Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အများပြည်သူ၏စွမ်းအား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ အရာအားလုံးကို သတိထားပါ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က လက်သီးဆုပ်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ ရှောင်ဟုန်က အရမ်းကြိုးစားနေပြီး ဘယ်တော့မှ ရှုံးမှာမဟုတ်ဘူး။ အစ်ကိုကြီးလည်း အားတင်းထားဦးနော်… ရှောင်ဟုန်က အစ်ကိုကြီးကို ကျော်မသွားစေနဲ့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြုံးကာ သူမ၏ ဆံပင်ကို ပုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သင်္ဘော၏ ကျောကုန်းပေါ်ရှိ နာမည်ဆယ့်နှစ်ခုပြသထားသော ရေမျက်နှာပြင်တွင် အောင်းဝူရှင်း၏ နာမည်အောက်၌ အစီအရင်၏ အဓိကနေရာတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ကြောင်း အမှတ်အသားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား ဝူရှင်းပဲ။ ချန်ပီယံက ငါတို့ အောင်းမျိုးနွယ်စုအတွက်ပဲ ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသား"</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ဝမှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ သူနှင့် ကိုယ်တော်ပိန်တို့မှာ အရိုင်းဆန်စွာ ကခုန်နေကြပြီး လူတိုင်းကို မျက်နှာပြောင်ပြနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့နှစ်ယောက် တစ်စက္ကန့်လောက် ပါးစပ်ပိတ်ထားနိုင်မလား။ အစီအရင်မျက်လုံးတစ်ခုပဲ ဖောက်ထွင်းရသေးတာ ရှစ်ဆယ်လောက် ကျန်သေးတယ်၊ ရှစ်ဆယ်လောက် နားလည်လား"</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ဝက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှစ်ဆယ်လောက် ကျန်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ဝူရှင်းက ပထမဆုံးတစ်ခုကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါက သူက အားအကောင်းဆုံးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ။ အစီအရင်မျက်လုံးရှာတာပဲဖြစ်ဖြစ် အစီအရင်ဖောက်တာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ဝ၏ စကားများမှာ အနည်းငယ် အဆီအငေါ့မတည့်သော်လည်း အကြောင်းပြချက်မရှိတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> အခြားဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးမှာ အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူပြီး ရေမျက်နှာပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ၏ နာမည်အောက်တွင် အမှတ်အသားများ အမြန်ဆုံး ပေါ်ထွက်လာရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စောနက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားက တိမ်တိုက်တွေထဲကနေ ထွက်လာတာ။ အောင်းဝူရှင်းက လှုပ်ရှားလိုက်တာများလား"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တုန်ခါမှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိရာ သူတို့အားလုံး အလွန်အမင်း မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလှုပ်ရှားလိုက်လဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့ ခက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတိမ်တိုက်အစီအရင်ကို ထိုးဖောက်ပြီး စစ်သင်္ဘောရဲ့ အကာအကွယ်ပေါ်မှာတောင် ဒီလောက်အားကောင်းနေသေးတာကို ကြည့်ရင် လှုပ်ရှားလိုက်တဲ့သူက သူတော်စင်အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်နေပြီဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ဝေ့ရှီရှီက အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျင်းချီက လူသတ်နေပြန်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>အခြားပြိုင်ပွဲဝင်များ၏ ဂိုဏ်းများမှာ အားလုံး စိုးရိမ်နေကြသည်။ ကျင်းချီသာ လှုပ်ရှားလိုက်မည်ဆိုလျှင် လေဟာနယ်ကူးပြောင်းခြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ပင်လျှင် အသုံးမဝင်တော့သည်ကို သူတို့သိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ ရေမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ပြီး နန်ချိုးယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက် သတ်ခံရရင် အမှတ်အသားက ပျက်စီးသွားနိုင်ခြေများတယ်။ အမှတ်အသား ပျက်စီးသွားတာနဲ့ နာမည်က မီးခိုးရောင် ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဟူယွီကုန်း၏ နာမည်မှာ ယခုအခါ မီးခိုးရောင် ပြောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ပိန်က အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘယ်လို ယုတ္တိမျိုးလဲ။ အမှတ်အသားမပျက်စီးဘဲ လူသတ်လို့ မရဘူးလား။ ငါသာ ကျင်းချီဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အမှတ်အသားကို လုယူလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် မင်းတို့က ငါ သူတို့ကို သတ်လိုက်မှန်း သိမှာမဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ဝမှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား မင်းရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို ကြည့်စမ်း။ အမှတ်အသားကို ဘာလို့ ခိုးရမှာလဲ။ မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ သယ်ထားပြီး အစီအရင်ဖောက်တဲ့အခါ အောင်ပွဲကို မတော်တဆ တစ်ဖက်လူကို ပေးလိုက်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p> </p> <p>"အိုး ဟုတ်သားပဲ"</p> <p> </p> <p> ကိုယ်တော်ပိန်က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ငါအစတုန်းက ဝူရှင်းကို သတိပေးဖို့ မေ့သွားတယ်။ သူသာ အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ဝက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဝူရှင်းကို မင်းလောက်တုံးတယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ပိန်မှာ ဒေါသထွက်ပြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ခွေးသား လူအများကြီးရှေ့မှာ ငါ့ကို တုံးတယ်လို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့။ မင်း ငါ့ကို မျက်နှာနည်းနည်းလေးမှ မထောက်ဘူး။ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်ကွ"</p> <p> </p> <p>သူက လက်သီးမြှောက်ပြီး သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ ထိုးချလိုက်ရာ သူ၏နောက်ကျောမှ လူဆယ်ယောက်ကျော်မှာ ထိုးနှက်ချက်၏ အရှိန်ကြောင့် လေထဲတွင် လိမ့်ကျသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက ဘေးသို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကိုယ်တော်ပိန်၏ ဘေးတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ကိုယ်တော်၏ လက်မောင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဂျွတ်ခနဲ ချိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်သီးလေမှာ အစအဆုံးမရှိဘဲ သူ့အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အား"</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ပိန်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားမှာ ကြေကွဲသွားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးများ စီးကျလာသည်။ သူက နောက်သို့ ထောင့်ချိုးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးသွားသော သူ၏ညာလက်ကို မျက်လုံးပြူးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ဝမှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နန်ချိုးယွီ မင်း ငါတို့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဤ အရူးနှစ်ယောက်မှာ တိုက်ခိုက်သည့်အခါ အလွန်ရက်စက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ပစ်ချင်နေသော်လည်း အပြင်ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်မူ အံ့အားသင့်ဖွယ် စည်းလုံးကြသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အပြစ်ပေးတာ သေးသေးလေးပဲ။ မင်းတို့ ဆက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းနေရင် မင်းတို့ရဲ့ လည်ပင်းကို ချိုးပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်ကာ နောက်ထပ် ပြဿနာမရှာဝံ့တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအရူးနှစ်ယောက်က မဆင်မခြင် ပြုမူနေပေမဲ့ သူတို့ပြောတာတွေက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p> အစီအရင်ချိုးဖျက်တာ သက်သက်သာဆိုရင် ဒီလောက် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေတာ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးပဲ။</p> <p> </p> <p> နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်သူ့နာမည်မှာ အမှတ်အသားမပေါ်လဲ ကြည့်ရအောင် အဲဒီလူက သေသွားလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးမူကျွမ်း မင်းနည်းနည်းမှ စိတ်မပူဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"စိတ်ပူရမယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက မျက်ခုံးပင့်ပြီး သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စောနက စွမ်းအင်လှိုင်းဂယက်ရဲ့ ဦးတည်ရာက မင်းရဲ့ လီယွင်ရှောင် သွားတဲ့ ဦးတည်ရာနဲ့ အရမ်းတူတယ်။ သူက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံလိုက်ရလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးထျန်းဟန် မင်းပြောမှပဲ ငါနည်းနည်းတော့ စိတ်ပူမိတယ်။</p> <p> </p> <p>လီယွင်ရှောင်က ကျင်းချီရဲ့ ပရမ်းပတာကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားကို အလွယ်တကူ ချေမွနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီလို အင်အားမျိုးက ဒီဆယ်ယောက်ထဲမှာ အကောင်းဆုံးတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။</p> <p> </p> <p>စောနက လူသတ်လိုက်တဲ့သူက သူပဲဖြစ်ရမယ်။ ဒီကိုးယောက်ထဲမှာ သူ ဘယ်သူ့ကို အမုန်းဆုံးလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြောစရာတောင်မလိုဘူး သူ့ အယောင်ဆောင်နေတဲ့ကောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ အယောင်ဆောင်နေရင် သိုင်းပြိုင်ပွဲကို လက်လွှတ်ရရင်တောင် သူ့ကို အရင်ဆုံး သတ်ပစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက လက်ခုပ်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲကျန့် အဲဒီအယောင်ဆောင် လီယွင်ရှောင်ရဲ့ နာမည်ကို သေသေချာချာ ကြည့်ထားဖို့ လိုတယ်။</p> <p> </p> <p> အမှတ်အသားတစ်ခုခု ရှိမရှိ ကြည့်ပါ။ တုံ့ပြန်မှုမရှိရင်တော့ ငါတို့က အရှင်ကျွယ်ထျန်းကို တောင်းပန်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားရတော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က စိုးရိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ဒီပြစ်မှုအတွက် ပေးဆပ်ရနိုင်ခြေများတယ်။ ဟူး… ဘာဖြစ်လို့ လီယွင်ရှောင်က အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာနေရတာလဲ။ သူဘယ်တော့မှ မရပ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်မှာ ဒေါသထွက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူ့အမှတ်အသားက မလှုပ်မယှက် ကျန်နေမလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်။ စောင့်ကြည့်နေလိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>ရှန်းယန်ရွှင်းက ရုတ်တရက် လက်သီးဆုပ်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်နန်ချိုးယွီကို မေးပါရစေ နှစ်ယောက်လုံးမှာ အမှတ်အသားမရှိရင် အနိုင်အရှုံးကို ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ပါသလဲ"</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သဘာဝအတိုင်းပဲ တိမ်ပင်လယ်ကနေ ထွက်ခွာတဲ့ အချိန်က စံနှုန်းပဲ။ ဟူယွီကုန်း သေသွားပေမဲ့ သူက မင်းထက် နောက်ကျမှ ရှုံးတာဆိုတော့ မင်းက အောက်ဆုံးမှာပဲ၊ သူက ဒုတိယအောက်ဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှန်းယန်ရွှင်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် မသာယာသော်လည်း သူက မငြင်းဆန်ရဲဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဦးညွှတ်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တိမ်တိုက်အစီအရင်အတွင်းတွင် ယွင်ရှောင်က ခဏမျှ ပျံသန်းပြီးနောက် သူ၏သွေးလမျက်လုံးများကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြု၍ လေ့လာကြည့်ရာ သူ၏အမြင်အာရုံအတွင်း၌ ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူက နာရီပေါင်းများစွာ ပျံသန်းပြီးမှ ရပ်တန့်ကာ စဉ်းစားမग्नနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအစီအရင်ရဲ့ အဓိကသော့ချက်က '<strong>မြင်</strong>' နိုင်တဲ့အရာမျိုး မဟုတ်လောက်ဘူး။ အဘိုးကြီး နန်ချိုးယွီက ငါ့ကို တမင်တကာ လမ်းလွဲအောင် လုပ်နေတာပဲ၊</p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့ အစီအရင်တစ်ခုလောက်က ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခက်တွေ့စေနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူက လက်ငါးချောင်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ မိုးကြိုးတူကြီး ပျံထွက်လာပြီး လျှပ်စီးကြောင်းများနှင့်အတူ သူ့လက်ဝါးထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လေထဲသို့ ရိုက်ချလိုက်ရာ မိုးကြိုးမဟာရှေးဟောင်းစာလုံးများ လေထဲတွင် လင်းလက်သွားသည်။ ယွင်ရှောင်က လက်ဟန်တစ်ခုပြုလုပ်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိုးကြိုးနယ်မြေ"</p> <p> </p> <p>အပြာရောင်အရိပ်အလွှာတစ်ခု သူ့ထံမှ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လေးဘက်လေးတန်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ထိုင်လျက်အနေအထားဖြင့် မိုးကြိုးနယ်မြေအတွင်းမှ စွမ်းအင်လှိုင်းဂယက်အားလုံးကို စတင်ခံစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် သူက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းများမှ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ပေတစ်ထောင်အကွာမှ လေဟာနယ်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>ဓားစွမ်းအင်က အကာအကွယ်ကို ထိမှန်သွားပြီး သက်တံကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသော ခုနစ်ရောင်ခြယ်အလင်းအလွှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှစ်ခနဲ ထိုနေရာသို့ ကူးပြောင်းသွားပြီး အရောင်စုံအလင်းထဲတွင် လက်ဝါးတစ်ဝက်ခန့် အရွယ်ရှိသော အဖြူရောင် အရိုးကဲ့သို့သော အရာတစ်ခု ပျံဝဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် အစီအရင်နေရာများစွာ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ကာကွယ်ထားသော အရာများမှာ ထူးခြားဆန်းကြယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ တိရစ္ဆာန်အရိုးတစ်စသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p><strong>အတွင်းမှာ တကယ်ပဲ တိရစ္ဆာန်အရိုးဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး နတ်သားရဲအဆင့် ရှိရမယ်။</strong></p> <p> </p> <p>သူက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ အကာအကွယ်၏ စွမ်းအားမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အလွန်တောက်ပကာ စူးရှသွားသည်။ သို့သော် လက်ဝါးချက်၏ အားကို မခံနိုင်ဘဲ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင်အရိုးမှာလည်း ယွင်ရှောင်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။ သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် သူခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အရိုးကို သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သေးငယ်သော်လည်း ၎င်းသည် နတ်သားရဲ ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အဂ္ဂိရတ်သန့်စင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးနယ်မြေ၏ စွမ်းအားဖြင့် အစီအရင်၏ ဗဟိုချက်ကို ရှာဖွေရန် ပိုမိုလွယ်ကူလာသည်။</p> <p> </p> <p>နေ့တစ်ဝက်အကြာတွင် ယွင်ရှောင်က အစီအရင်ငါးခု ခြောက်ခုကို ဆက်တိုက် ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး နှိမ်နင်းခံထားရသော အရာများအားလုံးမှာ ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"တခြားလူတွေ ဘယ်လိုနေလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မတော်တဆ..."</p> <p> </p> <p>ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ယွင်ရှောင့် စိတ်ထဲတွင် ဆိုးရွားသော အကြံတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူက နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားကို ထုတ်ယူပြီး ချယ်ယုံနှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ထုတ်ကာ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် အစီအစဉ်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ သတ်မပစ်ဘဲ နှောင့်နှေးအောင်ပဲ လုပ်ရမယ်ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မလဲ"</p> <p> </p> <p>မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်က ပထမဆုံး ကန့်ကွက်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ မကျေမနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ခဏမျှစဉ်းစားလိုက်သည်။ အခြားသူများအားလုံး၏ လက်ထဲတွင် လေဟာနယ်ကူးပြောင်းခြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့များ ရှိကြပြီး ထူးခြားသော စွမ်းအားမရှိဘဲ သူတို့ မဖောက်ထွင်းနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်။ ဒီတိမ်တိုက်အစီအရင်ထဲမှာ မြင်တဲ့သူတိုင်းကို အလုပ်ရှုပ်အောင်လုပ်ပြီး အစီအရင်ဖောက်တာကို တားဆီးထားလိုက်။ ငါခေါ်တဲ့အခါ ပြန်လာခဲ့"</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူတာချန်ရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲဆိုတာ ငါသွားကြည့်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူက ရှေ့သို့ လှစ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပင်းချန်၊ ပေကျန်နန်၊ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်၊ စုလျန်ရီနှင့် မိုးကြိုးနက်တို့ အားလုံး လေးဘက်လေးတန်သို့ ထွက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ယွင်ရှောင့် စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက လေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မိကျောင်းတစ်ကောင်ကို နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ရှေ့မှာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ရဲတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>မိကျောင်းက သူ၏အမြီးကို ယမ်းပြီး ကြောက်ရွံ့ကာ သနားခံနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်ရာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော တဟုန်ထိုး တက်နေသည့် စွမ်းအားနှင့် အနက်ရောင်အစက်များက သူ့ကိုပင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်စေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား အခု မင်း အဲဒီ လေပြင်းဝိညာဉ်ကို စားလိုက်ပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ မူလပုံစံအပြည့်အဝ ပြန်ရပြီ ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>စုန့်ယွဲ့ယန်မြို့တိုက်ပွဲအတွင်းတွင် တင်းရှန်းက မိကျောင်း၏ တစ်ဝက်ကို ယူသွားသဖြင့် သူ၏အင်အားမှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် ယွင်ရှောင်က နတ်မီးတောက်ဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး လေနှင့်မီး မိကျောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့ကာ အနက်ရောင်ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ပေးခဲ့သဖြင့် သူ၏အင်အားမှာ အတော်အတန် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင် ရေနက်လမ်းကြောင်းပေါ်မှ လေပြင်းဝိညာဉ်ကို ဝါးမျိုပြီးနောက် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်ပျံတက်သွားပြီး သူ၏အင်အားမှာ ယခင်ကထက် အများကြီး သာလွန်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိကျောင်းက ယွင်ရှောင် နှစ်သက်စေရန် ကြိုးစားသည့်အလား အသည်းအသန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ၏နဖူးကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး ငါမင်းကို မရိုက်ဘူး။ မင်းအပြင်ထွက်ပြီး မင်းရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်လိုက်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကလွဲရင် မင်းမသိတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်ရင် ပြေးတက်ပြီး ရိုက်ပစ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>မိကျောင်းက နားလည်သဘောပေါက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အမြီးကို ယမ်းကာ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤ လူများ၊ နတ်ဆိုးများနှင့် ဝိညာဉ်များ ပြဿနာရှာနေသဖြင့် ယွင်ရှောင်မှာ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ပထမနေရာမှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက တိမ်တိုက်များကြားတွင် အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ပြီး အစီအရင်၏ အဓိကနေရာကို ရှာဖွေနေသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သင်္ဘော၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ကျွယ်ထျန်းဟန်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည့်အထိ ပိုပို မည်းမှောင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးစွယ်အိမ်တော်မှ လီယွင်ရှောင်၏ နာမည်အောက်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခုမှ မပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်၏ နောက်ကျောတွင် အံ့မခန်းလှပသော အမွှာညီအစ်မတစ်စုံမှာလည်း မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားပြီး ခြေမခိုင်တော့ပုံရ၏။ သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိသည့်အလား အနည်းငယ်ပင် တုန်ခါနေလေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save