Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘိုးဘေး၏ ဒဏ်ရာက အတော်လေး သက်သာလာပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဝမ်ရှောင်ဟန်က အနည်းငယ် မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားလိုက်လေသည်။</p> <p>သူက ယခုအခါ မိသားစု၏ အကြီးအကဲ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူက သက်တမ်းမပြည့်သေးသော အနှစ်ငါးရာ သက်တမ်းရှိ ကိုးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းကို ရောင်းချရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ပါက မည်သူမျှ ရောင်းရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထို့နောက် ဝမ်ရှိုကျဲ့က ကျန်ရှိနေသော အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လယ်မြေ ခြောက်ကွက် ခုနစ်ကွက်ခန့်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း ဆက်လက် စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအကွက်များတွင်လည်း ကိုးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းများကို အနိမ့်ဆုံး ဆယ်နှစ်မှ အမြင့်ဆုံး အနှစ်ခုနစ်ဆယ်အထိ သက်တမ်းအလိုက် ခွဲခြား စိုက်ပျိုးထားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။</p> <p>"ငါတို့က ကိုးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းကို အပြင်လူတွေဆီ မရောင်းဘူး မိသားစုရဲ့ အုတ်မြစ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုဆောင်းဖို့အတွက်ပဲ သုံးတာ"</p> <p>ဝမ်ရှောင်ဟန်က ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>"ဒါကြောင့် ဒီအလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လယ်မြေ နှစ်ဧကကနေ အတော်အတန် များပြားတဲ့ ထွက်ကုန်တန်ဖိုး ရပေမယ့် အကျိုးအမြတ်ရဲ့ အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လောက်ကို ကိုးရွက် ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း စိုက်ပျိုးမှု တိုးချဲ့ဖို့အတွက် ပြန်လည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတယ်"</p> <p>"မှန်ပါတယ်"</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့က သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"မိသားစုတစ်ခု ကြီးပွားချင်ရင် ရေတို အကျိုးအမြတ်ကို ကြည့်လို့မရဘူး ရေရှည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ ပြန်လည်ရရှိမယ့် အကျိုးအမြတ်ကိုပဲ အဓိကထားရမယ် ဒီလိုမှသာ မိသားစုရဲ့ အုတ်မြစ်က တဖြည်းဖြည်း ခိုင်မာလာပြီး အခြေအနေကောင်းတဲ့ နှစ်တွေမှာ အခွင့်အရေးယူပြီး ထိုးတက်နိုင်မယ် အကျပ်အတည်း ကြုံလာရင်လည်း အုတ်မြစ်ကို အားကိုးပြီး တောင့်ခံထားနိုင်မယ်"</p> <p>ဒီအလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လယ်မြေ နှစ်ဧကကို မျိုးနွယ်စု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများအပြင်ဘက်တွင် လျှို့ဝှက်စွာ လည်ပတ်နေခြင်းက သီအိုရီအရ သိုင်းမျိုးနွယ်စုတို့၏ တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖောက်ရာ ရောက်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအရာက မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးတစ်ယောက်က ကိုယ်ကျိုးအတွက် သီးသန့် ပိုင်ဆိုင်မှုကို လုပ်ကိုင်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဆိုရလျှင် ၎င်းသည် မျိုးနွယ်စု ပိုင်ဆိုင်မှု၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုအဖြစ်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မိသားစု၏ အုတ်မြစ်ကို စုဆောင်းပေးနေသကဲ့သို့ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိသားစု၏ သက်သာချောင်ချိရေးအတွက်လည်း အထောက်အကူ ပြုနေလေသည်။</p> <p>ကိုယ်ကျိုးအတွက် သီးသန့် ပိုင်ဆိုင်မှု လုပ်ကိုင်ခြင်းက သိုင်းမျိုးနွယ်စုများ၏ အကြီးမားဆုံး တားမြစ်ချက် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အလေ့အထမျိုး ရှိလာပါက ပြည်တွင်းစစ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြိုကွဲသွားမည်မှာ မလွဲဧကန်ပေ။</p> <p>အကယ်၍ မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးက မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးကို အမှန်တကယ် လွတ်လပ်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေချင်ပါက မျိုးနွယ်စုနှင့် သဘောတူညီချက်များ ရယူပြီးနောက် မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်ခွာကာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် မိသားစုကို ရှာဖွေတည်ထောင်နိုင်ခွင့် ရှိပေသည်။</p> <p>ယင်းကို မိသားစု ခွဲထွက်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုလေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ထိုအဖွဲ့ခွဲအား ဖင်းအန်းဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ သွေးရင်းမဟုတ်သော အဖွဲ့ခွဲတစ်ခုအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် ဂျင်ရှာရွှီမျိုးနွယ်စုသည် ချန်နင်ရွှီမျိုးနွယ်စု၏ အဖွဲ့ခွဲ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ နှစ်ခုစလုံးသည် ရွှီမျိုးနွယ်စုများ ဖြစ်ကြသော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကတည်းက သီးခြား အဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ဖင်းအန်းဝမ်မျိုးနွယ်စုသည်လည်း လုံကျိုးဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ အဖွဲ့ခွဲ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ လုံကျိုးဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးခန်းမ ဆွေစဉ်မျိုးဆက် မှတ်တမ်းတွင် ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ်မှ ဒီအဖွဲ့ခွဲကို လက်ဆင့်ကမ်း တည်ထောင်ခဲ့သည့် မှတ်တမ်းများ သေချာပေါက် ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် လူမည်မျှအထိ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့သည် မည်သူတို့က ဆက်ခံသူများ ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကိုမူ ဆွေစဉ်မျိုးဆက် မှတ်တမ်းတွင် ထည့်သွင်း မှတ်တမ်းတင်ထားမည် မဟုတ်ပေ။ အလွန်ဆုံး ထိုဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးချွန်ထင်ရှားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ မှတ်တမ်းအချို့လောက်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အတင်းအဖျင်းများအကြောင်း ဆက်မပြောကြပါစို့နှင့်။</p> <p>မျိုးနွယ်စု၏ လျှို့ဝှက် အုတ်မြစ်ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ စိတ်ခံစားချက်မှာလည်း အလွန် ကောင်းမွန်နေခဲ့ပြီး ထိုအုတ်မြစ်များကြောင့် သူ၏ ယုံကြည်မှုများက ပိုမို ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဝမ်ရှောင်ဟန်က ဝမ်ရှိုကျဲ့အား ရှင်းရှန်းလယ်ယာ တစ်ဝိုက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး နေရာအနှံ့ လေ့လာစေခဲ့ရာ ရှင်းရှန်းလယ်ယာနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ နားလည်မှုကို အကြီးအကျယ် ခိုင်မာသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ရည်မှန်းချက် ပြည့်ဝသွားပြီးနောက် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ထမင်းစားသောက်ပြီးချိန်တွင် သတ္တမညီငယ် ဝမ်ရှိုယဲ့နှင့်အတူ လှေစီးကာ သူ၏ အိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် ဝမ်ရှိုကျဲ့က စာရွက်နှင့် စုတ်တံကို ထုတ်ယူကာ တစ်ခါတစ်ရံ အတွေးနက်သွားလိုက် တစ်ခါတစ်ရံ တစ်စုံတစ်ခုကို ချရေးလိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ဝမ်ရှိုယဲ့က စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကိုကိုလေး ဘာတွေ ရေးနေတာလဲ"</p> <p>"စနစ် ဇယားကွက်လေ"</p> <p>"အော်"</p> <p>ဝမ်ရှိုယဲ့က စနစ် ဇယားကွက် ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာမှန်း နားမလည်သော်လည်း ကိုကိုလေးက အလွန် အံ့မခန်း ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရပြီး သူ့ကို ပို၍ပင် လေးစားသွားလေသည်။</p> <p>တကယ်တော့ ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ၏ စနစ် ဇယားကွက်ကို တဖြည်းဖြည်း တည်ဆောက်ပြီး မွမ်းမံရန် ဘယ်သောအခါမှ လက်လျှော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>လှေလေးက ယိမ်းထိုးရင်း အိမ်တော်ဆီသို့ အရောက် ပြန်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ရှိုကျဲ့က ဝမ်ရှိုယဲ့ကို အားပေးစကား အနည်းငယ် ပြောကြားပြီး မှာကြားစရာ ရှိသည်များ မှာကြားကာ သူ၏ အစေခံ ဝမ်ကွေကို အိမ်ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများ ပါသည့် အဝတ်အိတ် တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ကာ ဘိုးဘေးလုံယန်၏ အိမ်တော်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေသည်။</p> <p>ဘိုးဘေးလုံယန်၏ အိမ်တော် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်ရှိုကျဲ့က အမကြီး ဝမ်လိချီ အပြင်ဘက်မှနေ၍ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချောင်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ချက်ချင်း တည်ကြည်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အမကြီး ဘာတွေ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေတာလဲ"</p> <p>"ဟာ ဦးလေးလေး"</p> <p>ဝမ်လိချီမှာ ကြောက်လွန်း၍ ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေသွားရသည်။ သူမက ရိုးရိုးသားသားပင် ဝန်ခံလိုက်သည်။</p> <p>"သမီး သမီး ဘိုးဘေးကို လာရှာတာပါ"</p> <p>"ပေါက်ကရတွေ"</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်။</p> <p>"လုံယန်အိမ်တော်က တားမြစ်နယ်မြေလေ ဘိုးဘေး မခေါ်ဘဲနဲ့ ဘိုးဘေးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဘယ်လိုလုပ် နှောင့်ယှက်ရဲတာလဲ"</p> <p>"သမီး သမီးက သမီးက ဘိုးဘေးဆီမှာ ကိုယ်ဖော့ပညာနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် လာသင်မလို့"</p> <p>"ကိုယ်ဖော့ပညာနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် ဟုတ်လား"</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့က သူမကို သံသယ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"နင် ဘိုးဘေးဆီ မုန့်လာတောင်းတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား"</p> <p>"ဦးလေးလေး သမီးကို ဘယ်လိုများ အဲဒီလို ပြောထွက်ရတာလဲ"</p> <p>ဝမ်လိချီ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်နှာများပင် နီရဲသွားသည်။ သူမက အားငယ်သော လေသံလေးဖြင့် ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။</p> <p>"ဦးလေးလေးမှာပဲ ရည်မှန်းချက် ရှိတာ မဟုတ်ဘူး သမီးလည်း သန်မာလာချင်တာပဲ"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားလေသည်။ သူက တောင်းပန်သည့် အနေဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သြော် ငါ့တူမကြီး လိချီမှာလည်း ရည်မှန်းချက် ရှိတာကိုး ဦးလေးလေးက အထင်လွဲသွားတာပါ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ"</p> <p>' ဟွန်း စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်တာ စကားမပြောချင်တော့ပါဘူး '</p> <p> </p> <p>ဝမ်လိချီက ခေါင်းလှည့်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းဆူကာ မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာသည်။</p> <p>"စကားမစပ် ခုနက ရှင်းရှန်းလယ်ယာကို သွားခဲ့တယ်"</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခွားမွှေး သစ်သီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေ ခူးလာတယ် ဒီနှစ် ရာသီဥတု ကောင်းတော့ အသီးတွေက အရည်ရွှမ်းပြီး ချိုနေတာပဲ စားမလား"</p> <p>"စားမယ် စားမယ် စားမယ်"</p> <p>ဝမ်လိချီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး အဝတ်အိတ်ထဲမှ အသီးစိမ်းစိမ်းလေးကို ယူကာ သုတ်ပြီး အားရပါးရ ကိုက်စားလိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကျေနပ်အားရစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီအသီးက အရမ်းချိုပြီး အရမ်း စားကောင်းတာပဲ ကျေးဇူးပါ ဦးလေး လေး"</p> <p>"လိချီ ရည်မှန်းချက် ရှိတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးက နေသိပ်မကောင်းဘူးဆိုတော့ လိုအပ်မှပဲ သွားနှောင့်ယှက်ပါ"</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့က စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"နင့်ရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဦးလေး လေး သင်ပေးတာနဲ့ လုံလောက်ပါတယ် မနက်ဖြန်ကစပြီး မော်နာရီကျရင် ဦးလေးလေးရဲ့ သိုင်းကွင်းမှာ လာစောင့်နေ ဦးလေးလေး ကိုယ်တိုင် သင်ပေးမယ် ဖြည်းဖြည်းစား ရော့ နောက်တစ်လုံး ယူဦး"</p> <p>လိချီက ပထမ ဝါကျကို နားထောင်ရာတွင် အဆင်ပြေနေသေးသော်လည်း ဒုတိယ ဝါကျကို ကြားသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားလေသည်။ သူမ ကြောက်လွန်း၍ အသီးတောင် ဆက်မစားနိုင်တော့ပေ။ သူမက အသီးကို အလိုအလျောက် လှမ်းယူလိုက်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဦး ဦးလေး လေး မော်နာရီ ဆိုတာ မစောလွန်းဘူးလား"</p> <p>"မစောပါဘူး အခု နွေရာသီ ရောက်နေပြီ မော်နာရီဆိုတာ မိုးမလင်းခင်လေးပဲ ရှိသေးတယ်"</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီအချိန်က သိုင်းပညာနဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ"</p> <p>"သမီး သမီး ဆိုလိုတာက လေ့ကျင့်စရာ မလိုဘဲ နေ့တိုင်း စားလိုက် သောက်လိုက်နဲ့ သန်မာလာမယ့် သိုင်းပညာမျိုး မရှိဘူးလား ဟင်"</p> <p>လိချီက မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဦးလေး လေး သမီးအတွက် ဘိုးဘေးကို ကူမေးပေးပါလား"</p> <p>' ဟာ '</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့ မျက်နှာထား ပျက်သွားသည်။ ဒါက လိချီ၏ ရည်မှန်းချက် ဆိုပါလား။ သူက တကယ်လို့ ယုံလိုက်မိသေးသည်။</p> <p>' ဝမ်ရှိုကျဲ့ အော် ဝမ်ရှိုကျဲ့ မင်းက နုသေးတာပဲ '</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် သူက ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ကလေးမလေး လက်ထဲမှ အသီးကို ပြန်ဆွဲယူပြီး အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်ကာ လုံယန်အိမ်တော်ဆီသို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဟာ ဦးလေး လေး အဲဒါ သမီးအသီးလေ ဘယ်လိုလုပ် သမီးဆီက ပြန်ယူသွားတာလဲ"</p> <p>လိချီက အမှီလိုက်ရင်း ပြောလေသည်။</p> <p>"ဦးလေး လေး လောကကြီးက ကျယ်ပြန့်ပါတယ် အဲဒီလို သိုင်းပညာမျိုး ရှိချင်ရှိမှာပေါ့"</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့က အေးစက်စက် နှစ်ချက် ရယ်လိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို ဗဟုသုတ နည်းသည်ဟု အပြစ်တင်နေသည်ပေါ့လေ။</p> <p>"ဝင်ခဲ့ကြ အပြင်မှာ ဆူညံမနေနဲ့"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အိမ်တော်ထဲမှနေ၍ ဘိုးဘေးလုံယန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့က ထူးလိုက်ပြီး ဝင်သွားသော်လည်း လိချီက အနောက်မှ ကပ်လိုက်လာကာ ဦးလေး လေး၏ ရန်လိုနေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းပုဝင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘိုးဘေးက ဝင်ခဲ့ကြတဲ့"</p> <p>သူမက ကြ ဆိုသည့် စကားလုံးကို အလေးပေး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ"</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့က သူမကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက် ဘိုးဘေးလုံယန်အား ဂါရဝပြုရန် ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဘိုးဘေးလုံယန်သည် ဇရပ်ဆောင်သို့ ရွှေ့ပြောင်း ထိုင်နေပြီး သူတို့ကို စောင့်နေလေသည်။</p> <p>"ဝမ်ရှိုကျဲ့ ဘိုးဘေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး ဘိုးဘေးလုံယန်၏ အသက်ရှူသံများမှာ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ရှည်လျားသော ဆံပင်ဖြူကြီးများပေါ်တွင် မမြင်ရသော အရောင်တောက်တောက်လေးများ စွဲနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူက ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဘိုးဘေး ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာပြီပဲ"</p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ဘိုးဘေး၏ ကျန်းမာရေး ကောင်းလေ ဝမ်မျိုးနွယ်စု ပို၍ လုံခြုံလေ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများလည်း လျော့ကျသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"လိချီ ဘိုးဘေးကို ဂါရဝပြုပါတယ် ဂုဏ်ယူပါတယ် ဘိုးဘေး ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာပြီပဲ"</p> <p>လိချီသည်လည်း အပြေးအလွှား ဂါရဝပြုကာ ဝမ်ရှိုကျဲ့ ပြောသော ဂုဏ်ပြုစကားကို အတိအကျ ကူးချလိုက်သဖြင့် ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရမ်းသွားရလေသည်။</p> <p>သို့သော် ဘိုးဘေးလုံယန်ကမူ သူမ၏ စကားကို သဘောကျသွားပုံရသည်။ ကျန်းမာရေး ကောင်းလာသဖြင့် စိတ်အခြေအနေလည်း ကောင်းမွန်နေပြီး ဝမ်လိချီကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကလေးမလေး ဘာလို့ ဘိုးဘေးဆီ ခဏခဏ လာမလည်တာလဲ"</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းက ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို အနည်းငယ် ကြောင်အသွားစေသည်။ ဒီကောင်မလေး ဘိုးဘေးကို ဘာဆေးကျွေးထား၍ ဒီလောက် ချစ်နေရတာလဲ။</p> <p>ထို့နောက် ဝမ်လိချီက ဘိုးဘေးအနီးတွင် တရစ်ဝဲဝဲဖြင့် ပခုံးနှိပ်ပေး လက်နှိပ်ပေး လုပ်ရင်း ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>"ဦးလေးလေးက ပြောတယ် လုံယန်အိမ်တော်က တားမြစ်နယ်မြေတဲ့ သမီး ဘိုးဘေးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို မနှောင့်ယှက်ရဘူးတဲ့ ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးရယ် သမီး ဘိုးဘေးကို လွမ်းလွန်းလို့ ထမင်းလည်း ကောင်းကောင်း မစားနိုင် အိပ်လည်း မပျော်ဘူး ကြည့်ပါဦး သမီး ပိန်တောင် ပိန်သွားပြီ"</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့ မျက်နှာထား အေးစက်သွားသည်။ ဒီကောင်မလေးက ဘိုးဘေးရှေ့မှာ သူ့ကို တိုင်ရဲသည်ပေါ့။</p> <p>"ကြည့်ရတာ နည်းနည်း ပိန်သွားသလိုပဲ"</p> <p>ဘိုးဘေးလုံယန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ရှိုကျဲ့ဘက် လှည့်ကာ ပြောလေသည်။</p> <p>"ရှိုကျဲ့ လိချီ လာချင်ရင် လာခိုင်းလိုက်ပါ"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘိုးဘေး နောက်ကျောတွင် ပုန်းနေသော ဝမ်လိချီက ဝမ်ရှိုကျဲ့အား နိုင်စားသည့် မျက်နှာပေးမျိုး ပြသလိုက်သည်။</p> <p>"သူ ဆူညံပြီး ဘိုးဘေးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို နှောင့်ယှက်မှာ စိုးလို့ပါ"</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရပါတယ်"</p> <p>ဘိုးဘေးလုံယန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ကျန်းမာရေး ကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပိုကောင်းလာပုံရသည်။</p> <p>"လိချီက သဘောကောင်းပြီး အလိုက်သိတဲ့ ကလေးပါ ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုတယ် သူရှိတော့ ငါ့ဒဏ်ရာတွေတောင် ပိုမြန်မြန် သက်သာလာသလိုပဲ"</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့လည်း ဝမ်လိချီ၏ လူကြီးများကို ဖားတတ်သည့် စွမ်းရည်ကို အသိအမှတ် ပြုလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဒီအသီးတွေက လယ်ယာကနေ ခုလေးတင် ခူးလာတာ ဘိုးဘေး မြည်းကြည့်ပါဦး"</p> <p>"ဦးလေး လေး သမီး လုပ်ပေးမယ်"</p> <p>ဝမ်လိချီက အဝတ်အိတ်ကို ယူပြီး သခွားမွှေးသီး နှစ်လုံးကို ဆေးကြောကာ တစ်လုံးကို ဘိုးဘေးအား ပေးပြီး တစ်လုံးကို သူမယူထားလိုက်သည်။</p> <p>"ဘိုးဘေး ဒီအသီး စားကြည့်ပါ ကြွပ်ပြီး ချိုနေတာပဲ သမီး မြည်းကြည့်ပြီးပြီ"</p> <p>သူမက ပျော်ပျော်ပါးပါးပင် စားနေလေသည်။ ဝမ်ရှိုကျဲ့လည်း သူမ၏ မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်မှုအပေါ် အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p>ဘိုးဘေး အသီးစားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ရှိုကျဲ့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ မကြာသေးမီက ဘိုးဘေးသည် ဒဏ်ရာ ကုသရန်အတွက် ဝိညာဉ်အစားအစာများ ကောင်းကောင်း စားသောက်နေရသဖြင့် အရင်က ပိန်လှီနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြည့်ဖြိုး ကျန်းမာလာကာ တက်ကြွ လန်းဆန်းမှုများ အသစ်တဖန် ပြန်လည် ရရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ဒဏ်ရာများ သက်သာလာသည်နှင့်အမျှ သူမကိုယ်တိုင်နှင့် မျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်ဝနေသည်မှာ အလွန် သိသာထင်ရှားပေသည်။</p> <p>ထိုအရာက ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ နှစ်ငါးဆယ်ကြာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုများ နိဂုံးချုပ်တော့မည် ဆိုသည့် သဘော ဖြစ်သည်။ စာရင်းရှင်းပြီး ပြန်လည် ထကြွရမည့် အချိန် ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ စိတ်ခံစားချက်မှာလည်း အများကြီး ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအရာမတိုင်မီ သူသည် ဝမ်လိချီ၏ အနာဂတ်အတွက် စီစဉ်ပေးရန် လိုအပ်နေသည်။</p> <p>ဒီကလေးသည် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားသည် အစားကောင်း ကြိုက်သည့်အပြင် ဘဝအတွက် စိတ်ကူးယဉ်မှုများနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့အပြင် လူကြီးများ သဘောကျအောင် မည်သို့ နေရမည်ကိုလည်း ကောင်းကောင်း သိလေသည်။</p> <p>ဒီလောက် ထူးချွန်သည့် ကလေး……</p> <p>သူမကို အဘိုးလေး ခြောက်နှင့်အတူ ဝိညာဉ်လယ်မြေ စိုက်ပျိုးရန် စီစဉ်ပေးလိုက်ခြင်းက အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဒီကလေးက စာဖတ်ရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး ဝိညာဉ်သဘာဝလည်း ရှိသည်။ သူမကို ရှေးဟောင်း စာအုပ်စာပေသစ်များနှင့် မဝေးကွာစေသင့်ပေ။ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက ဆင်းရဲချင် ဆင်းရဲမည် ဖြစ်သော်လည်း မည်မျှပင် ဆင်းရဲပါစေ ကလေးများ၏ ပညာရေးကိုတော့ လစ်ဟင်းခံ၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p>နေ့ဘက်တွင် လယ်ထဲဆင်းကာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ပြီး ညဘက်ရောက်လျှင် တဲအိမ်လေးထဲ၌ မီးခွက်ထွန်းကာ စာကျက်နေမည့် ကောင်မလေး၏ ပုံရိပ်ကို တွေးမိသောအခါ ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများက ကျေနပ်ပီတိဖြစ်သည့် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် အလိုအလျောက် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။</p> <p>မိသားစု ကြီးပွားတိုးတက်ရေး၏ မျှော်လင့်ချက်က အဆုံးသတ်တွင် ဒီထူးချွန်သော မျိုးဆက်သစ်များအပေါ်၌သာ မူတည်နေပေသည်။</p> <p>သူတို့၏ လူကြီးများ အနေဖြင့် ထိုကလေးများ၏ အရေးကြီးသော ကြီးထွားမှု ကာလများတွင် အစွမ်းကုန် ပံ့ပိုးပေးရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>' ဟင် '</p> <p>ပျော်ပျော်ပါးပါး တတိယမြောက် အသီးကို စားနေသော ဝမ်လိချီ တစ်ယောက် တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save