Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ညအမှောင်တိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ…ကျင်းဖုန်းက ဒီအချိန်လောက်ဆို မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်ကို လိုက်မီရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား…သူတို့ပြောတော့ သူတို့က ကိုယ်ဖော့သိုင်း အကောင်းဆုံးလူတွေဆို” ကောင်မလေးက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ ကျင်းဖုန်းရဲ့လူတွေက လှုပ်ရှားမှုတွေကို ရပ်ဆိုင်းထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်” ယိကျုံးက ပြောလိုက်သည်။ စာထဲတွင် ရေးထားသည်မှာ ထိုအတိုင်းသာဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့သည် ခဏရပ်ဆိုင်းထားခြင်းလား၊ မီးတောက်ဦးချိုများကို လိုက်မမီခြင်းလားတော့ သူတို့လည်း မသိပါ။</p> <p>ကျင်းဖုန်းတစ်ယောက် အရည်အသွေးများကျသွားပြီလား။</p> <p> </p> <p>ကျင်းဖုန်းတို့အဖွဲ့သည် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်တစ်စုံတရာကို ရပါက၊ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ စောင့်ကြည့်တတ်ကြသည်။</p> <p>“အဲဒါဆိုရင် ကျင်းဖုန်းတို့က အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့နေရပြီပေါ့ ဟုတ်လား” လူငယ်လေးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဘာတွေများ ဖြစ်လာနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ရထားလုံးထဲက လူများကတော့ ခန့်မှန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ယိကျုံးသည် ဗေဒင်မေးကြည့်သော်လည်း၊ ဖြေရှင်းချက်ရမလာပါ။</p> <p>“အဲဒါဆိုရင်လည်း ကျင်းဖုန်းကို နောက်မှ မေးကြည့်တာပေါ့”</p> <p>တောအုပ်ထဲတွင်…။</p> <p> </p> <p>မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သူတို့ကာလရှည်ကြာရင်းနှီးခဲ့သော နေရာကို စွန့်ခွာခဲ့ရပါသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် သူရေးဆွဲခဲ့သော မြေပုံညွှန်းအတိုင်း သွားနေ၏။</p> <p>မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် အခုနေရာသို့ အကြောင်းကိစ္စမရှိဘဲ၊ ဤနေရာသို့လာလေ့မရှိပေ။ ထိုနေရာသို့ရောက်ရောက်ချင်းတုန်းက၊ရှောက်ရွှမ်သည် လက်သည်းဖြူမျောက်နောက်သို့ လိုက်နေသော ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် ထိုခရီးကို ပြီးဆုံးအောင်သွားရန်၊ အချိန်၂ရက်ယူလိုက်ရပါသည်။ အခြားမျိုးနွယ်စုဝင်များဆိုလျှင်တော့ ၇ရက်လောက်ကြာအောင် သွားရမည် ဖြစ်သည်။  သူတို့သည် ဘယ်လောက်မြန်အောင်သွားသွား၊ ရှောက်ရွှမ်ကိုတော့ မီအောင်မသွားနိုင်ကြပေ။</p> <p>“မကြာခင် တောင်တန်းတွေဆီရောက်တော့</p> <p>မယ်...အားလုံးပဲ ရေအလုံအလောက်ရှိအောင် ဖြည့်ထားကြ၊ ရှေ့လျှောက်လမ်းက ရေရှားတော့မယ်” ရှောက်ရွှမ်က သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးသွားသောအခါ၊ ရှောက်ရွှမ်သည် ကြိုးများထုတ်ယူလိုက်ပါသည်။ ထိုနေ့များတွင် သူသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဗေဒင်မေးမြန်းခြင်းကို လုပ်ဆောင်သည်။ သူသည် ဗေဒင်မေးခြင်းကို လေးနက်စွာလုပ်ဆောင်သော်လည်း တိကျသည့်အဖြေတစ်ခု ထွက်ပေါ်မလာပါ။</p> <p>အတိတ်တုန်းကဆိုလျှင်၊ရှောက်ရွှမ်သည် ကြိုးထုံးဗေဒင် ကိုအခေါက်ခေါက်အခါခါ မေးမြန်းပြီးသွားလျှင် အားကုန်သွားလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးမှ စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သွားသောအခါ၊ ဗေဒင်မေးမြန်းခြင်းက သူ့အတွက် အားမကုန်စေတော့ပါ။ သို့သော် တချို့ကိစ္စများကိုတော့ ဗေဒင်မေးမြန်း၍ မရပါ။</p> <p>            မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ရှောက်ရွှမ်ဗေဒင်မေးမြန်းသည့်အကြောင်းကို သိပြီးသားဖြစ်သည်။ ရှောက်ရွှမ်က ကြိုးထုံးဗေဒင်မေးမြန်းပြီဆိုလျှင်၊ ကျန်းလော်နှင့် သုန့်ကန်းတို့ ရောက်လာပြီး၊ ဘေးတွင်လာစောင့်နေလေ့ရှိသည်။</p> <p>ကြိုးထုံးဗေဒင်မေးပြီးသွားသောအခါ၊ ကျန်းလော်က “ဘာအဖြေထွက်လဲ” ဟုမေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေ့ည ကျွန်တော်တို့ သတိထားမှရမယ်” ရှောက်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းလော်သည် မျက်နှာထားပြောင်းသွားပြီး “ ဒီနေ့ညလာမယ့်လူရှိလို့လား” ဟုမေးလိုက်သည်။</p> <p>အခုရက်များအတွင်း၊ သူတို့သွားလာခဲ့သော လမ်းတလျှောက်တွင် ရန်သူတချို့တလေနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ထောင်ခြောက်များထောင်မထားဘူးဆိုပါက၊ သူတို့သည် ထို</p> <p>ထက်များသော ရန်သူများနှင့် တိုးရမည် ဖြစ်သည်။  ရန်သူများသည် ညဘက်တွင်တော့ လာလေ့မရှိပါ။</p> <p>ကျန်းလော်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်ရင်း “ ငါတို့မျိုးနွယ်စုအခြေချဖို့အတွက် နေရာတစ်ခုတော့ ရှာရမယ်...”ဟုပြောလိုက်သည်။</p> <p>မှောင်မိုက်သော ညအချိန်တွင်  တိုက်ပွဲဆင်နွှဲရန် မလွယ်ကူပေ။ ထိုသို့ တိုက်ခိုက်ပါက လူပေါင်းများစွာ ဒဏ်ရာ ရကုန်ကြပေမည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့ အရှိန်တင်ပြီးမသွားကြတာလဲ… ကျွန်တော်တို့ တောင်တန်းတွေဆီ ကို ရောက်အောင် အရင်သွားမှ ဖြစ်မယ်… အဲဒီနေရာမှာ နားခိုစရာရှိတာ ကျွန်တော်သိတယ်” ရှောက်ရွှမ်က အကြံပေးလိုက်သည်။</p> <p>            အခုသူတို့ရောက်နေသော နေရာတွင် တောင်တန်းများမရှိသလို၊ ပုန်းခိုရန် နေရာလည်း</p> <p>မရှိပါ။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ…အဲဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့”</p> <p>မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ ရှောက်ရွှမ်နှင့် ကျန်းလော်တို့သည် သူတို့၏ အကြံအစည်များကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးကြပါသည်။</p> <p>ညနေခင်းအချိန်ရောက်သည့်အခါ၊ သူတို့သည် တောင်ကြီးတစ်လုံးဆီ ရောက်သွားပါသည်။ ထိုနေရာကို ရောက်သောအခါ နယ်ခြားတစ်ခုဆီ ရောက်သွားသလို ဖြစ်သွားပါသည်။ တောင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ မြစ်များ စီးဆင်းနေပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်ကတော့ ဖုန်းဆိုးမြေတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>တောင်ပေါ်တွင် ဂူသိပ်မရှိသော်လည်း၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ ကလေးများနှင့် နတ်စွမ်းအင်မနိုးထသေးသော သူများ နားခိုရန် နေရာများတော့ ရှိပါသည်။ ထိုသို့ အနားယူလိုက်ခြင်း</p> <p>ဖြင့်၊ သူတို့သည် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရခြင်း ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>နေလုံးကြီး ဝင်သွားသောအခါ၊ ပတ်ဝန်းကျင်သည် တဖြည်းဖြည်းမှောင်လာ၏။</p> <p>ကျန်းလော်နှင့်သူ့လူများက တောင်ပေါ်မှနေပြီး၊ တောအုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါသည် “ သူတို့တွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်”</p> <p>“ပစ္စည်းပစ္စယတွေ ဝေပေးပြီးသွားပြီလား…ဘာလုပ်ရမလဲ ခင်ဗျားတို့ သိပြီ မဟုတ်လား” ရှောက်ရွှမ်က အားလုံးကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့…” စစ်သည်တော်များက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ရှောက်ရွှမ်က ထိုသို့ ပြုလုပ်ခိုင်းသည့် အကြောင်းအရင်းကို သူတို့မသိသော်လည်း၊ သူတို့က ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာပါသည်။</p> <p>ကျန်းလော်က အင်္ကျီလက်များကို ပင့်တက်</p> <p>လိုက်ပြီး၊ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ သူသည် တောအုပ်ထဲသို့ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပါသည်။ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် တဖက်သားကို အနိုင်မကျင့်တတ်ပါ၊ တိုက်ပွဲဆင်နွှဲလျှင်တောင် တောအုပ်စည်းကမ်းကို လိုက်နာတတ်ကြသည်။ မြို့တော်များသို့ သွားလျှင်လည်း သူတို့ကို ရန်မစပါက၊ ပြဿနာရှာလေ့မရှိပါ။ သို့သော် တချို့လူများက သူတို့ကို စိတ်မရှည်အောင် လုပ်ကြသည်။ ထိုလူများမှာ ပစ္စည်းများလိုချင်သောကြောင့်သူတို့နောက်က လိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>“ဖောက်…”</p> <p>“ငါတို့ကို လွယ်လွယ်နှင့် အနိုင်ကျင့်လို့ရမယ်ထင်လား”</p> <p>“သူတို့အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်”</p> <p>            ကျန်းလော်လက်ထဲ ကျရောက်သူများမှာ မြန်ဆန်စွာ အသက်ထွက်သွားကြရမည်</p> <p>ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ပြီ “ သွားကြမယ်”ဟုပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ကျန်းလော်တို့နှင့်အတူ တောအုပ်ထဲ ပြေးဝင်သွားပါသည်။</p> <p>တောအုပ်သည် ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မည်းနေပါသည်။ လေလည်းမတိုက်သလို၊ အားလံးတိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ပိုးမွှားလေးများ၏ အော်သံများကို ကြားနေရပါသည်။</p> <p>သို့သော် တစ်နေရာမှ အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။ တချို့ပိုးမွှားများက အလင်းရောင်နားတွင် ပျံဝဲနေကြသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မှီလိုက်ပြီး၊ အလင်းကျောက်လေးနှင့် ဆော့ကစားနေ၏။</p> <p>ထို့နောက် ရှောက်ရွှမ်သည် သူနှင့် သိပ်မဝေးသောနေရာတစ်ခုသို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့ဘယ်သူတွေလဲ…ထွက်လာခဲ့”</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် အလင်းကျောက်နှင့် ထိုနေရာကို လှမ်းပစ်လိုက်သောကြောင့် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။</p> <p>“ဝှစ်…”</p> <p>ကြိုးများလှုပ်ခါသွားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူတို့သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်သည်မှာ မကြာသေးသောကြောင့်၊ ရှောက်ရွှမ်သည် ထောင်ခြောက်အနည်းငယ်ကိုသာ ဆင်ရသေးသည်။ သို့သော် အနည်းငယ်မျှဆိုလုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဝှစ်….ဝှစ်…ဝှစ်”</p> <p>ဆူးချွန်များ ပျံထွက်လာပြီး နေရာအနှံ့သို့ စိုက်ဝင်ကုန်သည်။ တောအုပ်ထဲမှ အရိပ်မည်းများက ရှောက်ရွှမ်ဆီ ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p>ထိုလူများအားလုံးမှာ ဝတ်စုံနက်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ မျက်လုံးများသာ ဖော်ထားကြသည်။  ထိုလူများ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ပါက၊ ညဘက်တွင် လှုပ်ရှားတတ်သော သတ္တဝါများ၏ မျက်လုံးများနှင့် တူပေသည်။ ၎င်းတို့သည် အမှောင်ထဲတွင်လည်း မြင်နေရဟန်ပင်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်က အတွင်းအားကို အစွမ်းကုန်ထုတ်လိုက်သည်။ ရှောက်ရွှမ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အိပ်ပျော်နေသော သားရဲတစ်ကောင်နိုးထလာသလိုပင်။ သူ့ဓားမှာ သွေးဆာနေသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>“ချွင်…”</p> <p>ပထမဆုံးလူသည် ခေါင်းပေါ်မှ ဆံပင်များပင် ထောင်ထသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့လက်ထဲ</p> <p>မှ ဓားသည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်လုံးကို ခုတ်လိုက်မိသလို၊ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုအားကြီးကို ရှောင်လွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ ရှောက်ရွှမ်၏ အတွင်းအားက ထင်ထားသည်ထက် ပိုကြီးမားနေပါသည်။ ခုနတုန်းက ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးလောက်သာ မာသော်လည်း၊ ခဏအကြာတွင်တော့ တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ခွန်အားကြီးကြောင်း သိထားသော်လည်း၊ ထိုမျှ ခွန်အားကြီးမည်ဟု ထင်မထားပါ။</p> <p>တစ်ချက်တိုက်မိရုံနှင့်၊ ထိုလူမှာ နောက်သို့ဆုတ်သွားပြီး၊ သူ့လက်များမှာလည်း ထုံကျင်သွားပါသည်။ သူသည် ထိုစွမ်းအင်မျိုးကို မတွေ့ဖူးပါ။ တိတ်ဆိတ်သော ညအလယ်တွင် အေးစက်သော ဓားသွားရောင်က လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပါသည်။</p> <p>“ဖောက်…”</p> <p> </p> <p>ထိုလူ၏ကိုယ်မှ သွေးများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်က စတင်တိုက်ခိုက်သောအခါ၊ ကျန်းလော်တို့လည်း ဝင်လာပါသည်။</p> <p>သူတို့၏ အဖော်လဲကျသွားသောအခါ၊ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသောလူများသည် အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း၊ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းထားလိုက်သည်။ သူတို့သည် ညဘုရင်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ အမှောင်ထဲတွင် အမဲလိုက်ရခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အမှောင်ထဲတွင် ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အမှောင်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိပေသည်။</p> <p>မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သူတို့ကို အမှောင်ထဲတွင် အနိုင်ရမည် ဟု ထင်နေတာများလား။</p> <p>သို့သော် သူတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များနားသို့ ရောက်လာသောအခါ၊ အသံကြီးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့နောက် အနံ့စူးရှသော အငွေ့များကဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထိုအငွေ့များကြောင့် သူတို့၏ မြင်ကွင်းများမှာ မှုန်ဝါးသွားပေသည်။</p> <p>ထိုနေ့ညတွင်၊ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် အမှောင်ထဲတွင် ဖြစ်နေသောကြောင့်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကောင်းစွာမမြင်ရသလို၊ ကောင်းစွာလည်းမလှုပ်ရှားနိုင်ပါ။ သူတို့သည် ကောင်းစွာမမြင်ရသောကြောင့်၊ အကြားအာရုံကိုသာ အားကိုးနေရသည်။</p> <p>ဓားပြများက အမှောင်ယံတွင် ကောင်းစွာမြင်နိုင်သော်လည်း၊ မီးခိုးဗုံးကျဲလိုက်ခြင်းကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံး၏အခြေအနေမှာ ညီမျှသွားပြီဖြစ်သည်။ အားလုံးသည် ကောင်းစွာမမြင်ကြရတော့ပေ။</p> <p>ထိုမီးခိုးဗုံးကို ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များက လက်ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဆေးဆရာမက ထိုအရာများကို  ဆေးမြစ်များကြားမှ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သူတို့မနိုင်လောက်သော သားရဲများကို တွေ့လျှင်၊ ထိုမီးခိုးဗုံးကို သုံးပြီး ထွက်ပြေးလေ့ရှိကြသည်။ ထိုမီးခိုးဗုံးက သားရဲကို ခဏလောက်မျှသာ ထိန်းထားနိုင်သော်လည်း၊ သေရေးရှင်ရေးအချိန်မျိုးတွင် တစ်စက္ကန့်လောက်သော အချိန်က အဖိုးတန်ပါသည်။</p> <p>အရင်တုန်းကဆိုလျှင် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ တောင်းသော်လည်း၊ ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များက မပေးခဲ့ပါ။ ထိုစဉ်တုန်းက မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ဆက်မတောင်းတော့ဘဲ ကိုယ့်အားကိုကိုးပြီး အမဲလိုက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့ထွက်ခွာလာသောအချိန်တွင်တော့၊ ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များက မီးခိုးဗုံးအလုံး၂၀၀ကို ရက်ရောစွာ လက်ဆောင်ပေးလိုက်ပါသည်။ ထို</p> <p>အရာများကို လုပ်ရသည်မှာ လက်ဝင်ပြီး၊ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်တိုင်း မလုပ်တတ်ပါ။</p> <p>သူတို့လာခဲ့သော လမ်းတလျှောက်တွင်၊ ထိုမီးခိုးဗုံးများကို အသုံးမပြုရသေးပါ။ အခုတော့ ညအမှောင်တွင် ချောင်းပြီးတိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသောကြောင့်၊ သူတို့သည် ထိုအရာများကို သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များက ညအချိန်တွင်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားလာခြင်းမှာ သူတို့သည် ညအမှောင်တွင် ကောင်းစွာမြင်နိုင်သော အစွမ်းရှိနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ညအမှောင်တွင် တိုက်ခိုက်ရသည်မှာ ကျွမ်းကျင်သော သုတ်သင်ရေးသမားများမှာ ညမျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ထိုသူများနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်၊ ထိုသူများက ဘယ်သူဆိုတာကို ရှောက်ရွှမ်ခန့်မှန်းမိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူများသာ ညမျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖြစ်ပါက၊ မီးခိုးဗုံးများက လည်း သူတို့ကို ခဏသာတားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ပြင်းထန်စူးရှသော အနံ့များက သူတို့ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်ပါသွား</p> <p>ဦးမည် ဖြစ်သည်။ ကောင်းစွာ ဆေးကြောခြင်းမပြုလျှင် ထိုအနံ့များက အချိန်ကြာမြင့်စွာ စွဲကျန်ရစ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ အားလုံးက ထိုသူများ၏ အနံ့ကို ရနေပြီး သူတို့၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေနိုင်ပါလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save