Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၄၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်းလီသည် သစ်ပင်နောက်မှနေ၍ ကျင့်ကြံသူအမြောက်အမြား ဦးတည်ရာတစ်ခုတည်းသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်ကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>"အဲဒီဘက်က... ရဲချန်သွားတဲ့ဘက်မလား"</p> <p>သူမက အသံထွက်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် မေးစေ့ကိုကိုင်ကာ ရဲချန်က သူမစကားကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ နားလည်သွားသလားဟု တွေးတောနေမိသည်။ သူ တစ်ခုခု မဆင်မခြင် လုပ်မမိဖို့သာ သူမ မျှော်လင့်မိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဗဟိုတိုက်ကြီးတွင် အဆက်အသွယ်တစ်ခု ဖန်တီးမည့် သူမ၏အစီအစဉ်မှာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>"အခု ငါ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ"</p> <p>သူမက ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ စတင်လမ်းလျှောက်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p>သူမက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူမ၏လက်ဝါးပေါ်တွင် မျှော်စင်က ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် ထိုရတနာကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် သင်္ကေတတစ်ခုကို ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။ ဤသင်္ကေတသည် ရတနာကို သူ၏ကိုယ်ပွားများအကြား အားစိုက်စရာမလိုဘဲ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ရတနာကို ဟင်းလင်းပြင်မှတစ်ဆင့် ဆင့်ခေါ်ရန်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပွားများအကြားတွင် အသုံးပြုခြင်းဖြင့် တစ်ဦးမှတစ်ဦးဆီသို့ ကူးပြောင်းပေးပို့နိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>သူသည် ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးအတွက် အထူးရည်ရွယ်၍ ဖန်တီးခဲ့ခြင်းပင်။ ဤနည်းဖြင့် အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီးနှင့် ဗဟိုတိုက်ကြီးနှစ်ခုစလုံးကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် သူ၏ဟင်းလင်းပြင်</p> <p>ဆိုင်ရာ နားလည်မှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပါက မျက်နှာစာအမျိုးမျိုးသုံး သိုလှောင်မှုတစ်ခု ဖန်တီးပြီး မျှော်စင်ကို ဂိုဏ်းဆီသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် လက်ရှိတွင်မူ ဤနည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုရဦးမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်းလီသည် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားတွင် ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>သူမက နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ရင်း  "ဟဲဟဲဟဲ... အဲဒီအလှလေးကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဒါက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကြောတစ်ခုပဲ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရာ နေရာမှာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ ဟိုဘက်သို့ ပျံသန်းသွားကြပုံရရာ သူမ ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာမိသည်။</p> <p>ရဲချန်က တကယ်ပဲ ပြဿနာတွေ ရှာနေတာလား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကတော့ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အပိုဆုလာဘ်အချို့ ရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရဲချန်အပေါ် သူမ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက အကျိုးမရှိခဲ့လျှင်ပင် ဤအရာက အစားထိုးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူမသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ အသာအယာ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ နူးညံ့စွာ သက်ဆင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် ရှေ့သို့မဆက်မီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>မျှော်စင်အတွင်းသို့ လက်နှိုက်ကာ အစီရင်ခံ ချပ်ပြားနှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>လူသူမရှိသယောင် ထင်ရသော်လည်း အထူးဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သူမ ကိုယ့်ဘာသာ သတိပေးလိုက်မိသည်။ ဤချပ်ပြားများသည် ပထမတန်းစား မျက်လှည့်နှင့် ဖုံးကွယ်ခြင်းအစီရင်ခံများဖြစ်ရာ သူမ ဝိညာဉ်ကြောကို တူးဖော်နေသည်ကို မည်သူမျှ သတိပြုမိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>အစီရင်ခံချပ်ပြားများကို တပ်ဆင်ပြီးသည်နှင့် သူမသည် ဝိညာဉ်ကြောကို လျင်မြန်စွာ စတင်တူးဖော်တော့သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အလုပ်ပြီးမြောက်သွားပြီးနောက် အစီရင်ခံပစ္စည်းများကို အမြန်သိမ်းဆည်းကာ ထိုနေရာမှ တောက်လျှောက် ရွှေ့ပြောင်း၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သန်မာတောင့်တင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူမ ရှိခဲ့သည့်နေရာသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ ဒီတစ်ခါတော့ ဝိညာဉ်ကြောက တကယ်ပဲ ခြေထောက်ပေါက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလား"</p> <p>သူက မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင် ရှန်းလီ ပေါ်လာသည်။ ဤစစ်ဆင်ရေးမှာ သူမ ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုအောင်မြင်ခဲ့သည်ဟု သူမ တွေးနေမိ၏။ ယခု သူမလုပ်ရမည့်</p> <p>အလုပ်မှာ ဤနည်းလမ်းကို နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်မံပြုလုပ်ရန်သာဖြစ်ပြီး ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် မည်သည့်နောင်တမျှမရှိဘဲ ပြန်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>...</p> <p>လီယောင်းသည် ရှန်းယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အဲဒါ ဘယ်သူလဲ။</p> <p>သူမ တွေးလိုက်ရင်း သူမ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဓားကိုမဆွဲမီ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင် အသက်ရှူလိုက်၏။ သူမ၏စီနီယာအစ်ကိုကြီး၏ ကိုယ်ပွားသည် မိစ္ဆာပန်းဆီသို့ သွားရာတွင် အခက်အခဲတွေ့နေပုံရသည်ဟု သူမ ဆင်ခြင်လိုက်သည်။ သူ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီလားဟုပင် သူမ တွေးတောမိသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ပန်းဆီကိုသွားဖို့ အခက်အခဲ ဖြစ်နေလို့လားဟင်"</p> <p>သူမက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် ထျန်းလင်းကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ရန် အစီရင်ခံများကို ထိန်းချုပ်နေရင်းကပင် နေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>"အင်း... နည်းနည်းပါ"</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အာရုံခံစားမှုက အမြဲတမ်းလိုလို စူးရှထက်မြက်နေဆဲပင်ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။ အချိန်မီ အလုပ်ပြီးနိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်"</p> <p>သူက ပါးပြင်လေးများ အနည်းငယ် နီမြန်းလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အခြေအနေက ဘယ်လောက်ပဲ အကျပ်အတည်းဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်ခန္ဓာကို ရောင်းစားတာကတော့ နည်းနည်း..."</p> <p>သူမက စကားစလိုက်ရာ ရှန်းယွီမှာ အစီရင်ခံများကို ထိန်းချုပ်နေရင်းကနေ လွှတ်ခနဲ ဖြစ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>"ဘာကိုယ်ခန္ဓာ ရောင်းစားတာလဲ"</p> <p>သူက ပြန်အော်လိုက်မိသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏တုံ့ပြန်မှုမှာ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် စိတ်ကိုပြန်ထိန်းကာ အသက်ရှူလိုက်ပြီး "ငါက တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာနေရုံပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်ရသည်။</p> <p>"အော်... ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါပြီ"</p> <p>လီယောင်းက သူမ၏မျက်နှာကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် အုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီကမူ သူ၏ဂျူနီယာညီမလေးမှာ တကယ်ကို အကဲခတ်စူးရှလွန်းသည်ဟု တွေးလိုက်</p> <p>မိသည်။</p> <p>မဟုတ်သေးဘူး... ဘာအကဲခတ်စူးရှတာလဲ။ ငါက ကိုယ်ခန္ဓာကို ရောင်းစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>"ဒီလှည့်ကွက်ကို မင်း မရိုးသေးဘူးလား"</p> <p>ထျန်းလင်းက တိုက်ခိုက်မှုများကို ဖယ်ရှားရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက အစပိုင်းတွင် သူ အလကား စိုးရိမ်ခဲ့မိသည်ဟု ပြန်တွေးလိုက်မိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ထိုအချိန်နိယာမကို ပထမတစ်ကြိမ် အသုံးပြုပြီးကတည်းက နောက်ထပ် ထပ်မသုံးတော့သောကြောင့်ပင်။</p> <p>သူက ပြုံးလိုက်ရင်း “ဒါက တကယ်ကို အဖိုးအခကြီးမားတဲ့ အကွက်တစ်ခုပဲ” ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူသာ ဤအတိုင်း ဆက်တိုက်ဖိအားပေးထားနိုင်လျှင် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ဆယ်စက္ကန့်ခန့် သူမကို တားဆီးထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသာ စိတ်ရူးပေါက်ပြီး အစွမ်းကုန် ထုတ်မတိုက်သေးသရွေ့ပေါ့။ တကယ်လို့ သူမသာ အစွမ်းကုန် တိုက်လာရင်တော့... ငါတို့အတွက် တကယ်ကို ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ ထျန်းလင်းမှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p>ဒါက ဘာကြီးလဲ။</p> <p>သူမ အံ့ဩနေမိသည်။ သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ရှန်းယွီသည် ထိုကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အစီရင်ခံများကို အနည်းဆုံး အကြိမ်တစ်ရာမက အသက်</p> <p>သွင်းခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ဘယ်လောက်တောင် များနေလို့လဲ။</p> <p>သူ အကြိမ်အနည်းငယ်သာ လုပ်နိုင်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဒါက ရူးသွပ်စရာပင်။</p> <p>သူမသည် ဗျူဟာပြောင်းရန် လိုအပ်နေပြီဟု ဆင်ခြင်လိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ ဤနေရာတွင်ပင် တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဂိုဏ်းပတ်ပတ်လည်ရှိ အကာအကွယ်အစီရင်ခံများကို ကြည့်ရင်း ၎င်းတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်</p> <p>အတွက် သူမ၏ မသေမျိုးချီနှင့် အားဖြည့်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ထိုမျှအထိ မမြင့်မားသေးသောကြောင့်ပင်။ သူမ၏ မသေမျိုးချီမှာလည်း အကန့်အသတ်ရှိနေသဖြင့် ၎င်းကို အလဟဿ မသုံးချင်ပေ။ အကယ်၍ နှစ်ဖက်စလုံး အင်အားကုန်ခမ်းသွားချိန်တွင် ဗဟိုတိုက်ကြီးမှ လူများ ရောက်လာခဲ့လျှင် သူမ၏ နိယာမကို အသုံးပြုရန် ထိုစွမ်းအင်ကို လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူမ အံကြိတ်လိုက်သည်။</p> <p>တောက်... ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခုခံဖို့အတွက် ချီစွမ်းအင်ကို သုံးနေရတာပဲဆိုတော့ အခုသုံးလိုက်တာ ဘာထူးမှာလဲ။ ရေရှည်မှာ ခုခံစစ်ပဲ ကစားနေရင် ငါပဲ ပိုပြီး အရှုံးပေါ်မှာ။</p> <p>ရှန်းယွီက တိုက်စစ်အစီရင်ခံကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံအသက်သွင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထျန်းလင်းက ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။ ထိုအခါ သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများမှာ လေထဲတွင်ပင် အေးခဲရပ်တန့်သွားခဲ့၏။</p> <p>ထိုခဏအတွင်းမှာပင် သူမသည် အကာအကွယ်အတားအဆီး၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပေါ်လာပြီး လက်ဖြင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။</p> <p>မဖြစ်ဘူး။</p> <p>ပထမအဆင့်မှ တတိယအဆင့်အထိ အတားအဆီးများ ချက်ချင်း ကွဲအက်သွားသည်ကို မြင်</p> <p>လိုက်ရသဖြင့် ရှန်းယွီ ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ... နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်လေးပဲ။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော အတားအဆီးများ အက်ကွဲလာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ ဆုတောင်းနေမိသည်။</p> <p>နောက်ထပ် နည်းနည်းလေးပဲ...</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး"</p> <p>လီယောင်းက သူမ၏ဓားကို ကိုင်ရင်း ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"ခဏလေး..."</p> <p>သူ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် နောက်ဆုံးအတားအဆီးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး ထျန်းလင်းသည် သူ၏မျက်နှာရှေ့တည့်တည့်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>"အခုတော့ ပြေးစရာလမ်း မရှိတော့ဘူးနော်... အချောအလှလေး"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save