Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခံစစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သွားရင်းနှင့် မြက်ခင်းလွင်ပြင်ဒေသသို့ ရောက်လာကြသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ထိုနေရာကို ထောင်ချီရွှေကောက်ပဲသီးနှံ လိုက်ရှာရင်းနှင့် ရောက်ဖူးခဲ့ပါသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ကျိကျွီသင်ပေးထားသော ဆေးပညာကို အသုံးပြု၍၊ သူ့လူများအား ဆေးဖက်ဝင်မည့် အပင်များကို လိုက်ရှာစေပါသည်။</p> <p>တောအုပ်ထဲတွင် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသလို၊ အခြားသော အဖြစ်အပျက်များစွာလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ယူလာသော ဆေးမြစ်များမှာ ကုန်သလောက်နီးပါး ဖြစ်သွားပါသည်။ ထိုက်ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များပေးခဲ့သော အိတ်များပင် ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သွားရင်းနှင့် အသုံးဝင်မည့်ဆေးပင်များ</p> <p>ကို ခူးယူလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်စွမ်းအင်မနိုးထသေးသူများနှင့် အသက်အရွယ်ကြီးသူများကြောင့် သူတို့ခရီးမှာ လေးဖင့်နေပါသည်။</p> <p>သူတို့သည် ရွာမှ ထွက်လာသည်မှာ ရက်၂၀ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဆက်ပြီးသွားရမည့် ခရီးမှာ များစွာကျန်ပါသေးသည်။ ခရီးလမ်းတွင်ရှင်သန်ချင်သည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့သည် ဆေးဝါးများကို စုဆောင်းထားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်က သူတို့ကို ဆေးပင်များအကြောင်း သင်ပြပေးထားသဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် အသုံးဝင်သည် ဆေးပင်များအကြောင်းကို နားလည်နေကြသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ရှောက်ရွှမ်သည် ငှက်တစ်ကောင်ပျံသန်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပျံသန်းသွားသော ငှက်မှာ မြင့်လွန်းသဖြင့်၊ ထိုငှက်သည် ဘာငှက်မှန်း ရှောက်ရွှမ်မသိလိုက်ပါ။ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွား</p> <p>သောကြောင့်၊ ထိုငှက်ကို ပစ်ချ၍လည်း မရလိုက်ပါ။</p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ” ကျန်းလော်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟိုငှက်လေ…ရောက်လာပြန်ပြီ” ရှောက်ရွှမ်က ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ပျံဝဲသွားသော အမဲစက်ကလေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“လာပြန်ပြီလား” ကျန်းလော်က သတိနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ကြည့်ရတာ တစ်ယောက်ယောက်မွေးထားတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေး တစ်ကောင်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်…ငါတို့နောက်ကို လိုက်နေတာလား မသိဘူး”</p> <p>“အကြီးအကဲ…ဘုရင့်မြို့တော်က လူတွေက ဘာလို့ ရောက်မလာသေးတာလဲ” ရှောက်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းပြောချင်တာက အဲဒီငှက်က ဘုရင့်</p> <p>မြို့တော်က ငှက်လား”</p> <p>ကျန်းလော်တစ်ယောက်တိတ်ဆိတ်သွားပါသည်။ သူ့အတွေ့အကြုံအရဆိုလျှင်၊ ဘုရင့်မြို့တော်မှလူများသည် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို တိုက်ခိုက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားလျှင်၊၎င်းတို့သည် သေချာပေါက်တိုက်ခိုက်မည်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ခုနက တွေ့ဆုံခဲ့သောလူများမှာ လာရောက်စောင့်ကြည့်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>အခြားလူများပင် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို ရှာတွေ့သေးလျှင်၊ ဘုရင့်မြို့တော်မှ လူများလည်း သူတို့ရှိသည့်နေရာကို သိမည်သာဖြစ်သည်။ အခုအချိန်အထိ ထွက်မလာသေးသည်ကတော့၊ အချိန်ကောင်းကို စောင့်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဘုရင့်မြို့တော်ကလူတွေ ရောက်နေတာလား” ကျန်းလော်က မေးလိုက်သည်။ ရှောက်ရွှမ်လည်း မရေမရာဖြစ်နေသည်။</p> <p>“ဘုရင့်မြို့တော်က လူတွေက တောအုပ်နဲ့ အသားမကျသေးဘူး…အခုအချိန်ထိ မတိုက်ခိုက်သေးတာက၊ ကျွန်တော်တို့ တောအုပ်အပြင်ကို ရောက်တဲ့အချိန်ထိ စောင့်နေတာ ဖြစ်မယ်…ကွင်းပြောင်ပြောင်ထဲကို ရောက်တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်လိမ့်မယ်” ရှောက်ရွှမ်က မြေပြင်အနေအထားအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီတောင်တန်းတွေကို ကျော်သွားပြီးရင် မြေပြန့်ဒေသကို ရောက်လိမ့်မယ်…အဲဒီနေရာမှာ လူတွေလည်းများတယ်…လမ်းလည်းကောင်းတယ်… အဲဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ ကျွန်တော်တို့တွေ ကန္တရအစွန်ကို ရောက်လိမ့်မယ်… ကျွန်တော် ထင်တာတော့ ဘုရင့်မြို့တော်က  လူတွေက အဲဒီနေရာမှာ ထွက်လာလိမ့်မယ် ထင်တာပဲ”</p> <p>            ကျန်းလော် စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ဘုရင့်မြို့တော်မှလူများကို သဘောမကျသောလည်း၊ မြို့ကြီး၆မြို့မှ လူများသည် အင်အားကြီးမားကြောင်းတော့ ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကိုယ့်အားကိုကိုးပြီး</p> <p>မြို့တော်ထူထောင်လာကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အင်အားအကြီးဆုံးသော မြို့ကြီး၆မြို့ဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တွင် ကျန်းလော၏ အဖွဲ့ထဲတွင် ကလေးများ၊သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် နတ်စွမ်းအင်မနိုးထသေးသူများစွာ ရှိနေပါသည်။ သူတို့သည် တိုက်ပွဲဝင်နိုင်မည့်အခြေအနေ မရှိသော်လည်း၊ ကျန်းလောက အလျှော့မပေးချင်ဖြစ်နေပါသည်။ ကျန်းလောသည် ဘုရင့်မြို့တော်မှ လူများကို တားထားရန်၊ သူ့လူတချို့တလေကို ထားခဲ့ချင်နေပါသည်။ ဒါမှသာ ကျန်သောလူများ ဆက်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တွင် ကျန်ခဲ့သောလူများသည် သူတို့နောက်သို့လိုက်ချင်မှ လိုက်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်စုဝင်များအနေဖြင့် ကျန်ခဲ့သူများအား သင်္ဂြိုဟ်ပေးချင်မှ သင်္ဂြိုဟ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစတေးမှုကိုတော့ ရှောင်လွှဲ၍မရပါ။ ကျန်းလောသည်ပင် နောက်တွင် ချန်နေခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပါသည်။</p> <p>“ဘုရင့်မြို့တော်က လူတွေကို တားထားဖို့၊ အဖွဲ့</p> <p>တစ်ဖွဲ့ကို ထားခဲ့ရမယ်” ကျန်းလော်က တောင်တန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါသောခန်နဲ့ စကားသွားပြောလိုက်ဦးမယ်”</p> <p>သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ကျန်းလော်က စစ်သည်တော်များနှင့် သွားစကားပြောပါသည်။ တချို့မိသားစုများသည် သူတို့၏ ရှင်သန်ရေးအတွက် မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ကိုသာ မှီခိုနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းလော်က ထိုလူများကို ဘုရင့်မြို့တော်မှလူများအား တားဆီးမည် အဖွဲ့တွင် မပါဝင်စေချင်ပါ။</p> <p>ကျန်းလော်က တွက်ချက်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ရန်သူများကို တားရန်အတွက် လူ၁၀၀၀လောက်ကို လိုနေပါသည်။ လူ၁၀၀၀လောက်မပါလျှင် ရန်သူများကို တားနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။</p> <p>ကျန်းလော်က ထိုအဖွဲ့တွင်ပါဝင်ချင်သော်လည်း၊ သူသည် မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲဖြစ်နေသောကြောင့်၊ သူ့လူများအား ဦးဆောင်ရဦး</p> <p>မည် ဖြစ်သည်။ သူက လိုက်ပါချင်လျှင်တောင် အခြားလူများက ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပါ။ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုသည် အကြီးအကဲမပါဘဲနှင့် ခရီးဆက်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ကျန်းလော်သည် အကြီးအကဲအသစ်တစ်ယောက်တင်မြှောက်ခဲ့လျှင် ကောင်းမလား စဉ်းစားနေပါသည်။</p> <p>“ကျုပ်နေခဲ့မယ် အကိုကြီး…ခင်ဗျားက မျိုးနွယ်စုကို ဆက်ဦးဆောင်ပါ” ကျန်းချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းချန်းက ကျန်းလော်လိုမဟုတ်၊ စိတ်မြန်လက်မြန်နှင့် ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်းသမား ဖြစ်သည်။ သူတို့ ညီအစ်ကို၂ယောက်မှာ အစွမ်းထက်ပုံခြင်းတော့ အတူတူလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည် ကျန်းလော်နှင့် အကြီးအကဲနေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ညီအစ်ကို ၂ယောက်သည် ခဏခဏ ရန်ဖြစ်လေ့ရှိသော်လည်း၊ ကျန်းချန်းက အခုလိုအချိန်တွင်တော့ အနစ်နာခံနိုင်ပါသည်။</p> <p>            ကျန်းလော်က သူ့ညီကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ စဉ်းစားနေပါသည်။ ကျန်းလော်က စကားစဖြတ်ရန် ဟန်ပြင်နေစဉ်၊ ကျန်းချန်းက “အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့…ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ပြောသလိုပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ… ဒါနဲ့ အကိုကြီးမှာ လူဘယ်နှယောက်ရှိသေးလဲ…”</p> <p>ကျန်းချန်းသည် ကျန်းလော်လက်ထဲမှ နာမည်စာရင်းကို ယူကြည့်လိုက်သည်။ “တယ်ဟုတ်ပါလား…လူစာရင်းထဲမှာ သောခန်နဲ့ ကွမ်းယီတို့လည်းပါတာကိုး…ပြီးတော့ ဝါချ…မဆိုးဘူး…ပြီးတော့ ကျွေ့…ပြီးတော့ ရှောက်ရွှမ်…ဟင်..အကိုကြီး ဘာဖြစ်လို့ ရှောက်ရွှမ်က ပါလာတာလား…အကိုကြီးမှားနေတာလား”</p> <p>ကျန်းချန်းက သူ့အကိုနှင့် ငြင်းရန် စဉ်းစားမိသည်။</p> <p>ကျန်းလော်သည်လည်း ကြောင်သွားပြီး၊ အဝတ်စကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူသည် အားလုံးနှင့် စကားပြောပြီးသည့်နောက်၊ ထို</p> <p>အဝတ်စကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအဝတ်စတွင် နာမည်ပါလာသောသူများမှာ အရည်အချင်းပြည့်မီသောလူများ ဖြစ်သည်။ သူ့နားတွင် လူတွေရှုပ်နေသဖြင့်၊ ကျန်းလောက ရှောက်ရွှမ်နာမည်လာရေးသွားခြင်းကို သတိမထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘယ်သူမဆိုနေခဲ့နိုင်သော်လည်း၊ ထားခဲ့၍ မရသည့်လူ၂ယောက်ရှိပါသည်။ ထို၂ယောက်မှာ နတ်ဆေးဆရာမနှင့် ရှောက်ရွှမ်တို့ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် မျိုးနွယ်စု၏ ဝါစဉ်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးကို ဝတ်ဆင်သူလည်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဆေးဆရာမက အသာထားဦး… သူတို့မျိုးနွယ်စု အမိမြေသို့ ပြန်ရောက်နိုင်ရေးအတွက် ရှောက်ရွှမ်က မပါမဖြစ်ပင် ဖြစ်သည်။ နောက်ပြီးတော့ ရှောက်ရွှမ်သည် အမိမြေမှ လာသူဖြစ်သောကြောင့်၊ ဤခရီးအတွက် သူမပါလျှင် မဖြစ်ပါ။ ရှောက်ရွှမ်မပါဘဲနှင့် လမ်းခရီးတွင် ကြုံတွေ့ရမည့် အတားအဆီးများကို ကျော်ဖြတ်၍ ရမည် မဟုတ်ပါ။</p> <p> </p> <p>“ဖျက်ပစ်လိုက်…ရှောက်ရွှမ်နာမည်ကို ဖျက်ပစ်လိုက်” ကျန်းချန်းက ရွှံ့အနည်းငယ်ကို ယူပြီး၊ ရှောက်ရွှမ်၏နာမည်ကို ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်နေ့များတွင်၊ ကျန်းလော်က သူရွေးချယ်ထားသော စာရင်းထဲမှ လူများသည် လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီမှုရှိ၊မရှိ ပြန်စစ်ဆေးနေသည်။ ကျန်းလောသည် လူစာရင်းကို ရွေးချယ်ပြီးသွားလျှင်၊ တောင်တန်းဒေသမှ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုလူ၁၀၀၀သည် ဘုရင့်မြို့တော်မှ လူများကို တားဆီးမည့် ခံစစ်ဖြစ်သလို အသက်စွန့်ပြီး တိုက်ခိုက်မည့် လူများလည်းဖြစ်သည်။ ရန်သူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်မည့် ဒိုင်းတစ်ချပ်ဆိုလည်း ဟုတ်သည်။</p> <p>ရာသီဥတုမှာ မှိုင်းညို့နေပါသည်။ ကျန်းလောသည် ညွှန်ကြားစရာရှိသည်ကို ညွှန်ကြားပြီးပြီဖြစ်သည်။ သူ့လူများသည် ကျန်းလော် စီစဉ်ထား</p> <p>သည့်အတိုင်း လှုပ်ရှားကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းလော်က အမည်စာရင်းကို ကြေညာလိုက်ပြီး၊ သူ့အစီအစဉ်အကြောင်းကို အနည်းငယ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကျန်းလော်သည် သူ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ခရီးလမ်းတွင် လူတချို့တလေ သေဆုံးခဲ့သည်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ အခုအချိန်သည် စစ်ပွဲဆင်နွှဲရတော့မည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမိမြေသို့ ပြန်ချင်သည်ဆိုပါက၊ သူတို့သည် ဤစတေးမှုကို လုပ်ကို လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ လိုအပ်လာပါက ကျန်းလောသည် နောက်ချန်နေခဲ့ရန်ပင် စဉ်းစားထားသည်။</p> <p>ခဏကြာသောအခါ ရှောက်ရွှမ်ရောက်လာပါသည်။</p> <p>ကျန်းလော်က ရှောက်ရွှမ်ပြောမည့်စကားကို သိနေသဖြင့်၊ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး “ ရှောက်ရွှမ်…ငါတို့မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဘယ်သူမဆို နောက်ချန်နေခဲ့လို့ရတယ်…ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ နတ်ဆေးဆရာမက</p> <p>တော့ နောက်ချန်နေခဲ့လို့ မရဘူး…မင်းတို့မပါရင် မျိုးနွယ်စုကို အမိမြေရောက်အောင် ဘယ်လို ပို့မလဲ” ဟုမေးလိုက်သည်။</p> <p>            ရှောက်ရွှမ်က ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး “ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ချင်လို့ပါ”</p> <p>“ဘာကို ကြိုးစားမှာလဲ” ကျန်းလော်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ဘုရင့်မြို့တော်က လူတွေနဲ့ တွေ့ရင်၊ အဲဒီလူတွေကို ကြိုးစားပြီး တားကြည့်ချင်သေးတယ်…မတားနိုင်ရင်တောင် ခရီးဖင့်အောင်တော့လုပ်နိုင်မှာပါ” </p> <p>“မင်း…ဘာတွေလျှောက်လုပ်နေတာလဲ…ဘိုးဘေးတွေရဲ့ စွမ်းအင်ကို သုံးမလို့လား” ကျန်းလော်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်” ရှောက်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ…ဘိုးဘေးတွေရဲ့ စွမ်းအင်ကို မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို အမိမြေကို ရောက်အောင် ပို့ပေးဖို့ သုံးရမှာလေ… မင်းစွန့်စားဖို့မလိုပါဘူးကွာ... ငါတို့ဒီနေရာကို ရောက်အောင် အများကြီးပေးဆပ်လာခဲ့ရတာ” ကျန်းလော်က အပြတ်ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးတွေသာ ရှိမယ်ဆိုရင်၊ လူတွေအများကြီးသေမယ့် အဖြစ်မျိုးကို တွေ့ချင်မှာမဟုတ်ဘူး…ကျွန်တော်က သားရဲဘုရင်ကြီးလက်ကတောင် လွတ်လာတာပဲ…ဘုရင့်မြို့တော်က လူတွေရဲ့လက်ကလည်း လွတ်လာမှာပါ… ကျွန်တော်လိုက်သွားတော့ စစ်သည်တော်တွေလည် ပိုအားရှိတာပေါ့” ရှောက်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မရဘူး…”</p> <p>“အဲဒါ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ပါ”</p> <p>“အဓိပ္ပါယ်မရှိ…”</p> <p> </p> <p>“မယုံရင် ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အရိုးလေးကို မေးကြည့်လို့ရပါတယ်” ရှောက်ရွှမ်က ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးကို ယူပြီး၊ ကျန်းလော်ကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းလော်၏ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပါသည်။ သူသည် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘိုးဘေးများနှင့် စကားပြောနိုင်မည်နည်း။ နတ်ဆေးဆရာမကသာ ဘိုးဘေးများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သူဖြစ်သည်။</p> <p>            ရှောက်ရွှမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့်၊ ကျန်းလော်သည် တခြားဘက်သို့ လှည့်သွားပြီး၊ အရိုးလေးကို ပြန်ပေးလိုက်ကာ “နတ်ဆေးဆရာမ ဆီသွားကြမယ်လေ…သူဘာပြောမလဲ နားထောင်ကြည့်ကြတာပေါ့” </p> <p>ရှောက်ရွှမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ နတ်ဆေးဆရာမက ငြင်းဆိုမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>            ရှောက်ရွှမ်ပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>နတ်ဆေးဆရာမက ရှောက်ရွှမ်၏ အဆိုကို မငြင်းပါ။ ထိုအကြောင်းများကို ကြားပြီးသောအခါ၊ နတ်ဆေးဆရာမသည် ရှောက်ရွှမ်ကို ခဏစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောက်ရွှမ်သည်ပင် ချွေးများ ပြန်နေပါသည်။ ထို့နောက် သူမက “သွားပါ” ဟုပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဘယ်သူကမှ တည်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပါ။ အားလုံးသည် သူတို့မျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ်ရှေ့ရေးအတွက် တွေးပူနေကြပါသည်။</p> <p>အခြားလူများက သတိမထားမိသော်လည်း၊ နတ်ဆေးဆရာမ လက်မှ သွေးကြောလေးများသည် တဒိတ်ဒိတ်လှုပ်ရှားနေပါသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အခုနေရာရောက်မှတော့ နောက်ပြန် မလှည့်ချင်ကြတော့ပါ။</p> <p>            တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားလျှင်၊ မြေပြင်သည် ပြန့်ပြူးပြီး ဘာအပင်မှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါ။ ထိုနေရာရောက်လျှင် သွားလာနေသော လူသူများကိုလည်း တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုနေရာသည် လူအသွားအလာများသောကြောင့်၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် လမ်းပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် သွားလာနေကြသော ကုန်သည်အဖွဲ့များမှာ ဝက်ဝံနက်၏ အဖွဲ့လောက် အင်အားမကြီးကြပါ။ အင်အားအကြီးဆုံးအဖွဲ့မှာ လူ၁၀၀လောက်ပါဝင်ပြီး၊ တချို့အဖွဲ့များမှာ လူ၂၀မှ ၃၀လောက်ထိပါဝင်ပါသည်။</p> <p>အားလုံးက မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို အရင်တုန်းက မတွေ့ဖူးသောကြောင့်၊ ထိုလူထူးဆန်းများမှာ ဘယ်သူဖြစ်မလဲ သိချင်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ခရီးပြင်းနှင်လာရသောကြောင့်၊ အဝတ်အစားများမှာ ညစ်ပတ်ပေရေနေပါသည်။  မျက်နှာများမှာလည်း ပင်ပန်းနေသည့်အသွင်များပေါ်နေပါသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ထိုသူများ</p> <p>သည် ရန်မစသင့်သော လူများဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပါသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် အားလုံးက ခေါင်းများငုံ့ပြီး၊ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များက သူတို့ဆီမှ ပစ္စည်းများကို လုယက်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ခါတိုင်းတွေ့နေကျ ငှက်ကို မတွေ့ရတော့ပါ။ထိုအခါ ရှောက်ရွှမ်သည် ရန်သူများက သူတို့ကို ဆက်လက်စောင့်မကြည့်တော့သည်ကို  သိသွားပါသည်။ အတိုချုပ်ပြောရမည်ဆိုလျှင် ရန်သူများက ထိုနေရာကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်၊ ဆက်လက်စောင့်မကြည့်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save