နည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save