Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">တုန်လှုပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>“ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ”</p> <p>လူတန်းရှည်ကြီးမှာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပါသည်။ အဝေးမှရပ်ကြည့်နေသော ကုန်သည်များနှင့် ရထားလုံးထဲမှ လူများသည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။ ပုန်းအောင်းပြီးတိုက်ခိုက်မည့်သူများ ရှိနေတာလား။ သို့မဟုတ် ထိုလူများသည် စိတ်ပြောင်းသွားပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားခြင်းများလား။</p> <p>သို့သော် လူတစ်ယောက်တော့ ကျန်နေခဲ့ပါသေးသည်။</p> <p>ကုန်သည်များသာမဟုတ်၊ ရှေ့မှ သွားနေသော မြင်းစီးသူများနှင့် ရထားလုံးထဲမှ လူများပါ ကိုယ့်မျက်လုံးကို မယုံနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များက ဘာတွေများကြံစည်နေကြသလဲ။ သူတို့သည် ဘာကြောင့် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသနည်း၊ အားလုံးက နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသော်လည်း ဘာကြောင့် လူ၁ယောက်တည်းကျန်နေခဲ့သနည်း။</p> <p>“အဲဒါ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုက ရှောက်ရွှမ်ဟ” ရှောက်ရွှမ်ကို မှတ်မိသူတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်ပါသည်။</p> <p>“သူက ရှောက်ရွှမ်လား…လုကျုံးကို သိုင်းတကွက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူလိုက်တယ်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးလား” ကောင်မလေးက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီကောင်လေးက ကျိမိသားစုရဲ့ ရွှေကောက်ပဲသီးနှံစိုက်ခင်းပိုင်ရှင် ကျိကျွီနဲ့ ခင်တယ်ပြောတယ်…အဲဒီကောင်လေးကို သတ်လိုက်ရင် ကျိကျွီ စိတ်ဆိုးသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား” လူငယ်တစ်ယောက် ဓားကိုကိုင်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်မလေးက စိတ်မဆိုးဘဲ “ကျိမိသားစုဝင်တွေက နိုင်ငံရေးတွေဆို ဝင်ပါလေ့မရှိဘူး…အဖိုးကြီးက အပင်စိုက်တာလောက်ပဲ စိတ်ဝင်စားတာ…ဘုရင့်မြို့တော်က တပ်ဖွဲ့တွေ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာတောင် သူမသိဘူး… သူသိတယ်ဆိုရင်လည်း နောက်ကျနေလောက်ပြီ”</p> <p>“မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုက ရှောက်ရွှမ်က အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်လို့လား” တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဓားကိုကိုင်ထားသော လူငယ်လေးက ရှေ့တည့်တည့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။ သားရဲတစ်ကောင်ကြောင့် လေပေါ်တက်သွားသော၊ မြက်ပင်တစ်ပင်မှာ ထက်ပိုင်းပြတ်သွားပါသည်။ “အဲဒီကောင်လေး အစွမ်းဘယ်လောက်ရှိလဲ ကျွန်တော် သိချင်တယ်”</p> <p>မြို့တော်တံခါးဝတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို မြင်လိုက်ရသူများစွာရှိ</p> <p>ပါသည်။ သူတို့သည် ရှောက်ရွှမ်မှာ အစွမ်းထက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံကြပါသည်။ သို့သော် အခုအခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုချာတိတ်လေးတစ်ယောက်တည်းနှင့်၊ သူတို့အားလုံးကို တားဖို့ကြိုးစားလျှင်၊ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးသလို ဖြစ်သွားမည်သာ။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် ဓားကို သားရေအိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး၊ ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးကို ထုတ်လိုက်ပါသည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးများခင်ဗျာ… ဘိုးဘေးများ စီရင်ရမည့် အချိန်ရောက်ပါပြီ”</p> <p>မျိုးနွယ်စုဝင်များ ရွာမှ ထွက်ခွာလာသည့်နေ့တွင်၊ ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးမှ အသံများထွက်ပေါ်လာပါသည်။ အခြားလူများကတော့ ထိုအသံကို မကြားလိုက်ကြပါ။ ထိုအသံများမှာ မီးတောက်များ တဖျစ်ဖျစ် လောင်ကျွမ်းနေသော အသံနှင့် တူနေပါသည်။</p> <p>ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးမှ ဖြစ်ပေါ်နေသော ဒေါသများကို ရှောက်ရွှမ်ခံစားမိပါသည်။ ထိုအရိုးလေးများမှာ စိတ်ခံစားချက်များ ရှိနေမလား ရှောက်ရွှမ်မသိပါ။ ဟုတ်ချင်လည်း ဟုတ်မည်၊ ဟုတ်ချင်မှလည်း ဟုတ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအရိုးလေးသည် ဘိုးဘေးများချန်ထားခဲ့သော ပစ္စည်းလေးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအရိုးလေးသည် ဘိုးဘေးများ၏ ဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုသည့် ပစ္စည်း ဖြစ်ပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးမှ ဒေါသများကို ခံစားမိသောကြောင့်၊ အခုလို စွန့်စားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကြံ့ခိုင်သော စစ်မြင်းကြီးများသည် သူတို့နားသို ရောက်လာသည်။ မြင်းစီးသူများသည် လှံတံအရှည်ကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ နေရောင်အောက်တွင် ရပ်နေပါသည်။ ရှောက်ရွှမ်ကတော့ ထိုသူများ၏ အငွေ့အသက်ကို ကြိုတင်ရနေပြီးသားဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ရထားလုံးတစ်စီးကို တားတော့မည့် ဓားခုတ်ကောင်လေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပါသည်။ သူသည် ထိုစစ်တပ်ကြီးနှင့် ယှဉ်မည်ဆိုလျှင် ဘာမှ မဟုတ်ပါ။</p> <p>ထိုမျှကြီးမားသော တပ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ရှောက်ရွှမ်ကတော့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ပါသည်။</p> <p>ရန်သူများသည် တဖြည်းဖြည်း သူနှင့် နီးကပ်လာပါသည်။</p> <p>မြင်းစီးသူများက ရှောက်ရွှမ်ကို လှံတံများနှင့် ချိန်ထားလိုက်သည်။</p> <p>ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးများမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဝှစ်…ဝှစ်…ဝှစ်”</p> <p>            ရှောက်ရွှမ်တစ်ယောက်သာ ထိုအသံများကို</p> <p>ကြားရခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအသံများမှာ တောမီးလောင်ကျွမ်းနေသော အသံများနှင့် တူပါသည်။</p> <p>“အချိန်ကျပြီ”</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် သူ၏နတ်စွမ်းအင်များနှင့် ပညာဆက်ခံနိုင်မှုစွမ်းရည်များကို အစွမ်းကုန် ထုတ်လိုက်ပါသည်။ သူ၏ ကြွက်သားများအားလုံး တုန်ခါလာသည်။ ရှောက်ရွှမ်နားသို့ ကပ်ပြီးနားထောင်ကြည့်မည်ဆိုပါက၊ နှလုံးခုန်သံမှာ ဗုံတစ်လုံးကို တီးခတ်နေသံနှင့် တူနေပါသည်။</p> <p>ရထားလုံးထဲတွင်လိုက်ပါလာသော ယိကျုံးသည် စိတ်ထဲတွင် မသိုးမသန့်ဖြစ်လာသဖြင့်၊ ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်မိသည်။ သူရှေ့မှ ဘုတ်ပြားလေးသည် မှောက်သွားသော်လည်း၊ သူကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။</p> <p>မြင်းစီးသူများသည် ခဏနေလျှင် လှံနှင့် လှမ်းပစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူ</p> <p>တို့၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများသည် မီးရောင်တစ်ရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ကခုန်နေသော နဂါးများနှင့်တူသော မီးတောက်များက လေထဲတွင် ယိမ်းထိုးနေပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်၏ ကိုယ်ထဲမှ မှန်းဆမရနိုင်သော စွမ်းအားများထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>မြင်းစီးသူများသည် သူတို့နားမှ လေပူတချက်တိုးဝှေ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပါသည်။</p> <p>မြင်းစီးသူများသည် သူတို့ကို မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က တားထားလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တချို့လူများဆိုလျှင် မြင်းပေါ်မှပင် ပြုတ်ကျလာသည်။</p> <p>သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့ စွမ်းအင်မျိုးကို တခါမှ မမြင်ဖူးပါ။ ထိုစွမ်းအင်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် တကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညှင်းများပင် ထသွားပါသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ထွက်ပေါ်လာသောမီးတောက်များကြားမှ၊ မီးတောက်ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်နေပါသည်။</p> <p>ထိုမီးတောက်ဘီလူးကြီးထွက်ပေါ်လာသောအခါ၊ လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ နီရဲသွားသလို ဖြစ်သွားပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပါသည်။</p> <p>မီးတောက်ဘီလူးကြီးကလည်း ရှောက်ရွှမ်လှုပ်ရှားသည့်အတိုင်း၊ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပါသည်။</p> <p>“ဝုန်း…”</p> <p>ထိုအခါ အလွန်ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီး</p> <p>တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။</p> <p>ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖိအားကြောင့် မြေကြီးအောက်မှ ကျောက်သားများပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာဖြစ်သွားပါသည်။</p> <p>ထို့နောက် မြင်းစီးသူများသည်လည်း လေထဲသို့ လွင့်စင်ထွက်သွားပါသည်။ ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်ပါ၊ လူများလွင့်စင်ထွက်သွားသလို၊ မြင်းများကလည်း လဲကျသွားပါသည်။ ထို့နောက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သံများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လန်သွားသလို ဖြစ်သွားပါသည်။</p> <p>မြေပြင်တစ်ခုလုံးတုန်ခါသွားသလို၊ မြက်ပင်များမှာ အမှုန့်များဖြစ်သွားပါသည်။</p> <p>ကျောက်တုံးကျောက်ခဲများက ဘုရင့်မြို့တော်မှ လူများဆီသို့ လွင့်စင်ထွက်သွားပါသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်တပ်ကြီးသည် သူတို့ဆီဝင်လာသော ကျောက်တုံးကျောက်ခဲများကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ရထားလုံးကို ဆွဲလာသော ဧရာမသားရဲကြီးမှာ ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်ကြွေးလိုက်ပါသည်။ ထို့နောက် ရှေ့ခြေ၂ချောင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ကျသွားသည်။</p> <p>“ဖောက်…”</p> <p>ထို့နောက် လူဦးခေါင်းပမာဏလောက်ရှိသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးသည် ရထားကို သွားထိမှန်သဖြင့်၊ ရထားလုံးမှာ ပျက်စီးတော့မတတ်ဖြစ်သွားသည်။ ရထားလုံးကို သံဖြင့်သာ ပြုလုပ်မထားပါက၊ တစစီ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။</p> <p>ဓားကို ကိုင်ထားသော လူမှာ မီးတောက်ဘီလူးကြီးကို မြင်သောအခါ၊ လက်ထဲမှ ဓားပင်လွတ်ကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုလူသည် ရန်သူချာတိတ်လေးကို တစ်ယောက်ချင်းတိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရထားလုံးတွင် တပ်ဆင်ထားသော လိုက်ကာစများမှာ တစစီစုတ်ပြဲသွားပါသည်။</p> <p>“တော်တော်အင်အားကြီးတာပဲ”</p> <p>ရထားလုံးထဲမှ လူများသည် အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လာသည်။ အစောင့်များ၏ ကာကွယ်မှုနှင့် ထိုသူများသည် သူတို့ဆီလွင့်စင်ထွက်လာသော ကျောက်တုံးများကို ကာထားလိုက်ပါသည်။ သူတို့သည် သူတို့နားမှ ကျောက်တုံးများ လွင့်ပျံထွက်လာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>အနောက်တွင်တော့ မြေခွေးမျိုးနွဘ်စုအကြီးအကဲသည် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေပါသည်။ သူသည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများသည် ကျွတ်ကျမတတ် ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p>မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သားရဲဘုရင်ကြီးလက်မှ ထိုနည်းလမ်းနှင့် လွတ်လာခြင်း</p> <p>များလား။ ထိုစွမ်းအင်ကို အသုံးချခဲ့ခြင်းများလား။</p> <p>ထို့စွမ်းအင်မျိုးရှိ၍သာ သူတို့သည် ဆားကွင်းများကို ဖြတ်ကျော်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်သာ  ၎င်းတို့သည် သားရဲဘုရင်ကြီး၏ လက်အောက်မှ အသေအပျောက်မရှိဘဲ လွတ်လာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဆုတ်ကြဟေ့…” အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အော်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့သည် ထိုစွမ်းအင်မျိုးကို မယှဉ်ပြိုင်နိုင်သောကြောင့် နောက်ဆုတ်ရန်သာ ရှိတော့သည်။ ရှေ့ဆက်တိုးမည်ဆိုလျှင်လည်း၊ သူတို့အားလုံး သေရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>ကံကောင်းသော မြင်းများကတော့ ဘာမှမဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။ သူတို့ကို စီးနင်းလိုက်ပါလာသူများမှာ မြင်းများကို ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းမထားနိုင်ပါ။ ထိုသို့ဖြင့်၊ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဝရုန်းသုန်းကားနင့် ဆုတ်ခွာလာခဲ့ရသည်။ မြင်းများအားလုံးသည် သူ</p> <p>တို့ကြုံတွေ့ရသော အန္တရာယ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်အောင် ထွက်ပြေးလာကြသည်။ မြင်းများမှာလည်း အလုအယက်ထွက်ပြေးကြသဖြင့်၊ လဲသူလဲ၊ ကွဲသူကွဲ၊ ပြိုသူပြိုဖြစ်ကုန်ကြသည်။</p> <p>အဝေးမှာ စောင့်ကြည့်နေ‌သော ကုန်သည်များသည် သူတို့၏ လှည်းများ ရထားလုံးများပေါ်သို့ တက်ပုန်းနေကြပါသည်။ သူတို့နားအထိတော့ ကျောက်တုံးများက လွင့်စင်ထွက်မလာပါ။ သို့သော် ဖုန်များ၊ သဲများကြောင့် သူတို့သည် မျက်လုံးများကိုပင် ကောင်းစွာမဖွင့်နိုင်ကြတော့ပါ။ ထိုနားမှလူများဆိုလျှင် မည်မျှခံစားရမလဲဆိုတာကို သူတို့ စိတ်ပင်မကူးရဲပါ။</p> <p>အားလုံးက ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မယုံနိုင်စွာ ဖြင့် ကြည့်နေပါသည်။ နှလုံးခုန်နှုန်းများလည်း မြန်ဆန်လာသလို၊ ခြေထောက်များကလည်း တုန်ယင်လာသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် သူ့ကိုယ်ထဲတွင် စီးဆင်းနေသော နတ်စွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ</p> <p>သည် စွမ်းအင်များကို နောက်တခေါက်ထုတ်ကြည့်ရန် စဉ်းစားနေသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် နောက်ထပ်ခြေတစ်လှမ်းလောက်တော့ တိုး၍ ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရန်သူတပ်များက ဆုတ်ခွာသွားပြီဖြစ်သောကြောင့်၊ ဒုတိယခြေလှမ်းကို လှမ်းစရာမလိုတော့ပါ။ ဒုတိယခြေလှမ်းကို လှမ်းလျှင်လည်း၊ အလကားသက်သက် အင်အားဖြုန်းတီးသလိုသာ ဖြစ်တော့မည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး၊ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေပါသည်။ ရန်သူများက ထိုးစစ်ပြန်ဆင်လာပါက၊ သူသည် နောက်ခြေတစ်လှမ်းကို လှမ်းလိုက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်၏နောက်တွင်၊ ဆားတွင်းများသို့ ရောက်ဖူးသော စစ်သည်တော်များက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများကို ပြုလုပ်ထားသည်။ ကျန်သူများကတော့ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် အသေခံပြီး တိုက်ခိုက်ရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ ဝါစဉ်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်တည်းနှင့် သူတို့အားလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက…ဒါ…ဒါ”</p> <p>            ကျန်းချန်းသည် ခဏလောက် ကြောင်နေပြီး၊ ဘာမှ မပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သုန့်ကန်းတို့မှာလည်း ကျန်းချန်းအတိုင်းပင် ဆွံ့အသွားကြသည်။ သူတို့သည် သားရဲဘုရင်ကြီးနှင့်တွေ့ခဲ့တုန်းက ရှောက်ရွှမ်သုံးခဲ့သော စွမ်းအင်များကို ကြုံဖူးသော်လည်း၊ ထိုစဉ်တုန်းက အခုလို အနီးကပ် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ဖူးခြင်း မဟုတ်ပါ။</p> <p>အရင်တုန်းကတော့ သူတို့သည် ရှောက်ရွှမ်ကို သံသယဖြစ်နေကြသော်လည်း၊ အခုတော့ ရှောက်ရွှမ်သာလျှင် သူတို့ကို အမိမြေသို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည့်သူဖြစ်ကြောင်းကို ယုံကြည်သွားကြပါသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသော ဘုရင့်မြို့တော်မှ တပ်သားများသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသော သူတို့တပ်ကို ပြန်လည်စုစည်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခုနက ရထားလုံးထဲတွင် ထိုင်နေသူများမှာ အခုတော့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အဖိုးတန်အဝတ်အစားများမှာ အခုတော့ ဖုန်များ၊သဲများ ပေကျံကုန်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့၏ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုကို စောင့်ကြည့်ခဲ့မှုများမှာ အခုအချိန်တွင်တော့ အသုံးမဝင်တော့ပါ။အားလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြစ်ပေါ်နေပါသည်။ အရင်တုန်းကတော့ သူတို့ ကြားခဲ့ရသော သတင်းများမှာ ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းများဟု ထင်ထားခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူတို့သာ မြင်းစီးသူများ၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေမည်ဆိုပါက၊ သူတို့သည် ရှောက်ရွှမ်၏ လက်မှ လွတ်မြောက်လာမည် မဟုတ်ပါ။</p> <p>လေပြည်ညှင်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်သွားသဖြင့်၊ မြေပြင်ပေါ်မှ ဖုန်များကင်းစင်သွားပါသည်။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင်တော့ အက်ကွဲကြောင်းများက နေရာအနှံ့ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ကျောက်တုံးကြီးများ၊ ကျောက်စရစ်ခဲများ ပြန့်ကျဲနေလေသည်။  ဒဏ်ရာရသောလူများ၊ မြင်းများကလည်း သတိလစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပါသည်။</p> <p>သူတို့၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ လူတစ်ယောက် ရပ်နေပါသည်။ ထိုလူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် စစ်တပ်ကြီးတစ်တပ်က စောင့်ကြိုနေပါသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save