Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၂၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ဘက်တောင်ထိပ်၌….</p> <p>"မင်း ကြားပြီးပြီလား။ ငါတို့ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်မှာ အသစ်ခန့်အပ်လိုက်တဲ့ တာအိုမျိုးစေ့တပည့်တစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာလေ။"</p> <p>"ဒီလူက ဘယ်ကလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ တာအိုမျိုးစေ့တပည့် ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ဒါက မတရားဘူး"</p> <p>"နောက်ခံလား။ ငါကြားတာတော့ သူ့နာမည်က ရှောင်ပင်းတဲ့။ အထွေထွေကိစ္စရပ်များဌာနက အစေခံမျိုးဆက် သုံးဆက်မြောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ နတ်သမီးကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပြီး ငါတို့ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ကို ခေါ်လာတာ"</p> <p>"ရှောင်ပင်းဆိုတဲ့လူက နတ်သမီးရဲ့ ရည်စားများလား။ ဒါမှမဟုတ်ရင်..."</p> <p>"ရှူး တိုးတိုးနေစမ်း နတ်သမီးအကြောင်းကို ဒီလိုပြောနေတာ မင်း အသေခံချင်လို့လား"</p> <p>တောင်ဘက်တောင်ထိပ်သို့ လျှောက်လှမ်းနေကြစဉ် တပည့်များမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြသည်။</p> <p>"ရှောင်ပင်း"</p> <p>လူအုပ်ကြားတွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး ဓားသွားကဲ့သို့ ထင်ရှားသည့် မျက်ခုံးအစုံရှိသော လူငယ်တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p>သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သုံးရက်တာကာလအတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော မရေမတွက်နိုင်သည့် အနာဂတ်လမ်းကြောင်းများမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ချက်ချင်းပင် ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>အသက်ရှူအကြိမ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဓားမျက်ခုံးနှင့် လူငယ်သည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အနာဂတ်နှင့် မည်သို့မျှ ပတ်သက်မှုမရှိသည့် သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သဖြင့် သူ အာရုံစိုက်နေရန် မထိုက်တန်ပေ။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ဖူရှုးဂေဟာ၌ အကြီးအကဲ ဖူရှုးသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရှေ့တွင်လည်း ချန်ကျီရှင်းမှာ တင်ပျဉ်ခွေလျက် ရှိနေသည်။</p> <p>"ရှောင်ပင်း... ငါတို့ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ရဲ့ အခြေခံမူကို မင်း သိလား"</p> <p>ဖူရှုးက မျက်လုံးကို တဝက်မှိတ်ကာ တဝက်ဖွင့်ထားလျက် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"လူသားရဲ့ ခွန်အားက အကန့်အသတ်ရှိပေမဲ့ စိတ်ရဲ့စွမ်းအားကတော့ အကန့်အသတ်မရှိပါဘူး"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"မှန်တယ်"</p> <p>ဖူရှုးက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း “စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်အပေါ် အများက နားလည်ထားတာဟာ တကယ်တော့ အရမ်းကျဉ်းမြောင်းတယ်။ လူအများစုက ဒါကို စူးစမ်းရှာဖွေဖို့နဲ့ သတင်းပို့ဖို့အတွက်ပဲ သုံးကြတယ်။ တချို့ကျတော့လည်း တခြားသူရဲ့ အသိစိတ်ပင်လယ်ကို ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက်ပဲ သုံးကြတာ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအရာများမှာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အဓိက အသုံးပြုနေသည့် နည်းလမ်းများပင်။</p> <p>ဖူရှုးက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို အသုံးပြုပုံတွေက တကယ်တော့ စိတ်ကူးယဉ်လို့မရနိုင်လောက်အောင် အံ့ဩဖို့ကောင်းပါတယ်။ ဒါကို စူးစမ်းဖို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့လောက်ပဲ သုံးတာဟာ ရွှေတောင်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဘယ်လိုသုံးရမှန်းမသိဘဲ စောင့်ကြည့်နေသလိုပဲ။ တကယ့်ကို အလဟဿဖြစ်စေတာပေါ့"</p> <p>"စစ်မှန်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်က မင်းရဲ့ အတွေးတွေလိုပဲ အံ့ဩစရာကောင်းရမယ်"</p> <p>"စွမ်းအားကြီးတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က အာရုံအမှားကို အစစ်အမှန်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးနိုင်ရမယ်။ မရှိတာကို ရှိအောင် လုပ်နိုင်ရမယ်။ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ဥပဒေဖြစ်လာရမယ်။ အတွေးတစ်ချက်နဲ့တင် နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ရမယ်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး "အာရုံမှားကို အစစ်အမှန်ဖြစ်အောင် လုပ်တာလား။ မရှိတာကို ရှိအောင် လုပ်တာလား"</p> <p>"မှန်တယ်"</p> <p>ဖူရှုးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အာရုံအမှားကို အစစ်အမှန်ဖြစ်အောင် လုပ်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ အကယ်၍ ငါက ဒီကမ္ဘာကြီးဟာ အစစ်အမှန်လို့ ပြောရင် အစစ်အမှန်ဖြစ်လာမယ်။ အကယ်၍ ငါက ဒီကမ္ဘာကြီးဟာ အတုအယောင်လို့ ပြောရင်လည်း အတုအယောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို သုံးပြီး မင်းရဲ့ စိတ်ကို တိုက်ရိုက်ထိန်းချုပ်လိုက်လို့ပဲ။ မင်းရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေကို ပုံဖျက်ပစ်လိုက်တာ"</p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာတွင် စဉ်းစားဟန် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ဤအတွေးအခေါ်များမှာ ယနေ့မတိုင်မီအထိ သူ တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးသော အရာများပင်။</p> <p>"ဒါကြောင့် ငါပြောတာပေါ့... စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့နဲ့ စူးစမ်းဖို့လောက်ပဲ သုံးနေတာဟာ အောက်ခြေအဆင့် ကျင့်ကြံမှုပဲ"</p> <p>ဖူရှုးက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ငါ့အမြင်အရတော့ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ထိန်းချုပ်ခြင်းပဲ။ တခြားသူရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို ထိန်းချုပ်မယ်။ သူတို့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေကို ထိန်းချုပ်မယ်။  နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ကို ကိုယ်အလိုရှိသလို ခိုင်းစေလို့ရတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တာပဲ"</p> <p>ခေတ္တမျှ ရပ်နားပြီးနောက် ဖူရှုးက စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းတွေက မင်းနဲ့ အလှမ်းဝေးပါသေးတယ်။ လောလောဆယ်တော့ တစ်ဆင့်ချင်းစီပဲ သွားကြတာပေါ့"</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် ဖူရှုးသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို လှန်လိုက်ရာ စာအုပ်ပါးလေးတစ်အုပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူက ထိုစာအုပ်ကို ချန်ကျီရှင်းထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက နတ်ဘုရားဗေဒင်မှတ်တမ်းပဲ။ အဆင့်ငါးဆင့် ရှိတယ်။ ပထမအဆင့်ကနေ စပြီး ကျင့်ကြံပါ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ထိုစာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ပထမအဆင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမအဆင့်မှာ ရိုးရှင်းပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို အသုံးပြုကာ အရှိတရားတစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ပုံဖော်ဖန်တီးရန်သာ လိုအပ်သည်။</p> <p>"ရှောင်ပင်း... လာပါဦး ငါ မင်းကို တစ်ခေါက်လောက် သရုပ်ပြပါရစေ"</p> <p>ဖူရှုးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တောက်ပသောအလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် လက်သွားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ဖူရှုး၏ လက်ဖဝါးပေါ်၌ အသက်ဝင်လှသော ချီလင်သတ္တဝါလေးတစ်ကောင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုချီလင်တွင် ခြင်္သေ့ခေါင်း၊ သမင်ဂျို၊ ကျားမျက်လုံး၊ သမင်ကိုယ်ထည်၊ နဂါးအကြေးခွံနှင့် နွားမြီးတို့ ရှိကြသည်။ ၎င်းသည် ဖူရှုး၏ လက်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေပြီး ရံဖန်ရံခါ ရှေ့ခြေထောက်များကို မြှောက်ကာ မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်နေ၏။</p> <p>တကယ့်ကို အသက်ဝင်သည်။</p> <p>"ရှောင်ပင်း... စတင်လေ့ကျင့်ပါ။ မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို သုံးပြီး ဒီလိုချီလင်မျိုးကို ဖန်တီးနိုင်ပြီဆိုရင် မင်း ပထမအဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်"</p> <p>ဖူရှုးက အသာအယာ ပြုံးပြပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ချန်ကျီရှင်းမှာ စဉ်းစားခန်းဝင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက မနေနိုင်ဘဲ  "အရမ်း မလောပါနဲ့။ ဒီနည်းလမ်းကို ကျင့်ကြံဖို့ဆိုရင် အလွန်အမင်း အာရုံစူးစိုက်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ လိုအပ်သလို စိတ်ထဲမှာလည်း အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ပုံဖော်နေရမှာပါ။ အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို သေချာစဉ်းစားမိတော့မှသာ လက်တွေ့ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားလို့ရမယ်"</p> <p>"ငါ့တုန်းက ငါ ဒီပထမအဆင့်ကို ကျင့်တုန်းက တစ်လတိတိ ကြာခဲ့တာ။ အဲဒီတစ်လလုံး ငါ အနားမယူဘဲ နေ့ရောညပါ ကျင့်ခဲ့ရတာပါ"</p> <p>"မင်းလည်း အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကျင့်ပါ"</p> <p>ပြောပြီးနောက် ဖူရှုးသည် အခန်းတွင်းသို့ဝင်ကာ ကျင့်ကြံရန် နောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးသည်။</p> <p>"အကြီးအကဲ ဖူရှုး... ကျွန်တော် အောင်မြင်သွားပြီ ထင်တယ်။ ဒါ ဟုတ်ပါသလားခင်ဗျာ"</p> <p>သံသယဖြစ်နေသော လေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"အောင်မြင်သွားပြီ ဟုတ်လား ဟားဟား... မဖြစ်နိုင်တာ။ အရမ်းကြီးလည်း စိတ်မလောပါနဲ့..."</p> <p>အကြီးအကဲ ဖူရှုးက ရယ်မောရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင်...</p> <p>"ဟင်"</p> <p>ဖူရှုး၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်။</p> <p>သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ချန်ကျီရှင်း၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ထားပြီး ထိုလက်ပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းနက် ချီလင်တစ်ကောင် မတ်တပ်ရပ်နေခြင်းပင်။ ၎င်း၏ ခြေထောက်များတွင် မီးများတောက်လောင်နေပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကာ ဟိန်းဟောက်နေတော့သည်။</p> <p>"မင်း... မင်း... မင်း..."</p> <p>ဖူရှုးမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားမိပြီး ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ထဲမှ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော ကျောက်စိမ်းနက် ချီလင်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူ စကားမပြောနိုင်သေးမီမှာပင်...</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ထဲမှ ချီလင်မှာ ရုတ်တရက် ကွဲကြေသွားပြီး မီးတောက်များ ဝန်းရံနေသော ကိုးထပ်ကောင်းကင် နတ်ဘုရား ဖီးနစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ အမွေးအတောင်တိုင်း၊ ခြေသည်းတိုင်း၊ မျက်ဝန်းထဲမှ မြင့်မြတ်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာများအထိ အစွမ်းကုန် အသက်ဝင်သည်။</p> <p>ထိုမှတစ်ဆင့် နဂါးငွေ့များ မှုတ်ထုတ်နေသော လက်သည်းကိုးခုပါသော နဂါးပြာအဖြစ် ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။</p> <p>ရွှေတောင်ပံဖြန့်ထားသောငှက်….</p> <p>ကျောက်စာတိုင်ကို ထမ်းထားသော လိပ်ကြီး….</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်၌ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားသားရဲကြီးများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် အစီအရီ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p>“တော်ပြီ... တော်ပြီ”</p> <p>အကြီးအကဲ ဖူရှုး၏ မျက်ဝန်းများမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ချန်ကျီရှင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေတော့သည်။</p> <p>တကယ့် မိစ္ဆာကောင်ပဲ။</p> <p>ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးပါလိမ့်။</p> <p>သူသည် ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်ရင်း အစောပိုင်းက သတ်ဖြတ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း ယခုမူ ပါရမီရှင်တစ်ဦးအပေါ် နှမြောတသသော စိတ်များ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီ ဤကဲ့သို့သော သိမြင်နားလည်မှုမျိုးမှာ ရှေးခေတ်ကတည်းက လက်ချိုးရေတွက်ရုံမျှသာ ရှိခဲ့ဖူးပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်သော ဤသိမြင်နိုင်စွမ်းနှင့် ယှဉ်လျှင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ခန္ဓာနှင့် အကန့်အသတ် ကျော်လွန်သော စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်တို့မှာ မှေးမှိန်ပြီး အရောင်မွဲခြောက်သွားသယောင်ပင်။ အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်သာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် သေဆုံးမသွားခဲ့လျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ကမ္ဘာ့အထွတ်အထိပ်၌ ရပ်တည်နိုင်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။ ထို့ပြင် သူသာ သူ၏ ဆရာဖြစ်ခွင့်ရခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူသည်လည်း ထာဝရဘုန်းမီးလျှံ တောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>“အကြီးအကဲ ဖူရှုး... ဒါက မှန်ကန်ရဲ့လားခင်ဗျာ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ စကားကြောင့် အကြီးအကဲ ဖူရှုးမှာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့ဩမှုများကို ဖုံးကွယ်မရသေးဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရသည်။</p> <p>“မှန်တယ် လုံးဝကို မှန်တာပေါ့ ဒါ... ဒါက ပထမအဆင့်ကို အောင်မြင်သွားတာပဲ”</p> <p>ပြောပြီးနောက် ဖူရှုးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ လှုပ်ခတ်မှုများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ရသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့် တခြားသူများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို စတင်မဝါးမြိုမီ အချိန်ကသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက အကြီးအကဲ ဖူရှန်းကို မသတ်ခဲ့မိလျှင် သူသည် ချန်ကျီရှင်းကို တပည့်ရင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ သဘောထားပြီး အဖိုးအခ မည်မျှပင် ပေးရပါစေ သင်ကြားပြသပေးမိမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့သည်။ မြားတစ်စင်းကို ပစ်လိုက်ပြီးမှ နောက်ပြန်ဆွဲ၍ မရတော့ပေ။ တခြားသူများ၏ အနှစ်သာရသွေးနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုသည့် လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ စတင်နင်းမိကတည်းက သူ၏ ရှေ့တွင် နောက်ပြန်လှည့်ရန် လမ်းမရှိတော့။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ပြင်းထန်လှသော လောဘစိတ်နှင့် အလောတကြီး ဖြစ်မှုများက သူ၏ စိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြန်သည်။ သူ ဤကလေးကို အမြန်ဆုံး သတ်ရမည် မဟုတ်လျှင် မုယွဲ့မေသာ ဤကလေး၏ စစ်မှန်သော ပါရမီကို မြင်သွားခဲ့ပါက စစ်မှန်သောတပည့်နေရာကို ယှဉ်ပြိုင်နေရန်ပင် မလိုတော့ဘဲ မုယွဲ့မေက သူမ၏ တောင်ထိပ်သခင်ရာထူးကိုပင် လိုလိုလားလား ပေးအပ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဖူရှုးမှာ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ</p> <p>“ရှောင်ပင်း... မင်း ပထမအဆင့်ကို ပြီးမြောက်သွားပြီဆိုတော့ ငါတို့တွေ ဒုတိယအဆင့်ကို စတင်ကြရအောင်”</p> <p>“ငါတို့ သန့်စင်ရာနယ်မြေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဆိတ်ငြိမ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ တည်ငြိမ်ခြင်းအပ်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါက မင်းကို တရားထိုင်တဲ့အခါမှာ ပိုပြီး အာရုံစိုက်နိုင်စေသလို ကျင့်စဉ်တွေကိုလည်း ပိုပြီး သိမြင်နားလည်စေလိမ့်မယ်”</p> <p>“မင်းကို အဲဒီနေရာကို ခေါ်သွားပြီး ကျင့်ကြံခိုင်းမယ် ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ဖူရှုး၏ ကြင်နာတတ်သော အပြုံးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ရယ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ... အကြီးအကဲ စီစဉ်သမျှကိုပဲ နာခံပါ့မယ်”</p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဖူရှုး၏ လက်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ ရယ်သံကိုပင် မနည်း ထိန်းထားရတော့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ။ အခုချက်ချင်း ထွက်ကြတာပေါ့”</p> <p>ခေတ္တမျှကြာသော် ဖူရှုးသည် ချန်ကျီရှင်းကို ဦးဆောင်၍ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး တောရိုင်းမြေတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p>“အကြီးအကဲ... ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်လိုသေးလဲခင်ဗျာ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ဖူရှုး၏နောက်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လိုက်ပါရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“မကြာတော့ပါဘူး မကြာတော့ပါဘူး။ ရောက်တော့မှာပါ”</p> <p>ဖူရှုးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများမှာမူ ပြင်းထန်သော အရောင်အဝါများဖြင့် တောက်လောင်လျက်ရှိသည်။</p> <p>မကြာမီ တောအုပ်အတွင်းရှိ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးမှာ သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“အထဲဝင်လေ”</p> <p>ဖူရှုးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ရယ်မောရင်း အိမ်လေးထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ငယ်လေးမှာ သေးငယ်ပြီး အတွင်း၌ တရားထိုင်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ဖျာအောက်ခံတစ်ခုမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိပေ။</p> <p>“မြန်မြန် အဲဒီအောက်ခံပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်”</p> <p>ဖူရှုး၏အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး သူ၏အလောကြီးနေမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသည်။</p> <p>“အကြီးအကဲက တော်တော်လေးကို စိတ်စောနေပုံပဲနော်…”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ရုတ်တရက် သရော်သလိုမျိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စိတ်စောတာ ဟုတ်လား အဟမ်း... အဟမ်း ငါ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ ဖြစ်မှာပါ။ အဓိကက မင်းရဲ့ပါရမီက အရမ်းထူးချွန်လွန်းတော့ ဒုတိယအဆင့်မှာ မင်း ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်လာမလဲဆိုတာကို မြင်ချင်နေလို့ပါ”</p> <p>ဖူရှုးက အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အော်... အဲဒီလိုလား”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက မျက်တောင်ခတ်ရင်း “အကြီးအကဲ... ဒီမှာက လူသူလည်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုတော့ အကြီးအကဲက ကျွန်တော့်ကို ရန်မူမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော် ဟုတ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖူရှုး၏မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ အပ်ဖျားခန့်အထိ ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ဒီငတုံးလေးက ငါ့အကြံကို သိသွားတာလား။</p> <p>ဖူရှုး၏မျက်ဝန်းထဲ၌ ရက်စက်သော အရောင်များ လက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...</p> <p>“နောက်တာပါခင်ဗျာ။ အကြီးအကဲ ဖူရှုးလို မွန်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့သူက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရန်မူမှာလဲ။ ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ရယ်မောရင်း ဖျာအောက်ခံပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။ ဖူရှုးမှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးများ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>“အေး... အဲဒါပေါ့ ငါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ရန်မူရမှာလဲ”</p> <p>ဖူရှုးက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ရင်း လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကဲ... ရှောင်ပင်း ငါပြောတာကို သေချာနားထောင်ပြီး မခုခံနဲ့နော်”</p> <p>“မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး စိတ်ကို လွှတ်ထားလိုက်”</p> <p>“စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းပြီး စိတ်ကို ငြိမ်အောင်ထား”</p> <p>ဖူရှုးပြောသည့်အတိုင်း ချန်ကျီရှင်းက လိုက်နာပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာမှိတ်ကာ စိတ်ကို ရှင်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ပြီ... အဲဒီအတိုင်းပဲ”</p> <p>ဖူရှုးက တံတွေးများကို အထပ်ထပ်မျိုချရင်း တုန်ယင်နေသောလက်ကို ချန်ကျီရှင်း၏ဦးခေါင်းဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ ချန်ကျီရှင်း၏ကျင့်ကြံမှုများမှာ တိတ်တဆိတ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နွားနတ်ဆိုးမိစ္ဆာ၏ ခွန်အားများက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဆူပွက်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်လည်း ကြည်လင်သော အဖြူရောင်ပန်းပွင့်ချပ်လေးများ စတင်ကြွေကျလာနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“အခုပဲ”</p> <p>ဖူရှုး၏မျက်ဝန်းထဲ၌ ရက်စက်မှုများ လက်သွားပြီး သူ၏လက်က အရှိန်မြင့်တက်လာကာ ချန်ကျီရှင်း၏ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းကလည်း သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် …..</p> <p>ဝုန်း</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save