Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်နေစိတ်ထား ပြောင်းလဲခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အတိအကျပဲ။ ငါဒီတံဆိပ်ပြားပေါ်မှာ လေဟာနယ်ကူးပြောင်းခြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ထွင်းထုထားပြီး အမှတ်အသားတစ်ခုလည်း ချန်ထားခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p> ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးသာ မရှိခဲ့ရင် ဘယ်သူမှ မင်းကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတကယ်ကို ထက်မြက်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူတာချန်က သူ့လက်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားကို ပစ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ မင်းဟာ"</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက လက်ဆန့်ပြီး ၎င်းကို တားဆီးလိုက်ရာ ချက်ချင်း ပြန်ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အမှတ်တရအဖြစ် သိမ်းထား"</p> <p> </p> <p>ဝူတာချန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် မင်း ဒါကို အမှတ်အသားလုပ်ထားပြီးပြီ ဘယ်သူက ယူရဲမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူက လက်ဆန့်ပြီး ၎င်းကို ဖမ်းယူကာ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားအောင် ချေမွပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ ငါ အဲဒါတွေကို မလိုချင်ဘူး။ မင်းပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ရတနာဆယ်ခုက မင်းရဲ့ သရုပ်မှန်ကို စုံစမ်းမေးမြန်းဖို့ ငါ့ရဲ့ အခြေအနေပဲ။ ဒါ လုံလောက်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>ဝူတာချန်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဟာတွေက အစတည်းက ငါ့ဟာပဲ။ မင်းက ပေးချေခဲ့တယ်လို့ ပြောချင်တာလား… မင်း ငါ့ရဲ့ နောက်ခံကို သိချင်ရင် မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိမရှိ ကြည့်ရအောင်"</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ တစ်ဖက်လူ၏ အင်အားမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော်လည်း သူ လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်စိတ်ချနေသည်။ တစ်ဖက်လူက သူ၏ယုံကြည်မှုကို ဘယ်ကရလာသလဲဟု သူတွေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူတာချန်က တဟဲဟဲရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ ကြောက်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>သူက လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လာစမ်း ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ အရှင်သခင်မှာ တကယ်ပဲ ဘယ်လောက်တောင် အင်အားရှိလဲဆိုတာ ငါ့ကို မြင်ခွင့်ပေးစမ်း"</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက ခေါင်းညိတ်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းဆန္ဒအတိုင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>သူက ဝူတာချန်ထံသို့ လျှောက်သွား၏။ သာမန်လူတစ်ယောက် လေဟာနယ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ယွမ်ချီစွမ်းအင် လှုပ်ခတ်မှု တစ်စုံတစ်ရာမရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝူတာချန်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတကယ်ပဲ လာတာလား။ ငါ မင်းနဲ့ မကစားတော့ဘူး နှုတ်ဆက်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏ရှေ့တွင် ချပ်ပြားတစ်ချပ် ပျံထွက်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင်မှော်စာလုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားကာ လှည့်ပတ်နေသည်။ ၎င်းသည် ရှေးဟောင်းမဟာစာလုံးများ၏ စက်ဝိုင်းများကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး မရပ်မနား လည်ပတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက ထိတ်လန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လေဟာနယ်ချပ်ပြား"</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမြင့်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ်မှာ အလွန်ထူးဆန်းသွားပြီး သူမည်မျှပင် လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်နေပါစေ သူက ဝူတာချန်နှင့် အမြဲတမ်း အလှမ်းဝေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူတာချန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကို စကြဝဠာလို့ ခေါ်တယ်၊ လေးဘက်လေးတန်နဲ့ အထက်အောက်လေဟာနယ်ကို လေဟာနယ်လို့ ခေါ်တယ်။</p> <p> </p> <p> ဒီလေဟာနယ်ချပ်ပြားက လေဟာနယ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ထိန်းချုပ်တယ်။ ငါ အစက မင်းနဲ့ နည်းနည်းပါးပါး ပျော်ချင်ခဲ့တာ…</p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အင်အားက မင်းထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး အရင်ဆုံး ထွက်သွားတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကစားကြမယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီ၏ အမူအရာ လေးနက်သွား၏။ သူက သူ့ရှေ့တွင် လက်များဖြင့် စက်ဝိုင်းများ ဆွဲလိုက်ရာ ရုတ်တရက် စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထို့နောက် သူက အားကောင်းသော တိုက်ကွက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ်၏ စည်းမျဉ်းများမှာ လုံးဝ ကြေမွသွားပြီး လေဟာနယ်ချပ်ပြားပေါ်မှ ရှေးဟောင်းမဟာစာလုံးများမှာ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပြန့်ကျဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူတာချန်၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကာ အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ စွမ်းအားက…"</p> <p> </p> <p>သူစကားမဆုံးမီမှာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေဟာနယ်ချပ်ပြား၏ စွမ်းအားဖြင့် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ ဝှစ်ခနဲ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးပဲ့နေသော ရှေးဟောင်းမဟာစာလုံးများသာ ကျန်ရှိနေပြီး တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သော ရွှေရောင်သင်္ကေတများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဆက်လက်၍ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီ၏ ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံမှာ လေမရှိဘဲ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ်လွင့်နေ၏။</p> <p> </p> <p> လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် သူက အဝေးသို့ စိုက်ကြည့်နေ၏။ ဝူတာချန်၏ တည်ရှိမှုကို လုံးဝ မခံစားနိုင်တော့ဘဲ သူသည် အလွန်အလှမ်းဝေးသော နေရာသို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရသည်မှာ သေချာနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီ ဝူတာချန်က တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>နန်ချိုးယွီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါသာ လေဟာနယ်ချပ်ပြားလို ရတနာတစ်ခုကို ရခဲ့ရင်တောင် အဲဒါကို ဒီလောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် အသုံးမပြုနိုင်ခင် တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက် သန့်စင်ရလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့ သူက ဘာအားစိုက်ထုတ်မှုမှ မရှိဘဲ အဲဒါကို သုံးခဲ့တယ်။ ဒီလူက လီယွင်ရှောင် အယောင်ဆောင်နေဆိုတော့ လီယွင်ရှောင်ကို သိတယ်ထင်တယ်…</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ထျန်းဟန်က သူအယောင်ဆောင်မှန်း သိပြီးနောက်တောင် သူ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးသမီးနှစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပေးခဲ့တယ်… ဒီလူရဲ့ သရုပ်မှန်ကို လီယွင်ရှောင်နဲ့ ကျွယ်ထျန်းဟန်ကို ကြည့်ပြီး စတင်စုံစမ်းဖို့ လိုပုံရတယ်"</p> <p> </p> <p>စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးနောက် နန်ချိုးယွီက လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်လေဟာနယ်မှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သေခြင်းတရားကဲ့သို့ ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>'ကမ္ဘာ့ကျောရိုး စစ်သင်္ဘော' မှာ တာလွန်ကျွန်းပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> ဂိုဏ်းဂဏအမျိုးမျိုးနှင့် အဖွဲ့အစည်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> ဤခရီးစဉ်မှ အများအပြား ရရှိခဲ့ကြပြီး ရတနာများ ရရှိရန် သုတေသနခန်းမသို့ ပြန်သွားရန် စီစဉ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားခဲ့ရသော ဂိုဏ်းများမှာ သူတို့၏ ပင်မတပည့်များ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသော ဂိုဏ်းများနှင့် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာ့ကျောရိုးမှာ တာလွန်ကျွန်းသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ကျင်းချီမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျံထွက်သွားကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးသို့ ကြည့်ရင်း မူကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်က ဒီလူကို လုံးဝ စော်ကားလိုက်ပြီ။ သူက ဒီနေ့ကစပြီး ပိုပြီး သတိထားရတော့မှာပဲ။ ဘာလို့ ငါနဲ့အတူတူ မူမျိုးနွယ်စုကို ပြန်မလာတာလဲ။</p> <p> </p> <p> သခင်လေးယွင်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်လောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံလိုက်ရုံနဲ့ အနာဂတ်မှာ ဒီကမ္ဘာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူက ယွင်ရှောင်ကို အထင်ကြီးလေးစားမှုမှာ မကြုံစဖူးသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏စူးရှသော ပင်ကိုယ်အသိဉာဏ်ကလည်း လာမည့် နှစ်ရာပေါင်းများစွာအတွက် ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီး၏ အရှင်သခင်မှာ သူ့ရှေ့မှ လူဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ့ကို ပြောနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ကျုပ်ကို တကယ် သတ်နိုင်ခဲ့ရင် ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျင်းချီက သေးသိမ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ သတိထားရမယ်။ ပြီးတော့ သခင်လေးယွင်က အခု ဝမ်ရှန်းနဲ့..."</p> <p> </p> <p>"အဟွတ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မဆိုင်းမတွ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်ပဲ။ ကျုပ် အဲဒီလို ကြိုပြောပြီးသား"</p> <p> </p> <p>မူဝမ်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေပြီး သူမက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နီရဲသည်အထိ ကိုက်ခဲကာ မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မျက်ရည်များမှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက သက်ပြင်းချပြီး ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ချပ်ကို ထုတ်၍ သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်က စက်ရုပ်ရုပ်သေးတွေမှာ အရမ်းအရည်အချင်းရှိတာကို ငါတွေ့တယ်။ ဒီကျောက်စိမ်းပြားထဲမှာ မင်းမေးခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတချို့နဲ့ စက်ရုပ်ရုပ်သေးတွေအပေါ် ငါ့ရဲ့ နားလည်မှုတွေအားလုံးကို အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။ မင်းအပြင်ကို မဖြန့်ဝေရဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မူကျန့်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဒီရုပ်သေးအတတ်က…"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက သူ့ကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်ရဲ့ ဒီနယ်ပယ်မှာ အရည်အချင်းရှိတာနဲ့ဆိုရင် သူရုပ်သေးအတတ် မသင်ယူရင် နှမြောစရာပဲ။ ပြီးတော့ သူက အပြင်လူတွေကို လက်ဆင့်ကမ်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်လည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက ကျောက်စိမ်းပြားကို လက်ခံပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျုပ် မူမျိုးနွယ်စုကို အကြွေးတင်သွားတယ်လို့ မှတ်ယူလိုက်ပါ။ အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ကျုပ်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ မတွန့်ဆုတ်ပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>သူ ကြာကြာ မနေတော့ပေ။ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် သူက လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တာလွန်ကျွန်းပေါ်တွင် လူများစွာ ရှိနေသည်။ ယွင်ရှောင်က သူ၏တည်ရှိမှုကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးကွယ်ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ရောနှောသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စုလည်း ရွေ့လျားစက်ရုပ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုစက်ရုပ်ရုပ်သေးများမှာ ကမ္ဘာ့ကျောရိုးမှ ပျံတက်သွားပြီး မူမျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေသို့ တိုက်ရိုက် ပျက်ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မူဝမ်ရှန်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပုလဲကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး သူမက ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမကို ကြည့်ရင်း မူကျန့်မှာ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသော်လည်း ခဏမျှသာဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရုပ်သေးအတတ်က အမြဲတမ်း အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အပြင်လူတွေကို ဘယ်တော့မှ လက်ဆင့်ကမ်းမပေးခဲ့ဘူး။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က မင်းကို အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က တကယ်ပဲ စဉ်းစားမဆင်ခြင်ခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောတာကို ငါနားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့လုပ်ရပ်တွေက မှန်လား မှားလားဆိုတာ ပြောဖို့ခက်တယ်။ အချိန်က ပြောပြလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ အဲဒီထဲမှာ သူထုတ်ဖော်ခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတချို့နဲ့ ငါ့ရဲ့ ထိုးထွင်းဉာဏ်တွေပဲ အဓိကပါဝင်တယ်၊ ဒါကြောင့် တကယ်တော့ အပြင်လူလို့ သတ်မှတ်လို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ပွင့်လင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ပြောင်းလဲသွားတယ်ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ မူမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ အသက်ရှူအောင့်ပြီး ချွေးများ ထွက်လာသည်။ မူကျန့်၏ စကားများမှာ အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းပြီး မနာခံမှုဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ မျိုးနွယ်စုစည်းမျဉ်းများ အလွန်တင်းကျပ်သော မူမျိုးနွယ်စုတွင် ဤသည်မှာ ဥပဒေအရ အပြစ်ပေးခံရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းမှာ ဒေါသမထွက်ဘဲ ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား အဲဒီလိုလား။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း သတိထားမိတယ်။ ငါအထီးကျန်နေတာ အရမ်းကြာသွားလို့ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါအသက်ကြီးလာလို့ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p>ဒီသိုင်းပြိုင်ပွဲက ငါဘယ်လောက်တောင် စိတ်ကျဉ်းမြောင်းလာလဲဆိုတာကို သိမြင်စေခဲ့တယ်။ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး မူမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတောင် အတူတူပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ မူမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးပြူးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ ဤစကားများမှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ထံမှ ထွက်လာသည်ကို မယုံကြည်နိုင်သည့်အလား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဒီလောက် စိတ်ဓာတ်ကျစရာ မလိုပါဘူး။ လီယွင်ရှောင်က ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာ ထူးခြားတဲ့ မိစ္ဆာဆန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ သူကလွဲရင် ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာ တခြား ပညာရှင်တွေ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>"အိုး တကယ်လား"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ဟုန်ကရော ဝူတာချန်ကရော"</p> <p> </p> <p>"ဒါ…"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်မှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ဟုန်က လီယွင်ရှောင်နဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိလို့ တတိယနေရာရခဲ့တာပဲ။ ဝူတာချန်ကတော့ ခြေရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ သူအသက်ရှင်နေလား သေနေလား ဘယ်သူသိလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမေ့နဲ့ လီယွင်ရှောင်တောင် ဒီနှစ်ယောက်ကို အရမ်းသတိထားနေတယ်။ ရှောင်ဟုန်ရဲ့ အဖြူရောင်မီးတောက်တိုက်ခိုက်မှုက ကြောက်စရာကောင်းတယ်။</p> <p> </p> <p>ဝူတာချန်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ကိုယ်ဖော့အတတ်က ကြားတောင်မကြားဖူးဘူး။ နဂါးစစ်ရတနာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ရတနာဆယ်ခုက ဝူတာချန်နဲ့ ဆက်စပ်နေသလားဆိုတာ ငါအမြဲတမ်း တွေးမိတယ်"</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ ခါကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီမှာရှိတဲ့ အစီအရင်က မပျက်စီးသေးဘူး၊ နန်ချိုးယွီတောင် မဝင်နိုင်ဘူး။ ဝူတာချန်က ကိုယ်ဖော့အတတ်မှာပဲ ကျွမ်းကျင်တာလေ…</p> <p> </p> <p> မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် သူ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူလှုပ်ရှားမှုမှာပဲ ကျွမ်းကျင်ရင် အဘိုးကြီး ကျွယ်ထျန်းဟန်က သူ့သမီးကို သူ့ဆီ လက်ထပ်ပေးမှာတဲ့လား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်မှာ ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ဗလာသက်သက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်နိုင်တယ် ဖြစ်နိုင်တယ် ငါခဏလောက် စိတ်ရှုပ်သွားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက အေးစက်စက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီရှင်းပြချက်ကို မင်းကိုယ်တိုင်ရော ယုံကြည်ရဲ့လား။ ဒီကမ္ဘာမှာ တစ်ကြိမ် စိတ်ရှုပ်သွားရင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p> နဂါးစွယ်အိမ်တော်က ဒီနေ့အခြေအနေကို ရောက်နိုင်ခဲ့တာက ကျွယ်ထျန်းဟန် ဘယ်တော့မှ စိတ်မရှုပ်လို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြောင်းရင်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရတနာ ပျောက်ကွယ်သွားတာက ဝူတာချန်နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ သီအိုရီကို ငါမယုံကြည်နိုင်သေးဘူး။ သူတကယ်ပဲ ယူခဲ့ရင် အားလုံးကို မယူဘဲ ဆယ်ခုပဲ ဘာလို့ ယူမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက စကားလုံးနှစ်လုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အချိန်"</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်လက်ပြောကြားသည်။</p> <p> </p> <p>"မမေ့နဲ့ ဝူတာချန်က အစီအရင်နေရာတစ်ခုမှ မဖောက်ထွင်းခဲ့ဘူး၊ ဒါက သံသယကို ဧကန်မုချ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သံသယဖြစ်စေရင်တောင် သူအစီအရင်ကို မဖောက်ထွင်းခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မှာ အချိန်အလုံအလောက် မရှိလို့ပဲ။</p> <p> </p> <p>သူ တိမ်တိုက်အစီအရင်ထဲကို ဘယ်လိုဝင်ရောက်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ အချိန်အများကြီး ယူခဲ့ရမှာ သေချာတယ်။</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ အဲဒီရတနာတွေအားလုံးက ချိပ်ပိတ်ထားတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ တစ်ချိန်တည်းမှာ အားလုံးကို မမြင်နိုင်ခဲ့လောက်ဘူး ဒါကြောင့် အချိန်ယူရတယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုဆိုရင် သူ ၁၂၀၀ ကျော် အားလုံးကို ဘာလို့ မယူသွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပစ္စည်းဆယ်ခု ဆုံးရှုံးသွားတာက ကိစ္စကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သူမှ သူ့ကို သံသယတောင် ဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားရင် လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ရူးသွားလောက်တယ်၊ သူလည်း အဲဒီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ သုံးသပ်ချက်နဲ့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုက တကယ်ပဲ ယုတ္တိရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မူကျန့်က မယုံကြည်နိုင်သေးဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး အရာရာက အဆိုးဆုံးကိုပဲ ဦးတည်တတ်တယ်။ ငါအခု လုံးဝနီးပါး သေချာနေပြီ၊ ဝူတာချန်က အဲဒီရတနာဆယ်ခုကို ယူသွားတာပဲ။ နန်ချိုးယွီရဲ့ ယာယီကိစ္စလို့ခေါ်တာက ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ သွားတာပဲဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှန်ခဲ့ရင်တောင် ဒီသုံးယောက်က အထူးကိစ္စတွေပဲ။ ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာ ဒီလို ပါရမီရှင်တွေကို ထပ်ရှာဖို့ ခက်ခဲလောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်တစ်ချက် ပေးပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာ ဒီလို ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ရှိနေတာက သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာ မကုန်ဆုံးသေးဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ နှလုံးသားမှာ ခုန်တက်သွားပြီး သူက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဘာပြောချင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်ဆုံး ပြန်ကြစို့။ ငါကောင်းကင်မဟာမိတ်ကနေ နုတ်ထွက်မလားဆိုတာ စဉ်းစားမယ်"</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စုမှ အဖွဲ့ဝင်အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ အတွေးများမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မူမျိုးနွယ်စုက ကောင်းကင်မဟာမိတ်မှ နုတ်ထွက်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်းများအတွင်း ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်မဟာမိတ်၏ ဟန်ချက်ကို တိုက်ရိုက် သက်ရောက်မှုရှိမည်ဖြစ်ကာ နောက်ထပ် ဆူပူအုံကြွမှုတစ်ခုကို ဖြစ်စေနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save