Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၂၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှူး</p> <p>လီရန်၏ စကားသံအဆုံးတွင်...</p> <p>တစ်ခဏချင်းမှာပင် လူအုပ်ကြီးနှင့် ပြည့်နှက်နေသော အထွေထွေလုပ်ငန်းဆောင်တာကွင်းပြင်ကြီးမှာ တစ်ဝက်ခန့် လျော့နည်းသွားတော့သည်။ လူများစွာမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းကာ နောက်ဆုတ်သွားကြ၏။</p> <p>“အခြွေအရံရွေးတာတောင် အသက်ကန့်သတ်ချက်နဲ့ ခွဲခြားဆက်ဆံတာလားဟ”</p> <p>အဘိုးဟွမ်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ချန်ကျီရှင်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“လာပါ အိမ်ပြန်ပြီး ကြက်ကင်ပဲ စားရအောင်”</p> <p>ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက်...</p> <p>“ဟင် မင်းက ဘာလို့ ရပ်နေပြီး မလိုက်လာတာလဲ”</p> <p>အဘိုးဟွမ်က နောက်လှည့်ကြည့်ရင်း ချန်ကျီရှင်းကို ဇဝေဇဝါ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက လက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင်  “ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းနယ်ပယ်အထက်မှာ ရှိနေလို့ပါ”</p> <p>“ဘာ မင်းက ဝိညာဉ်ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ ဟုတ်လား”</p> <p>အဘိုးဟွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြလွန်း၍ ပြူးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဒါက ဝိညာဉ်ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းနယ်ပယ်လေးတင်ပဲဟာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ဘူးလား” ချန်ကျီရှင်းက မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ဘူးလေ... မင်းမှာ ဒီအဆင့်ရှိနေတာကို ငါ့ကိုတောင် မပြောဘူးလား”</p> <p>အဘိုးဟွမ်က ထပ်မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စီမံခန့်ခွဲသူက လူများကို လာရောက်မောင်းထုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကွင်းပြင်ထဲမှ တစ်ဦးတည်း ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... ငါ ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်ကနေ စောင့်နေမယ်”</p> <p>အဘိုးဟွမ်က လှမ်းအော်ပြောပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့၏။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လီရန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ငြိမ်မှုများ ပြန်လည်စိုးမိုးလာခဲ့သည်။</p> <p>သူ အလိုရှိသော အခွင့်အရေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် လီရန်အနေဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ဒီလောက်အထိ အားထုတ်ကာ အခြွေအရံ ရွေးချယ်နေရတာလဲဆိုသည်ကို သူ နားလည်သည်။ အခြွေအရံဆိုသည်မှာ အစေခံထက် များစွာ သာလွန်ပြီး သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားသည်။</p> <p>အခြွေအရံဆိုသည်မှာ တကယ့်ကို သစ္စာရှိသော စစ်သည်တော်များပင်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့်  တူကူးနီ၊ ဟွာလင်းဟောင်နှင့် ချန်ပုချိတို့မှာ ချန်ကျီရှင်း၏ အခြွေအရံများဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ရွှီတာလုံနှင့် ချန်ချိုးအာတို့မှာလည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပါဝင်သည်။ ၎င်းအပြင် မဟူရာအကြီးအကဲများဆိုသည်မှာလည်း ချန်တောက်ယန်၏ အခြွေအရံများပင်။</p> <p>သူတို့သည် သခင်နှင့်အတူ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို အတူတကွ ခံစားကြရပြီး တစ်သားတည်း တည်ရှိနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့တွင် သန်မာသော စွမ်းအားရှိရန် လိုအပ်ရုံသာမက ထူးခြားသော အလားအလာလည်း ရှိရမည်။ အနည်းဆုံးအားဖြင့် သခင်၏ ခြေလှမ်းကို အမီလိုက်နိုင်ပြီး ခရီးတစ်ခုတည်းကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနိုင်ရပေမည်။</p> <p>လီရန်အတွက်မူ အထွေထွေကိစ္စရပ်များဌာနတွင် အခြွေအရံ လာရောက်ရွေးချယ်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ အားကိုးရာမဲ့သည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အစွမ်းအစနှင့် အလားအလာရှိသူမှန်သမျှမှာ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေ၏ တရားဝင်တပည့်များအဖြစ် ဝင်ရောက်သွားကြသည်သာ များသည်။</p> <p>ဘယ်သူကများ ကိုယ့်ရဲ့ တပည့်အဆင့်အတန်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူတစ်ပါးရဲ့ လက်အောက်ခံ အခြွေအရံအဖြစ် နိမ့်ကျခံချင်မှာလဲ။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် မာန်မာနက အသက်ပဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ခိုလှုံပြီး အစေခံသလို နေရမယ့်ဘဝမျိုးထက်... အထီးကျန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ရင်း သေဆုံးသွားရတာကမှ ပိုပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိဦးမယ်။</p> <p>အကယ်၍ ဂိုဏ်းပြင်ပတွင် ရွေးချယ်မည်ဆိုပါကလည်း ပထမအချက်မှာ ထိုသူ၏ နောက်ကြောင်းကို သိရန်ခက်ခဲခြင်းနှင့် ဒုတိယအချက်မှာ အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးရခြင်းတို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် အထွေထွေကိစ္စရပ်များဌာနကိုသာ အားကိုးပြီး လူမသိဘဲ မြုပ်နှံနေသည့် ပါရမီရှင်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မျှော်လင့်နေရခြင်းပင်။</p> <p>စင်မြင့်ထက်တွင် ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပါးလျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီရန်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။ အရိုးရှင်းဆုံးဖြစ်သည့် ပထမဦးဆုံး သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လူတစ်ဝက်ကျော်မှာ တိုက်ရိုက် ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ကွမ်းထျန်းယွီက ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်နှယ် အသာအယာပြုံးလိုက်ပြီး "ညီမလေး... ငါပြောသားပဲ ဒီအထွေထွေကိစ္စရပ်များဌာနဆိုတာ အရောရောအနှောနှောတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ။ ဘာမှမယ်မယ်ရရမရှိပါဘူး။ ဒီမှာ အခြွေအရံရှာတယ်ဆိုတာ မြက်ပုံထဲအပ်ရှာသလိုပဲ မဖြစ်နိုင်တာကို လုပ်နေတာပါ"</p> <p>သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"စစ်မှန်သော အမွေဆက်ခံသူများ အားပြိုင်ပွဲကလည်း စတော့မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့အားလုံး ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို ဝင်ကြရမှာ။ အဲဒီမှာ အခြွေအရံတွေက ငါတို့အတွက် ဝင်ပေါက်ကို စောင့်ကြပ်ပေးရမှာလေ။ အကယ်၍ မင်းရဲ့အခြွေအရံတွေက ဝင်ပေါက်ကို မထိန်းထားနိုင်ဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ထိခိုက်လိမ့်မယ်။ ဒါက ရရှိတာထက် ဆုံးရှုံးတာက ပိုများလိမ့်မယ်"</p> <p>"ငါပြောပြီးသားပဲ... ငါ့မှာ ပိုနေတဲ့ အခြွေအရံတွေရှိတယ်။ မင်းကို တစ်ယောက်ပေးလို့ရပါတယ်။ ဘာလို့ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေမှာလဲ"</p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ လီရန်သည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ အကယ်၍ ကွမ်းထျန်းယွီ၏ အခြွေအရံကိုသာ သူမလက်ခံလိုက်ပါက သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူ၏မျက်စိအောက်တွင် အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေမည်ပင်။ ဤအမွေဆက်ခံသူပြိုင်ပွဲတွင် သူမရှုံးနိမ့်သွားပါစေဦးတော့ ဤကဲ့သို့သော မိုက်မဲသည့်အလုပ်ကို သူမ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စေတနာကိုတော့ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်ရှင်"</p> <p>လီရန်က ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ကွင်းပြင်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>"ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တစ်ကီလိုမီတာအထိ မထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့သူတွေ ရှိရင် အခုပဲ နောက်ဆုတ်ပေးကြပါရှင်"</p> <p>ဤစကားသံအဆုံးတွင် ကျန်ရှိနေသော အစေခံတစ်ရာကျော်တို့၏ မျက်နှာများမှာ တစ်ဖန်</p> <p>ပျက်ယွင်းသွားပြန်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံစူးစိုက်မှုကို အထူးတလည် မကျင့်ကြံဘဲနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တစ်ကီလိုမီတာအကွာအဝေးအထိ ဖြန့်ကြက်နိုင်ခြင်းက စိတ်ဝိညာဉ်</p> <p>သခင်တစ်ဦးဖြစ်ရန် လမ်းစပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p>ဘယ်သူဆီမှာ ဒီလို စွမ်းဆောင်ရည်မျိုး ရှိမှာလဲ။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ကွင်းပြင်ရှိ လူတစ်ရာကျော်ထဲမှ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုဆယ်</p> <p>ယောက်ကျော်ထဲတွင်လည်း အများစုမှာ အသက် ၃၀ နီးပါးရှိနေကြပြီး ဟင်းလင်းပြင်</p> <p>အသွင်ပြောင်းနယ်ပယ်သို့ မနည်းရောက်ရှိနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်တွင်မူ အဘိုးဟွမ်သည် ချန်ကျီရှင်းကို ကြက်ကင်ကျွေးရန်အတွက် ထွက်လာသူများထဲတွင် လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့သည်။ သူသည် လက်ချောင်းကလေးများဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရေတွက်ရင်း မျက်လုံးများပင် နီရဲလာသည့်တိုင်အောင် ချန်ကျီရှင်းကို မတွေ့ရပေ။ သူသည် တောင်တံခါးကွင်းပြင်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>“အမလေး... ငါ့အမေရဲ့”</p> <p>အဘိုးဟွမ် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။ ချန်ကျီရှင်းမှာ ကွင်းပြင်အလယ်တွင် ကြံ့ကြံ့ခံ ရပ်မြဲရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“ဘုရားရေ... ဒီကောင်လေး နားကြားမှားတာလား နတ်သမီးက တစ်ကီလိုမီတာအကွာကို လှမ်းကြည့်ခိုင်းတယ်လို့ သူထင်နေတာလား မသိဘူး”</p> <p>အဘိုးဟွမ်က ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p>စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီရန်၏ စိတ်ဓာတ်မှာ သိသိသာသာ ပြန်လည်တက်ကြွလာခဲ့သည်။ မူလက ဒုတိယအကျော့တွင် လူအားလုံး ပြုတ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် ယခုမူ ဆယ်ယောက်ကျော် ကျန်ရှိနေသေးသည့်အပြင် သူမ၏ အကြည့်က လူအုပ်ထဲရှိ ချန်ကျီရှင်းထံသို့ မလွှဲမရှောင်သာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ သာမန်ကာလျှံကာ ဖြစ်သော်လည်း မျက်ခုံးထူထူနှင့် မျက်ဝန်းများက တရားမျှတသောအငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်းပြင် သူ၏အသက်အရွယ်မှာလည်း အလွန်ဆုံးရှိလှ ၂၀ ဝန်းကျင်သာ ရှိဦးမည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသူများထဲတွင် သူက အငယ်ဆုံးပင်။ ဤမျှငယ်ရွယ်သောအသက်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်များကို သီးသန့်မကျင့်ကြံဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တစ်ကီလိုမီတာအထိ ဖြန့်ကြက်နိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို ထူးချွန်သည့် ပါရမီပင်။</p> <p>“အားလုံးပဲ... နောက်ဆုံးစမ်းသပ်ချက် ရောက်ပါပြီ”</p> <p>လီရန်က အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာရှည် ဆယ်လုံးမှာ မြားတစ်စင်းအလား ထွက်ခွာသွားပြီး တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ကာ တစ်ကီလိုမီတာအကွာရှိ အစေခံတပည့်များ နေထိုင်ရာ အိမ်တန်းရှည်များအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဒီစမ်းသပ်ချက်က ဝိညာဉ်စွမ်းအားရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို စစ်ဆေးမှာပါ”</p> <p>“ရှင်တို့အနေနဲ့ ဒီနေရာကနေ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ပြီး အဲဒီ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ ဆယ်လုံးထဲက ခုနစ်လုံးရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖွေနိုင်ရုံနဲ့ အောင်မြင်မှာပါ”</p> <p>ဤစကားသံအဆုံးတွင် ကျန်ရှိနေသော အစေခံတပည့် ဆယ်ယောက်ကျော်အနက် ထက်ဝက်ခန့်မှာ ခါးသီးသော မျက်နှာပေးများဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ကြတော့သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တစ်ကီလိုမီတာအထိ မနည်းဖြန့်ကြက်ရုံနှင့်တင် သူတို့အတွက် အကန့်အသတ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ထိုအကွာအဝေးရှိ သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခု၏ တည်နေရာကို တိတိကျကျ ရှာဖွေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ၎င်းပြင် ထိုဧရိယာမှာ အဆောက်အအုံများ ထူထပ်လှသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ထိုးဖောက်အာရုံခံရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသည်။</p> <p>တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး၌ လူသုံးဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>“ရှောင်ပင်း... နောက်မနေနဲ့တော့”</p> <p>အဘိုးဟွမ်သည် ချန်ကျီရှင်းမှာ ဘာကိုစမ်းသပ်နေမှန်းပင် နားမလည်ဘဲ ကြောင်ရပ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အသည်းအသန် လှမ်းအော်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ နောက်စရာကိစ္စမဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ချန်ကျီရှင်းသာ နားလည်ယောင်ဆောင်နေသည်ဟု သိသွားပါက ပြစ်ဒဏ်မှ လွတ်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>အတော်ကြာ အော်ဟစ်သော်လည်း ချန်ကျီရှင်းထံမှ တုံ့ပြန်မှုမရသဖြင့် အဘိုးဟွမ်သည် အံကြိတ်ကာ ကွင်းပြင်အစွန်းမှ ပြေးထွက်လာပြီး ချန်ကျီရှင်းကို အတင်းဆွဲခေါ်တော့သည်။</p> <p>“မင်းကောင်လေးက ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ လာ... လာ... ငါနဲ့အတူ ကြက်ကင်သွားစားရအောင် မြန်မြန်လုပ်”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ကွင်းပြင်ရှိ အစေခံတပည့်များစွာမှာ ထူးဆန်းသောအမူအရာများ ဖြစ်သွားကြသည်။ ကျန်ရှိနေသော ဝါရင့်အစေခံနှစ်ဦးမှာလည်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကြ၏။ ဤရှောင်ပင်းဆိုသည့်ကောင်မှာ နတ်သမီးပြောသည်ကို လုံးဝနားမလည်ဘဲ ရပ်နေခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူတို့ ထင်မြင်သွားကြသည်။</p> <p>အဘိုးဟွမ်က ဆွဲသော်လည်း သူက မလှုပ်ပေ။  ပို၍အားစိုက်ဆွဲသော်လည်း အခြေအနေက မထူးခြားပေ။</p> <p>“ဟင်”</p> <p>အဘိုးဟွမ် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ကျီရှင်းက သူ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက စင်မြင့်ပေါ်ရှိ စီမံခန့်ခွဲသူကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အဘိုးဟွမ်... နတ်သမီးရဲ့ အခြွေအရံနဲ့ ဟိုစီမံခန့်ခွဲသူ... ဘယ်သူက အဆင့်အတန်း ပိုမြင့်လဲ”</p> <p>အဘိုးဟွမ်မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော်လည်း  “ဒါပေါ့... အခြွေအရံက ပိုမြင့်တာပေါ့။ အခြွေအရံဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်ကွယ်မှာ စစ်မှန်သောတပည့်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်ကွ”</p> <p>“သဘောပေါက်ပြီ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ပြုံးလိုက်ရင်း  “ဒါဆိုရင် အဲဒီအခြွေအရံမှာ ဟိုစီမံခန့်ခွဲသူကို နောက်ချေးသယ်ခိုင်းနိုင်တဲ့ အာဏာရှိလား”</p> <p>ဤစကားကြောင့် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ရယ်သံများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ထိုစီမံခန့်ခွဲသူမှာ သူတို့ကို အမြဲနှိပ်စက်နေသော်လည်း သူတို့မှာ ပြန်မပြောဝံ့ကြပေ။ ယခုမူ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို နောက်ချေးသယ်ခိုင်းမည်ဟု လူပုံအလယ်တွင် ကြေညာလိုက်သဖြင့် အားလုံးက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဝတ်ရုံဝါဝတ် တာအိုကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာမှာမူ ဒေါသကြောင့် နီလိုက်ပြာလိုက် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>“ဟားဟားဟား... ရတာပေါ့ကွ နောက်ချေးသယ်ခိုင်းဖို့ပဲလား။ မင်းအလိုရှိရင် အိမ်သာကို လျှာနဲ့ရက်ခိုင်းလို့တောင် ရသေးတယ်”</p> <p>အဘိုးဟွမ်မှာ ခေတ္တမှင်သက်သွားပြီးမှ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျရင် သူ ဘယ်လိုနောက်ချေးသယ်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ပြပေးမယ်”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက အဘိုးဟွမ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ပွေ့ဖက်ထားသည့်အလားပင်။</p> <p>ပါရမီကို မြင်ချင်တာလား။</p> <p>သူသည် အမိဝမ်းထဲကတည်းက စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံစူးစိုက်မှုကို မီတာ ရာနှင့်ချီ၍ ဖြန့်ကြက်နိုင်ခဲ့သူပင်။</p> <p>ရှူး... ရှူး... ရှူး</p> <p>မမြင်ရသော လေပြင်းများမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထက်သန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်ရွက်ခြောက်များနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများကို လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။</p> <p>အဘိုးဟွမ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး အံ့အားသင့်တကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည် ဋ</p> <p>"မင်း... မင်း ဒါကို တကယ်ကြီး လုပ်နေတာလား"</p> <p>ကျန်ရှိနေသော အစေခံတပည့်နှစ်ဦးမှာလည်း အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြပြီး ချန်ကျီရှင်း၏ အတိမ်အနက်ကို မခန့်မှန်းနိုင်တော့သဖြင့် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကွမ်းထျန်းယွီက မျက်ခုံးကို အသာအယာတွန့်လိုက်ပြီး နတ်သမီးလီရန်၏ မျက်ဝန်းများကမူ အရောင်တောက်ပလာခဲ့သည်။ အပြင်လူက အပျော်ကြည့်သော်လည်း ပညာရှင်ကမူ အနုစိပ်ကို ကြည့်ကြသည်။ သူမ၏ရှေ့တွင်ရှိသော မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးကြီးကြီးနှင့် လူငယ်လေးသည် စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် ပတ်သက်လျှင် သူစိမ်းတစ်ယောက်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p>စီမံခန့်ခွဲသူယွီကမူ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ကျိန်ဆဲနေတော့သည်။</p> <p>"နောက်ချေးသယ်ခိုင်းမယ် အိမ်သာလျက်ခိုင်းမယ် ဟုတ်လား"</p> <p>"မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းကို အိမ်သာကျင်းထဲက နောက်ချေးတွေကို လက်နဲ့တစ်ခွက်ချင်း ခပ်ခိုင်းစေရမယ်"</p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် လူအုပ်ကြီးအတွင်း တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် ဝေဖန်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ကျန်ရှိနေသော အစေခံတပည့်နှစ်ဦးမှာလည်း လျှော့မတွက်ဝံ့တော့ဘဲ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံးကို စုစည်းကာ အစွမ်းကုန် ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ နဖူးမှ ချွေးများစီးကျလာပြီး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့လာသည့်တိုင်အောင် မီတာတစ်ထောင်အကွာရှိ အဆောင်ဧရိယာအထိ မနည်းဖြန့်ကြက်နေရဆဲပင်။</p> <p>သူတို့ အံကြိတ်ကာ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေချိန်မှာပင် ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းမှ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို တိတ်တဆိတ် ဖြန့်ကြက်လိုက်၏။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ပထမဆုံး ကျောက်စိမ်းသေတ္တာက အခန်းနံပါတ် ၉ ရဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ရှိပါတယ်"</p> <p>"ဒုတိယ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာက အခန်းနံပါတ် ၁၃ ရဲ့ အရှေ့မှာပါ"</p> <p>"တတိယ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာက အခန်းနံပါတ် ၂၉ အပြင်ဘက်က သစ်ပင်အကိုင်းပေါ်မှာ ရှိပါတယ်"</p> <p>.....</p> <p>"ပဉ္စမမြောက် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာက အဆောင်ထဲက ပြာသာဒ်အမိုးစွန်းပေါ်မှာ တင်နေပါတယ်"</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် ချန်ကျီရှင်းသည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ ငါးလုံး၏ တည်နေရာကို ဆက်တိုက် ကြေညာလိုက်တော့သည်။ ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော အစေခံလူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။</p> <p>"တကယ်ကြီးလား"</p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ ဒါက မြန်လွန်းမနေဘူးလား"</p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားလို့လဲ အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင်လား"</p> <p>"သူ ရမ်းပြောနေတာများလား"</p> <p>"သွား... သွားကြည့်ကြစို့"</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အစေခံတပည့်များစွာမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ဖော့ကျင့်စဉ်များကို အသုံးပြု၍ အဆောင်ဧရိယာဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်စစ်ဆေးကြတော့သည်။</p> <p>စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကွမ်းထျန်းယွီက တစ်ဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှေးလျက် ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ မတင်မကျ ဖြစ်နေ၏။ နတ်သမီးလီရန်မှာမူ မူလက စူးစမ်းလိုစိတ်မျှသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမ၏ ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများတွင် အရောင်အဝါများ တောက်ပနေတော့သည်။ စမ်းသပ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာများကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားခဲ့သည်ကို မသိဘဲ နေပါ့မလား။</p> <p>အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် စောစောက ပြေးထွက်သွားသော အစေခံတစ်ဦးမှာ ကွင်းပြင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုနှင့် စိတ်</p> <p>လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"အကုန်မှန်တယ်ဟ"</p> <p>"ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ ငါးလုံးစလုံး... သူပြောတဲ့အတိုင်း တစ်ထပ်တည်းပဲ"</p> <p>ရှုး...</p> <p>ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များမှာ ချန်ကျီရှင်းထံသို့ တရစက် ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save