Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းတုန်းက နံရံဆီသို့ ယိမ်းထိုး လျှောက်သွားချိန်တွင်၊ အကြီးအကဲသည် နားလည်၍မရသော အသံများဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေလေသည်။ ဖိနပ်တစ်ဖက်က လင်းတုန်း၏ နှာခေါင်းကို ဂျွတ်ခနဲ အသံမည်အောင် ဝင်ဆောင့်သွားသည်။ ထိုအခါ သွေးများက သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ စီးကျလာလေသည်။ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ၏ အလင်းလှံတံများက ဆေးခြယ်ထားသော မျက်နှာကြက်၊ တိုင်လုံးများနှင့် နံရံများကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သို့သော် တစ်ခုမှ လင်းတုန်းထံသို့ မရောက်လာခဲ့ပေ။</p> <p>မကြာခင် ရမ်းကားနေသော လက်သီးတစ်ချက်က သူ၏ ခေါင်းဘေးဘက်ကို ထိမှန်သွားသည်။ ထိုအခါ သူ၏ ပတ်လည်ရှိ လောကကြီးက လည်ထွက်သွားလေသည်။ သူ မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းသို့ သွားနေပါစေဟု မျှော်လင့်ရင်း၊ ခြေဆွဲကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေသည်။</p> <p>အောက်ခြေ ကြမ်းပြင်က သူ၏ ခြေအောက်မှ ပြုတ်ကျသွားသောအခါ၊ သူ မှန်ကန်စွာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြောင်း သူ သိလိုက်လေသည်။ သူတို့သည် ယီရင်မတော်တဆ ဖွင့်ထားခဲ့သော နံရံဘေးဘက်ရှိ အပေါက်ထဲမှ လိမ့်ထွက်သွားကြလေသည်။</p> <p>ဝှိုက်ဟောက သူ့ထံမှ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ လက်တစ်ဖက်က လေထဲတွင် ယက်ကန်ယက်ကန် ဖြစ်နေပြီး အခြား လက်တစ်ဖက်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ပစ်လွှတ်နေလေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက လင်းတုန်းနှင့် ဆုံသွားသည်။ ထိုအခါ သူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ထိတ်လန့်နေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းအောင် ပုံပေါက်နေလေသည်။</p> <p>လင်းတုန်း အနေဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့ကို မတားဆီးနိုင်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ အကြိမ်ကြိမ် ပြုတ်ကျခဲ့ဖူးလေပြီ။ ၎င်းကို မျှော်လင့်ထားရန် သူ သင်ယူခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့၊ သူ ကြိုတင် စီစဉ်ထားခဲ့လေသည်။ လွင့်မျောနေသော အနီရောင် တိမ်တိုက်၏ အစွန်းကို သူ ဖမ်းဆွဲလိုက်နိုင်လေသည်။</p> <p>မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက်ကို သူ၏ နောက်မှ ဆွဲခေါ်လာရန်အတွက် သူ့ထံတွင် ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံး ခွန်အားစက်ကလေးအထိ အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ သူ့ကိုယ်သူ ဆွဲတင်ပြီးသောအခါ၊ သူသည် လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းလျက် ခွေကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ့ထံ၌ ဘာဆိုဘာမှ မကျန်တော့ပေ။ မာဒြာ လည်း မရှိ၊ ခွန်အားလည်း မရှိတော့ချေ။ သူ၏ မျက်လုံးများပင် မျက်ရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့တွင် သွေးများ ပြည့်နှက်နေကာ၊ သူ၏ နားများသည်လည်း တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းများကြောင့် အူနေလေသည်။ အိပ်မက်တစ်ခုထဲတွင် ကဲ့သို့ သူ လွင့်မျောနေခဲ့သည်။ နာကျင်မှုနှင့် အသက်ရှင်ခွင့်ရခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်မှုမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ သူ မခံစားရတော့ပေ။</p> <p>သူ၏ ဝိညာဉ်ထံမှ လမ်းညွှန်မှု မရှိတော့သဖြင့်၊ တိမ်တိုက်သည် မြေပြင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျောဆင်းသက်သွားလေသည်။</p> <p>သူ၏ အောက်ဘက် ပေရာပေါင်းများစွာ အကွာတွင်၊ အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကျောက်ဆောင်များကို ဝင်ဆောင့်သွားလေသည်။ အကြီးအကဲ အသက်ရှင်သွားမည်ကို ထိတ်လန့်လျက်၊ ပိုမို သေချာစွာ ကြည့်ရှုနိုင်ရန် သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ မျက်ရည်များကို သူ သုတ်ဖယ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအခါ ရွှေရောင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုက ကလေး အလောင်းထဲမှ ရုန်းထွက်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ တွန့်လိမ်နေသော လူပုလေး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ တောက်ပသော အဝါရောင် မျဉ်းကြောင်းများဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ပုံပျက်ပန်းပျက် မကောင်းဆိုးဝါးလေး တစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>‘ငါက ကျောက်စိမ်းအဆင့် တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ပြီးမှ... သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်ချက်နဲ့ ပြန်သေရမယ် ဆိုရင်တော့... ဒါက ကဗျာဆန်လွန်းရာ ကျနေလိမ့်မယ်...’</p> <p>လင်းတုန်းက တွေးတောလိုက်မိသည်။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တိုင်းက မကောင်းယုတ်မာကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝှိုက်ဟော၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကတော့ သေချာပေါက် ယုတ်မာလိမ့်မည်ဟု လင်းတုန်း သံသယရှိနေမိသည်။ ၎င်းက လွင့်မျော ထွက်ခွာမသွားခဲ့ပေ။ ဖားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက်၊ လင်းတုန်း၏ တိမ်တိုက် ဆင်းသက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>ယခုတော့ သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေလေပြီ။ ရွေးချယ်စရာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘဲ၊ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော သေခြင်းတရားဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောဆင်းသွားရန် စောင့်ဆိုင်းနေရလေသည်။ ၎င်းမှာ သူ သေဆုံးရမည်ဟု စိတ်ကူးထားခဲ့သော ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း... ဤဇာတ်လမ်းက သူ၏ မိသားစုနားသို့ ပြန်ပေါက်ပါစေဟု သူ မျှော်လင့်မိသည်။ သူ ဘယ်လောက်တောင် ခရီးပေါက်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို သူတို့ အံ့သြသွားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဘုတ်...</p> <p>အလေးချိန် တစ်ခုက မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး၊ လင်းတုန်း၏ မျက်လုံးများပေါ်သို့ အမှောင်ထု ကန့်လန့်ကာ တစ်ခု ကျဆင်းလာလေသည်။ ထို့နောက် ထိုအလေးချိန်က သူ၏ အပေါ်သို့ ဖိကျလာ၏။ ကျောပိုးအိတ်နှင့် ဖိကပ်နေသည့် နောက်ကျောဒဏ်ရာက ယခုထက် ပို၍ ဆိုးစရာ အကြောင်း မရှိတော့ချေ။ ဖိအားအောက်တွင် အသက်ရှူ လမ်းကြောင်း ပိတ်ဆို့သွားသဖြင့်၊ သူ၏ ပါးစပ်မှ အသက်ရှူကျပ်နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ယီရင်သည် သူမ၏ အပြင်ဘက် ဝတ်ရုံကို သူ၏ မျက်လုံးများပေါ်မှ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို ဇောက်ထိုး ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမက... ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင် ရှိနေလေသည်။ အရင်က သူမ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခု သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးစိမ်းများနှင့်ဆိုလျှင်၊ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် သင်္ချိုင်းတွင်းထဲမှ တွားသွား ထွက်လာသူ တစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။</p> <p>"အောက်ပြုတ်မကျစေနဲ့..."</p> <p>သူမက ပြောလိုက်ရာ၊ လင်းတုန်းက သူမ၏ အကြံဉာဏ်ကို လက်ခံ၍ တိမ်တိုက် ကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဖက်တွယ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p>ယီရင်၏ မာဒြာ က မှော်ပစ္စည်း ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ၎င်းက လေထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဆောင့်တက်သွားလေသည်။ ၎င်းက အပေါ်သို့ တက်ချင်သည့်ပုံ မပေါ်သော်လည်း၊ သူမက ၎င်းကို အတင်းအကျပ် တွန်းတင်လိုက်သည်။ အချိုးမကျသော ဆောင့်တက်မှု ပုံစံဖြင့် ကျောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်... ၎င်းသည် ဂူသင်္ချိုင်း နံရံရှိ အပေါက်မှတစ်ဆင့် လျှောဝင်သွားပြီး သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြလေသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."</p> <p>လင်းတုန်းက အမောတကော ပြောလိုက်သည်။ သူမက အသိအမှတ်ပြုသည့် အနေဖြင့် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သံမဏိ လက်တံတစ်ခုက ၎င်းနှင့်အတူ မြင့်တက်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ ဓားသူတော်စင် ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ၏ ကျောပြင်ရှိ ဓားသွား ခြောက်ခုထဲမှ တစ်ခုနှင့် ပုံစံတူပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းသည် ယီရင်၏ ကျောပြင်မှနေ၍ ပင့်ကူ တစ်ကောင်၏ ခြေထောက် တစ်ချောင်းကဲ့သို့ တွဲလောင်းကျနေလေသည်။</p> <p>"ရွှေအဆင့် ဆိုတာ အဲဒီလို ပုံစံမျိုးလား..."</p> <p>သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ယီရင်သည် သူမ၏ ဝတ်ရုံများထဲတွင် စမ်းသပ်ရှာဖွေကာ အိတ်ကပ်များကို မွှေနှောက်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါ့ မှတ်ဉာဏ်သာ မှန်မယ်ဆိုရင်... ဆရာက ငါ့အတွက် ချန်ထားခဲ့တာ..."</p> <p>တစ်ခဏအကြာတွင်၊ သူမ၏ လက်သည် ခိုင်မာသော ရွှေစင် တံဆိပ်ပြား တစ်ခုနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ အလယ်ဗဟိုတွင် ရိုးရှင်းသော ဓားပုံစံ တစ်ခု ပါရှိသည်။ သူမက ဖဲကြိုးကို လည်ပင်းတွင် စွပ်လိုက်ပြီး တံဆိပ်ပြား ကို ကိုင်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>လင်းတုန်း တစ်ယောက် ခွေကျသွားပြီး သာယာသော သက်သာရာရမှုတွင် နစ်မြုပ်နေလိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ကို သူ အလဟဿ မဖြုန်းတီးခဲ့ရပေ။ ထို့အပြင် အခုဆိုလျှင် သူ့ဘက်မှာ ရွှေအဆင့် တစ်ယောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"အခုကော ငါ့ကို ယုံပြီလား..."</p> <p>သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"လုံးဝ မယုံတာထက်စာရင်တော့ ပိုလာပါပြီ... ငါတို့ အတွက် အစစ်အမှန် စမ်းသပ်မှုက ရောက်မလာသေးဘူး"</p> <p>သူမက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်သူမ ထိုင်လျက် အနေအထားသို့ အားယူ ရွှေ့လိုက်ရာ၊ သူမ၏ ကျောပြင်ရှိ ခြေတံအသစ်က သူမနှင့်အတူ လှုပ်ရှားသွားလေသည်။</p> <p>လင်းတုန်းက လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ ငိုချင်လုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများကို သယ်ဆောင်လာသည့် သံချေးရောင် တိမ်တိုက် နောက်ထပ် သုံးခုက ရပ်တန့်သွားလေပြီ။</p> <p>"ကြည့်ပါဦး..."</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အခုပဲ ရောက်လာပြီ..."</p> <p>ယီရင်က သူ့ကို ကြားသည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ သူမသည် ဂူသင်္ချိုင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဒူးထောက်နေလေသည်။ အရင်က သူ သတိမထားမိခဲ့သော အရာတစ်ခု၏ ဘေးတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အမည်းရောင် ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား တစ်ဦး၏ အလောင်းပင်...။</p> <p>သူ၏ ပတ်လည်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာ မည်းနက်ပြီး ရှည်လျားသော မျဉ်းကြောင်းကြီး တစ်ကြောင်းအဖြစ် မီးလောင်ကျွမ်းနေလေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် ဓားတစ်လက်က အကာအကွယ်မဲ့စွာ ရှိနေသည်။ ဓားသွားမှာ သဘာဝမကျလောက်အောင် ဖြူလွလွ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>ယီရင်က နဖူးကို မြေကြီးနှင့် ထိသည်အထိ သူမ အလွန် နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ မှ ပထမဆုံး အမျိုးသားက တံခါးမှတစ်ဆင့် ပြေးဝင်လာချိန်တွင်၊ သူမက တတိယ အကြိမ်မြောက် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ ထိုလူ၏ လက်များက ရွှေရောင် တောက်ပနေပြီး၊ သူ၏ ကျောက်စိမ်းအဆင့် တံဆိပ်ပြား က သူ့ကို ကာကွယ်သူ တစ်ဦးအဖြစ် ဖော်ပြနေလေသည်။ ဒေါသထွက်နေသော မျက်လုံးများက လင်းတုန်းအပေါ်သို့ ပထမဆုံး ကျရောက်လာလေသည်။</p> <p>"တပည့်... အစီရင်ခံစမ်း..."</p> <p>သူက အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save