Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၄၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက ဝတ်စုံကို ပြန်လည်ပြုပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲချန်သည် အကြည့်လွှဲလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ခိုးကြည့်မိနေဆဲပင်။</p> <p>သူမက တကယ်ကို လှပလွန်းသည်ဟု သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။</p> <p>သူ၏အကြည့်သည် သူမ၏ ရင်ညွန့်ထံသို့ ခဏမျှ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲကာ အတွေးများကို ရှင်းထုတ်ရန် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>မဟုတ်သေးဘူး ငါ အာရုံစိုက်ရမယ်။ ဒီနေရာက သူမ ရှိသင့်တဲ့နေရာဖြစ်ကြောင်း ပြောပြရမယ်။ </p> <p>သူမ၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို အာရုံခံ၍မရခြင်းကို ထောက်ထားလျှင် သူမသည် သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဟို... ဒီနေရာက..."</p> <p>သူက သူမဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမက သူ့ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့ ယိုင်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် လှုပ်ရှားနိုင်တာလဲ။</p> <p>"စီနီယာရဲချန်..."</p> <p>မိန်းကလေးက ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဗျာ နေဦး... ငါ့နာမည်ကို မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ"</p> <p>ရဲချန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏ စစ်ဆေးခြင်းစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ တည့်တည့်ပြော၍မရပေ။ အခြေအနေအရ လူမိတော့မည့်ဆဲဆဲမှာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ဤနည်းလမ်းကို သူအသုံးပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ယခုမူ သူ ဇာတ်လမ်းထွင်ရန် လိုအပ်လာသည်။</p> <p>"စီနီယာ ရဲချန်က ကျွန်မကို မေ့သွားပြီလား"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောလိုက်ရင်း မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။</p> <p>ရဲချန်က လန့်သွားပြီး လက်ကို အသည်းအသန် ဝေ့ယမ်းကာ  "မဟုတ်ပါဘူး။ မမေ့ပါဘူး ငါ တကယ်မမေ့ပါဘူး"</p> <p>"တကယ်လား"</p> <p>သူမက မျက်လုံးလေးများ တောက်ပသွားကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာ ကျွန်မကို မမေ့ဘူးဆိုတာ သိသားပဲ"</p> <p>သူမက ရဲချန်ကို အားပါးတရ ပြေးဖက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ရဲချန်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်အထိအတွေ့ကြောင့် ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။</p> <p>သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်ဟု သူ တွေးမိသွား၏။ "မဟုတ်ဘူး"</p> <p>သူက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ဆူလိုက်ရင်း ထိုအတွေးများကို ခါထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားရမယ်။ ဘာလို့ သူမကို အရင်က မြင်ဖူးခဲ့တာကို ငါ သတိမရတာလဲ။</p> <p>သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမက ဦးအောင် စပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာ ရဲချန်..."</p> <p>"အဟမ်း... စီနီယာလို့ မခေါ်ပါနဲ့။ အစ်ကိုရဲလို့ပဲ ခေါ်ပါ"</p> <p>သူက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမက ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ပါ... အစ်ကိုရဲ" ဟု စတင်ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"အင်း... ပြောပါဦး ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"</p> <p>သူက မေးလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်မ အဲဒီပန်းကြီးကို အနီးကပ် ကြည့်ချင်လို့ပါ"</p> <p>သူမက ဝိုင်းစက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ရှိသော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မရဘူး မင်း မလုပ်သင့်ဘူး။ အဲဒါ ဘာကြီးလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်" </p> <p>သူက ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆို လိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းလီသည် သူ့ကို အသနားဆုံးမျက်နှာလေးဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီတစ်ခါလေးတင်ပါ။ ကျွန်မ တကယ်ကို ကြည့်ချင်လို့ပါ"</p> <p>ရဲချန်သည် သူမ၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး အစွမ်းကုန် အောင့်အီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း "မရပါဘူး... အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းလို့ပါ" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်းလီက သူ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုရဲက အရမ်းအစွမ်းထက်တာပဲလေ... ကျွန်မကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူးလားဟင်" ဟု နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟို... အဲဒါက..."</p> <p>သူမ၏ အသနားခံနေသော အကြည့်ကို ရင်မဆိုင်နိုင်တော့ဘဲ သူ အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။ "ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါပဲနော်"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>ရှန်းလီက ဝမ်းသာအားရ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏ခြေထောက်များ မြေပြင်မှ ကြွတက်သွားပြီး ရဲချန်၏ သန်မာသော လက်မောင်းများကြားတွင် မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ပွေ့ချီခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ရှန်းယွီမှာ လက်ဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ထားလိုက်မိပြီး “တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ အခုမှ ငါ့ဆရာမရဲ့ ခံစားချက်ကို ငါနားလည်တော့တယ်” ဟု တွေးနေမိသည်။ ဤကိစ္စကို သူ အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ရန် လိုအပ်နေသည်။</p> <p>"ရောက်ပြီ"</p> <p>ရဲချန်က ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမိစ္ဆာပန်းမှာ အခြားသောပန်းများနှင့် သိပ်မထူးခြားလှကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ပန်းဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး "ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲနော်" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"နေဦး... ရပ်လိုက်"</p> <p>ရဲချန် အော်ဟစ်တားဆီးသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ကာ ရှန်းလီသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏လက်ကို မိစ္ဆာပန်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဖိကပ်ထားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"သတိထား... အဲဒါ အန္တရာယ်ရှိတယ်"</p> <p>ရဲချန်က ရှန်းလီဆီသို့ ပြေးသွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မိစ္ဆာပန်းထံမှ ကြီးမားသော အလင်းတန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ခဏမျှအတွင်း ထိုပန်းကြီးမှာ စင်ကြယ်သော အလင်းတန်းကြီးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့်အလား လုံးဝဖြူဖွေးသွားတော့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းမှာ စတင်ညှိုးနွမ်းသွားပြီး အလင်းမှုန်လေးများအဖြစ် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ရဲချန်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒုက္ခပါပဲ... ရှန်းလီ"</p> <p>သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားသော သူမကို လိုက်လံရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"တောက်... ရဲချန် မင်းက ရန်သူကို အထဲပေးဝင်ရုံတင်မကဘူး။ အခု သူထွက်ပြေးသွားတာကိုပါ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်ပေါ့လေ"</p> <p>ထိုအသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p>"ထွက်ပြေးသွားတယ်"</p> <p>သူက အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်ရင်း အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ရှန်းလီသည် အဝေးသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့နောက်သို့ အတင်းလိုက်လံဖမ်းဆီးနေသူများကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>အနည်းဆုံး ပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင် ငါးဦးခန့်က သူ့နောက်သို့ အသည်းအသန် လိုက်နေကြခြင်းပင်။</p> <p>"ဒီကိုယ်ပွားကိုတော့ ကယ်လို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်"</p> <p>သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် လေထဲတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်လက်ပျံသန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားပွဲတွင် သူ ဘယ်လောက်အထိ ကြာရှည်ခံနိုင်မလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>သို့သော် ရုတ်တရက်ပင် သူ၏တည်နေရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် လေထဲတွင် ရှိမနေတော့ချေ။</p> <p>"သိပ်မကြာလိုက်ဘူးပဲ ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p>သူက လက်လျှော့လိုက်သော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် တောအုပ်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် ဖိကပ်ခြင်းခံထားရကာ သူ၏လက်နှစ်ဖက်မှာ ဦးခေါင်းထက်တွင် ချုပ်ကိုင်ခြင်း ခံထားရသည်။</p> <p>ပို၍ တိတိကျကျပြောရလျှင် သူမ၏ လက်ကလေးများပင်။</p> <p>"မင်း ဘယ်သူလဲ"</p> <p>ထိုအသံကို သူမ ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုရဲ... ကျွန်မ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြီးသားပဲလေ"</p> <p>သူမက မူယာမာယာဖြင့်နွဲ့နေသော အပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒါကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး တကယ်တမ်း မင်းက ဘယ်သူလဲ။ မိစ္ဆာပန်းကို မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့တာလဲ"</p> <p>ရဲချန်က ဒေါသတကြီး မေးမြန်းရင်း သူမကို သစ်ခေါက်ကြမ်းကြမ်းများပေါ်သို့ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဖိကပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမက ထိုဖိအားကြောင့် မျက်နှာလေး ရှုံ့သွားပြီး  "အား... အစ်ကိုရဲကလည်း၊ အရမ်းကြီး အားမသုံးပါနဲ့" ဟု ပြောကာ ရှက်သွေးဖြာပြလိုက်သည်။</p> <p>ရဲချန်မှာ မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး သူမကို ချုပ်ကိုင်ထားသည့် အရှိန်ကို အနည်းငယ် လျှော့ပေးလိုက်မိသည်။</p> <p>"မင်း... မင်း... အဲဒီလိုတွေ လာမလုပ်နဲ့"</p> <p>သူက စကားတွေ ထစ်ကုန်တော့သည်။</p> <p>"ငါ့မေးခွန်းတွေကို ဖြေ မဖြေရင် မင်းကို သူတို့လက်ထဲ အပ်လိုက်မှာနော်"</p> <p>သူက ရှန်းယွီကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြသော ရာနှင့်ချီသည့် ပညာရှင်များ ပျံသန်းနေသည့် ကောင်းကင်ယံသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"အကယ်၍ ကျွန်မ ပြောပြရင် အစ်ကိုရဲက ကျွန်မကို လွှတ်ပေးမှာလား"</p> <p>ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ရဲချန်က နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"အေး... လွှတ်ပေးမယ်"</p> <p>ရှန်းယွီကမူ ဒီလူက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ ဟု တွေးကာ ခိုးပြုံး ပြုံးလိုက်တော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက ဤလူအပေါ် အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံပြီး ဗဟိုတိုက်ကြီးနှင့် ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ထားသင့်သည်ဟု ဆင်ခြင်မိသွားသည်။</p> <p>"ကျွန်မ ပြောပြရင်တောင် အစ်ကို ယုံမှာမဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>သူမက မျက်နှာထားဖတ်ရခက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် အကြည့်လွှဲရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင်တို့လို လူတွေကို မယုံကြည်ဖို့ ကျွန်မ သင်ခန်းစာရခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ကို</p> <p>ကိုယ်ပဲ အားကိုးလို့ရတာလေ"</p> <p>ရဲချန်သည် သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>"မင်း... မင်း ဘာတွေကို ပြောနေတာလဲ"</p> <p>သူ၏အသံတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ သိသာနေသည်။</p> <p>ရှန်းယွီ စိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်သည်။ ရဲချန်ဆိုသည့် နာမည်က ဇာတ်လိုက်နာမည်မျိုးမှန်း သူသိပြီးသားဖြစ်သည်။ အစာသွပ်ထားသည့် ငါးစာကို ဟပ်လိုက်ပြီပင်။</p> <p>"မိစ္ဆာကို စောင့်ရှောက်နေတဲ့သူနဲ့ ကျွန်မ စကားမပြောချင်ဘူး"</p> <p>သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မကို သတ်လိုက်တော့"</p> <p>ရဲချန်မှာ သူမ၏စကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမတွင် ဆိုးရွားသော အတိတ်တစ်ခုခု ရှိခဲ့ဖူးသလားဟု သူ တွေးတောမိသွားသည်။</p> <p>"အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်းက ဒီပန်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာလား"</p> <p>သူ၏အသံမှာ ပို၍ နူးညံ့သွားသည်။</p> <p>"အဲဒါကြောင့်ဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ မိစ္ဆာကို သတ်တာက ငြင်းခုံစရာ ကိစ္စမဟုတ်ဘူးမလား" သူမက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ပါ။ ရှင်တို့လို အမှိုက်တွေက ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရဲချန်သည် သူမအပေါ် ချုပ်ကိုင်ထားမှုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"နားလည်ပါပြီ။ ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒါက ငြင်းခုံစရာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>သူက ဝန်ခံလိုက်ရင်း ကျောခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း သွားနိုင်ပါပြီ"</p> <p>သူမသည် မျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေကြောင့် သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>"ရဲချန်"</p> <p>သူမက တုံ့ဆိုင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ရဲချန်မှာမူ အတွေးနက်နေမိသည်။ တစ်ချိန်လုံး သူကိုယ်တိုင်ကသာ လူမိုက်ဖြစ်နေခဲ့မှန်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ အမြဲတမ်း သူရဲကောင်းဖြစ်ချင်သည်ဟု တမ်းတနေခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ချေ။ သူ ဝေဖန်ခဲ့သော လူများနှင့် သူ ဘာမှမခြားနားခဲ့ပေ။  ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေခဲ့သည်ကို ဆင်ခြေပေးကာ စိတ်ဖြေသိမ့်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အားနွဲ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည့် ရှန်းလီပင်လျှင် လက်တွေ့လှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း သူကမူ သူများကိုသာ အပြစ်တင်ရင်း တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူ အမြဲတမ်း ဖြစ်ချင်ခဲ့သော သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားမည်။ မသေမျိုးတွေက သူ မျှော်လင့်ထားသလို သူရဲကောင်းတွေ မဟုတ်ကြဘူးဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင်ပဲ သူရဲကောင်း ဖြစ်လာရပေမည်။</p> <p>"ရဲချန်"</p> <p>သူမက နောက်တစ်ကြိမ် ခေါ်လိုက်သဖြင့် သူ သတိပြန်ဝင်လာသည်။</p> <p>"ဘာလဲ... ငါ့လို အမှိုက်နဲ့ စကားမပြောချင်ဘူးဆို"</p> <p>သူက သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမက သူ့အကြည့်ကို ရှောင်ရင်း ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲမှ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ၏လက်သီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြန့်လိုက်ပြီး ထိုအရာကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါကို ယူထားပါ"</p> <p>သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းနေပြီး အကြည့်လွှဲထားဆဲပင်။</p> <p>"ရှင့်ကို အမှိုက်လို့ ခေါ်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ ရှင်က သူတို့နဲ့ မတူဘူးပဲ"</p> <p>သူမက ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး သူမကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p>ရဲချန်သည် သူမ ပေးခဲ့သော အရာကို ကြည့်ရန် လက်ဝါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>"ငါတို့ ပြန်ဆုံကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p>သူက ပြောလိုက်ရင်း လေထဲသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save