Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၄၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လီယောင်းက သူမ၏မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ အလေးအနက်စဉ်းစားဟန်ပြုရင်း  "ဟင်းလင်းပြင်ဓား... ဟင်းလင်းပြင်ပိုးချည်... စီနီယာအစ်ကိုကြီး အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်ပေးပုံက..." ဟု စကားစလိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>ရှန်းယွီက မေးလိုက်၏။</p> <p>"အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မ တကယ်သဘောကျတယ်"</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ဤနာမည်မှာ ထင်သလောက် အဆင်မပြေဘူးဟု တွေးနေမိသည်။ သို့သော် သူမ၏စီနီယာအစ်ကိုကြီးမှာ အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ ထိုအချက်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း သိပြီးသားဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဒါဆို သူဘာလို့ အဲ့လိုနာမည်ပေးရတာလဲ။</p> <p>အဖြေကတော့ တစ်ခုတည်းသာရှိသည်။ သူက သူမ၏လက်နက်ကို ဟင်းလင်းပြင်ဓားဟု အမည်ပေးပြီး သူ၏လက်နက်ကို ဟင်းလင်းပြင်ပိုးချည်ဟု အမည်ပေးထားခြင်းမှာ သူသည် သူမကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး လက်ထပ်ပေါင်းသင်းကာ တစ်သက်လုံး အတူတူဖြတ်သန်းချင်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။ သူမသည် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်လိုက်</p> <p>မိသည်။</p> <p>စီနီယာအစ်ကိုကြီးက သူမကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းနေတာပဲ သူမ ဘာလုပ်ရပါ့မလဲ။</p> <p>ရှန်းယွီကမူ ဤနာမည်မှာ မကောင်း၍လားဟု တွေးတောရင်း မေးစေ့ကို ပွတ်နေမိသည်။ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ ဘာဖြစ်နေတာပါလိမ့်။</p> <p>[အဆင်သင့်ပြင်ထားတော့ ရန်သူ ချဉ်းကပ်လာနေပြီ]</p> <p>ဧကရီက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ် လေးနက်သွားကြသည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် ကိုယ်ကိုကိုယ် တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူ လုပ်ဆောင်နိုင်သမျှ ပြင်ဆင်မှုအားလုံးကို အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ထားပြီးပြီဟု သူ ဆင်ခြင်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏အဝတ်အစားအကျပ်များကြားမှ ကြွက်သားများကို လိုက်လံစမ်းသပ်နေသော လီယောင်း၏အနားမှ သူ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ကိုယ်ပွားဖန်တီးခြင်းစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူနှင့် ထပ်တူကျသော ကိုယ်ပွားနှစ်ခု ဘေးတွင် ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုကိုယ်ပွားအသစ်နှစ်ခုနှင့် ယခင်ရှိနှင့်ပြီးသား ကိုယ်ပွားသုံးခုတို့မှာ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး အသီးသီး သတ်မှတ်ထားသော ဦးတည်ရာများဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဤကိုယ်ပွားများ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ရှန်းယွီက ခန့်မှန်းထားသည်။ ဤအစွမ်းဖြင့်ဆိုလျှင် မိစ္ဆာပန်းများကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖျက်ဆီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူ စိုးရိမ်ရသည့် တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ဗဟိုတိုက်ကြီးပင်။ သူတို့တွေ ပန်းအပြင်ဘက်မှာ စောင့်ကြိုမနေဖို့သာ သူ မျှော်လင့်မိသည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် လီယောင်း၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူမ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလားဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ လီယောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမ၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း အခက်အခဲ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေပုံပင်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဖိအားဒဏ်များ ပေါ်လာပြီးနောက် မျက်လုံးပြန်ပွင့်လာကာ သူမအနေဖြင့် အသွင်ပြောင်း၍ မရနိုင်ကြောင်း ရှန်းယွီကို ဝန်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ ထျန်းလင်းသည် ကမ္ဘာလောက၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေစဉ် ကမ္ဘာဦးအမြုတေ၏ စွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် အဆမတန် ကျဆင်းသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ အစောပိုင်းတွင် သူမ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း အခြေအနေကို သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်သည့်အခါ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာလောကကြီးက လက်နက်များကို ကောင်းချီးပေးနေသည့် ရတနာသန့်စင်ခြင်းဖြစ်စဉ်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် လက်နက် သုံးခုအထိ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်ထွက်လာခြင်းအပေါ် သူမ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ဤအခြေအနေ၏ နောက်ကွယ်က အကြောင်းအရင်းကို သဘောပေါက်သွားကာ သူမ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>ထျန်းလင်းသည် ဗဟိုတိုက်ကြီး၏ အစွမ်းအစကို သူမ အထင်ကြီးလွန်းခဲ့မိသည်ဟု တွေးကာ ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ လှုပ်ရှားမှု မရှိခြင်းမှာ သူမ လက်ထဲရှိ မသေမျိုးရတနာကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းကြောင့်သာ။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် လက်နက်သုံးခုရှိရုံနဲ့ မသေမျိုးရတနာကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ သူတို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"</p> <p>သူမက ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုလက်နက်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်းက အံ့ဩစရာကောင်းသော်လည်း အံ့ဩရုံသက်သက်ထက် ပိုမည်မဟုတ်ဟု သူမ ယူဆထားသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုအရာများမှာ အရာထင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူမသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ရွှေရောင်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ မသေမျိုးချီပင်။</p> <p>"မြေကမ္ဘာ မသေမျိုးအဆင့်ရဲ့ အစပျိုးအဆင့်ပဲ ရှိသေးလို့ တန်ဖိုး သိပ်မရှိဘူးဆိုပေမဲ့ အထောက်အကူတော့ ဖြစ်တာပေါ့"</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>"ဒါနဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ နိယာမကို အသုံးချလို့ ရပြီ"</p> <p>သူမသည် နှစ်သန်းပေါင်း တစ်ရာကျော်တိုင်အောင် လေ့လာဆည်းပူးခဲ့သော သူမ၏ နိယာမစွမ်းအားကို မြေကမ္ဘာ မသေမျိုးအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသူပင် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလားဟု သူမကိုယ်သူမ ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေသည်။</p> <p>...</p> <p>"ဘာ... မင်း အသွင်ပြောင်းလို့ မရဘူး ဟုတ်လား"</p> <p>ရှန်းယွီမှာ အလန့်တကြား မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>လီယောင်းက စိတ်မကောင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြရှာသည်။</p> <p>ရှန်းယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ဗလပွဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘာကြောင့် အခုမှ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။</p> <p>လီယောင်း၏ အသွင်ပြောင်းမှုပုံစံသည် အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ ထူးခြားနေသည်ကို သူ မေ့လုနီးပါးပင်။ အကယ်၍ လီယောင်းသာ တိုက်ပွဲဝင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့လျှင် သူတို့အဖွဲ့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဇာတ်လိုက်ကံတရားကိုပါ ထည့်တွက်မည်ဆိုပါက ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်အထိ အင်အားလျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>[မင်းတို့ ဘာတွေ ထိတ်လန့်နေကြတာလဲ]</p> <p>ဧကရီက ဝင်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သူမ အသွင်ပြောင်းလို့ မရတော့လို့ပါ"</p> <p>ရှန်းယွီက အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ဧကရီက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘာမှမစိုးရိမ်သည့်အလား သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"ဧကရီမှာ တစ်ခုခု ဖြေရှင်းချက် ရှိနေလို့လား"</p> <p>ရှန်းယွီက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်မိသည်။ ဧကရီဆိုသည်မှာ ဧကရီပီသစွာပင် အမြဲတမ်း နည်းလမ်းရှိနေမည်ဟု သူ တွေးလိုက်၏။</p> <p>ဧကရီက ပြုံးလိုက်ရင်း [ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လီယောင်းရဲ့ အသွင်က တကယ်တော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။ အဲဒီအသွင် ဖြစ်ပေါ်ဖို့အတွက် ထွေထွေထူးထူး မလိုပါဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ချင်း တစ်ထပ်တည်းကျဖို့ပဲ လိုတာပါ။ အားနည်းချက်တစ်ခုကတော့ တစ်စုံတစ်ခု အနည်းငယ် လွဲချော်သွားတာနဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်တာပါပဲ] ဟု ရှင်းပြသည်။</p> <p>[သူတို့နှစ်ယောက် စိတ်ချင်း တစ်ထပ်တည်းကျဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲတယ်]</p> <p>ဧကရီက ဆက်ပြောသည်။</p> <p>[ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ အဲဒါကို ဖြေရှင်းဖို့က အရမ်းလွယ်ပါတယ်]</p> <p>"ဘယ်လိုမျိုးလဲ"</p> <p>ရှန်းယွီက မည်သည့်နည်းလမ်းဖြစ်စေ သိချင်စိတ်ဖြင့် အတင်းမေးတော့သည်။</p> <p>[မေးရုံပဲ မေးလိုက်​လေ]</p> <p>ဧကရီက ရိုးရှင်းစွာပင် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"အဲဒါက..."</p> <p>သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး [ဟုတ်တယ် သူတို့ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်ရုံပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မင်းစကားဆိုရင် အမြဲတမ်း နားထောင်ကြတာပဲလေ။ သူတို့ကို တစ်သားတည်း ပေါင်းစည်းလိုက်ဖို့ပဲ ပြောလိုက်] ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင်မူ ချက်ချင်းလက်ငင်း အန္တရာယ်နှင့် မကြုံတွေ့ရသေးဘဲ ထိုနှစ်ယောက်ကို စိတ်ချင်းတစ်ထပ်တည်းကျစေရန်မှာ ခက်ခဲလှကြောင်း ဧကရီက တွေးနေမိသည်။ သူတို့သည် များသောအားဖြင့် အကျပ်အတည်းဖြစ်မှသာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပေါင်းစည်းတတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရန်သူ ရောက်လာသည့်အချိန်မှသာ ပေါင်းစည်းမည်ဆိုလျှင် အချိန်နောက်ကျသွားနိုင်သလို ဗျူဟာချရန်လည်း အချိန်ရမည်မဟုတ်ပေ။ ရှန်းယွီအနေဖြင့် သာမန် လီယောင်းနှင့်လည်း ဗျူဟာဆွေးနွေး၍ ရနိုင်သော်လည်း ဧကရီက ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမက ဉာဏ်သိပ်ထက်မြက်သည့်ထဲတွင် မပါသဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော လီယောင်းနှင့်သာ ဆွေးနွေးခြင်းက ပို၍ ထိရောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>လီယောင်း၏ ပုံစံနှစ်မျိုးစလုံးသည် သူတို့၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးအပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်ချင်း တူညီကြသဖြင့် ရှန်းယွီကသာ တောင်းဆိုလိုက်လျှင် စိတ်ချင်းညှိရန် လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု ဧကရီ ခံစားမိသည်။ သူမ ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ရှန်းယွီက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပေါင်းစည်းရန် ပြောလိုက်သည့်ခဏ၌ပင် ချက်ချင်း အောင်မြင်သွားတော့သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."</p> <p>လီယောင်းက စကားပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုတည်ငြိမ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သွားသလို အနည်းငယ်လည်း စနစ်တကျ ရှိသွားသည်။</p> <p>ရှန်းယွီ ပြုံးလိုက်မိသည်။ အသွင်ပြောင်းလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ အမူအရာများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ သတိပြုလိုက်မိ၏။ သူမ၏ စိတ်အတွင်းအောက်ခြေတွင် တကယ်ပဲ ဤကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လူမျိုး ဖြစ်နေသလားဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သာမန်အချိန်က လီယောင်းကို ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးအဖြစ် တွေးကြည့်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>သူသည် ထိုအတွေးများကို ခေါင်းခါယမ်းကာ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ အခုက ထိုအကြောင်းတွေ တွေးနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ သူတို့အတွက် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ပေ။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save