Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၈၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">တောင်တက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များသာ ထိုအကြောင်းများကို သိလျှင်၊ ၎င်းတို၏ မီးခိုးဗုံးကို ညအမှောင်တွင် သုံးလိုက်ခြင်းအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိမည် ဖြစ်သည်။ သာမန်လူများဆိုလျှင် ထိုမီးခိုးဗုံးများကို ညအချိန်တွင် သုံးမည် မဟုတ်ပါ။ ညမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ သူတို့၏ ညအမှောင်တွင် မြင်နိုင်စွမ်းကို အားကိုးပြီး၊ လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ အခုလို မီးခိုးဗုံးနှင့် တိုက်ခိုက်ခံရသည်ကို မြင်ရသောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် ကြက်သေသွားပါသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ တောအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ မီးခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များက တရစပ်တိုက်ခိုက်လာသောကြောင့် သူတို့တွင် တွန့်ဆုတ်နေရန် အချိန်မရပါ၊</p> <p>ရှောက်ရွှမ်၊ကျန်းလော်တို့၏ အဖွဲ့မှာ နေ့ဘက်များတွင်သာ အမဲလိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။  သူ</p> <p>တို့သည် လူတစ်ယောက်၏ လှုပ်ရှားသံကို နားထောင်ပြီး၊  ထိုသူမှာ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုက ဟုတ်၊မဟုတ်ကို သိနိုင်ပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် ဂျွတ်ခနဲမြည်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအသံမှာ ကျန်းလော်အညောင်းဆန့်လိုက်သော အသံဖြစ်သည်။ ရှောက်ရွှမ်ကတော့ ထိုအဖြစ်မျိုးကို ပြီးခဲ့သောအခေါက်က ဓားပြများနှင့် တွေ့တုန်းက ကြုံဖူးသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>မီးခိုးလုံးများကြောင့် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုကော၊ ညမျိုးနွယ်စုပါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မမြင်နိုင်တော့ပါ။ ရှောက်ရွှမ်ကတော့ အားလုံးကို မြင်နေရပါသည်။</p> <p>“ချွင်…ခလွမ်…”</p> <p>သုန့်ကန်း၏ ပြင်းထန်အားပါလှသောပုဆိန်ချက်ကြောင့်၊ တစ်ဖက်ရန်သူ၏ အရိုးများ ကျိုး</p> <p>ကျေသံများထွက်ပေါ်လာပါသည်။</p> <p>အခုတစ်ခေါက်သည် ညမျိုးနွယ်စုအနေဖြင့်၊ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို ပထမဆုံးအကြိမ်ရင်ဆိုင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရခြင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်ရသလိုပင်။</p> <p>“နောက်ဆုတ်ကြ…” တစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်။</p> <p>အင်အားချင်းနှိုင်းယှဉ်မည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းတို့မှာ အင်အားနည်းနေပါသည်။ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့်၊ သူတို့၏ အမြန်နှုန်းကို အားကိုးပြီးတိုက်ခိုက်သောနည်းလမ်းမှာ အသုံးမဝင်တော့ပါ။</p> <p>ထို့ပြင် သူတို့သည် သူတို့၏ ညအမှောင်တွင် မြင်နိုင်စွမ်းကို အားကိုးပြီး တိုက်ခိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူတို့သည် ညအမှောင်များ</p> <p>ကို မမြင်ရသည့်အတွက်ကြောင့်၊ အထက်စီးမှ မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ပါ။ ထို့ပြင် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သူတို့ထက် ပို၍မြန်ဆန်နေပါသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထွက်ပြေးရန်သာ ရှိပါတော့သည်။</p> <p>သို့သော် လုံးဝဆုတ်ခွာထွက်ပြေးခြင်းတော့ မဟုတ်ဘဲ၊ မီးခိုးလုံးများဖုံးလွှမ်းနေသည့် နေရာများမှ ထွက်ခွာပြေးခြင်း ဖြစ်သည်။ မီးခိုးလုံးများက တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ နေရာတစ်ခုတည်းသာ ကွက်ပြီး ဖုံးလွှမ်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင်ဆက်နေပြီးတိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက၊ သူတို့မိုက်မဲရာကျနေပေမည်။</p> <p>ညမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် မီးခိုးလုံးများကြားမှ လွတ်မြောက်လာသောအခါ၊ သူတို့သည် မြားတံအုပ်ကြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရပြန်ပါသည်။ လျင်မြန်သောလူများကတော့ မြားတံများကို ရှောက်လိုက်နိုင်သော်လည်း၊ ခြေလှမ်းနှေးသောသူများကတော့ မြားစာမိသွားကြပါသည်။</p> <p> </p> <p>မီးခိုးလုံးများကြားထဲတွင် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ ရှိနေသောကြောင့် မြားသမားများသည် မြားများကို မီးခိုးလုံးထဲသို့ မပစ်ပါ။ မြားသမားများသည် ရှောက်ရွှမ်မှာထားသည့်အတိုင်း၊  ညမျိုးနွယ်စုနောက်သို့ မလိုက်ပါ။ သူတို့သည် နောက်ဆုံးမြားချက်ပစ်ပြီးသွားလျှင် ရှောက်ရွှမ်မှာထားသည့်လမ်းကြောင်းအတိုင်းထွက်ခွာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>တောအုပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဖွဲ့ရှိပါသေးသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် မီးခိုးလုံးများကြားထဲမှ ထွက်ခွာလာသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် သူ၏ရန်သူများအား မြားနှင့် ပစ်ခတ်နှိမ်နင်းပါသည်။</p> <p>အလွန်ဝေးသောနေရာတစ်နေရာရှိ ခြုံပုတ်များကြားတွင်  မျက်ဝန်၂စုံက ရှောက်ရွှမ်ကိုစိုက်ကြည့်နေပါသည်။ သူတို့သည် လေးတွင်မြားတင်ထားပြီး ရှောက်ရွှမ်ကို ချိန်ထားပါသည်။ ထိုလူများသည် ပိန်းပိတ်အောင်မှောင်နေသော ညအချိန်</p> <p>တွင် ရှောက်ရွှမ်အားမြားနှင့် ချိန်နိုင်ပါသည်။</p> <p>“ဒင်…”</p> <p>လေးညှို့သံတစ်ချက်ထွက်ပါလာပြီးနောက်၊ မြားတံတစ်ချောင်းက ရှောက်ရွှမ်၏နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်ကလျင်မြန်စွာ သူ၏လက်ထဲမှ ဓားဖြင့် မြားတံကို ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>“ချွင်…”</p> <p>ထိုအသံကို ကြားရသူအားလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွား၏။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်ကတော့ တောအုပ်ထဲသို့သာ ကြည့်နေသည်။</p> <p>တောအုပ်ထဲတွင် မြားသမားများရှိနေပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် နတ်စွမ်းအင်များကို နှိုးထလိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွံ့သုတ်ထားသဖြင့်၊ နတ်အမှတ်အသားများကိုတော့ မမြင်ရပါ။ ရှောက်ရွှမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမပြတ်ဘဲ အကဲခတ်နေသလို၊ နားကိုလည်း အစွမ်းကုန် စွင့်ထားပါသည်။သူသည် သစ်ရွက်အချင်းချင်းပွတ်တိုက်သံများကို ပင်ကြားနေရပါသည်။ ရန်သူများသည် အသက်ရှူအောင့်ထားနိုင်လျှင်တောင်၊ နှလုံးခုန်သံကိုတော့ ရပ်ထား၍ မရပါ။ ရှောက်ရွှမ်သည် ဆယ်မီတာပတ်လည်အတွင်းမှ အသံများ အားလုံးကို ကြားနေရပါသည်။</p> <p>အနားတွင် ရပ်နေသော နောက်လူတစ်ယောက်ရှိနေပါသေးသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ထူးခြားသောအနံ့နှင့် ထိုလူ၏ အသက်ရှူသံကိုလည်း ကြားနေရပါသည်။ထိုလူမှာ အသိုသိပ်ဆုံး ကြိုးစားနေထိုင်သော်လည်း၊ ရှောက်ရွှမ်ကတော့ ထိုလူရှိနေကြောင်းကို သိလိုက်ပါသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်၊ ထိုလူအား သတိထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်များကြားမှာ လေးသမား၂ယောက်သည် ရှောက်ရွှမ်က သူတို့အားကြည့်နေသည်ကို သိလိုက်သောအခါ အံ့ဩသွားသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် အမှောင်ထဲတွင်ပင် မြင်နိုင်စွမ်းရှိနေသလားဟု ထင်သွားကြသည်။</p> <p>စိတ်ထဲက မသိုးမသန့်ဖြစ်လာသောကြောင့်၊ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။</p> <p>“ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ…နောက်တစ်နေရာပြောင်းမလား…” မြားသမားတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အခြားမြားသမားကတော့ ရှောက်ရွှမ်ကို ကြည့်နေပါသည်။ ထိုအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်လာပြန်သည်။</p> <p>သူသည် မြားတံတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ ဒုတိယအကြိမ်ပစ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမြားကို ပစ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ရှောက်ရွှမ်သည် သူတို့ဆီကို  ကျားသစ်တစ်ကောင်လို လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားဖြင့် မြားတံကို ရိုက်ချလိုက်ပါသည်။</p> <p>“ချွင်…”</p> <p>မြားမှာ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို ဆွဲခိုလိုက်ကာ၊ ကိုယ်ကိုလွှဲလိုက်ပြီး မြားတံကို ဖမ်းထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုမြားတံကို မြားလာရာလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဖောက်…”</p> <p>ဖောက်ခနဲ မြည်သံတစ်ချက်ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မြားတံမှာ မြားသမားတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။</p> <p>ထိုသူ၏ ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ယိုစီးကျလာ</p> <p>သည်။ ဒဏ်ရာရသွားသူမှာ ထွက်ခွာသွားချင်သော်လည်း ဒဏ်ရာပြင်းထန်သောကြောင့် ထွက်မပြေးနိုင်သေးပါ။ သူသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ မြားတံက နှလုံးသားကို စိုက်ရန် နည်းနည်းသာလိုတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြားတံသည် ချပ်ဝတ်ကြားတွင် လစ်ဟာနေသော နေရာလေးသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။</p> <p>တိုက်ဆိုင်တာများလား…။</p> <p>ဒဏ်ရာရသွားသော မြားသမားက စိတ်ရှုပ်သွားသလို တုန်လည်း တုန်လှုပ်သွားပါသည်။ ထိုသူသည်  သူ့ကိုယ်သူ အတော်အထင်ကြီးထားသူဖြစ်သောကြောင့် ချွေးစီးများပင် ပြန်ထွက်လာပါသည်။ ထို့နောက် သူသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာအရှိန်ကြောင့် ညည်းညူနေသည်။ မြားတံများတွင် အဆိပ်များလည်း သုတ်လိမ်းထားသည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် သူ၏မြားတံ ဖြင့် သူ့ကိုယ်ပြန်အပစ်ခံရမည် ဟုထင်မထားပါ။</p> <p>အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မြားသမားသည် ရှောက်ရွှမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောက်ရွှမ်က သူတို့နားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခါ သူသည် တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ယင်လာပါတော့သည်။ သူသည် သတိလစ်မသွားခင် “ ဟိုကောင်က ငါတို့ကို မြင်နေရတယ်”ဟုအော်လိုက်မိပါသည်။</p> <p>အခြားမြားသမားကတော့ ရှောက်ရွှမ်ဓားချက်မကျရောက်မီ ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။</p> <p>ထိုလူ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနားတွင် ပုန်းနေသော လူများအားလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>ဟိုကောင်က ငါတို့ကို မြင်နေရတာလား။</p> <p>ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p>သူက မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုက မဟုတ်</p> <p>လား။</p> <p>မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ညအမှောင်တွင် မြင်နိုင်သည်ဟု တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါ။မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ထိုကဲ့သို့မြင်နေနိုင်မည် သူတို့ ထင်မထားပါ။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်နားတွင် ပုန်းနေသော လူများမှာ တုန်လှုပ်လာကြသည်။ ရန်သူများက သူတို့ကို မြင်နေရမည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့တွင် အားသာချက်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါ။</p> <p>သူတို့သည် ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာ လေချွန်သံတစ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအခါ ရန်သူသည် ရင်ထိတ်သွားပြီး၊ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပါသည်။</p> <p>“ချွင်…”</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည်လည်း သူ၏ ဓားနှင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြန်ခုတ်ချလိုက်ပါသည်။ ရှောက်ရွှ</p> <p>မ်၏ ဓားချက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်သားရဲတစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုမျိုုးနှင့် တူနေသည်။</p> <p>ဓားချက်ကို ခုခံလိုက်သောသူမှာ သူ့တကိုယ်လုံးရှိအရိုးများကျိုးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒူးများကွေးညွတ်ကျသွားပြီး၊ မျက်နှာလည်း အကြီးအကျယ် ပျက်သွားပါသည်။ </p> <p>ဓား၂ချောင်းထိခတ်မိသံက အားလုံး၏ နားစည်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပါသည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသူအားလုံးသည် ကြက်သီးမွှေးညှင်းများပင် ထသွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဓားရောင်က ဖွေးခနဲ လက်သွားပြီး၊ သွေးများက ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် လဲကျသွားသောလူကို မကြည့်တော့ဘဲ၊ လက်ခေါက်မှုတ်လိုက်သည်။</p> <p>            သူသည် မီးခိုးများကြားထဲတွင် ပုန်းနေသောသူများကို တိုက်ခိုက်ရန် အချိန်ကျပြီ</p> <p>ဖြစ်ကြောင်း၊ အချက်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ညအချိန်တွင်ပင် ၎င်းတို့သည် သက်ရှိသက်မဲ့များ၏ အနံ့များကို ခွဲခြားနိုင်သည်။ သူတို့သည် နေရာအနှံ့တွင် ပုန်းအောင်းနေသော လူများ၏ အနံ့များကို ရနေပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်ကတော့ ပုန်းအောင်းနေသော မြားသမားများကို ဆက်ရှာနေသည်။</p> <p>ညကတော့ မှောင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>တောအုပ်ထဲသို့ နေရောင်ခြည်ကျရောက်လာသောအခါ၊ တောင်ပေါ်မှ အဖွဲ့သည် ထွက်ခွာရန် အသင့် ဖြစ်နေကြလေပြီ။ တောအုပ်ထဲမှ လူများသာမက တောင်ကုန်းပေါ်မှ လူများပါ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သေဆုံးသွားသောသူများအား နတ်ဆေးဆရာမက မီးမျိုးစေ့မှ မီးတောက်များဖြင့် သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ပါသည်။ မီးမျိုးစေ့သည် သူတို့နှင့် အတူတူ</p> <p>ပါလာပါသည်။ နတ်ဆေးဆရာမက၏ အဆိုအရဆိုလျှင် သေဆုံးသွားသူများ၏ ဝိညာဉ်သည် မီးမျိုးစေ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘေးများ၏ ဝိညာဉ်များနှင့် သေဆုံးသွားသော မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ဝိညာဉ်များသည် မျိုးနွယ်စုထဲတွင်သာရှိနေမည်ဆိုသော ဆိုရိုးတစ်ခုရှိပါသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့အနေနှင့် သေဆုံးသွားသူများအတွက် သိပ်ပူဆွေးနေစရာမလိုပါ။</p> <p>သူတို့အသက်ရှင်နေသရွေ့မီးမျိုးစေ့ကလည်း ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့သည် တောင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်ဖုန်းဆိုးမြေတစ်ခုသို့ ရောက်လာပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် ယခင်တုန်းကဆုံဖူးသော မြင်းစီးသမားများနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရသည်။ သို့သော် ရှောက်ရွှမ်သည် သူတို့အားစကားသိပ်မပြောဖူးပါ။ ထိုလူများသည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုး</p> <p>နွယ်စုဝင်များအား သတိနှင့် ကြည့်နေပါသည်။ ထိုမျှ များပြားသောလူများ နေရာပြောင်းရွှေ့သည်ကို မြင်ရပါက၊ ဘယ်သူမဆို သတိနှင့် စောင့်ကြည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုများက ထိုနေရာတွင် နေမည်မဟုတ်ဘဲ၊ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားမည်ကို သိသောအခါမှ အားလုံးသည် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။</p> <p>“အဲဒါဘယ်သူတွေလဲ”</p> <p>“မသိဘူး…ဒါပေမဲ့  ဒီလူတွေကြည့်ရတာ လူကောင်းနဲ့ မတူဘူး”</p> <p>“သူတို့တွေ ငါတို့မြေပေါ်ကို မကျူးကျော်ဘူးဆိုရင် ပြီးတာပဲ…ဒီကောင်တွေ ကြည့်တော့လည်း အင်အားတောင့်သားပဲ…ဘာလို့ နေရာပြောင်းချင်နေကြတာလဲ”</p> <p>ထိုနေရာသည် သီးခြားဆန်သောနေရာတစ်</p> <p>နေရာ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသည် လူသူအရောက်နည်းသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့်၊ သူတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များအကြောင်းကို မသိကြပါ။ သူတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ ဘာကြောင့်နေရာပြောင်းရသလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြသည်။ ထိုနေရာသည် ထွန်ယက်စိုက်ပျိုး၍လည်းကောင်းသလို သားကောင်များလည်း ပေါများသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save