Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၄၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ကို ဆန့်ကျင်တာလား"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်မှုကို ခံရမလားဟု သူ တွေးတောမိသော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ်တွင် ဘာမှမရှိရာမှ ဖန်တီးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် အလွန်အမင်း ထက်မြက်လှသူ မဟုတ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ရူပဗေဒ၏ အပူစွမ်းအင်ဆိုင်ရာ ပထမနိယာမကို သိရှိထားသည်။ စွမ်းအင်ကို ဘာမှမရှိရာမှ ဖန်တီး၍မရနိုင်ချေ။</p> <p>သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ နောက်ထပ် ချီစွမ်းအင်စက်လုံးတစ်ခု စုစည်းလာပြီး အပြာရောင်နှင့် အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာမှမရှိရာကနေ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p>သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ဧကရီသည် ထိုဓာတ်ပြုမှုကို ပိုမိုအနီးကပ် အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ စွမ်းအင်များ တိုက်မိပြီး ဓာတ်ပြုမှု နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် ဝိုင်းစက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဧကရီက သူမ၏လက်ကို မေးစေ့အောက်၌ ထားလိုက်ရင်း [ဒြပ်ထုကို စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲတာလား... တကယ်ကို ထက်မြက်တဲ့ အကြံပဲ] ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[ဒါကို လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ တခြားတစ်ခုခုကိုရော တွေ့မိသေးလား]</p> <p>သူမက ထပ်မေးသည်။</p> <p>"တခြားတစ်ခုခုလား"</p> <p>သူက ပြန်မေးရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာမှမတွေ့ဘူး"</p> <p>ဧကရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထူးဆန်းလိုက်တာ သူ နိယာမတစ်ခုခုကို အရိပ်အယောင် မြင်တွေ့သွားပြီလို့ ငါ ထင်နေတာ။</p> <p>သူမ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။ အမှန်စစ်စစ်တွင် သူသည် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်နှင့် ဤသို့လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင်ချေ။ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သို့သော် ရှန်းယွီအတွက်တော့ ထိုအရာက ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>[သူ ရောက်လာပြီ]</p> <p>သူမက ဦးတည်ရာတစ်ခုသို့ လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ လီယောင်းနှင့် ရှန်းယွီတို့လည်း ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာများ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>လီယောင်းသည် ရှန်းယွီ၏လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူတို့ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။ သူတို့သည် ဂိုဏ်း၏ အစွန်အဖျားတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာကြသည်။ လူသူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လမ်းလျှောက်နေခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတိုင်းကို အိမ်ထဲ၌သာ နေရန် ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားပြီး ဂိုဏ်း၏ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကိုလည်း ရပ်တန့်ထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် အကာအကွယ်အတားအဆီး၏ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထျန်းလင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံအကျပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။</p> <p>"အို... ငါ့ရဲ့ ဆုလာဘ်လေးတွေက ငါ့ကို လာကြိုနေကြတာပဲ။ ငါ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားရတယ်"</p> <p>သူမက နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ဒီအတားအဆီးလေးကို ဖျက်ဆီးပြီးတာနဲ့ မင်းတို့ဆီ ငါ အရောက်လာခဲ့မယ်"</p> <p>သူမသည် လက်ကို အကာအကွယ်အတားအဆီးဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက ဤအချိန်ကိုက်မှုမှာ တကယ်ကို ဆိုးရွားလှသည်ဟု စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် အခြားတိုက်ကြီးများရှိ နေရာအသီးသီးတွင် အသင့်နေရာယူထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဗဟိုတိုက်ကြီးရှိ မိစ္ဆာပန်းအနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန်မှာမူ အခက်တွေ့နေရဆဲပင်။</p> <p>ထျန်းလင်းက ဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာပင် ရှန်းယွီသည် တိုက်စစ်အစီရင်ခံကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်ကို တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲထားရန် လိုအပ်နေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကြောခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချပြီး အစီရင်ခံများနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်သည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားရာ စွမ်းအင်ပိုင်းတွင်မူ သူ အလိုရှိသလောက် သုံးစွဲနိုင်သည်။</p> <p>သူသည် တိုက်စစ်အစီရင်ခံ ဆယ်ခုစလုံးကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ထျန်းလင်းဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူမသည် ချဉ်းကပ်လာသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြည့်ပြီး အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကမ္ဘာဦးအမြုတေ၏ တစ်ဝက်ကို သန့်စင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်သည်ဟု သူမ တွေးနေမိ၏။</p> <p>"အမယ်လေး... ချစ်စရာကောင်းတဲ့ လှည့်ကွက်လေးပါလား"</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုမှုကိုတော့ ငါ ငြင်းပယ်ရလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ သိတယ်မလား... ငါ့အဝတ်အစားတွေ အညစ်အကြေး ပေကျံသွားမှာကို ငါ မလိုလားဘူးလေ"</p> <p>ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူမက လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးမှာ မူလကတည်းက မတည်ရှိခဲ့သည့်အလား ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။</p> <p>"ဒါတော့ မကောင်းတော့ဘူး"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက အချိန်နယ်ပယ်ပဲ"</p> <p>[မဟုတ်ဘူး အဲဒါထက် ပိုဆိုးတယ်။ ဒါက အချိန်နိယာမပဲ]</p> <p>ဧကရီက ပိုမိုတည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဒီလူကို သူမ ဘာကြောင့် ကြိုတင်နိမိတ်မဖတ်နိုင်ခဲ့တာလဲဆိုသည်ကို ယခုမှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ဤသူသည် အထက်ဘုံမှ လာသူဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာအကျိုးအမြစ်ကို ဘယ်လိုဖုံးကွယ်ရမလဲဆိုတာကို ကောင်းစွာ သိရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားသည်လည်း အထက်ဘုံမှ ဖြစ်နေသည်ကို သူမ ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည်။ ဤအကြောင်းအရာများက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်နွှယ်နေသလားဟု သူမ တွေးတောနေမိ၏။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ပစ်မှတ်ထားနေသည်ဆိုသည့် အချက်မှလွဲ၍ အခြားရှင်းပြချက်မရှိပေ။</p> <p>မဟုတ်သေးပေ။  ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူတို့သည် လီယောင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်းပင်။</p> <p>ငါ မသိအောင် ဒီလောက်အထိ ကြိုတင်စီစဉ်နိုင်စွမ်း ရှိသူလား။  အရာအားလုံးကို သူ့ရဲ့ ကစားကွင်းတစ်ခုလို သဘောထားပြီး ရွှေ့ကွက်တွေကို စိတ်ကြိုက် ကစားနေတာပဲ။ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက အမှန်တကယ်မှာ ဘယ်လောက်အထိတောင် အစွမ်းထက်နေမှာလဲ။</p> <p>ရှန်းယွီ နံပါတ် ၅ သည် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေသည်။</p> <p>အခြေအနေက တကယ်ကို မကောင်းဘူးဟု သူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ သူ ဦးစွာခန့်မှန်းထားသလို လူအုပ်ကြီးနှင့် စောင့်ကြိုမနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ ဤမိစ္ဆာပန်းကို စောင့်ကြပ်နေဆဲပင်။ ထိုသူမှာ သာမန်လူမဟုတ်ဘဲ ပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ပန်းအနားကို ငါ ဘယ်လိုကပ်ရမလဲ။</p> <p>အတွေးများ ဗလပွဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူစောင့်ကြည့်နေသော ထိုပညာရှင်မှာ သူရှိရာဘက်သို့ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသည်။ ရှန်းယွီမှာ သစ်ပင်ကြီးနောက်သို့ အမြန်ပုန်းလိုက်ပြီး ချုံပုတ်တစ်ခုထဲသို့ ခုန်ဝင်ကာ လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်မိသည်။</p> <p>"သူ ငါ့ကို မြင်သွားတာလား" ဟူသော အတွေးနှင့်အတူ သူ၏ရင်ခုန်သံမှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တဒိန်းဒိန်းနှင့် ကျယ်လောင်နေတော့သည်။</p> <p>ထိုသို့ စိုးရိမ်နေစဉ်မှာပင် ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>"ဟမ်... ဒါက ဘာလဲ၊ ဒီဘက်ကနေ ရုတ်တရက် မွှေးပျံ့တဲ့အနံ့တစ်ခု ရလိုက်သလိုပဲ"</p> <p>ထိုလူက ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ ပို၍ ကြည်လင်လာသည်။</p> <p>ရှန်းယွီမှာ ထိုလူသည် သူပုန်းအောင်းနေသော ချုံပုတ်အနားသို့ လျှောက်လာသည်ကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။</p> <p>"မထိတ်လန့်နဲ့... အေးအေးဆေးဆေးနေ"</p> <p>သူ ကိုယ့်ဘာသာ အားပေးလိုက်၏။ သူသည် သူ၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ဟင်းလင်းပြင်</p> <p>နယ်ပယ်ကို အသုံးပြုထားသည်။ ထိုလူက သူ့ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ကြည့်မနေသရွေ့ သူ့ကို အာရုံခံမိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူ ဒီမှာရှိနေတာကို ထိုလူ သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် သူ ထင်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>ရုတ်တရက်ပင် သူပုန်းနေသော ချုံပုတ်မှာ ဘေးသို့ အဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ရှန်းယွီနှင့် ထိုလူမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးသွားကြတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ရဲချန်သည် မိစ္ဆာပန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း သူ၏မျက်နှာတွင် မကျေနပ်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>"ဘာလို့ ငါက ဒီအရာကြီးကို စောင့်နေရတာလဲ။ ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမှာပဲ"</p> <p>သူက တွေးနေမိသည်။</p> <p>သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ဝါးအတွင်းသို့ စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်၏။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စုစည်းထားသော စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖြန့်ကျက်ကာ လက်ကို အသာအယာ ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>"တောက်..."</p> <p>သူက ကျိန်ဆဲလိုက်ရင်း ဘေးနားက သစ်ပင်တစ်ပင်ကို အားပါးတရ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သစ်ပင်စည်ပိုင်းမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ ကြီးမားလှသော သစ်ပင်ကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ လဲကျသွားပြီး သစ်ကိုင်းပေါ်က ငှက်များမှာလည်း လန့်ဖျန့်ကာ ပျံတက်ကုန်ကြသည်။</p> <p>သူ့ကိုယ်သူ တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့လူလို့ တွေးနေမိသည်။</p> <p>အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကိုမှ သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကောင်းကင်နန်းတော် မြင့်မြတ်သောမြေသို့ သူ စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က သူသည် မသေမျိုးတစ်ဦးဖြစ်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ချင်သည့် အိမ်မက်များရှိခဲ့သော ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအခါတွင်မူ ထိုအရာများအားလုံးမှာ လှည့်စားမှုများသာဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>မသေမျိုးဆိုသည်မှာ ကယ်တင်ရှင်များ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိကိုယ်ကျိုးကိုသာ ကြည့်တတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုမူ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုလူစုထဲက တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအတွေးများ စိတ်ထဲ၌ ဝဲလည်နေစဉ် သူ၏နှာခေါင်းက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>"ဟင်း... ဒီအနံ့က... အရမ်းမွှေးတာပဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက် ဒီနားမှာ ဆေးလုံးဖော်နေတာလား"</p> <p>သူက အသံထွက်၍ ရေရွတ်လိုက်ရင်း အဝေးက သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ထိုသစ်ပင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်၏။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မဆီလျော်သော ချုံပုတ်လေးတစ်ခုကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထူးဆန်းသော ရနံ့မွှေးမွှေးမှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ချုံပုတ်ကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>"အား….."</p> <p>မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံက စူးစူးဝါးဝါး ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူ လန့်သွားမိသည်။</p> <p>"ဒါ ဘာကြီးလဲ"</p> <p>ရဲချန် လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရှေ့၌လဲကျနေသော အလှပဂေးလေးနှင့် ဆုံသွားကာ ဝိုင်းစက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ နုနယ်ချောမောသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာနေပြီး သူ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များမှာလည်း အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p>"ဟို... မင်းက ဘယ်သူလဲ"</p> <p>သူ၏ အသံမှာ အလိုလို ပျော့ပျောင်းသွားမိသည်။</p> <p>ထိုမိန်းကလေးမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ လဲကျစဉ်က အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသော သူမ၏ ဂါဝန်လေးကို သွယ်လျသော လက်ကလေးများဖြင့် ပြန်လည် ပြုပြင်လိုက်ရင်း</p> <p>"ကျွန်မ... ကျွန်မ နာမည်က ရှန်းလီပါ"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save