Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၅၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်တွေ့ဆန်သော ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော နက်ရှိုင်းသည့် အာကာသဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ဧရာမဥက္ကာပျံကြီးတစ်ခုက အလယ်ဗဟို၌ အသေတပ်ထားသည့်အလား မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်နေ၏။</p> <p>သို့သော် ထိုဥက္ကာပျံကြီးသည် ဥက္ကာပျံဟု ဆိုရမည့်အစား ကြယ်တာရာများကြားတွင် လွင့်မျောနေသော ကုန်းမြေပြင်တစ်ခုဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုကုန်းမြေပြင်တစ်ခုလုံး၏ အကျယ်အဝန်းမှာ ရှစ်မိုင်ခန့် ရှိပြီး အပေါ်တွင် စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများနှင့် ကြည်လင်သော ရေပြင်များ ရှိနေကာ ငှက်ကလေးများ၏ တေးသီသံများနှင့် ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။</p> <p>ကုန်းမြေပြင်တစ်ခုလုံး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ရပ် ရှိနေပုံရပြီး ယင်းက အတွင်းဘက်ရှိ လေထုကို အာကာသထဲသို့ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်မသွားစေရန် တားဆီးပေးထားသည်။</p> <p>ထိုကုန်းမြေပေါ်ရှိ တောင်ခြေရင်းမှ မြေကွက်လပ်တစ်ခုတွင် လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ လော်ယွမ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူက ဤထူးဆန်းသော ကုန်းမြေပြင်ကို သေချာမကြည့်ရသေးခင်မှာပင် ပြင်းထန်သော ထူးခြားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ အားကောင်းလှသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရာအားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အားနည်းနွမ်းနယ်နေသလို ခံစားနေရသည်။ သူက လက်သီးကို ဆုပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်ခွန်အားမှ မရှိတော့ဘဲ ပျော့ခွေအားနည်းနေသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘေး မတိုင်မီက သာမန်လူတစ်ယောက်၏ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်သွားသည့်အလားပင်။</p> <p>ထို့အပြင် သူ၏ အာရုံငါးပါးကလည်း အလွန်ထိုင်းမှိုင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>အရေပြားပေါ်သို့ ဖုန်မှုန့်လေး ကျလာသည်ကိုပင် ခံစားသိရှိနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်လှသော သူ၏ အထိအတွေ့အာရုံမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အရေပြားများမှာ ထုံကျဉ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အနံ့အာရုံနှင့် အကြားအာရုံတို့ကလည်း ထူးထူးခြားခြား ထိုင်းမှိုင်းနေသည်။</p> <p>အလွှာပေါင်းများစွာဖြင့် စစ်ထုတ်ခံထားရသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ဖိနပ်ပေါ်မှ ယားယံမှုကို ကုတ်နေရသလိုမျိုး အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေရ၏။</p> <p>အာရုံခံနိုင်စွမ်း၊ စိတ်စွမ်းအားနှင့် လေးဘက်မြင် အမြင်အာရုံတို့ဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် လုံးဝ အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့ချေ။</p> <p>တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ခွန်အားများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်မရှိပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ တကယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာ မဟုတ်ဘဲ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။</p> <p>ထို့အပြင် တောင်တစ်လုံးကိုပင် မ,ချီနိုင်စွမ်းရှိသော စူပါလူသားတစ်ဦးဘဝမှ ခွန်အားမဲ့ပြီး အားနည်းသော သာမန်လူတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရခြင်းမှာ ရှားပါးသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p>သူ၏ လက်ရှိ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုမှာ စံသတ်မှတ်ချက်များအရ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က သူနှင့် တူညီနေခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာအားလုံးမှာ အခြားလူတစ်ယောက်အလား ကွာခြားနေ၏။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် လော်ယွမ့်၏ အမျိုးသမီးများကလည်း ဤကမ္ဘာထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>"ဝိုး... တကယ့်အစစ်အတိုင်းပဲနော်... လေထုကလည်း အရမ်းလတ်ဆတ်တယ်... သမီးရဲ့ အရေပြားပေါ်ကို လေတိုက်သွားတာကိုတောင် ခံစားလို့ရတယ်... ဒါက ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာကြီးလား... တကယ့်ကမ္ဘာအစစ်ကြီးကျနေတာပဲ" ဝမ်ရှီရှီက ဤကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ဗီဇပြောင်းလူသားမလေးနှင့်အတူ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဗီဇပြောင်းလူသားမလေးမှာ စကားမပြောနိုင်သဖြင့် "ရှီးရှီး" ဟူသော အသံများကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်လေသည်။</p> <p>ဟွမ်ကျားဟွေ၊ ကျိုးယလီ နှင့် အခြားသူများကတော့ ဝမ်ရှီရှီကဲ့သို့ အော်ဟစ်မနေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံနိုင်သည့် အမူအရာများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေကြသည်။</p> <p>အေးဆေးတည်ငြိမ်တတ်သော ချန်ကျားယီပင်လျှင် ပါးပြင်များ နီရဲလာကာ သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများမှာ တက်ကြွလန်းဆန်းနေ၏။</p> <p>ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးမှာ တကယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် ဘာမှ ကွာခြားမှု မရှိတော့ပေ။ ၎င်းတို့က မြက်ရိုင်းပင်များ၏ ရနံ့ကို ရှင်းလင်းစွာ ရှူရှိုက်နိုင်ပြီး လေပြင်းလေး တိုက်ခတ်သွားသည့် သာယာသော အထိအတွေ့ကိုလည်း ခံစားနိုင်ကြသည်။</p> <p>အာကာသယာဉ်ပေါ်ရှိ ပြောင်းလဲမှုမရှိသော ငြီးငွေ့ဖွယ် မြင်ကွင်းများကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ယခုကဲ့သို့ သဘာဝအလျောက် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များပင် ဆေးကြောသန့်စင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရကာ စိတ်နှလုံး ကြည်နူးလန်းဆန်းသွားကြသည်။</p> <p>ဟွမ်ကျားဟွေက သူမကိုယ်သူမ တိတ်တဆိတ် ဆိတ်ကြည့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက တကယ်ကို လက်တွေ့ဆန်လွန်းတယ်... ငါ နာကျင်မှုကိုတောင် ခံစားလို့ရနေတယ်"</p> <p>လော်ယွမ်နှင့် သူ၏ ပုံရိပ်ယောင်ခန္ဓာကိုယ်ကြားရှိ ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းတို့၏ ကွာဟချက်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အများကြီး ပိုမိုသေးငယ်လှသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့က ဤကမ္ဘာ၏ လက်တွေ့ဆန်မှုကို ပို၍ ခံစားနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လော်ယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ... ဒါက အဆင့်မြင့် နည်းပညာနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ လက်တွေ့ဆန်တဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာလေ"</p> <p>"ခေါင်းဆောင်းမှာပါတဲ့ ကွမ်တမ်နည်းပညာကတစ်ဆင့် ဦးနှောက်အမြှေးပါးရဲ့ အာရုံကြောအချက်ပြမှုတွေ အားလုံးနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတာပဲ... ဖန်အိုးထဲက ဦးနှောက်တစ်ခုလိုပေါ့"</p> <p>"ဒီခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း နင်တို့ရဲ့ တကယ့်ခန္ဓာကိုယ်အစစ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်... သူက သာမန်လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဇီဝကမ္မတုံ့ပြန်မှု အားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဒီပုံရိပ်ယောင် ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အပြန်အလှန် သက်ရောက်မှုတွေ ရှိနိုင်တယ်"</p> <p>"ကြည့်စမ်း... ဟိုဘက်မှာ သစ်သီးခြံတစ်ခု ရှိတယ်... သွားကြည့်ရအောင်" အဝေးဆီတွင် သစ်သီးပင်များကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျိုးယလီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်နှင့် အနီရောင် သစ်သီးလေးများက အလွန် ချစ်စရာကောင်းနေ၏။</p> <p>ဗီဇပြောင်းလူသားမလေးက ကိုယ်နေဟန်ထား အနည်းငယ် ရိုးတိုးရွတဖြစ်စွာဖြင့် ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးသွားလေသည်။ မူလက အားကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုရသည်မှာ အကျင့်ပါနေပြီဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ စံသတ်မှတ်ချက် ကိုယ်ထည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်အခါ ချက်ချင်း အသားမကျနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေပုံရသည်။ ကျန်သည့် လူများကလည်း အလားတူပင် လှုပ်ရှားရခက်ခဲနေကြသည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်းက ထွက်ပြေးသွားကြရာ လော်ယွမ်တစ်ယောက်သာ သူ၏ ရှည်လျားသော ရှင်းလင်းချက်ကြီးကို မတတ်သာဘဲ ရပ်တန့်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>ရှင်းနေသည်မှာ ၎င်းတို့အတွက် ထိုသစ်သီးခြံက သူ၏ ပျင်းစရာကောင်းသော သီအိုရီများထက် ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လော်ယွမ်ကလည်း သဘာဝကျကျပင် နောက်မှ လိုက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အသားမကျမှုက အခြားသူများထက် ပိုမိုဆိုးရွားနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို စလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ခြေလှမ်းလှမ်းရန် စိတ်ကူးလိုက်သော်လည်း ခြေထောက်က လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။</p> <p>တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်လှသော တန်ဖိုးကြီးပြိုင်ကားတစ်စီးမှ လယ်ထွန်စက်တစ်စီးသို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထိုလယ်ထွန်စက်မှာလည်း သံချေးများ အလွန်အမင်း တက်နေသဖြင့် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည့်အလားပင်။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ဤပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာက သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုကို ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း သူ၏ တွေးခေါ်မှုနှင့် တုံ့ပြန်မှုအမြန်နှုန်းကိုမူ မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။</p> <p>တစ်စက္ကန့်မျှ အသားယူလိုက်ရုံဖြင့် ထိုင်းမှိုင်းနေသော ဤကိုယ်ထည်ကို သူ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်သွားသည်။</p> <p>သူက ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် အနည်းငယ် ပြေးလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် အခြားသူများကို အမီလိုက်နိုင်သွားသည်။</p> <p>ဤပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ၏ နေရာအများစုမှာ လွင်ပြင်များဖြစ်ပြီး ဗဟိုချက်တွင်သာ တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုသစ်သီးခြံက တောင်ခြေရင်းတွင် တည်ရှိသည်။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရှုခင်းများမှာ သာယာလှပလွန်းလှသည်။ အစပိုင်းတွင် ခဏမျှ ပြေးသွားကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်တော့ လူတိုင်း၏ ခြေလှမ်းများက အလိုလို နှေးကွေးသွားကြသည်။</p> <p>သူတို့က ရှားပါးလှသော ဤစိမ်းလန်းမှုများကို ခံစားရင်း တောင်ခြေဆီသို့ ရယ်မောပြောဆိုကာ လျှောက်သွားကြလေသည်။</p> <p>လမ်းဘေးတွင် မြစ်တစ်စင်းက ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေပြီး ရေများမှာ အောက်ခြေထိ မြင်ရလောက်အောင် ကြည်လင်နေသည်။ ဆူဖြိုးနေသော ငါးကြီးအချို့က ရေဆန်ကို အေးဆေးစွာ ဆန်တက်နေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရေပက်ဖြန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။</p> <p>"ဒီမှာ ငါးတွေတောင် ရှိတာပဲ" ဝမ်ရှားကွမ်းက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါတွေက မျိုးဗီဇ ဓာတ်ခွဲခန်းက သုတေသီတချို့က မျိုးဗီဇအချက်အလက်တွေ ထည့်သွင်းပြီး ဖန်တီးထားတာလေ... ဒါမှမဟုတ်ရင် အပင်တွေချည်းပဲဆိုတော့ အရမ်းကို ပျင်းစရာကောင်းနေမှာပေါ့" လော်ယွမ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီအကောင်တွေက ငါးကြင်းတွေမလား" ကျိုးယလီကလည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စားလို့ရလား"</p> <p>"ဒါပေါ့ စားလို့ရတာပေါ့" လော်ယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့၏ မျိုးဗီဇများက တကယ့် ငါးကြင်းများနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနိုင်သော်လည်း အရသာမှာမူ အခြေခံအားဖြင့် တူညီအောင် ဖန်တီးထားသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ပါလာပြီ ဖြစ်သည်။ "ညီမလေး... ငါးနည်းနည်းလောက်သွားဖမ်းလိုက်... တော်ကြာကျရင် ငါတို့ တောတွင်း အသားကင်စားပွဲ လုပ်ကြတာပေါ့"</p> <p>"ညီမလေး" ဆိုသည်မှာ လူတိုင်းက ဗီဇပြောင်းလူသားမလေးကို ခေါ်သော အမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူမသည် လူသားတို့၏ ဘာသာစကားကို အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်ပြီ ဖြစ်ပြီး လူသားတို့၏ စာပေများကိုပင် သင်ယူတတ်မြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဝတ္ထုအချို့ကိုပင် ဖတ်ရှုတတ်သေးသည်။</p> <p>သူမက "ဗီဇပြောင်းလူသား" ဟူသော အခေါ်အဝေါ်သည် သူမအပေါ် ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ သူမကို "ဗီဇပြောင်းလူသား" ဟု သွားခေါ်ပါက သူမက သင့်ကို လုံးဝ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဗီဇပြောင်းလူသားမလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်အလား မြစ်ကမ်းဘေးတွင် သတိကြီးစွာဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>စမ်းသပ်နေသကဲ့သို့ ဖမ်းဆုပ်တော့မည့်အလား ပုံစံမျိုးဖြင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ငါးကြင်းအချို့ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေပြီး အခွင့်အရေးရသည်နှင့် လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေ၏။</p> <p>အတိတ်က တွေ့ကြုံခဲ့ရမှုများကြောင့် သူမတွင် တောတွင်းရှင်သန်ရေး အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိနေသည်။ ဤအချက်မှာ လော်ယွမ်ကိုယ်တိုင်ပင် သူမကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် သူမက လက်တစ်ဖက်ကို ရေထဲသို့ ရုတ်တရက် ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး အားကုန်သုံးကာ ဆယ်ယူလိုက်ရာ ငါးကြင်းတစ်ကောင်မှာ ကမ်းစပ်သို့ လွင့်စဉ်သွားလေသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ဗီဇပြောင်းလူသားမလေးက သွားစွယ်များကို အနည်းငယ် ဖော်လိုက်ပြီး လက်သည်းများကို ထုတ်ကာ တိုးတိတ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ငါးကြင်းကို ဖိထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ၎င်း၏ ခေါင်းကို အားပါးတရ ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ ငါးခေါင်းတစ်ဝက်ခန့်ပင် ပြတ်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>ထိုလှုပ်ရှားမှု တစ်ခုလုံးမှာ ရေစီးသကဲ့သို့ ချောမွေ့လွန်းလှပြီး တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ပြီးပြတ်သွားသည်။ အတိတ်က သန္ဓေပြောင်းငါးများစွာကို ဖမ်းဖူးခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p>ခဏတာမျှ ထုတ်ဖော်လိုက်သော သူမ၏ အရိုင်းဆန်မှုကြောင့် အမျိုးသမီးများအားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>လူသားကမ္ဘာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက ဗီဇပြောင်းလူသားမလေးထံတွင် ဤကဲ့သို့ အရိုင်းဆန်သော အသွင်အပြင်ကို မြင်တွေ့ရရန် ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p>ထိုအခါမှ ဗီဇပြောင်းလူသားမလေးလည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး လူတိုင်း၏ အံ့သြနေသော၊ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>မူလက သူမကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ ကြည့်နေခဲ့သော အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက် သူစိမ်းဆန်သွားကာ သတိထားနေကြသလို ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ မှိုင်းညှို့သွားလေသည်။ သွေးစွန်းနေသော သူမ၏ လက်များကို ကြည့်ကာ ကမ်းစပ်သို့ အမြန်ပြန်သွားပြီး လက်များကို အားပါးတရ ဆေးကြောလိုက်သည်။</p> <p>လော်ယွမ်က အနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒီမှာ ဘယ်သူက ငါးမသတ်ဖူးလို့လဲ... သူတို့သတ်ခဲ့တဲ့ ငါးတွေက နင့်ထက်တောင် ပိုများသေးတယ်... လူတိုင်းက နင့်ရဲ့ ငါးသတ်တဲ့ ပုံစံကို နည်းနည်း အံ့သြသွားရုံပါ"</p> <p>အခြားသူများလည်း သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး အပြေးအလွှား လာရောက်ကာ တောင်းပန်ကြလေသည်။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ဗီဇပြောင်းလူသားမလေး၏ ဝမ်းနည်းမှုမှာ မြန်မြန်လာသလို မြန်မြန်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူမက ပြန်လည် ရွှင်လန်းလာလေသည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ အားပေးမှုကြောင့် သူမက နောက်ထပ် တစ်ကောင်ကို ထပ်ဖမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ယခင်က လူတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုများကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုလို ထိန်းချုပ်ထားမိ၍လားမသိ၊ ယခင်ကလောက် အရိုင်းဆန်မနေတော့ပေ။</p> <p>...</p> <p>သူတို့အုပ်စုက ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန်ဖြင့် ဆယ်မိနစ်ခန့် လျှောက်လာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သစ်သီးခြံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ပန်းသီးပင်များ ဖြစ်ပြီး ချိုမြိန်သော ရနံ့များက ပတ်ဝန်းကျင် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေကာ လူကို မူးယစ်မိန်းမောသွားစေသည်။</p> <p>လူတိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ ခူးဆွတ်ကြလေသည်။ လော်ယွမ်ကလည်း တစ်လုံး ခူးယူလိုက်ပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးစားလိုက်သည်။ ချဉ်ပြုံးပြုံး ချိုတစိမ့်စိမ့် အရသာတစ်ခုက သူ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။</p> <p>ဤပန်းသီးကို စားရသည်မှာ တကယ့် ပန်းသီးအရသာနှင့် သိပ်မကွာခြားလှပေ။ သို့သော် သေချာ အရသာခံကြည့်လျှင်တော့ အနည်းငယ် ကွာခြားမှု ရှိနေသေးသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူသားများ၏ ပန်းသီးအရသာအပေါ် မှတ်ဉာဏ်များမှာ အလွန် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ မည်မျှပင် ပြန်လည်ဖန်တီးစေကာမူ လုံးဝ ထပ်တူကျရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ဤပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ၏ လက်တွေ့ဆန်မှုမှာ အတော်လေး မြင့်မားလှပြီး တကယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် ဘာမှ သိပ်မကွာခြားလှပေ။ ရူပဗေဒ နိယာမများပင်လျှင် သာမန် စမ်းသပ်မှုများဖြင့် ကွာခြားချက်ကို သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>မြက်တစ်ပင်၊ သစ်ပင်တစ်ပင်မှစ၍ ရွှံ့နွံ၊ ကျောက်ဆောင်နှင့် နေရာတိုင်းရှိ ဒြပ်ဝတ္ထုများအားလုံးကို အက်တမ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ဒြပ်ဝတ္ထုများကို ဖွဲ့စည်းထားသည့် အသေးငယ်ဆုံးသော တည်ဆောက်ပုံ မဟုတ်သေးပေ။ အက်တမ်များ၏ အတွင်းဘက်တွင် အီလက်ထရွန်နှင့် နျူကလိယတို့ ရှိနေသေးပြီး နျူကလိယအတွင်း၌ ပရိုတွန်နှင့် နျူထရွန်ဟူ၍ ထပ်မံခွဲခြားထားသေးသည်။</p> <p>သို့သော် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်လာသောအခါ အဏုမြူအမှုန်များ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော ကွမ်တမ်လှုပ်ရှားမှုများကို လူသားတို့၏ ကွန်ပျူတာများက လုံးဝ ပုံတူကူးချနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ယင်းက ဤကမ္ဘာကြီးကို အနည်းငယ် အတုအယောင်ဆန်သွားစေသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အက်တမ်အဆင့်ရှိ ရူပဗေဒ နိယာမများကတော့ တကယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ တူညီနေပေသည်။</p> <p>ဤကမ္ဘာကြီးကို တည်ဆောက်နိုင်ရန်အတွက် လော်ယွမ်က တွက်ချက်မှုဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်များ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ရန် စူပါကွမ်တမ်ကွန်ပျူတာ (၆၅) လုံးကို အထူးတလည် တည်ဆောက်ခွင့် ပြုပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ထားရှိရန် နေရာချည်းသက်သက်အတွက်ပင် စူပါအဆောက်အအုံကြီး တစ်လုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုနေရာကို လူနေထိုင်ရန် အသုံးပြုမည်ဆိုပါက လူရှစ်သိန်းခန့် နေထိုင်ရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယခုကဲ့သို့ အာကာသယာဉ်အတွင်း နေရာထိုင်ခင်း ကျပ်တည်းနေချိန်တွင် ဤမျှကြီးမားသော နေရာကို အထူးတလည် ဖယ်ထုတ်ပေးထားခြင်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်ဂိမ်းတစ်ခု ဖန်တီးရန် မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းနေပေသည်။ မဝေးတော့သော အနာဂတ်တွင် ဤနေရာကို စမ်းသပ်ဇုန်နှင့် နည်းပညာ အတည်ပြု စက်ရုံအဖြစ် အသုံးပြုသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ အာကာသယာဉ်၏ ကန့်သတ်ချက်ရှိသော နေရာကျယ်ဝန်းမှုသည် လူသားတို့၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် တစ်စတစ်စ ကြီးမားသော အဟန့်အတားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် မူလက ကျယ်ဝန်းလှသော စက်မှုဇုန်မှာ ယခုအခါ အလွန်အမင်း ကျပ်တည်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မြေတစ်လက်မကို ရွှေတစ်အောင်စနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရလောက်အောင် တန်ဖိုးကြီးနေသည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် ယင်းအခြေအနေကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အသစ်တည်ဆောက်မည့် စက်ရုံများအတွက် လျှောက်ထားမှု အများစုမှာ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပယ်ချခံခဲ့ရသည်။ အန္တရာယ်ရှိသော စမ်းသပ်မှု အချို့ကိုလည်း တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။</p> <p>နည်းပညာများစွာမှာလည်း လက်တွေ့ စမ်းသပ်အတည်ပြုနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဆက်လက် မဖွံ့ဖြိုးနိုင်တော့ဘဲ မတတ်သာဘဲ ဖယ်ချန်ထားခဲ့ရသည်။</p> <p>အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤအခြေအနေက ပိုမို ဆိုးရွားလာမည်ဖြစ်ပြီး သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာလည်း လော်ယွမ်က မည်သည့်စွန့်လွှတ်မှုမျိုးကိုမဆို ပေးဆပ်ကာ ဤလက်တွေ့ဆန်သော ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာကို တည်ဆောက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကမ္ဘာ၏ လက်တွေ့ဆန်မှုက တကယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် မယှဉ်နိုင်သေးသော်လည်း အဏုမြူအမှုန်များ၏ လှုပ်ရှားမှုကို တင်းကြပ်စွာ လေ့လာစောင့်ကြည့်ရမည့် အဆင့်မြင့် စမ်းသပ်မှုအချို့မှလွဲ၍ ကျန်သည့် စက်ရုံများနှင့် ဓာတ်ခွဲခန်း အများစုမှာမူ ဤနေရာတွင် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမှ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အနုမြူ ပေါင်းစပ်ဓာတ်ပြု ဓာတ်အားပေးစက်ရုံနှင့် ကွမ်တမ်ဆက်သွယ်ရေးတို့ ဆိုလျှင်ပင် ဤနေရာ၌ ပုံမှန် အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။</p> <p>ယခုအခါ ဤပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာမှာ တည်ဆောက်ဆဲ အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးပြီး အစပျိုးပုံစံမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အချို့သော ရူပဗေဒ နိယာမများနှင့် ဒြပ်ဝတ္ထု တည်ဆောက်ပုံများကိုလည်း စဉ်ဆက်မပြတ် ချိန်ညှိမှုများ ပြုလုပ်နေရပြီး တကယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်စေရန် အဆက်မပြတ် ဆောင်ရွက်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရေပေါ်ကျွန်း၏ အစွန်အဖျားတွင် ကုန်းမြေများနှင့် မြစ်များမှာ ဘာမှမရှိရာမှ တစ်လက်မချင်းစီ အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာနေပြီး အဆက်မပြတ် ကြီးထွားလာနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။</p> <p>ခန့်မှန်းချက်များအရ ဤကမ္ဘာကြီးကို တရားဝင် တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားပါက ဤနေရာ၏ အကျယ်အဝန်းမှာ စတုရန်းမိုင် ၄၆၀ ခန့် အထိ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>တရားဝင် စတင်လည်ပတ်နိုင်သည်နှင့် လူသားတို့၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် နေရာကျယ်ဝန်းမှု ပြဿနာ၊ အနည်းဆုံးတော့ နည်းပညာ တိုးတက်မှုအတွက် လိုအပ်သော နေရာကျယ်ဝန်းမှု ပြဿနာမှာ အလွန်အမင်း သက်သာရာရသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>...</p> <p>လူတိုင်းက မြေပြန့်တစ်နေရာကို ရှာဖွေလိုက်ကြပြီး အချို့က တွင်းတူး၊ အချို့က မီးဖိုလုပ်ကာ အချို့က ထင်းခြောက်များ လိုက်ရှာကြသည်။ လူတိုင်းမှာ စိတ်အားထက်သန်နေကြ၏။</p> <p>သို့သော် အသားကင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် မီးမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... သမီးတို့ သစ်သားကို ပွတ်ပြီး မီးမွှေးရမှာလား" ဝမ်ရှီရှီက သန့်စင်ပြီးသားဖြစ်ကာ ကင်ရန်အသင့်ဖြစ်နေသော ငါးများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သစ်သားပွတ်ပြီး မီးမွှေးရမည်ဆိုပါက ဘယ်အချိန်မှ ပြီးမည်ကိုပင် သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>လော်ယွမ်မှာ အနည်းငယ် မတတ်သာဖြစ်သွားသည်။ အကယ်၍ ဤနေရာသာ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ မဟုတ်ပါက ဤမျှ ဒုက္ခများနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>စိတ်စွမ်းအားကို မဆိုထားနှင့်၊ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ဖွဖွလေး ပွတ်တိုက်လိုက်ရုံဖြင့် သစ်သားကို ချက်ချင်း မီးတောက်လာစေရန် ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>"ထားလိုက်တော့" လော်ယွမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"နံပါတ်(၁)"</p> <p>"သခင်... ဘာများ အလိုရှိပါသလဲ" နောက်တစ်ခဏတွင် ကြည်လင်သာယာသော အသံတစ်ခုက လော်ယွမ်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>သူက ဤကမ္ဘာ၏ အသိဉာဏ်တု ကွန်ပျူတာတွင် အမြင့်ဆုံး လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လူသားတို့အတွက် အလွန် အရေးပါလှသော ဤပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ၏ အဓိက ထိန်းချုပ်မှုစနစ်ကို တည်ဆောက်စကတည်းက တင်းကြပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး အလွှာပေါင်းများစွာဖြင့် စစ်ဆေးခဲ့သည်။</p> <p>နိုင်ငံရေးအရ မှန်ကန်မှုရှိစေရန်အတွက် ၎င်း၏ အမြင့်ဆုံး လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူမှာ သဘာဝကျကျပင် အခြားလူ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>"ငါ့ကို မီးခြစ်တစ်ခု ပေး" လော်ယွမ်က ခဏရပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားကာ ဆက်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အခု ပြန်လည်ဖန်တီးထားတဲ့ စားလို့ရတဲ့ အပင်နဲ့ တိရစ္ဆာန် နမူနာ ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"</p> <p>"ယခုအချိန်အထိ နမူနာ စုစုပေါင်း ကိုးမျိုး ရှိပါပြီ... အဲဒီအထဲမှာ တိရစ္ဆာန်တွေက နွား၊ ဝက် နဲ့ ငါးကြင်းတို့ ပါဝင်ပါတယ်... ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကတော့ မုန်ညင်း၊ ပန်းမုန်လာ နဲ့ ခရမ်းသီးတို့ ဖြစ်ပြီး သစ်သီးတွေကတော့ ပန်းသီး၊ လိမ္မော်သီး နဲ့ ငှက်ပျောသီးတို့ ဖြစ်ပါတယ်"</p> <p>"ဒီလောက်တောင် များနေပြီလား" လော်ယွမ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဇီဝနမူနာများကို ဖန်တီးရန်မှာ ထိုမျှမလွယ်ကူပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကမ္ဘာ၏ လက်တွေ့ဆန်မှုက အတော်လေး မြင့်မားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သက်ရှိတိုင်းကို ပြန်လည်ဖန်တီးမှုမှာ လက်တွေ့ မျိုးဗီဇနည်းပညာ အဆင့်အတန်းအပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။</p> <p>ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲတွင် ပြန်လည်ဖန်တီးနိုင်ရန်အတွက် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင်လည်း တူညီသော နည်းပညာမျိုး ရှိနေရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာလည်း ဤနေရာရှိ အပင်များနှင့် သက်ရှိများက ထူးထူးခြားခြား ပျင်းစရာကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သတ္တုများကဲ့သို့သော သက်မဲ့အရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သက်ရှိများကို ဖန်တီးတည်ဆောက်ရန်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အဆပေါင်း သောင်းသိန်းချီ၍ ပိုမိုခက်ခဲပေသည်။</p> <p>မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ဤအစားအစာများက လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ပေါ်ထွက်လာတော့မည်ဟု ထင်ရပေသည်။</p> <p>လော်ယွမ်က အတွေးဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အခု ငါ ပျော်ပွဲစားထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ... သန့်စင်ပြီးသား သစ်သီးတွေနဲ့ အစားအစာတွေ အားလုံးကို တစ်ပွဲစီ ပေးပါ"</p> <p>"ခဏစောင့်ပါရှင်"</p> <p>ခဏစောင့်ပါဟု ပြောသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အချိန်အများကြီး မကြာလိုက်ပေ။ အသိဉာဏ်တု ကွန်ပျူတာ၏ စကားသံပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသော အစားအစာများနှင့် သစ်သီးအမြောက်အမြားက မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မြေပြင်အနှံ့ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p>သေချာပေါက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော မီးခြစ်လည်း ပါဝင်ပေသည်။ ပမာဏအားဖြင့် လူတစ်ရာခန့် စားသောက်ရန် လုံလောက်ပေသည်။</p> <p>နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ဖန်ဆင်းမှုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လူတိုင်းက ဘာမှ သိပ်ပြီး အံ့သြမနေကြပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤနေရာက ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"ကိုကြီးယွမ်... ခုနက ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲဟင်" ဝမ်ရှီရှီက သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအကြောင်းအရာ ထွက်လာသည်နှင့် လူတိုင်းက လော်ယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဒီကမ္ဘာရဲ့ အသိဉာဏ်တု ကွန်ပျူတာလေ" ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လော်ယွမ်က သဘာဝကျကျပင် ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုပေ။</p> <p>"နံပါတ်(၁) လို့ ခေါ်တာလား" ဝမ်ရှီရှီက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>လော်ယွမ်က ထင်းများကို မီးမွှေးလိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆူလိုက်သည်။ သူမ၏ ကောက်ကျစ်သော စိတ်ကူးလေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"လျှောက်တွေးမနေနဲ့... ဒီကမ္ဘာကြီးက ဆော့ကစားဖို့ ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ဘူး... ဒီထဲကို ဝင်လာနိုင်တာကပဲ ချွင်းချက်ပေးထားတာ... ပြီးတော့ နင့်မှာ ဘာလုပ်ပိုင်ခွင့်မှ မရှိဘူး... အသိဉာဏ်တု ကွန်ပျူတာကလည်း တုံ့ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ပိုင်း အဆင့်မြင့် သုတေသီတွေပဲ လုပ်ပိုင်ခွင့် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ရှိလာလိမ့်မယ်... နင် လျှောက်ဆော့ဖို့ကြံမနေနဲ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save