Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၁၂၃</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ကွမ်းထျန်းယွီနှင့် လီရန်တို့သည် စကားပြောဆိုမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ချန်ကျီရှင်းရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီးကွမ်း... နတ်သမီး”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက သူတို့နှစ်ဦးကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကွမ်းထျန်းယွီနှင့် လီရန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာတွင် နူးညံ့သောအပြုံးများ အသီးသီး ပေါ်ပေါက်လာ၏။</p> <p>“ညီလေး... မင်းရဲ့နာမည်က ဘယ်သူလဲ”</p> <p>ကွမ်းထျန်းယွီက ပြုံးရွှင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ စောစောက စင်မြင့်ပေါ်တွင် သူပြသခဲ့သော အေးစက်စက် အမူအရာမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။</p> <p>“ရှောင်ပင်းပါခင်ဗျာ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ... ညီလေး ရှောင်ပင်း ငါတို့နဲ့အတူ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ကို လိုက်ခဲ့မလား”</p> <p>လီရန်ကလည်း အသာအယာပြုံးလျက် စကားပြောလာသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီးနဲ့ နတ်သမီးတို့ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပါပဲခင်ဗျာ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက လက်အုပ်ချီလျက်ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ချန်ကျီရှင်းသည် ကွမ်းထျန်းယွီနှင့် လီရန်တို့၏ နောက်မှ လိုက်ပါရင်း အထွေထွေလုပ်ငန်းဆောင်တာကွင်းပြင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် လမ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ အထွေထွေကိစ္စရပ်များဌာနမှ ထွက်ခွာပြီး တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အထွေထွေကိစ္စရပ်များဌာနရှိ ဝါရောင်တံခါးငယ်လေး၏ ရှေ့တွင် လမ်းဘေးဝဲယာတွင် တန်းစီနေကြသော အစေခံတပည့်များစွာမှာ ချန်ကျီရှင်းတစ်ယောက် ကွမ်းထျန်းယွီနှင့် လီရန်တို့၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် ပွက်လောရိုက်သွားကြတော့သည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် ဝေဖန်ပြောဆိုနေကြ၏။</p> <p>စီမံခန့်ခွဲသူယွီမှာမူ ချန်ကျီရှင်း၏ အကြည့်နှင့် မဆုံမိစေရန် ခေါင်းကို ပိုမိုငုံ့ထားပြီး လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပုန်းကွယ်နေချင်စိတ် ပေါက်နေတော့သည်။ အသိဉာဏ်ရှိသူတိုင်း ဤရှောင်ပင်းဆိုသူမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဂုဏ်ရည်တောက်ပပြီး အောင်မြင်မှုလှေကားထစ်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းတော့မည်ကို ရိပ်မိကြသည်။ အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျဦးမည်ဆိုလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ စစ်</p> <p>မှန်သောတပည့်၏ အခြွေအရံဖြစ်လာတော့မည်ပင်။</p> <p>“အေးဗျာ... နောင်ကျရင် ငါနဲ့ ဘယ်သူ ကြက်ကင် အတူစားတော့မှာလဲ”</p> <p>လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှောနေသော အဘိုးဟွမ်က အားငယ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒီအထွေထွေကိစ္စရပ်များဌာနကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ထားလိုက်ဦး။ နောက်တစ်ခေါက် မင်းပြန်လာတဲ့အခါမှာတော့ အခုလို အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ကွမ်းထျန်းယွီက အသာအယာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းကမူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူတို့သုံးဦးသည် အထွေထွေကိစ္စရပ်များဌာနမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်ကြသည်။</p> <p>တောင်ဘက်တောင်ထိပ်သည် မတ်စောက်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်များလှကာ ထူးဆန်းသော ကျောက်ဆောင်ကြီးများမှာ ဟန်ချက်ပျက်မတတ် ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် အပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းလာရင်း တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်</p> <p>လိုက်သောအခါ ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းကြီးများ၊ ကောင်းကင်ပြာကြီးနှင့် အဆုံးမရှိသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကြီးကို မြင်တွေ့ရသည်။ ၎င်းမှာ ကခုန်နေသော ငွေရောင်မြွေနဂါးများအလား တောင်တန်းကြီးများနှင့် ပြေးလွှားနေသော ဆင်ဖြူတော်များအလား မြေပြန့်လွင်ပြင်ကြီးများကဲ့သို့ ရှုမငြီးစရာပင်။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် လူငယ်တပည့်များစွာမှာ ကွမ်းထျန်းယွီနှင့် လီရန်တို့ကို ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်နေကြပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အစေခံတပည့်ဖြစ်သူ ချန်ကျီရှင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p>“ညီလေးရှောင်... မင်းက ငါတို့ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေကို ရောက်တာ မကြာသေးဘူးလို့ ပြောတာ ကြားမိသလိုပဲ”</p> <p>လီရန်နှင့် ကွမ်းထျန်းယွီတို့က ရှေ့မှ လက်ပိုက်လျက် လျှောက်လှမ်းရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့လက အိမ်မှာ အဖေဆုံးပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလို့ အမြန်လာခဲ့တာ... အခုမှပဲ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေကို ရောက်ပါတော့တယ်” ချန်ကျီရှင်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း... မင်းအဖေ နာမည်က ရှောင်လင်း မဟုတ်လား။ ငါ မှတ်မိသလိုလိုပဲ။ သူ တောင်</p> <p>ဘက်တောင်ထိပ်ကို ဝိညာဉ်သားရဲတွေ လာထိန်းပေးဖို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးတယ်”</p> <p>ကွမ်းထျန်းယွီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ဒီလောက်အထိ အစွမ်းပြနိုင်တဲ့နေ့ကို မင်းအဖေ မမြင်သွားရတာ နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်တာ”</p> <p>သူတို့သုံးဦးသည် တောင်ထိပ်ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရင်း လမ်းတစ်လျှောက် စကားစမြည် ပြောဆိုသွားကြသည်။ လီရန်နှင့် ကွမ်းထျန်းယွီတို့၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ဖော်ရွေလှပြီး ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေ၏ အခြေခံအခြေအနေအချို့ကို ချန်ကျီရှင်းအား ရှင်းပြနေကြသည်။</p> <p>ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေတွင် အပြင်ဂိုဏ်းတပည့်သို့မဟုတ် အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်ဟူ၍ ခွဲခြားထားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် အဆင့်သုံးဆင့် ရှိသည်။</p> <p>၎င်းတို့မှာ တရားဝင်တပည့်၊ တာအိုမျိုးစေ့တပည့်နှင့် စစ်မှန်သောတပည့်တို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>တရားဝင်တပည့်ဆိုသည်မှာ သာမန်တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။ တာအိုမျိုးစေ့ဆိုသည်မှာ တရားဝင်တပည့်များထဲမှ ပါရမီ ထူးချွန်ထက်မြက်သူများဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သောအမွေဆက်ခံသူများ ဖြစ်လာရန် အလားအလာရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>တာအိုမျိုးစေ့များ၏ အထက်တွင်မူ စစ်မှန်သောတပည့်များ ရှိကြပြီး သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ တောင်ထိပ်သခင်၏ အောက်တွင်သာ ရှိသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် တောင်ဘက်နှင့် မြောက်ဘက် တောင်ထိပ်တစ်ခုစီတွင် ထိပ်တန်း စစ်မှန်သောတပည့် သုံးဦးစီသာ ရှိတတ်သည်။</p> <p>စစ်မှန်သောတပည့် ဖြစ်လာရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>ပထမနည်းလမ်းမှာ အသက် ၃၀ မပြည့်သေးဘဲ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ကွမ်းထျန်းယွီသည် ဤနည်းလမ်းဖြင့် စစ်မှန်သောတပည့် ဖြစ်လာသူဖြစ်သည်။</p> <p>ဒုတိယနည်းလမ်းမှာမူ အလွန်အမင်း ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ပါရမီရှိသူဖြစ်ပါက ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ပြီး စစ်မှန်သောတပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက် သတ်မှတ်ခံရခြင်းပင်။ ဥပမာအားဖြင့် လီရန်သည် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ခန္ဓာပိုင်ရှင်ဖြစ်သဖြင့် နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်၏ ထိပ်ဆုံးအဆင့်ဖြင့် စစ်မှန်သောတပည့် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>၎င်းပြင် တာအိုမျိုးစေ့တစ်ဦးအနေဖြင့် လက်ရှိ စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦး ရာထူးမှ နုတ်ထွက်သွားချိန်တွင်လည်း အစားထိုး ဝင်ရောက်ခွင့် အခွင့်အရေး ရရှိနိုင်သည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် တောင်ဘက်တောင်ထိပ်တွင် လွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်က စီနီယာအစ်ကိုကြီးသည် အသက် ၃၀ ပြည့်သွားခဲ့သည့်အတွက် စစ်မှန်သောတပည့် ရာထူးမှ အနားယူသွားခဲ့ရသည်။</p> <p>ကွမ်းထျန်းယွီတွင်လည်း နောက်ထပ် သုံးနှစ်သာ အချိန်ကျန်ရှိတော့ပြီး အသက် ၃၀ ပြည့်သည်နှင့် စစ်မှန်သောတပည့် ရာထူးကို ဖယ်ပေးရတော့မည်ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သောတပည့်များကိုမူ များသောအားဖြင့် တောင်ထိပ်သခင်ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် သင်ကြားပြသပေးလေ့ရှိသည်။ ကျန်ရှိနေသော တရားဝင်တပည့်များနှင့် တာအိုမျိုးစေ့များကိုမူ မဟာအကြီးအကဲ ငါးဦးက တပည့်အဖြစ် လက်ခံသင်ကြားပေးကြခြင်းပင်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီးကွမ်း... နတ်သမီး၊ ကျွန်တော့်အဖေဆီက ကြားဖူးတာကတော့ ကျွန်တော်တို့ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ရဲ့ မဟာအကြီးအကဲ ငါးဦးထဲမှာ အကြီးအကဲ ဖူရှုးက အသန်မာဆုံးလို့ သိရတယ် ဟုတ်ပါသလားခင်ဗျာ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“အကြီးအကဲ ဖူရှုးလား”</p> <p>ကွမ်းထျန်းယွီနှင့် လီရန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ကြသော်လည်း ချက်ချင်းမူ ပြန်လည်မဖြေကြားခဲ့ကြပေ။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက သိချင်ဟန်ဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>လီရန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ “အကြီးအကဲ ဖူရှုးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ရဲ့ ပဉ္စမအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အကြီးအကဲ ငါးဦးထဲမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံးဆိုတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲ ဖူရှုးက တစ်ကိုယ်တည်းနေတတ်ပြီး နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်...”</p> <p>“ဘယ်လိုမျိုး ထူးဆန်းတာလဲခင်ဗျာ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက စိတ်ဝင်စားဟန်ဆောင်ရင်း ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။ လီရန်က စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွန့်ဆုတ်နေပုံပင်။</p> <p>ကွမ်းထျန်းယွီက ရယ်မောလိုက်ပြီး “ငါပဲ ရှင်းပြပေးပါ့မယ်။ အကြီးအကဲ ဖူရှုးက တပည့်တွေ အများကြီး လက်ခံခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတပည့်တွေဟာ ကျင့်စဉ်မှားယွင်းပြီး ရုတ်တရက် သေဆုံးတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် တာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်ရင်းနဲ့ ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံရတာမျိုးတွေပဲ ကြုံကြရတယ်။ အဲဒါကြောင့် အခုဆိုရင် အကြီးအကဲ ဖူရှုးရဲ့ လက်အောက်မှာ တပည့်က အရမ်းနည်းသွားပြီး တခြားတပည့်တွေကလည်း သူ့ဆီမှာ တပည့်အဖြစ် ခံယူဖို့ ကြောက်နေကြတာပေါ့”</p> <p>“သဘောပေါက်ပါပြီ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထက်မြက်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ အကယ်၍ ဇာတ်လမ်းသွားအတိုင်းသာ ဖြစ်လာမည်ဆိုပါက ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ သူ၏တပည့်များထံမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဝါးမြိုနေသည့် ဖူရှုး၏ လုပ်ရပ်များက မကြာမီမှာပင် လူသိရှင်ကြား ပေါ်ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူသည် ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေ၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော အချိန်အတွင်း၌ ချန်ကျီရှင်းသည် ဘာမျှထပ်မမေးတော့ဘဲ အကြီးအကဲ ဖူရှုးနှင့် နီးစပ်အောင် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကိုသာ စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားနေမိသည်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးခန့် အချိန်အကြာတွင်မူ ချန်ကျီရှင်းသည် ကွမ်းထျန်းယွီနှင့် လီရန်တို့၏ နောက်မှ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ နက်မှောင်သော ရွှေမိုးကြိုးသံမဏိများဖြင့်သာ သီးသန့်တည်ဆောက်ထားသည့် ရိုးရှင်းခန့်ညားလှသော အဝိုင်းပုံစံ နန်းတော်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ညီလေးရှောင်... ငါတို့ ဆရာ့ဆီကို သတင်းသွားပို့နေတုန်း ဒီမှာ ခဏစောင့်နေပေးပါဦး”</p> <p>ကွမ်းထျန်းယွီနှင့် လီရန်တို့သည် နန်းတော်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ မဝင်မီ ချန်ကျီရှင်းကို မှာကြားခဲ့ကြသည်။</p> <p>နန်းတော်ခန်းမအတွင်း၌ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများမှာလည်း အလွန်ရိုးရှင်းအေးစက်လှသည်။ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကွမ်းထျန်းယွီနှင့် လီရန်တို့သည် ဘေးခန်းတစ်ခု၏ တံခါးရှေ့သို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ကာ လက်ကိုချလျက် ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်၍ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့ စကားတစ်ခွန်းမှပင် ဆိုရန်မလိုလိုက်ပေ။</p> <p>ကျွီ...</p> <p>တံခါးချပ်မှာ အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ဝင်ခဲ့ကြ”</p> <p>ကြည်လင်အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ကွမ်းထျန်းယွီနှင့် လီရန်တို့သည် အခန်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြသည်။ အခန်းအတွင်း၌ စိတ်အေးချမ်းစေသော နဂါးစန္ဒကူးနံ့သာတိုင်များ ထွန်းညှိထားသဖြင့် ရနံ့များမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ ခန်းမအလယ်၏ နောက်ဘက်တွင် ယင်ယန်ငါးပုံစံအကြီးစားတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထား၏။</p> <p>ထိုယင်ယန်ပုံစံ၏ အောက်တွင် ဆံပင်ကို တာအိုထုံး ထုံးထားပြီး ကောင်းကင်ပြာရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လှပသော တာအိုအမျိုးသမီးတစ်ဦးက တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်။ သူမသည် အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပုံရပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးရှိသော်လည်း မဝလွန်းဘဲ ခါးသေးရင်ချီ၍ ခြေတံရှည်လျားလှသည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းလို ဖြူစင်ပြီး မျက်နှာမှာ ငွေရောင်လဗန်းကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်ကာ မျက်ဝန်းများမှာ ရေစိမ်ထားသော ချယ်ရီသီးများအလား ကြည်လင်သည်။ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဆိုးဆေးမလိုဘဲ နီမြန်းနေပြီး မျက်ခုံးများမှာလည်း ရေးဆွဲရန်မလိုဘဲ မြကဲ့သို့ စိမ်းလဲ့ကာ ကွေးညွတ်နေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် သူမ၏ ထင်ရှားလှသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပွပွယောင်းယောင်း တာအိုဝတ်ရုံနှင့်ပင် မဖုံးနိုင်ဘဲ တင်းပြည့်နေကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လျှင် ခြေဖျားကိုပင် မြင်ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ နဖူးအလယ်တွင် နှမ်းစေ့ခန့်ရှိသော အနီရောင် မှဲ့စက်လေးတစ်ခုကို တို့ထားသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အဖြူရောင်ချည်မျှင် သုံးထောင်ပါသော ယပ်တောင်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သောအခါ ချယ်ရီပုံစံ မျက်ဝန်းများ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ဤသူသည်ကား တောင်ဘက်တောင်ထိပ်သခင် မုယွဲ့မေပင်။</p> <p>“တပည့် ကွမ်းထျန်းယွီ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>“တပည့် လီရန် ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။</p> <p>“မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့ဆီ လာလည်ခဲလှချည်လား။ ဒီနေ့မှ ဘာလို့ ဆရာ့ကို လာတွေ့ဖို့ စိတ်ကူးရတာလဲ”</p> <p>မုယွဲ့မေက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရာ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများနှင့် ပုလဲရောင် သွားတန်းလေးများမှာ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေတော့သည်။</p> <p>“ဆရာ... အထွေထွေကိစ္စရပ်များဌာနမှာ ကျွန်တော်တို့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ခန္ဓာပိုင်ရှင်ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့လို့ပါ”</p> <p>သူတို့က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။</p> <p>“အို... ဟုတ်လား”</p> <p>မုယွဲ့မေ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်း အရောင်တောက်ပသွားပြီး အသံမှာလည်း အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားကာ  “ဒါ အစစ်အမှန်ပဲလား”</p> <p>“အစစ်အမှန်ပါ ဆရာ စောစောက ဒီလူရဲ့ အစွမ်းအစကို ကျောက်စိမ်းသေတ္တာရှာတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ စမ်းသပ်ခဲ့တာ... သူက အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာတင် နတ်ဘုရားအသိစိတ်ကို သုံးပြီး ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ ဆယ်လုံးစလုံးရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပါတယ်” လီရန်က အံ့သြချီးမွမ်းသော အသံဖြင့် ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ မုယွဲ့မေ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး လက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း  “တံခါးအပြင်ဘက်က လူကို ပြောတာလား သူ့ကို အတွင်းထဲ ခေါ်ခဲ့လိုက်ပါ”</p> <p>“အကယ်၍ ဒီလူမှာ တကယ်ပဲ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ရှိနေမယ်ဆိုရင်... ဒီနှစ် တောင်ထိပ်နှစ်ခု အားပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်အတွက် အခွင့်အရေးရှိပြီ”</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save