Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၄၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောလာဟလများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီမလေး"</p> <p> </p> <p>အမွှာအလှပဂေးညီအစ်မထဲမှ တစ်ယောက်က သူမ၏ ညီမကို အလျင်အမြန် ထူပေးပြီး မလဲကျသွားစေရန် ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ယူလာခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း..."</p> <p> </p> <p>ညီမဖြစ်သူ၏မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်ရည်များ မထိန်းနိုင်ဘဲ စီးကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>အစ်မဖြစ်သူ၏မျက်နှာအခြေအနေမှာလည်း သိပ်မကောင်းသော်လည်း သူမက အနည်းငယ် ပို၍ သန်မာသေးသည်။ သူမက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးအထိ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး၊ အများကြီး မတွေးနဲ့"</p> <p> </p> <p>သူမက ညီမဖြစ်သူကို အများကြီးမတွေးရန် နှစ်သိမ့်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကရော မည်သို့ မတွေးဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝတွင် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ရေမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း အမှတ်အသားတစ်ခုတည်း ထပ်တိုးလာလျှင်ပင် ကောင်းလိမ့်မည်ဟု တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အရာရာမှာ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ တိမ်တိုက်အလွှာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသော လူဆယ်ယောက်ထဲတွင် အဆိုးဆုံးတစ်ယောက်ပင်လျှင် အမှတ်အသားသုံးခု ရှိနေသော်လည်း နဂါးစွယ်အိမ်တော်မှ လီယွင်ရှောင်တစ်ယောက်တည်းသာ အမှတ်အသားမရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်မှာ မထိန်းနိုင်တော့ပုံရ၏။ ယွမ်ချီစွမ်းအင်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အဆက်မပြတ် စီးထွက်နေ၏။ သူက ဆတ်ခနဲ နောက်လှည့်ကာ မူကျွမ်းကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ သူတို့ ယခင်က မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားနှင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ စကားပြောဆိုမှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းနှင့် မူကျန့်တို့လည်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့က သာမန်အတိုင်း စကားပြောနေကြရုံသာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p><strong>လီယွင်ရှောင်က ဝူတာချန်ကို တကယ်ကြီး သတ်လိုက်တာများလား။</strong></p> <p> </p> <p>ယခင် စွမ်းအင်လှိုင်းဂယက်၏ ဦးတည်ရာမှာ ယွင်ရှောင် ဝင်ရောက်သွားသော ဦးတည်ရာနှင့် အမှန်ပင်တူညီပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ တိုက်ပွဲရလဒ်များကို ကြည့်လျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေအလွန်များနေသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p><strong>သတ်လိုက်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲကွာ။</strong></p> <p> </p> <p> ပြဿနာအနည်းငယ် ဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း မူမျိုးနွယ်စုက မကြောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်၏ စူးရှပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အကြည့်အောက်တွင် မူကျွမ်းက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြိုင်ပွဲတစ်ခုဖြစ်မှတော့ အနိုင်အရှုံး သေခြင်းရှင်ခြင်း ရှိတာက သဘာဝပဲ။ ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ လာမှတော့ သေဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်။</p> <p> </p> <p>မင်းက ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းဂိုဏ်းကဖြစ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို မသတ်ရဘူးဆိုတာက ယုတ္တိမရှိဘူး။</p> <p> </p> <p> အရှင်နန်ချိုးယွီ ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီလည်း ရေမျက်နှာပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သံသယဖြစ်နေသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မူကျွမ်း ပြောတာမှန်ပါတယ်။ သေခြင်းရှင်ခြင်းက ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီးသားပဲ။</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ ငါ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို လေဟာနယ်ကူးပြောင်းခြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု ပေးထားတယ်။</p> <p> </p> <p>အဲဒါတောင် သေသွားသေးရင် သူတို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ပြင်းထန်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ဒေါသကို အစွမ်းကုန် ချုပ်တည်းကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အစီအရင်အများဆုံး ဖောက်ထွင်းနိုင်သူမှာ အောင်းဝူရှင်းဖြစ်ပြီး အစီအရင်မျက်လုံး စုစုပေါင်း ဆယ့်ခြောက်ခုကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ဝနှင့် ကိုယ်တော်ပိန်တို့မှာ ဘေးတွင် အချင်းချင်း သီချင်းဆိုနေကြပြီး ရူးသွပ်သလို ပြုမူနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အခြားသူများ မထိခိုက်သရွေ့ နန်ချိုးယွီက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်တွင် ကျင်းချီက ဆယ့်လေးခုဖြစ်ပြီး လီယွင်ရှောင်နှင့် ချန်ချင်းစီတို့မှာ ကိုးခုစီဖြင့် လိုက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်လည်း အဆင့်လေးဆင့်ကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ရင်ကျစ်က ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤ ပြိုင်ပွဲမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် ရှောင်ဟုန် ရှုံးနိမ့်နိုင်ခြေ အများဆုံးဖြစ်သည်ကို သူသိသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် စစ်သင်္ဘောပေါ်တွင် အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လဲကျသွားသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ယုံယွမ်"</p> <p> </p> <p>ကြယ်တောင်ကြားမှ တောင်ကြားသခင်မှာ အလျင်အမြန် သွားပြီး သူ၏တပည့်ကို ထူမလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အသက်ရှူသံကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အသက်ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့ရှိသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆေးလုံးအချို့ကို သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူဝသွားပြီးနောက် ပုယုံယွမ်က သူ၏ဂိုဏ်းချုပ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တပည့် အရည်အချင်းမရှိပါဘူး၊ အစီအရင်မျက်လုံးငါးခုပဲ ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဆရာ့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>တောင်ကြားသခင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ် မင်း အရမ်းကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီးသားပဲ။ မင်းကို ဘယ်သူဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးအားလုံးမှာ သူ့ထံသို့ လှည့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပုယုံယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြီးစိုးသွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးပဲ။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>ဤစကားများက ချက်ချင်းဆိုသလို ပရိသတ်တစ်ရပ်လုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီ၏ အမူအရာမှာလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်လား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါဒီတိမ်တိုက်အစီအရင်ကို ရက်ပေါင်းများစွာ လေ့လာခဲ့တယ်၊ ဒီမှာ သက်ရှိသတ္တဝါတွေ မရှိဘူး၊ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်တွေဆို ဝေးရော"</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပါ ကျွန်တော့်ကို နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက တကယ်ပဲ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>ပုယုံယွမ်က နန်ချိုးယွီ သူ့အား မယုံကြည်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်စိုးရိမ်လာပြီး နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်ကို လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် စတင်ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကာ ဒက်ခနဲ နားလည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ပုယုံယွမ် ဖော်ပြသော လူကို သူမြင်ဖူးသည်။ ၎င်းမှာ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် ပူးကပ်ခံထားရသော အရုပ်ဆိုးနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ သူက ယွင်ရှောင်၏ မဟာဗျူဟာကို ချက်ချင်း စဉ်းစားမိပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ ဝမ်းသာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ရေမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အစီအရင်ဖောက်ထွင်းနေသော လူအရေအတွက်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်ကို ခံစားမိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ပြီး မူကျွမ်းအား တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။ သူက မထိန်းနိုင်ဘဲ တဟဲဟဲရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ဆတ်ခနဲ ခေါင်းလှည့်ပြီး အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူကျွမ်း မင်းဘာရယ်နေတာလဲကွ။ ဒါက မင်းရဲ့ လက်ချက်များလား"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ရူးနေတာလား။ ငါ ရယ်တောင်မရယ်ရဘူးလား။ ဒီစစ်သင်္ဘောက မင်းဟာလား။ ဒီနေရာက မင်းနယ်မြေလား"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်မှာ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဖြစ်နေပြီး ယခုအခါ မူမျိုးနွယ်စုက သူ့ကို ရင်ဆိုင်လာသဖြင့် သူပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ သူက အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းအစ်မကို ရယ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>အရှိန်အဝါစက်ဝိုင်းများမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ လှည့်ပတ်ထွက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးစေသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွယ်ထျန်းဟန်"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူက အံကြိတ်ပြီး သူ၏အရှိန်အဝါကို ချုပ်တည်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူအလွန် ဒေါသထွက်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မူကျွမ်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူတိုင်း နည်းနည်းတော့ ချုပ်တည်းနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ တိမ်တိုက်တွေထဲမှာ ဘာဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေအားလုံးက တစ်ဦးချင်းရဲ့ စွမ်းအားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။</p> <p> </p> <p> နတ်ဆိုးတွေ ရှိနေရင်တောင် မင်းအင်အားမကောင်းလို့ ဒါမှမဟုတ် ကံမကောင်းလို့ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့မိရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်ရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ပုယုံယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူက အခြေခံသဘောတရားကို နားလည်ပြီး သူ၏ကံမကောင်းမှုကို အပြစ်တင်ကာ သက်ပြင်းအကြိမ်အနည်းငယ် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် မည်းမှောင်သော အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်သွား၏။ သူက ရေမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ အထီးကျန်မျိုးနွယ်စုများကြားတွင် နာမည်မကြီးသော်လည်း သူ၏ကျော်ကြားမှုမှာ ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လူတိုင်းက သူ မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက် ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို သိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသနေသော လူတိုင်း၏ အစီအရင်ဖောက်ထွင်းနှုန်းမှာ လုံးဝနီးပါး ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် တစ်ယောက်တည်းသာ သူ၏အရှိန်ကို တိုးမြှင့်နေပြီး ရှောင်ဟုန်မှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးမြှင့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အဓိကသော့ချက်ကို ခန့်မှန်းမိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားလူကိုးယောက်ကို တစ်ချိန်တည်းတွင် ရပ်တန့်ရန် မည်မျှ စွမ်းအားလိုအပ်မည်နည်း။ ကျင်းချီ၊ အောင်းဝူရှင်းနှင့် ချန်ချင်းစီတို့ကို တားဆီးရန် အနည်းဆုံး ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ သုံးယောက် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကို အခြေခံ၍ ကြီးမားသော စွမ်းအင်လှိုင်းဂယက်များနှင့် ဝူတာချန်၏ တိုက်ပွဲမှတ်တမ်းမရှိခြင်းမှာ ဝူတာချန်ကို ယွင်ရှောင်က သတ်လိုက်သည်မှာ လုံးဝနီးပါး သေချာနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်"</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် လေဟာနယ်ကူးပြောင်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးကျီးနန်းတော်မှ မီဟုန်က လှစ်ခနဲ သွားရောက်တွေ့ဆုံပြီး သူ့ကို ထူမကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွင်ဖုန်း မင်းဘာလို့ ထွက်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>တုယွင်ဖုန်းမှာ ဒဏ်ရာမရှိသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ဖြူဖျော့နေသည်။ သူက ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ် ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတယ်"</p> <p> </p> <p>မီဟုန်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>ထုယွင်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် သူ့ကို မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>မီဟုန် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ် မသိရမှာလဲ။ အဲဒီလူရဲ့ အင်အားက ဘယ်လောက်လဲ"</p> <p> </p> <p>ထုယွင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် သူ့ကို တကယ်မသိဘူး။ အဲဒီလူက မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းတယ်၊ အနည်းဆုံ ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်ပဲ၊</p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်အားလုံးကို လုံးဝ ချေမွသွားတယ်။</p> <p> </p> <p>ကျွန်တော့်ရဲ့ လေဟာနယ်ကူးပြောင်းခြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို စောစောစီးစီး မဖွင့်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့အချင်းချင်း တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည်။ အမျိုးမျိုးသော ခန့်မှန်းချက်များနှင့် သံသယများ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတိမ်တိုက်တွေထဲမှာ တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတာတစ်ခုခု ရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သဘာဝအတိုင်းပဲ ထူးဆန်းတာတစ်ခုခု ရှိနေမှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် လျှို့ဝှက်ရတနာကို ကာကွယ်နေတဲ့ မဟာအစီအရင်တစ်ခု ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီနှစ်ယောက်က ပုံရိပ်ယောင်အစီအရင်တစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ပြီး ပုံရိပ်ယောင်တွေကို ခံစားခဲ့ရပြီး မခံနိုင်တော့လို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထွက်ပြေးလာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဤပြောဆိုချက်မှာ လူများစွာ၏ သဘောတူညီမှုကို ချက်ချင်း ရရှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ပုံရိပ်ယောင်အစီအရင်တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိသွားသည်နှင့် အမှန်တရားနှင့် ပုံရိပ်ယောင်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်။</p> <p> </p> <p>တုယွင်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ၎င်းသည် ပုံရိပ်ယောင် ဟုတ်မဟုတ် သေသေချာချာ ပြန်လည်စဉ်းစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလူက ဘယ်လိုပုံစံလဲ"</p> <p> </p> <p>တုယွင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် စတင်ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် မူကျန့်က ၎င်းသည် ပင်းချန်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရပြီး တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာမိသည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး မူကျွမ်းအား တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ တိုးတိုးလေး ပြောနေကြတာလဲ။ မင်းတို့နဲ့ ပတ်သက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ။ တိုးတိုးလေးတောင် မပြောရတော့ဘူးလား။ ဒါက ဘယ်လို စည်းကမ်းမျိုးလဲကွာ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ဖြောင့်မတ်ပြီး ရိုးသားနေရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောနိုင်တာ ဘာရှိလဲ။ မင်းတို့ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်နေတာ ရှင်းနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ပျင်းရိစွာ ဆန့်တန်းပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ အတွင်းရေးကို စပ်စုချင်နေတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မူမျိုးနွယ်စုက အမြဲတမ်း ဖြောင့်မတ်ပြီး ရိုးသားတယ်၊ ငါတို့ မပြောနိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး။ အကြီးအကဲကျန့် မင်းဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာ သူ့ကို ပြောပြလိုက်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အနည်းငယ် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ပြောလိုက်တာက ကောင်းကင်ထိုးဖောက်ကျွန်း(<strong>ထုံထျန်းကျွန်း</strong>)ကနေ မထွက်ခွာခင် ငါ မှိုနဲ့ ကြက်သားကြော်တစ်ပွဲ စားခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက အသစ်ခန့်ထားတဲ့ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်က လုပ်တာ အရမ်းအရသာရှိတယ်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ပြန်ရောက်ရင် စားကြည့်ဖို့ ပြောလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>"ဖွီး"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား"</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများအားလုံး ရယ်မောကြသည်။ အထူးသဖြင့် မူမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ခါးကုန်းသည်အထိ ရယ်မောနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းလည်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား အရှင်ထျန်းဟန် ရတနာရှာဖွေပွဲပြီးရင် ကောင်းကင်ထိုးဖောက်ကျွန်းကို အတူတူပြန်ပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ကြမလား"</p> <p> </p> <p>"ဂျွတ်"</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော အရှိန်အဝါ ဖြာထွက်နေသော လက်ငါးချောင်းမှာ သူ့လက်ဝါးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်သီး၏ အားမှာ သူ့အလိုလို ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရယ်သံများအားလုံး တိခနဲ ရပ်တန့်သွားသည်။ လူတိုင်းက မီးလောင်မခံရအောင် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက် ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို လူအများအပြား မသိကြသော်လည်း အချို့မှာ ကြားဖူးကြသည်။</p> <p> </p> <p> မူမျိုးနွယ်စု၏ ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုနှင့် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ဖောက်ထွင်းထားသော အစီအရင်အရေအတွက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လူများစွာမှာ တိတ်တဆိတ် စကားစတင်ပြောဆိုလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"လီယွင်ရှောင်က မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက် ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း အရှင်သခင်တွေ အများကြီး ပါတယ်တဲ့။ သူပဲ လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် လီယွင်ရှောင်က တော်တော်လေး အားကောင်းပေမဲ့ မူမျိုးနွယ်စုက အမြဲတမ်း မာနကြီးတယ်။ သူတို့မှာ မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက်သာ မရှိရင် သူ့ကို ကြည့်တောင်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ယုံတယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်းအခုမှ သိတာလား။ ငါ ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးတုန်းက အဲဒီမြင့်မြတ်လက်နက်ကို မြင်ဖူးတယ်။ အဲဒါက သူ့ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူတစ်သိန်းကျော် ရှိတယ်တဲ့။</p> <p> </p> <p>အဲဒီထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း အရှင်သခင်တွေ အများကြီး ပါဝင်ရုံသာမက လှပတဲ့ မိန်းမလှတွေ အများကြီးလည်း ပါဝင်တယ်တဲ့။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲမူကျန့် စောနက ပြောတဲ့ မှိုနဲ့ ကြက်သားကြော်လုပ်တဲ့ စားဖိုမှူးကိုလည်း လီယွင်ရှောင်က အဲဒီမြင့်မြတ်လက်နက်ထဲကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာတဲ့"</p> <p> </p> <p>"ဒါက အရမ်းလွန်လွန်းတယ်… ဒါဆို ပြိုင်ပွဲရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ။ သူက လူတစ်သိန်းကျော်ကို ခေါ်လိုက်ရုံပဲ တခြား ပြိုင်ပွဲဝင်တွေက ပျက်စီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလို အမျိုးမျိုးသော ဆွေးနွေးမှုများနှင့် ခန့်မှန်းချက်များမှာ ဗိုင်းရပ်စ်ကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းနီးပါး ကြားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မြင့်မြတ်လက်နက်လား"</p> <p> </p> <p>သတင်းမှာ ရင်ကျစ်၏ နားထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွား၏။ သူက ထိတ်လန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုမူကျွမ်း လီယွင်ရှောင်က မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက် ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား"</p> <p> </p> <p>စစ်သင်္ဘောမှာ တိခနဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်းက အသက်ရှူအောင့်ပြီး စူးစိုက်နားထောင်နေကြသည်။ မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက် ပိုင်ဆိုင်ခြင်းဆိုသည်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်။ လူတိုင်းက ထိုအကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ မတရားဘူး ဒါ မတရားဘူး"</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ဝနှင့် ကိုယ်တော်ပိန်တို့ ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့လည်း ကောလာဟလများကို ကြားလိုက်ရပြီး အရေးအကြီးဆုံးမှာ လီယွင်ရှောင်၏ ဖောက်ထွင်းထားသော အစီအရင်အရေအတွက်မှာ အောင်းဝူရှင်းကို တိုက်ရိုက် ကျော်တက်သွားပြီး နှစ်ဆယ့်သုံးခုသို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း အောင်းဝူရှင်းမှာမူ နှစ်ဆယ့်နှစ်ခုသာ ရှိသေးပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် တိုးမလာတော့ပေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save