Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၈၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>အန္တရာယ်အငွေ့အသက်များကို ရနေသဖြင့် မျိုးနွယ်စုငယ်များသည် ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ အားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း၊ သူတို့၏နှလုံးခုန်များ မြန်ဆန်နေကြသည်။</p> <p>အခြေအနေမှာ တစ်ခုခုထူးခြားတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>လှည်းများကို ဆွဲလာသော မြင်းများကလည်း တဟီဟီအော်မြည်သံများ ပေးပြီး ထွက်ပြေးချင်စိတ်များပေါက်နေပါသည်။ ကုန်သည်များက သူတို့၏ တိရစ္ဆာန်များကို သေချာဆွဲထားရသည်။</p> <p>ဒရယ်ကြီးတစ်ကောင်ဆိုလျှင် စိတ်များမသက်မသာဖြစ်နေပြီး၊ အသက်ကိုပင် ခဲယဉ်းစွာရှူနေရသည်။ ၎င်းသည် စိတ်များလှုပ်ရှားနေပြီး၊ ခွာဖြင့်</p> <p>မြေပြင်ကို တဖြောင်းဖြောင်းပေါက်နေသောကြောင့်၊ ကျန်လူများက သူ့ကို ဝိုင်းထိန်းထားရသည်။</p> <p>“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>“မသိဘူး…စိတ်တွေဆိုးနေတယ်”</p> <p>“ငါတို့ တိရစ္ဆာန်တွေပဲ စိတ်ဆိုးတာ မဟုတ်ဘူး…ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ကြည့်လိုက်ဦး”</p> <p>တိရစ္ဆာန်များအားလုံးမှာ တစုံတရာကို ကြောက်လန့်ပြီး၊ ထွက်ပြေးချင်သည့် ပုံပေါက်နေပါသည်။</p> <p>မြင်းများက ဟီလိုက်၊ သားရဲများက ဟိန်းလိုက်နှင့် အခြေအနေများမှာ ဝရုန်းသုန်းကားဖြစ်နေပါသည်။</p> <p>“ခဏနေဦး…နားထောင်ကြည့်ဦး”</p> <p> </p> <p>“ဝေါ”</p> <p>အဝေးတစ်နေရာမှ တော်လဲသံကြီးတစ်ခုထွက်ပေါလာသည်။</p> <p>မြေပြင်သည် တုန်ခါသွားပါသည်။ သိပ်မသိသာသော်လည်း၊ လူများ၏ လှုပ်ရှားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သတိရှိသော သူများက သူတို့၏ မြင်းများနှင့် လှည်းများကို ထိန်းထားလိုက်ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ တချို့လူများက သူတို့နားမှ ဖြတ်သန်းသွားသော သံသယဖြစ်ဖွယ် မျိုးနွယ်စုဝင်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူများကြောင့် အခုလို အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းလား။</p> <p>“မဟုတ်ပါ…” ထိုအသံကြီးသည် အခြားနေရာတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မကြာခင်တွင် ထိုအသံကြီးမှာ ပိုထင်ရှားလာသည်။ နတ်စွမ်းအင်မရှိသောသူများပင် ထိုအသံကို ကြားနေရသည်။</p> <p>အဝေးတစ်နေရာဆီတွင် ဖုန်လုံးကြီးများ ဖြစ်နေပေါ်နေပါသည်။ ဤမြက်ခင်းလွင်ပြင်ဒေသတွင် ဖုန်လုံးများသိပ်ဖြစ်ပေါ်လေ့မရှိသောကြောင့်၊ အခုဖြစ်ပေါ်နေသော ဖုန်လုံးကြီးမှာ ထင်သာမြင်သာ ရှိနေလေသည်။</p> <p>ထို့နောက်လူပေါင်းထောင်ချီနေသော စစ်တပ်ကြီးတစ်တပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>နေရောင်အောက်တွင် ချပ်ဝတ်များ၊လက်နက်များက တောက်ပနေပါသည်။ စစ်တပ်ကြီးတစ်တပ်လုံးကို အလင်းရောင်များနှင့် ဖုံးလွှမ်းထားသလို ဖြစ်နေသည်။ စစ်သည်တော်များ သွားလာနေသည်မှာ၊ ရေကန်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော တံလျှပ်များလို ဖြစ်နေပါသည်။</p> <p>            ထိုစစ်တပ်ကြီးတွင် စစ်သည်တော်ပေါင်း</p> <p>၄၀၀၀လောက်ပါမည်ဟု ခန့်မှန်းရပါသည်။ များသောအားဖြင့် မျိုးနွယ်စုများတွင် လူ၁၀၀၀မှ ၂၀၀၀လောက်သာ ရှိပါသည်။ ထိုကဲ့သို့ စစ်တပ်ကြီးသည် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်နိုင်ပါသည်။</p> <p>“ဂွပ်…”</p> <p>အားလုံးသည် ကျယ်လောင်သော တံတွေးမျိုချလိုက်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။ လူများသည် ရုတ်တရက် ဘာလုပ်ရမလဲ မသိဖြစ်နေပါသည်။</p> <p>သူတို့သည် အခုနေရာတွင် နေလာသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်၊ သို့သော် အခုလောက် အင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်ကြီးကို မမြင်ဖူးပါ။</p> <p>ထိုမျှအင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်သူများမှာ မင်းမျိုးမင်းနွယ်များသာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ထိုစစ်တပ်ကြီးသည် အဘယ်ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဤနေရာကို ရောက်လာခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုစစ်တပ်ကြီးကို မြင်သည်နှင့် ကုန်သည်အဖွဲ့များသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်သွားသည်။ သူတို့သည် ခုနက ဖြတ်ကျော်သွားသော မျိုးနွယ်စုဝင်များထက် အခုစစ်တပ်ကြီးကို ပိုကြောက်မိပါသည်။ ခုနက  မျိုးနွယ်စုဝင်များတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ ကလေးများနှင့် အမျိုးသမီးများ ပါလာသေးသည်။ အခုစစ်တပ်ကြီးမှာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>“ပြေးကြ…ပြေးကြ”</p> <p>ကုန်သည်များက ၎င်းတို့၏ တိရစ္ဆာန်များကို ဆွဲပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။</p> <p>“ဝေါ…</p> <p>အသံကြီးမှာ မိုးခြိမ်းသံလို ကျယ်လောင်လှပါသည်။</p> <p>လူလေးယောက်စာလောက် ခွန်အားရှိသော ဧရာမဘီလူးကြီးတစ်ကောင်သည် မြေပြင်ဆီသို့ ပြေးထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ပြေးလွှားလာသောကြောင့်၊ ခြေသံကြီးတဗုန်းဗုန်းထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းပြေးလာရာလမ်းတလျှောက်ရှိ မြက်ပင်များမှာ၊ လေထဲသို့ လွင့်စင်ထွက်သွားပါသည်။</p> <p>အကြီးဆုံး လှည်းကြီးပေါ်တွင်…။</p> <p>ယိကျုံးက မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး၊ ရှေ့ကို မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့နားတွင် ရှိသော အိုးတစ်လုံးထဲမှ ရွှေရောင်သဲမှုန်များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ လေးထောင့်ဘုတ်ပြားတစ်ခုပေါ် ကျဲဖြန့်လိုက်ပါသည်။</p> <p>ရွှေရောင်သဲမှုန်များသည် ဘုတ်ပြားပေါ်တွင် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ပုံစံပေါ်လာပါသည်။ တချို့က ကျောက်စိမ်းနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး၊ တချို့က ကျောက်စိမ်းတုံးကို ရှောင်ရှားသွားကြသည်။ ထို့နောက် ဖောက်ခနဲ မြည်သံလေးတစ်ခုပေါ်လာ</p> <p>ပြီး၊ သဲမှုန်များမှာ ပြန့်ကျဲသွားသည်။</p> <p>“ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ယိကျုံး… ဗေဒင်ဟောကိန်းက အဖြေဘယ်လို ထွက်လဲ” လူအများက သူ့နားရောက်လာကြသည်။</p> <p>“ရှေ့မှာ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ရောက်နေတယ်…အဲဒါပဲ သိတယ်… အဲဒီအပြင်တော့ ဘာမှ မသိရသေးဘူး” ယိကျုံးသည် ပြောရင်းနှင့် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူသည် ထိုထက်ပိုသိလိုသော်လည်း၊ အဖြေမှာ ထိုမျှသာ ထွက်လာပါသည်။ သူ့ဗေဒင်တွက်မှုသည် သိပ်မတိကျသလို၊ ကျောက်စိမ်းများမှာလည်း ရေရာသော အဖြေကို မပေးပါ။ သူသည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုမှ ဒဏ္ဍာရီလာ ဝါစဉ်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်အကြောင်းကိုလည်း တိကျသော အဖြေတစ်ခုထွက်ပေါ်မလာပါ။</p> <p>အစပိုင်းတွင်တော့၊ သူ့ဗေဒင်ဟောကိန်းများ မှားယွင်းသည်ကို နားလည်ပေး၍ရပါသည်။ သို့သော် အခုတော့ သူသည် သတင်း</p> <p>အချက်အလက်များကို ကောင်းမွန်စွာ ရရှိထားပြီး ဖြစ်သလို၊ မှန်းဆချက်များကိုလည်း ရထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ့အဖြေများမှာ တိကျသော အဖြေတစ်ခုဖြစ်သင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဗေဒင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အဖြေမှာ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စု ရှိနေသော နေရာအကြမ်းဖျဉ်းလောက်ကိုသာ ပေးပြီး၊ ထိုထက်ပိုတိကျသော အဖြေတစ်ခုကို မပေးပါ။</p> <p>ယိကျုံးသည် ယိပင်းသည်လည်း မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များအကြောင်းကို ခန့်မှန်းကြည့်ဖူးကြောင်း မှတ်မိနေပါသည်။ ထိုအခေါက်ကလည်း သူ၏ဗေဒင်မေးမှု မအောင်မြင်ပါ။ ယိကျုံးသည်လည်း မအောင်မြင်ပါ။</p> <p>မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အဖြစ်ပင်။</p> <p>ယိမိသားစုဝင်များက မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို သတိထားကြသည်မှာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ပါ။ ယိမိသားစုဝင်များသည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို မဖျက်ဆီးရပါက၊ အိပ်</p> <p>ဝင်စားပျော်မည် မဟုတ်ပါ။ ယိပင်းလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မျှော်စင်မှ ပြန်ရောက်လာကတည်းက၊ အကျပ်အတည်းများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသလို၊ မည်သည့်တိုးတက်မှုမှလည်း ဖြစ်ပေါ်မလာပါ။ ယခင်မျိုးဆက်များက ယိပင်းသည်  ဤအကျပ်အတည်းကို မကျော်လွှားနိုင်ပါက၊ သူသည် ထိုအကျပ်တည်းများကြားတွင်သာ နေရမည် ဖြစ်သည်။ ယိမိသားစုဝင်များအတွက်တော့၊ ၎င်းတို့သည် ထိုလူကို လေ့ကျင့်ရေးအတွက် ဘာပစ္စည်းမှ ထောက်ပံ့တော့မည် မဟုတ်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>ယိကျုံးသည် ဘုတ်ပြားလေးတစ်ပြားပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းတုံးတစ်လုံးကို ပစ်တင်လိုက်ပြီး၊ ယိပင်း၏ အခြေအနေကို တွေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>            သားရေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်မလေးသည် ယိကျုံးကို တစ်ခုခုပြောလိုက်ချင်သော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် လွယ်ထားသောအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ အထဲမှ ပျားတစ်ကောင်နှင့်</p> <p>တူသော အရာတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအရာသည် သူမ၏ လက်မလောက်ရှိပြီး၊ ဘဲဥပုံစံရှိပါသည်။</p> <p>ထိုပိုးကောင်လေးသည် သူမ၏လက်ပေါ်တွင် နားပြီး၊ အတောင်ပံကို တဖျတ်ဖျတ်ခပ်နေပါသည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်း၏အတောင်ပံများမှာ သေးငယ်သောကြောင့်၊ မပျံသန်းနိုင်ပါ။ အတောင်ပံများကို တဖျတ်ဖျတ်ခပ်နေသည်မှာ ထိုပိုးကောင်လေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“မီးလျှံသလင်းကျောက်တွေ…” ကောင်မလေးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ပိုးကောင်လေးမှာ မီးလျှံသလင်းကျောက်များအကြောင်းကို သိလိုက်ရသဖြင့် ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုပိုးကောင်လေးသည် သူတို့သွားနေသည့်ဘက်ကို ဦးလှည့်ထား</p> <p>ပါသည်။</p> <p>“မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုတွေပဲ ဖြစ်မယ်”</p> <p>မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ၎င်းတို့၏ဆားများနှင့် မီးလျှံသလင်းကျောက်များကို သယ်ဆောင်ပြီး၊ ခရီးသွားနေခြင်းပင် ဖြစ်ရမည်။</p> <p>လှည်းပေါ်မှ လူများအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p>“သူတို့မှာ မီးလျှံသလင်းကျောက်တွေ ဘယ်လောက်ပါလဲ သိချင်တယ်”</p> <p>ထိုသူများက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း၊ ယိကျုံးကတော့ တိတ်ဆိတ်နေပါသည်။ သူသည် မီးလျှံသလင်းကျောက်များအကြောင်းကို စိတ်မဝင်စားပါ။  သူသိချင်သည်မှာ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ဂမ္ဘီရကြိုးထုံးပညာကို သူတို့ယိမိသားစုဝင်များလောက် တတ်ကျွမ်းမှုရှိ၊မရှိပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယိမိသားစုအတွက်တော့ မီးလျှံသလင်းကျောက်များသည် ထိုမျှ အသုံးမဝင်ပါ။ မီးလျှံသလင်းကျောက်များသည် စစ်မက်ကိုလိုလားသော မျိုးနွယ်စုများကသာ တပ်မက်ကြပါသည်။ ၎င်းတို့တွင်သာ မီးလျှံသလင်းကျောက်များရှိနေပါက၊ သူတို့သည် ထိုမီးလျှံသလင်းကျောက်များကို သူတို့အား ကူညီသူများကို ပေးလိုက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ပညာက ခွန်အားထက် အရေးကြီးပါသည်။ ယိမိသားစုက ထိုကဲ့သို့ပင် ခံယူထားသည်။ သူတို့သည် ဥာဏ်ရည်ကို အားကိုးကြသောသူများဖြစ်ကြသည်။ အခြားကိစ္စများက သာမန်လူများလုပ်၍ရပါသည်။</p> <p>ပိုးကောင်လေးမှာ အတောင်ပံကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေပါသည်။</p> <p>“နီးလာပြီ…မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ရောက်လာတော့မယ်” သားရေအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်</p> <p>ထားသော ကောင်မလေးက လိုက်ကာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မီးတောက်ဦးချိုတွေ…မီးတောက်ဦးချိုတွေ လာနေပြီ”</p> <p>အားလုံးသည် လိုက်ကာစကို မပြီး အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ တန်းစီပြီးလာနေသော လူ၈၀၀လောက်ကိုတွေ့လိုက်ရပါသည်။</p> <p>ကုန်သည်များကတော့ ထိုနေရာမှ ရှောင်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူများကတော့ မတ်တပ်ထရပ်နေတုန်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းတို့မှာ ထိုလူများကို ကောင်းစွာမမြင်ရသေးသော်လည်း၊ ထိုလူများမှာ မည်သူဖြစ်မလဲ သိနေကြသည်။</p> <p>“အဲဒါ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ဖြစ်</p> <p>မယ်…ဘာလို့ သူတို့လူအင်အား ဒီလောက်နည်းသွားတာလဲ”</p> <p>“သူတို့က  ငါတို့အကြောင်းတွေကို သိနေလို့၊ ကြိုတင်ပြီး ပြင်ဆင်ထားတာ ဖြစ်မယ်…ကြည့်ရတာတော့ သူတို့က အချိန်ယူပြီး ပြင်ဆင်ထားပုံပဲ”</p> <p>ယိကျုံးက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သူတို့အကြောင်းများကို သိနေသည်မှာ ခန့်မှန်း၍ သိခြင်းလား၊ ဗေဒင်ဟော၍ သိခြင်းများလား သူလည်း မသေချာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကိုတော့ ရှင်းပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယိပင်းလို မဖြစ်ချင်ပါ။ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို ရှင်းလင်းပစ်မှသာ သူတို့အတွက် အနှောင့်အယှက်ကင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဧရာမသားရဲကြီးက အရှိန်လျော့သွားသောကြောင့်၊ စစ်သားများက ရှေ့သို့တက်လာကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ ထောင်ခြောက်များ ထောင်ထားမည်ကို မစိုးရိမ်ပါ၊ သူတို့၏ အစီအစဉ်အရဆိုလျှင် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များတွင် ထိုမျှ အချိန်မရှိပါ။</p> <p>သူတို့အဖွဲ့၏နောက်တွင် ရထားလုံးတစ်စီးပါလာပါသည်။</p> <p>မြေခွေးမျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲသည် ရထားလုံးထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူသည် အခြားသောမျိုးနွယ်စုဝင်များလို ဘုရင့်မြို့တော်မှ အကာအကွယ်ကို တောင်းဆိုထားသူဖြစ်သည်။ သူသည် ရထားလုံးထဲမှ ထွက်လာသည်။</p> <p>သူတို့သည် ဘုရင့်မြို့တော်မှလူများ၏ အကူအညီကို တောင်းထားသောကြောင့်၊ ၎င်းတို့သည် ရိုးသားမှုနှင့် လေးစားမှုကို ပြသရမည် ဖြစ်သည်။ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက်၊ မျိုးနွယ်စုများသည် လူသူအင်အားများစွာကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။ စစ်တပ်တွင်ပါလာသော လူ၅၀၀၀အနက်၊ ၂၀၀၀မှာ မျိုး</p> <p>နွယ်စုဝင်တိုင်းရင်းသားများဖြစ်ကြသည်။</p> <p>မြေခွေးမျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲက မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ လူတန်းရှည်ကြီးကို မုန်းတီးစိတ်ဖြင့် ကြီးလိုက်သည်။ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကြောင့်သာ ၎င်းတို့၏ ဆားများ၊ မီးလျှံသလင်းကျောက်များကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော်လည်း၊ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကြောင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များကို အောက်ကျို့နေရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>မြေခွေးမျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲသည် သူဆုံးရှုံးသွားသည့်အရာများကို မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များဆီမှ ပြန်ယူချင်နေပါသည်။ သူသည် ဆုံးရှုံးသွားသော ဆားများနှင့် မီးလျှံသလင်းကျောက်များကို ပြန်ယူမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ အမိန့်ပေးလိုက်သဖြင့်၊ အားလုံးက အရှိန်ကိုမြှင့်တင်လိုက်သည်။ မြေပြင်မှာ မြင်းခွာသံများကြောင့် တုန်လှုပ်နေပါသည်။</p> <p> </p> <p>မြေခွေးမျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲသည် စစ်သားများကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။ ယနေ့တွင်တော့ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ ပျောက်ကွယ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အခုအချိန်ထိတော့ ဘုရင့်မြို့တော်မှလူများ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ဖူးသောသူ မရှိသေးပါ။</p> <p>အဝေးတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကုန်သည်အဖွဲ့များသည် စစ်တပ်ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော တိုက်ခိုက်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များကို ခံစားမိနေပါသည်။</p> <p>မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ထိုကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးပင် တုန်လှုပ်နေသလို ခံစားနေရသည်။ သူတို့သည် အခုအချိန်တွင် ထွက်ပြေးလျှင်လည်း၊ အန္တရာယ်မှ ခဏသာရှောင်လွှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>            တစ်ခါထွက်ပြေးပြီးလျှင်၊ အခေါက်အခါခါ</p> <p>ထွက်ပြေးနေရဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယနေ့တော့ သေချင်သေပါစေ၊ ထွက်မပြေးတော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းချန်း၏ မျက်ဝန်းတစ်စုံမှာ ဓားသွားတစ်စင်းလို စူးရှတောက်ပြောင်နေပါသည်။ သူသည် အခုလို တာဝန်ကြီးမျိုးကို အခုမှ ပထမဆုံး ဆောင်ရွက်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းချန်းသည် ဓားကို ကိုင်ထားပြီး အေးစက်သော မျက်လုံးများနှင့် ရန်သူများကို ကြည့်နေပါသည်။</p> <p>လှုပ်ရှားနေသော စိတ်များ ငြိမ်သက်သွားအောင်၊ သူသည် အသက်ကို ဝအောင် ရှူလိုက်ပါသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှောက်ရွှမ်အား တစ်ခုခုပြောရန် ဟန်ပြင်နေစဉ်မှာပင်၊ ရှောက်ရွှမ်က  “အကိုနောက်ဆုတ်နေ…ကျွန်တော်အရင်တိုက်မယ်” ဟုပြောလိုက်ပါသည်။</p> <p>            ညာသံပေးရန် ပြင်ဆင်နေသော ကျန်းချန်းမှာ ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည်</p> <p>ရှောက်ရွှမ်ကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်ပါသည်။ သူသည် ရှောက်ရွှမ်အား ပြန်မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာ၊ သုန့်ကန်းက သူ့ကို နောက်ပြန် ဆွဲထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save