Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">အခက်အခဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>စစ်သင်္ဘောတစ်ခုလုံးမှာ မတရားမှုနှင့် ပတ်သက်၍ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ အမှတ်အသား အရေအတွက်ပင်လျှင် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း လီယွင်ရှောင်၏ အရေအတွက်မှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာပြီး ရှောင်ဟုန်၏ အရေအတွက်မှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ရှောင်ဟုန်နှင့် လီယွင်ရှောင်တို့၏ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကြောင့် လူတိုင်းက ဤအရာနောက်ကွယ်တွင် လီယွင်ရှောင် ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တွင် လူအများစုမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုတွင် ပါဝင်နေကြခြင်းသာဖြစ်သည်။ ပထမ သို့မဟုတ် ဒုတိယ ရသည်မှာ သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်သော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာတစ်ခု ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုတွင် ပါဝင်လိုသူများ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီလည်း စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာသည်။ ယွင်ရှောင်က နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားမှ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ လုံးဝနီးပါး သေချာနေသော်လည်း ထိုလူမှာ အလွန်အားကောင်းသဖြင့် သူပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါသွားကြည့်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူထွက်ခွာရန် အပြုတွင် မူကျွမ်းက သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မူကျွမ်း ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လီယွင်ရှောင်မှာ တကယ်ပဲ မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက် ရှိမရှိဆိုတာကို မပြောဘဲနေဦး။ ရှိခဲ့ရင်တောင် သူက သိုင်းပြိုင်ပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မချိုးဖောက်ဘူး။</p> <p> </p> <p>အရှင်နန်ချိုးယွီက မဆင်မခြင် ဝင်သွားမယ်ဆိုရင် တရားမျှတမှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"တရားမျှတမှု တရားမျှတမှု ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြင့်မြတ်လက်နက်တွေကို သုံးပြီး လူတစ်ရာကျော်က လူအနည်းငယ်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တာကို မင်းက တရားမျှတတယ်လို့ ခေါ်တာလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် တရားမျှတမှု ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများလည်း အော်ဟစ်ဆူညံမှုတွင် ပါဝင်လာကြပြီး သူတို့၏ စိတ်ခံစားမှုများမှာ မြင့်တက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်း၏ မျက်ဆံများမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွား၏။ သူ၏စူးရှပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်က ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ဝဲသွားရာ အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း နောက်သို့ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲကျန့် ဘယ်သူက ပြဿနာရှာနေလဲဆိုတာ သေချာကြည့်ထား။ သိုင်းပြိုင်ပွဲပြီးရင် ငါတို့ သူတို့ဆီကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားလည်ပြီး ဘဝနဲ့ စံပြတရားတွေအကြောင်း ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောကြမယ်"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များကို အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်ကာ နောက်ထပ် စကားမပြောဝံ့တော့ပေ။ စစ်သင်္ဘောမှာ တိခနဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူကျွမ်း မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင် ထင်နေတာလဲ။ ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ နယ်မြေပေါ်မှာ လူတွေကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက သဘာဝအတိုင်း ကြက်သွန်မြိတ်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ကြက်သွန်မြိတ်ပဲ အရှင်ထျန်းဟန်။</p> <p> </p> <p> ငါက အရှင်နန်ချိုးယွီနဲ့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောချင်ရုံပဲ။ သိုင်းပြိုင်ပွဲက စတင်ပြီးသွားပြီ၊ စည်းမျဉ်းတွေလည်း သတ်မှတ်ပြီးသွားပြီ။ မင်းက နောက်ဆုံးမိနစ်မှာ အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စည်းမျဉ်းတွေ သတ်မှတ်တုန်းက ဒီအချက်ကို ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ လီယွင်ရှောင်မှာ မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက် ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ အမြဲတမ်း ရှိခဲ့တယ်၊ အခုတော့ အမှန်တရားဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ။</p> <p> </p> <p> အရှင်ဝမ် မင်း လီယွင်ရှောင်နဲ့ ရင်းနှီးတယ် မင်းရဲ့ အမြင်က ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းမှာ ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့မှာ မြင့်မြတ်လက်နက်တွေ ရှိမရှိ ငါ မသိဘူး။ ဒီလို ရတနာမျိုးကို ဘယ်သူက ကြွားဝါမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ယိချန်းတောင် ဒါကို အတည်မပြုနိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ ကျင်းချီက အသက်သုံးဆယ်အောက် ဒီသိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်နိုင်မှတော့ လီယွင်ရှောင်က မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက်နဲ့ ဘာလို့ မပါဝင်နိုင်ရမှာလဲ။</p> <p> </p> <p> ပြိုင်ပွဲကို အခု ရပ်ဆိုင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် လီယွင်ရှောင်အပေါ် အထူးစည်းကမ်းတစ်ခု ချမှတ်မယ်ဆိုရင် ကျင်းချီကရော ဒီအချိန်အထိ ဘယ်လိုနေခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီလည်း ကြောင်သွားပြီး အခက်တွေ့နေသည်။</p> <p> </p> <p>မြင့်မြတ်လက်နက်၏ တည်ရှိမှုမှာ ဟန်ချက်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော်လည်း စည်းမျဉ်းများက ထိုအချက်ကို ထည့်မတွက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ကျင်းချီကဲ့သို့ စည်းမျဉ်းများ၏ အားနည်းချက်များကို အားကိုး၍ ယနေ့အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာသူများလည်း ရှိနေသည်။ အကယ်၍ လီယွင်ရှောင်ကို အထူးဆက်ဆံမည်ဆိုလျှင် ကျင်းချီကိုလည်း အရေးယူသင့်သည်။</p> <p> </p> <p>ပို၍ စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းသည်မှာ ကျင်းချီက ဟူယွီကုန်းကိုလည်း သတ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကျင်းချီကို အခု အရေးယူမည်ဆိုလျှင် ဟူယွီကုန်း၏ သေဆုံးမှုက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပြိုင်ပွဲများတွင် ပါဝင်သော အကျိုးစီးပွားများမှာ အလွန်ကြီးမားသည်။ ဂိုဏ်းတိုင်းက သူတို့၏ အမှုကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ ငြင်းခုံနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အမှားအယွင်း အနည်းငယ်မျှပင် ရှိခဲ့လျှင် ၎င်းသည် အဆုံးမရှိ ချဲ့ကားခံရမည်ဖြစ်ပြီး အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ဝက အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျင်းချီကို အရေးမယူရင် ငါတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလီယွင်ရှောင်ကိုတော့ အရေးယူရမယ်။ သူ့ရမှတ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး အောက်ဆုံးမှာ ထားလိုက်… ငါတို့ ဝူရှင်းက နံပါတ်တစ် ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်ပိန်လည်း အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူကျန့် မင်း အဘိုးကြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက်အရုပ် ဘာကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ လာ လာ သိုင်းပြိုင်ပွဲပြီးရင် ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ စကားပြောဖို့ အောင်းမျိုးနွယ်စုဆီ ကြိုဆိုပါတယ်၊ စံပြတရားတွေနဲ့ ဘဝအကြောင်း ပြောကြမယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်မှာ ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းလွှဲလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရန် ပျင်းရိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က စကားစလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုမူကျွမ်း ပြောတာမှန်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ စည်းမျဉ်းတွေမှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့မရဘူး။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ကျင်းချီက ဒီအားနည်းချက်တွေကို အရင်က အသုံးချခဲ့ပေမဲ့ အပြစ်ပေးမခံခဲ့ရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု လီယွင်ရှောင်က အသုံးချလို့ အပြစ်ပေးခံရတယ်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယုံကြည်လက်ခံနိုင်စရာ ဖြစ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရင်ကျစ် မင်းက လီယွင်ရှောင်ဆီက အကျိုးကျေးဇူးရလို့ ဒါကို ပြောနေတာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>လီယွင်ရှောင်က တခြားသူတွေကို မထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ရင် မင်းတို့ဂိုဏ်းက အရူးမလေးက ရာနှုန်းပြည့် အောက်ဆုံးမှာပဲ ရှိနေမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ရေမျက်နှာပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ဟုန်၏ အဆင့်မှာ တဖြည်းဖြည်း တက်လာပြီး အဆင့်လေးနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကာ မကြာမီ ကျင်းချီကို ကျော်တက်ပြီး တတိယနေရာသို့ ရောက်ရှိတော့မည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး အရှင်ထျန်းဟန် ပြောတာမှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ ငါက အကျိုးကျေးဇူးရလို့ ဒါကို ပြောနေတာပေါ့။ ငါက ဆုံးရှုံးမှုခံရမှ ဒါကို ပြောမှာလား။ ဒါဆို ငါက အရူးပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"မင်း…"</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်မှာ ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ မည်သို့ ချေပရမှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝေ့ရှီရှီလည်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မလည်း စည်းမျဉ်းတွေကို မပြောင်းလဲသင့်ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်။ ဒီတစ်ခါ အမှားအယွင်းတစ်ခု ရှိခဲ့ရင် နောက်တစ်ခါ ပြင်လို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဝေ့ရှီရှီ သူ့ဘက်တွင် ရပ်တည်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်မှာ ဝေ့ရှီရှီက သူ့အား ကူညီနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ လီယွင်ရှောင်ကို ကူညီနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီသိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်တဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေက အရမ်းကြီးမားတယ်၊ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို သုံးပြီး ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါးကို အလစ်အငိုက်ဖမ်းဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှာခဲ့ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ဒီအဆင့်ကို ရောက်လာပြီ စည်းမျဉ်းတွေကို မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ပြိုင်ပွဲကို ဆက်လက်ကျင်းပခွင့်ပြုပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စာရင်းပေါ်မှ အခြားဂိုဏ်းများမှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသော်လည်း ကျွယ်ထျန်းဟန်နှင့် အောင်းမျိုးနွယ်စုသာ ပြင်းထန်သော ခုခံမှုကို ပြသကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားဂိုဏ်းများ၏ ရလဒ်များမှာလည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းဖြစ်ပြီး ယွင်ရှောင်ကို အရေးယူလျှင်ပင် အဆင့်များ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝူတာချန်၏ သေဆုံးမှုကြောင့် ကျွယ်ထျန်းဟန်မှာ မကျေမနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မူလက နံပါတ်တစ်ဖြစ်ခဲ့သော အောင်းမျိုးနွယ်စုမှာ ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယနေရာသို့ပင် ရောက်ရှိတော့မည်မှာ ရှင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ လူတိုင်းက ငါ့ကို အသက်ကြီးပြီး အနိုင်ကျင့်လို့လွယ်တယ်လို့ ထင်နေကြတယ်၊ ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ဘယ်သူမှ မလေးစားကြဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ၏ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် လင်းခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကိုယ်တော်ဝနှင့် ကိုယ်တော်ပိန်တို့၏ ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွက်လာကာ လက်ဝါးများဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ်နေသော သူတို့နှစ်ဦးမှာ နန်ချိုးယွီ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာမည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူတို့ ထိတ်လန့်သွားပြီး ခုခံရန် အလျင်အမြန် ထိုးနှက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ပြင်ဆင်ထားလျှင်ပင် နန်ချိုးယွီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ပေ။ လုံးဝမပြင်ဆင်ထားသော အခါတွင်မူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း ဘန်း"</p> <p> </p> <p>လက်ဝါးနှစ်ချက်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားပြီး သွေးနှစ်ကြောင်း ပန်းထွက်သွားကာ အသံအားလုံး တိခနဲ ရပ်တန့်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ လေထဲသို့ ပစ်တင်ခံလိုက်ရပြီး လိမ့်ကျကာ လန်ထွက်သွားသည်အထိ စစ်သင်္ဘောပေါ်မှ ပျံထွက်သွားပြီး အောက်ဘက်မှ အဆုံးမရှိသော မြေကြီးဆီသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှူး"</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူသံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ကြားလိုက်ရပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါးသာ အောင်းမျိုးနွယ်စုကို တိုက်ခိုက်ဝံ့လိမ့်မည်။ ထိုအရူးနှစ်ယောက် သေမသေ မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန် ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက သူ၏နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို လေးစားတတ်သင့်တယ်။ သူတို့ ဆက်ပြီး ပြဿနာရှာနေရင် ငါသူတို့ကို အကျင့်စာရိတ္တဆိုင်ရာ အခြေခံသဘောတရားအချို့ကို သင်ပေးရမယ်။</p> <p> </p> <p>အောင်းမျိုးနွယ်စုက ငါ့ကို သူတို့နဲ့ ဘဝနဲ့ စံပြတရားတွေအကြောင်း ပြောခိုင်းရင် ငါဂရုမစိုက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ အသံတစ်သံမှ မထွက်ဝံ့တော့ပေ။ ကံကောင်းစွာပင် စစ်သင်္ဘောပေါ်တွင် အောင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များ နောက်ထပ် မရှိတော့ပေ။ သူတို့ စုစုပေါင်း သုံးယောက်သာ ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး အရှင်နန်ချိုးယွီက တရားမျှတပြီး ဘက်မလိုက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် လူတိုင်းက ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါးကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့ကြတာ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ် သဘာဝအတားအဆီးရဲ့ သံမဏိစည်းကမ်းအောက်မှာ လူတိုင်းက ချွင်းချက်မရှိ လိုက်နာရမယ် ဒါက ယုံကြည်လက်ခံနိုင်စရာပဲ"</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က မဆိုင်းမတွ ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် သူက တရားမျှတပြီး မှန်ကန်တယ်၊ သူ့ရဲ့ သမာဓိက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ။</p> <p> </p> <p> အဲဒီအရူးနှစ်ယောက်က သူတို့အတွက် ဘာကောင်းလဲဆိုတာ မသိဘူး။ ဒီမှာ အမြဲတမ်း ငိုယိုပြီး ပြဿနာရှာနေတာ တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ"</p> <p> </p> <p>"စည်းမျဉ်းတွေကို မချိုးဖောက်နိုင်ဘူး၊ စည်းမျဉ်းတွေကို ယာယီပြောင်းလဲလိုက်ရင် အကျိုးဆက်တွေက စဉ်းစားလို့တောင်မရနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မြှောက်ပင့်ပြောဆိုမှုများ ပေါများနေပြီး အားလုံးက စည်းကမ်းကို ချီးကျူးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီမှာ ဂရုမစိုက်ပုံရပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စကို နောက်ထပ် မပြောကြနဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက အနည်းငယ် ပြုံးပြီး ရေမျက်နှာပြင်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်နေသည်။ ယွင်ရှောင်က ပထမနေရာကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ရရှိထားပြီး အစီအရင်နေရာများစွာ မကျန်တော့ပေ။ အောင်းဝူရှင်းက ထိုအရာများအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းလိုက်လျှင်ပင် သူလိုက်မီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်"</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသည်။ ၎င်းမှာ တန်ယန်ဂိုဏ်းမှ ကျန်းဟောင်ကဲပိုင်ဆိုင်သော အလင်းတန်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ် ချိုင်ကျွင်းက ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အဆင့်များကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ကျန်းဟောင်ကဲက သတ္တမနေရာတွင် ရှိနေပြီး ဤရလဒ်မှာ သူ့ကို ကျေနပ်စေပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးအစီအရင်သော့ချက်ကို ဖောက်ထွင်းလိုက်ပြီ"</p> <p> </p> <p> တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရေမျက်နှာပြင်အဆင့်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး နောက်ဆုံးအစီအရင်မျက်လုံးအမှတ်အသားမှာ လီယွင်ရှောင်၏ နာမည်အောက်တွင် ကျရောက်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ စုစုပေါင်း အမှတ်အသား ရှစ်ဆယ့်တစ်ခု အားလုံး ပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး"</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က တတိယနေရာကို ရရှိခဲ့ပြီး အောင်းဝူရှင်း၏ နောက်တစ်နေရာတွင်သာ ရှိသည်။ အနည်းငယ် နှမြောစရာကောင်းသော်လည်း ဤရလဒ်မှာ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သင်္ဘောရှေ့မှ တိမ်တိုက်များမှာ လှုပ်ခတ်လာပြီး ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကာ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သက်တံတစ်ခုမှာ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပို၍ ကြီးမားလာကာ ကောင်းကင်ကို ခမ်းနားထည်ဝါစေသည်။</p> <p> </p> <p>တိမ်တိုက်များမှာ မိုင်ရာပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်အားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေပြီး ရှောင်ဟုန်မှာမူ ခြေထောက်များကို အဆက်မပြတ် ဆောင့်နေကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်လူများအားလုံးမှာ မျက်နှာများ မည်းမှောင်နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး ကျောက်ကျီထျန်းမှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိထားကာ လေထဲတွင် ဓားမော့တစ်လက်ကို ကိုင်ပြီး မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူများ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် သူတို့အားလုံးမှာ လေထဲမှ ရေမျက်နှာပြင်အဆင့်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ အားလုံး၏ အကြည့်မှာ ယွင်ရှောင်ထံသို့ စူးစိုက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်တစ်ယောက်တည်းသာ ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး မြင့်မြင့်ခုန်ကာ လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တတိယနေရာ… ရှောင်ဟုန်က တတိယနေရာရတယ် ဂိုဏ်းချုပ် မြင်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား ငါမြင်တယ် ငါမြင်တယ် ရှောင်ဟုန်က တကယ်တော်တယ်"</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းစီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လီယွင်ရှောင် ဒါတွေအားလုံး ရှင့်လက်ချက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတင်းကောင်းလား… မင်း ရာသီလာနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ဖွီး"</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းစီမှာ ဒေါသဖြင့် သွေးအန်ထွက်သွားပြီး ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်ကို သတ်ပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူမက ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယွင်ရှောင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အဆုံးမရှိသော ဒေါသမှာ သူ့လက်ဝါးတွင် ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက ထိုဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ တည်ငြိမ်နေပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ သူမ၏ လက်ဝါးဓားကို ချက်ချင်း ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမှာ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ပတ်ပတ်လည်မှ လေမှာ မီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းစီမှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ လက်ဝါးချက်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူမက ဘယ်ဘက်လက်သီးကို လွှဲပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ချန်ချင်းစီကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပေအနည်းငယ်အကွာသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ညာလက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ လက်ဝါးဖြင့် ထိုးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ အလွန်အားကောင်းပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သောအခါတွင် ချန်ချင်းစီမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပေအနည်းငယ်အကွာသို့ လွင့်စင်သွားပြီး ယွင်ရှောင်မှာမူ လုံးဝမလှုပ်မယှက် ကျန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းစီက လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ ဒေါသတကြီး အရှိန်အဝါတစ်ခု သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဆံပင်ရှည်မှာ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ စိတ်ခံစားမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားပြီး စူးရှကာ ရှင်းလင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save