Book List

<h2 style="text-align: center;">ကမ္ဘာဦးစစ်ပွဲတို့၏ရာဇဝင် </h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါင်း…”</p> <p>တောအုပ်ထဲတွင် ဟိန်းသံကြီးတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဓားသံရွှမ်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုအသံကြီးပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် ဓားတွင်ပေနေသော သွေးများကို သစ်ရွက်နှင့် သုတ်လိုက်သည်။</p> <p>အနားတွင်ရှိသော စစ်သည်တော်များက ကြောက်မက်ဖွယ်သားရဲကြီး၏ သွေးများကို ခွက်တစ်လုံးနှင့် ခံထားလိုက်သည်။</p> <p>အတိတ်တုန်းကဆိုလျှင်တော့၊ သူတို့သည် သားကောင်ရလာလျှင် အရေခွံကို ရအောင် ခွာယူမည် ဖြစ်သည်။ အုတော့ ၎င်းတို့သည် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်တော့ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သားရေများကို ရောင်းချစရာမလိုတော့သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ သူတို့သည် အစားအစာသာလိုအပ်တော့သဖြင့်၊ ထိုသားရဲကြီးကို စားပစ်ကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>လူ၈ယောက်တို့သည် သားရဲကြီးကို အတူတကွဝိုင်းဖျက်ကြပြီး၊ အတွင်းကလီစာများကို ထုတ်ကာအသားများကို လွှာယူလိုက်ကြပါသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိုးနှင့်အရေသာ ကျန်ခဲ့ပါတော့သည်။</p> <p>သုန့်ကန်းက ဓာတ်ဘူးကို ရှောက်ရွှမ်အားကမ်းပေးလိုက်ပြီး “ သောက်မလား” ဟုမေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး၊ “မသောာ</p> <p>က်ဘူး…ကျွန်တော်အားမကုန်သေးပါဘူး…အခြားလူတွေ သောက်ပါစေ” ဟုပြောလိုက်သည်။</p> <p>သုန့်ကန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး၊ တငုံမော့သောက်လိုက်ပြီး အခြားသူများအား လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကြေးနံ့ထွက်နေသော ပျစ်ချွဲသောသားရဲသွေးများက ၎င်းတို့၏လည်ချောင်းထဲမှ တဆင့် ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပါသည်။ ထိုအခါ ကုန်ဆုံးသွားသောအားအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပါသည်။</p> <p>သုန့်ကန်းသည် သူ့လက်များတွင် ပေနေသော သွေးများကို သစ်ရွက်များနှင့် သုတ်လိုက်သည်။</p> <p>            “ငါတို့ထွက်လာတာ ၂ရက်ရှိပြီ အခုထိတော့ ငါတို့ကို သတ်မယ့်လူနဲ့ မတွေ့သေးဘူး” သုန့်ကန်းက ရှောက်ရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူဘာပြောမလဲစောင့်နေပါသည်။ ရှောက်ရွှမ်ကတော့ ကြိုးတခွေနှင့် ဆော့နေပါသည်။ အခုလိုအချိန်သည် ကြိုး</p> <p>နှင့် အပျင်းပြေဆော့ရမည့် အချိန်မဟုတ်ပါ။ သူသည် ဗေဒင်ဟောခြင်းကို လုပ်ဆောင်သင့်သော အခြေအနေဖြစ်ပါသည်။  သို့သော် သောခန်သည် အခြားအစောင့်များကို ဦးဆောင်ရဦးမည် ဖြစ်သောကြောင့်၊ ရှောက်ရွှမ်ကို စကားပြောနေရန် အချိန်မရပါ။</p> <p>“မကြာခင်မှာတွေ့မယ်ထင်တာပဲ…လူတွေက ငါတို့တွေ အရင်လမ်းဟောင်းအတိုင်းလာမယ် ထင်မထားလောက်ဘူး…အဲဒီတော့ ငါတို့ကို ချောင်းပြီးတိုက်ခိုက်မယ့်လူ နည်းနည်းပဲ ရှိလောက်မယ်…တချို့လူတွေကတော့ ငါတို့လာမယ့်လမ်းကို မှန်းမိမှာပဲ”ရှောက်ရွှမ်ကပြောလိုက်သည်။</p> <p>            “သူတို့တွေက ငါတို့လမ်းကြောင်းကိုတောင်မှန်းဆနိုင်နေတာလား” သုန့်ကန်းက တုန်လှုပ်သွားပါသည်။ ထိုကိစ္စတွင် ယိမိသားစုလည်း ပါဝင်နေမည် ထင်ပါသည်။ ယိမိသားစုဝင်များတွင် တကယ်အရည်အချင်းရှိသူများလည်း ရှိနေနိုင်ပါသည်။</p> <p>            “အဲဒါဆိုရင် ငါတို့ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ” သုန့်ကန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ခရီးစဉ်အတိုင်းပဲ ဆက်သွားကြတာပေါ့…ဒါနဲ့ ကျွန်တော်မှာထားတာတွေ လုပ်ပြီးသွားပြီလား” ရှောက်ရွှမ်ကမေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုလူများထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ အားလပ်နေသော စစ်သည်တော်များကို ရှောက်ရွှမ်က တာဝန်များ ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ ကလေးများနှင့် လူအိုများပါလာသောကြောင့်၊ သူတို့ခရီးစဉ်သည် ခါတိုင်းထက် နည်းနည်းပိုကြာနေပါသည်။ သာမန်အားဖြင့်တော့၊ အားလုံးသည် အချိန်အားများ ရနေကြသည်။ ရှောက်ရွှမ်က ထိုသူများအား တာဝန်များခွဲဝေပေးလိုက်သည်။</p> <p>            “ဒီမှာ သူတို့လုပ်ထားတာတွေ” သုန့်ကန်းက ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ညွှန်ပြလိုက်ပါသည်။</p> <p>“ကောင်းတယ်…ခင်ဗျားတို့ အရင်သွားနှင့်ပါ…ကျွန်တော်ဒီမှာ ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်လိုက်</p> <p>ဦးမယ်” ရှောက်ရွှမ်သည် ခြင်းတောင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ အထဲတွင် ပါလာသည်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ကျေနပ်သွားပါသည်။</p> <p>သုန့်ကန်းသည် အန်းပါ့မြို့တော်မှ လွှတ်လိုက်သော လူများအား ရှောက်ရွှမ်ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာကို သိချင်နေသည်။ သို့သော် သုန့်ကန်းသည် ရှောက်ရွှမ်ကို ဘာမှမမေးတော့ဘဲ၊ စစ်သည်တော်များသည် သားကောင်ကို ဖျက်ပြီးကြောင်းလောက်သာ ပြောလိုက်ပါသည်။</p> <p>ရွှင်ချန်းက ရှောက်ရွှမ်သည် ၎င်းတို့နှင့်လိုက်မလာသည်ကိုတွေ့သောအခါ၊ ရွှင်ချန်းသည် သောခန်အား “အကိုကြီးရှောက်ရွှမ်က ကျွန်တော်တို့နဲ့ မလိုက်ဘူးလား” ဟုမေးလိုက်သည်။</p> <p>            “အကိုကြီးရှောက်ရွှမ်က လုပ်စရာရှိနေသေးလို့” သုန့်ကန်းက သူ့လူများအား တန်းစီရန် အချက်ပြလိုက်ပါသည်။</p> <p>ရွှင်ချန်းသည် ကုန်ဖလှယ်ခရီးစဉ်ကို မလိုက်ခဲ့</p> <p>ရသောကြောင့်၊ သူ့တွင် သုန့်ကန်းကို မေးစရာ မေးခွန်းများစွာရှိနေပါသည်။ သူသည် ကုန်ဖလှယ်ထွက်စဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းများကို သေချာမသိရသေးပါ။</p> <p>သုန့်ကန်းသည် သူ၏ သမီးလေးကို ချီပွေ့လိုက်ပြီး၊ ဇနီးသည်ကို ကျောပိုးလိုက်သည်။  ထို့နောက်လည်ပင်းတွင် ပစ္စည်းပစ္စယများကို ဆွဲထားလိုက်ပါသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရွှင်ချန်းတို့နောက်သို့ လိုက်သွားပါသည်။</p> <p>သိပ်မကြာခင်အချိန်အတွင်း၊ တိရစ္ဆာန်သွေးများပေကျံနေခဲ့သော နေရာသည် တိတ်ဆိတ်သွားပါတော့သည်။</p> <p>သွေးနံ့များကတော့ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ တိရစ္ဆာန်များ၏ အော်သံများက အဝေးတွင် ကျန်နေခဲ့ပါသည်။‌ ရှောက်ရွှမ်သည် ကောင်းကင်ပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သစ်ရွက်များအကြားမှ ပျံသန်းနေသော အရိပ်များကို တွေ့လိုက်ရပါသည်။</p> <p> </p> <p>အသေကောင်စားငှက်များသည် စိတ်မရှည်တော့ပါ။ ငှက်တစ်ကောင်သည် သေနေသောသားကောင်၏ အကြွင်းအကျန်များကို စားသောက်ရန် ပျံဆင်းလာပါသည်။ ရှောက်ရွှမ်က ထိုငှက်ကို ဓားနှင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။ ထိုငှက်မှာ ၂ပိုင်းပြတ်ပြီး၊ သေဆုံးသွားပါသည်။</p> <p>ကျန်သောအသေကောင်စားငှက်များသည် ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ၊ အနားရှိသစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းဆီသို့ ပျံပြေးသွားကြပါသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ရှောက်ရွှမ်ကို သေချာကြည့်နေပါတော့သည်။</p> <p>ငှက်အကောင်၂၀လောက်သည် သစ်ပင်ပေါ်တွင် နားပြီး၊ ရှောက်ရွှမ်ကို သေချာကြည့်နေကြပါသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငှက်များသည် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ပိုပိုများလာပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်ကတော့ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ သွေးကြောင်သူဆိုလျှင် ကြောက်လန့်</p> <p>နေမည် ဖြစ်သည်။ ရှောက်ရွှမ်ကတော့ သူတို့ကို ဂရုစိုက်မနေပါ။ ရှောက်ရွှမ်သည် သားကောင်၏ အကြွင်းအကျန်များကို တချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မြေပေါ်သို့ ဆင်းလာသော ငှက်တချို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပါသည်။ ထို့နောက် ရှောက်ရွှမ်သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူပြင်ဆင်စရာရှိသည်များကို ပြင်ဆင်နေပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် ထောင်ခြောက်များကို ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်သည်တော်များကလည်း ထောင်ခြောက်များကိုဆင်ရန် ရှောက်ရွှမ်အား ဝိုင်းကူညီကြသည်။ ထိုထောင်ခြောက်များသည် သူတို့နောက်ကို လိုက်လာသော ရန်သူများအား တားဆီးနိုင်မလားဆိုတာကိုတော့ ရှောက်ရွှမ်လည်း မသေချာပါ။ အနည်းဆုံးတော့ ရန်သူများကို နှောင့်နှေးစေမည်ဆိုလျှင် သူလုပ်ရကျိုးနပ်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>            ရှောက်ရွှမ်သည် သေနေသော သားကောင်နားမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ အသေကောင်စားငှက်များက ထိုသားကောင်နားသို့ ပျံဝဲလာသည်။</p> <p>ထို့နောက် ထိုငှက်များသည် အစာကိုလုရင်း အချင်းချင်းရန်ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုနားတဝိုက်တွင် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များနေကြသောကြောင့်၊ သားရဲကြီးများ မလာကြပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုနားတွင် ထိုငှက်များနှင့် အစာလုမည့် သားကောင်များမရှိပေ။</p> <p>ငှက်များက သားကောင်၏ အကြွင်းအကျန်အစအနများကို ဝိုင်းထိုးဆိတ်နေကြသည်။ သူတို့၏ နှုတ်သီးများဖြင့် အသားစများကို ကိုက်ဖဲ့ကြလေသည်။ သူတို့သည် အစာမာန်တက်ပြီး၊ ရှောက်ရွှမ်ကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေ၏။ ရှောက်ရွှမ်ကတော့ သူတို့ကို အရေးမလုပ်ပေ။</p> <p>            ရှောက်ရွှမ်သည် ခြုံများကြားတွင် လက်မလောက်ရှိမည် ဖြစ်သော အစိမ်းနှင့်မီးခိုးရောင်ရောယှက်နေသော နွယ်ပင်တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရပါသည်။  ထိုတောအုပ်အကြောင်းကို သိသူများကတော့ ထိုနွယ်ပင်သည် ထိုတောအုပ်ထဲတွင် တွေ့နေကျအပင်မဟုတ်ကြောင်းကို သိကြသည်။ ထိုနွယ်ပင်မှာ စိမ့်တော့များထဲတွင်တွေ့ရသော</p> <p>နွယ်ပင် တစ်မျိုးဖြစ်ပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် ချွန်ထက်သောဆူးများ၊ အပ်များနှင့် ထောင်ခြောက်များကို ပြုလုပ်နေလေသည်။ နာရီဝက်ခန့်ကြာသောအခါ၊ ထိုနေရာတစ်ခုလုံးတွင် ထောင်ခြောက်များ ပြည့်နှက်သွားပါသည်။</p> <p>သူထောင်ခြောက်များကို ဆင်ပြီးသွားသောအခါ၊ သေနေသောသားကောင်မှာ အရေခွံနှင့် အရိုးသာကျန်ခဲ့ပါတော့သည်။ အသားများမှာ လုံးဝပြောင်သလင်းခါသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ဘေးဘီဝန်းကျင်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်လူ၂ယောက်နောက်ကိုလိုက်လာပြီး၊ ထိုလူများကို တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၂ယောက်ပင်သေသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလူတွေလာတာ ဘယ်နှကြိမ်မြောက်လဲ”</p> <p>“ဒါတတိယအကြိမ်လား…စတုတ္ထအကြိမ်လားမသိဘူး” တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ စောသောကြောင့်သာဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် တိုက်ပွဲဖြစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို၂ရက်အတွင်းတွင်၊ သူတို့သည် တောအုပ်ထဲတွင် လျှောက်သွားနေကြသော လူများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ရွာနားတွင် လူအသွားအလာပိုများပါသည်။ သူတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ရွာကို အပိုင်စီးထားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုလူများမှာ အဖွဲ့ငယ်များမှ လူများဖြစ်ကြသည်။ သူတိုသည် ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များကို မတိုက်ခိုက်ရဲသောကြောင့်၊ မီးတောက်ဦးချို</p> <p>မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ရွာတွင် လူမရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ၊ ဝင်နေလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။သူတို့သည် တောအုပ်ထဲတွင် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ ထားခဲ့သော ခြေရာလက်ရာများကို ရှာနေကြသည်။ တချို့က ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များကို တိုက်ခိုက်ချင်နေကြသော်လည်း၊ ထိုနေရာသည် ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ရွာဖြစ်နေသောကြောင့်၊ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်၍မရပါ။ ထိုလူများမှာ သူတို့အတွက် ဓာတ်မြေဩဇာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုနေ့ညနေခင်းတွင်၊ လူ၁၀၀လောက်ပါသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ သွားခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လာခဲ့ကြသည်။ မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခုလုံး ချီတက်သွားသော လမ်းတလျှောက်တွင် ခြေရာလက်ရာများ မကျန်ခဲ့ဘူးဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါ။ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူများဆိုလျှင် ခြေရာလက်ရာများကို သဲလွန်စကောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>            သူတို့သည် ပထမအဖွဲ့ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည်</p> <p>ရွာသို့ ရောက်လာသော်လည်း ရပ်တန့်မသွားပါ၊ သူတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များနောက်သို့ လိုက်လာကြသည်။ သူတို့သည် အခြားလူများထက် ဦးစွာ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များနောက်သို့ လိုက်မီရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့အဖွဲ့တွင် လူ၁၀၀လောက်ရှိပါသည်။ သူတို့သည် အခုအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ရန် မစီစဉ်ထားသေးသော်လည်း၊ တချို့လူများကိုတော့ ဓားစာခံအဖြစ်ဖမ်းလာပါသည်။ ထို့နောက် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး၊ မီးလျှံသလင်းကျောက်များနှင့်ဆားများကို တောင်းယူမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထိုနည်းလမ်းကို ကြိမ်ဖန်များစွာ အသုံးပြုလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အင်အားသုံးပြီးတိုက်ခိုက်ခြင်းထက်၊ ဓားစာခံနှင့် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းက ပိုထိရောက်ပါသည်။ သူတို့သည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ စိတ်ချသွားပါသည်။</p> <p>“သားကောင်အကြွင်းအကျန်တွေ တွေ့တယ်ဟေ့…ဟိုကောင်တွေ ဒီနေရာက ဖြတ်သွားတာ မ</p> <p>ကြာသေးဘူး” တစ်ယောက်ကပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့သည် သားကောင်အကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်ပြီး၊ ထိုသားကောင်ကို မည်သူက သတ်သွားသည်ဆိုတာကို မှန်းဆကြည့်နေကြပါသည်။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် သူတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ စွမ်းအားကို ခန့်မှန်းမိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့သည် လုံးဝပြောင်စင်နေသော အရိုးများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ စိတ်ထဲတွင် မသိုးမသန့်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ဝီ…”</p> <p>အရိုးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သောအခါ၊ ဝီခနဲ အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တောအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သွားပါသည်။</p> <p>လက်နက်ပုန်းများက နေရာအနှံ့မှ ပြေးထွက်လာပါသည်။ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနေသူများမှာ</p> <p>လည်း ထောက်ခြောက်တစ်ခုကို နင်းမိလျက်သားဖြစ်နေသည်။ ထောင်ခြောက်တစ်ခုမှ လွတ်ပြီဟု ထင်သည့်အခါတိုင်း၊ အခြားထောင်ခြောက်တစ်ခုကို တက်နင်းမိလျက်သား ဖြစ်နေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ထောင်ခြောက်များမှ ပြေးမလွတ်ကြပါ။ နည်းနည်းအရှောင်နောက်ကျသွားသူများဆိုလျှင်၊ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဆူးများ အပ်များ စိုက်ဝင်သွားကြပါသည်။</p> <p>ဝရုန်သုန်းကားအခြေအနေ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ၊ ဒဏ်ရာမရသူများသည် တုတ်တုတ်ပင် မလှုပ်ရဲကြတော့ပါ။ သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဝီရိယနှင့် သေချာအကဲခတ်နေကြပါသည်။ ဒဏ်ရာရပြီး အဆိပ်မိသူများကတော့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေကြသည်။ သူတို့သည် အသက်မသေဘူးဆိုလျှင်တောင် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များနောက်သို့ ဆက်လိုက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။</p> <p>            သူတို့လူ၂၀လောက်ဒဏ်ရာရသွားပြီး၊ လူ၈ယောက် သေဆုံးသွားပါသည်။ ကျန်သော</p> <p>လူ၇၀ကတော့ အပေါ်ယံဒဏ်ရာလောက်သာ ရထားကြသော်လည်း၊ ခရီးပြင်းနှင်နိုင်သောအခြေအနေမရှိတော့ပါ။ သူတို့သည် ထောက်ခြောက်များကိုသာ မရှောင်လွှားနိုင်ပါက၊ သူတို့သည်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဆရာ…ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွားသင့်ပါ့မလား” လူတစ်ယောက်သည် သူ့ပုခုံးတွင် စိုက်ဝင်နေသော ဆူးချွန်ကို နှုတ်ရင်းပြောလိုက်သည်။ ဆူးချွန်မှာ သစ်သားနှင့်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ အတော်အထိနာစေသော ဆူးချွန်ဖြစ်သည်။ ဆူးချွန်တွင်ပါဝင်သော အဆိပ်များကြောင့်၊သူ့လက်မောင်း၁ခုလုံး ထုံကျင်ကိုက်ခဲနေပါသည်။ ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပြီးသောအခါမှ သူသည် နေသာထိုင်သာ ရှိသွားပါသည်။ ထိုဆူးချွန်တွင်သုတ်ထားသော အဆိပ်သာပြင်းထန်မည်ဆိုပါက၊ သူ့လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အားလုံးမှာလည်း သတိဝီရိယနှင့် နေနေကြ</p> <p>သည်။ သူတို့သိသော မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ သန်စွမ်းကြံ့ခိုင်သူများဖြစ်သည်။သို့သော် သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့ အဆိပ်များကို သုံးမည်ဟု ထင်မထားပါ။</p> <p>“ဒဏ်ရာရထားတဲ့လူတွေကို ခေါ်လိုက်…လောလောဆယ်တော့ ခဏနားကြမယ်ကွာ” ခေါင်းဆောင်ကပြောလိုက်ပါသည်။</p> <p>“ဆားတွေနဲ့ မီးလျှံသလင်းကျောက်တွေကို အခြားလူတွေ ရသွားမယ်ဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p>“ရရင်လည်း ရပါစေတော့ကွာ…မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ဘာဆက်လုပ်မလဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p>သူတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များအကြောင်းကို ကောင်းစွာမသိသေးသောကြောင့်၊ ယခုလို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်တခါတွင်တော့ သူတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ နောက်ကို အရမ်းကာရောလိုက်ရဲတော့</p> <p>မည် မဟုတ်ပေ။  သူတို့ထောင်ထားသော ထောင်ခြောက်များထဲ မိလျှင် အသက်သေရုံသာ ရှိတော့သည်။ သူတို့၏ အဖွဲ့လေးမှာ သေးငယ်သောအဖွဲ့ဖြစ်သဖြင့် အခုလိုအချိန်တွင် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များနောက်သို့ လိုက်မည်ဆိုပါက၊ အခုထက်ပို၍ အထိနာရုံသာ ရှိပါတော့သည်။</p> <p>အခြားလူများ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ထောင်ခြောက်တွင်မိသည်ကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save