Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၉၁)</h2> <h2 style="text-align:center">ညီနောင်များ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် သွားနေရင်းနှင့် အရိုးလေးများဆီမှ စွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း နည်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင်တော့ ပင်လယ်ရေသည် သူတို့နှင့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် စီးဆင်းနေပါသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့၊ ဖြစ်ပေါ်နေသော လမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းလာသဖြင့်၊ သူတို့အဖွဲ့သည် စီတန်းပြီးသွားလာရသည်။</p> <p>သူတို့သည် အခုမှသာ မွေးရပ်မြေမှ စွန့်ခွာဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အခုလို ဆန်းပြားသော လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင်တော့ အံ့ဩနေကြသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင်တော့ ၎င်းတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဖြစ်</p> <p>ပေါ်နေသော ရေတံတိုင်းကြီးများကို ကြည့်ပြီး၊ ဘိုးဘေးများ၏အရိုးလေးများမှ စွမ်းအင်များကုန်ဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေပါသည်။ ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးများမှ စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားပါက၊ ရေတံတိုင်းကြီးများပြိုကျလာမည် ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့အားလုံးသည် ပင်လယ်ရေအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အပြောကျယ်လှသော ပင်လယ်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှ မဟုတ်ပါ။ သူတို့၏ အနာဂတ်မှာ ရေရာသေချာမှု မရှိသေးပါ။</p> <p>မျိုးနွယ်စုထဲတွင် အလုပ်တစ်ခုကို နေ့စဉ်လုပ်လာသူများ ရှိပါသည်။ သူတို့တွင် ခါတိုင်းဆိုလျှင် လုပ်စရာများ ပုံမှန်ရှိနေကြသော်လည်း၊ အခုတော့ သူတို့သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ပါ။ သို့သော် သူတို့သည် တစ်ခုခုဖြစ်လာလျှင်လည်း မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးနှင့် အသေခံသွားရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>            ရှောက်ရွှမ်က ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ရှေ့တွင် ပင်လယ်ရေများသာ ရှိသော်လည်း၊ သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုနေရာနှင့် ရင်းနှီးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ် ပထမဆုံးကျွန်ပြုခဲ့သော အပြာရောင်ချေးပိုးထိုးကောင်လေးမှာ ထိုနားသို့ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုချေးပိုးထိုးလေးသာမက၊ သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ…</p> <p>ရှောက်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပျော်ရွှင်သည့်အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p>“မကြာခင် ကျွန်တော်တို့ ရောက်တော့မယ်… ကျွန်တော်တို့ကို လာကြိုတဲ့လူတွေ စောင့်နေလိမ့်မယ်” ရှောက်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>            ရှောက်ရွှမ်သည် ဆီဆာရောက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်မိသည်။ ရှောက်ရွှမ်နှင့် ဆီဆာကြားရင်းနှီးမှုမှာ နီလာလေးနှင့် ရင်းနှီးသလောက် ရင်းနှီးမည် မဟုတ်။ သူသည် ဆီဆာ၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ဆီဆာသည် အနားတွင်</p> <p>ရောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆီဆာသည် လမ်းအဆုံးတွင် သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဆီဆာသာ ရောက်နေသည်ဆိုပါက၊ အခြားသော မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များလည်း ရောက်နေမည် ဖြစ်သည်။ နတ်ဆေးဆရာနှင့် အော့တို့က ဆီဆာကို တစ်ကောင်တည်းတော့ လွှတ်လိုက်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်က နတ်ဆေးဆရာမနှင့် ကျန်းလော်တို့အား ထိုအကြောင်းများကို ပြောပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ အားလုံးမှာ စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်တက်ကြွလာသည်။</p> <p>သူတို့သည် ဘာကြောင့် ထိုမျှ စိုးရိမ်နေရသနည်း။ သူတို့သည် ငြင်းပယ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလုံးက လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိထားပြီး ဖြစ်သလို၊ အခုတော့ ကွဲကွာနေသော မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စု၂ခု ပြန်ပေါင်းဆုံရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ခါနီးလာသောအခါ၊ ရေတံတိုင်းကြီးများမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားပါသည်။ ရေတံတိုင်းကြီးများသည် တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းလာကြသည်။</p> <p>သူတို့လျှောက်နေသော လမ်းကြောင်းကတော့ ပိုမိုတောက်ပလာလေသည်။</p> <p>ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးများမှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအင်များကတော့ တဖြည်းဖြည်းလျှော့နည်းလာနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ခရီးစဉ်သည် ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးမှ စွမ်းအင်များကို အားကိုးပြီး လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘေးများ၏အရိုးမှ စွမ်းအင်များသာ ကုန်ဆုံးသွားပါက၊ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ သူတို့အားလုံးနစ်မြုပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်ကတော့ ဘိုးဘေးများသည် ထိုမျှသာ ကူညီနိုင်မည်ဆိုတာကို သိထားသည်။ ကျန်တာကတော့ သူတို့အနေနှင့် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ဦးဆောင်လာသူဖြစ်သောကြောင့်၊ အားလုံးကို ခရီးဆုံးရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် မီးလျှံသလင်းကျောက်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ ရေများကို အားနှင့် ထိုးခွဲလိုက်သည်။ မီးလျှံသလင်းကျောက်များ၏ အစွမ်းမပါပါက၊ သူသည် ထိုအလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။</p> <p>ထိုအခါ လူများ၏ ခြေထောက်နှင့် ထိနေပြီ ဖြစ်သော ရေများသည် ပြန်လည်လျှော့ကျသွားသည်။ အခုဆိုလျှင် ရေတံတိုင်းကြီးမှာ သူနှင့် ခြေတစ်လှမ်းအကွာလောက်တွင်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p>            ထိုသို့ဖြစ်ပေါ်လာအောင် ရှောက်ရွှမ်က လုပ်ဆောင်နေသည်ကို သိသောကြောင့်၊ နတ်ဆေးဆရာမသည် ကျန်းလော်အား မီးလျှံသလင်းကျောက်များထည့်ထားသော အိတ်တစ်လုံးကို ပေးလိုက်သည်။ နတ်ဆေးဆရာမသည်</p> <p>အသက်အရွယ်အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လူတစ်ယောက်၏ ကျောပေါ်မှ လိုက်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက လမ်းမလျှောက်နိုင်သောကြောင့်၊ ကျန်းလော်က မီးလျှံသလင်းကျောက်များထည့်ထားသော အိတ်ကို ရှောက်ရွှမ်အားသွားပေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် မီးလျှံသလင်းကျောက်တစ်လုံးမှ စွမ်းအင်များကို ထုတ်သုံးပြီးသွားသောအခါ၊ ကျန်းလော်က သူ့ကို နောက်တစ်လုံး ထုတ်ပေးပါသည်။</p> <p>လှိုဏ်ခေါင်း အဆုံးတွင်တော့၊ တောင်ကမ်းပါးစွန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>            လာကြိုသော မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပိုးမွှားအုပ်ကြီးကို ကြောက်နေကြသော်လည်း၊ သို့သော် ထိုပိုးမွှားအုပ်ကြီးကို ချေးပိုးထိုးကြီးတစ်ကောင်က ဦးဆောင်လာမည်ဟု ထင်မထားပါ။ ထိုပိုးမွှားအုပ်ကြီးနှင့် ဆီဆာတို့နောက်မှ လူများက</p> <p>လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p>“အဲဒါအားရွှမ် ပင်လယ်ထဲကို ပြုတ်ကျသွားတဲ့နေရာလား” ကွေ့ဟယ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>မျိုးနွယ်စုထဲမှ အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင်များဖြစ်ကြသော ကွေ့ဟယ်နှင့် ထာ့တို့က လာကြိုသောအဖွဲ့တွင် လိုက်ပါရန် ငြင်းခုန်ခဲ့ကြသေးသည်။ သူတို့မှာ မျိုးနွယ်စုထဲတွင် အရေးပါသောသူများဖြစ်သောကြောင့်၊ ဤခရီးစဉ်တွင် ၂ယောက်လုံး လိုက်ပါ၍ မရပါ။ တစ်ယောက်က ရွာတွင် နေခဲ့ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်တွင်တော့ ကွေ့ဟယ်သည် ငှက်တစ်ကောင်အား ပတ်ဝန်းကျင်အား ကွင်းဆင်းလေ့လာခိုင်းလိုက်ပြီး၊ သူက ရှောက်ရွှမ်တို့အား ကြိုမည့် အဖွဲ့တွင် လိုက်ပါလာသည်။ ထာ့ကတော့ ရွာတွင်သာ နေခဲ့ပါသည်။</p> <p>            ချာချာကတော့ ပျောက်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်သူကမှ သူ့အား ရှာမတွေ့နိုင်ပါ။ အခုတော့ ကွေ့ဟယ်၏ နှင်းဖြူစွန်ကြီးကို</p> <p>အသုံးပြုပြီး ပတ်ဝန်းကျင်အား ထောက်လှမ်းနေရပေသည်။</p> <p>“ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်” အော့က ရှောက်ရွှမ် ပင်လယ်ထဲ ခုန်ချသွားသည် အဖြစ်ကို တွေးမိပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် နှင်းမြို့တော်နှင့် မီးမြို့တော်ကတော့ အခုအချိန်တွင် မရှိတော့ပါ။ ကန္တာရအရှင်သခင် ယန်လင်းသာရှိပါတော့သည်။</p> <p>နှင်းမြို့တော် ရွှေချပ်ဝတ်တပ်မတော်မှ လူများအားလုံး သေဆုံးသွားကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“အဲဒါဆို ကျွန်တော်တို့က ဒီနေရာက ပဲစောင့်ရမှာလား” ကွေ့ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အော့သည် တောင်စွန်းတွင် ထိုင်နေသော ဆီဇာကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ ငါတို့ ဒီနေရာကပဲ စောင့်ကြမယ်”ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဆီဆာကတော့ ပင်လယ်ထဲကို ကြည့်နေ</p> <p>ပါသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ရေပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာမလား စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။</p> <p>အော့တို့ကတော့ ဆီဆာ၏ အပြုအမူကို နားမလည်သော်လည်း၊ သူတို့ တတ်နိုင်သည်မှာ စောင့်နေရုံသာဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တောင်အောက်သို့ဆင်းသွားပြီး၊ ငါးတချို့ကို မှိန်းနှင့် ထိုးပြီး ဖမ်းယူကြသည်။ သူတို့သည် ငါးကြီးများကိုတော့ လက်ရှောင်ပါသည်။ သူတို့သည်တောအုပ်ထဲမှ သားရဲများကို မကြောက်ကြသော်လည်း၊ ရေအောက်မှ သားရဲများကိုတော့ ရန်မစရဲကြပါ။</p> <p>နေ့များကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်၊ရေပြင်ပေါ်သို့ ထွက်ပေါ်လာသော လူများကို မတွေ့ရပါ။ တစ်နေ့တွင်တော့ ဆီဆာသည် သမုဒ္ဒရာရေပြင်ကို ကြည့်ပြီး၊ အူလိုက်လေသည်။</p> <p>မျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံးသည် လုပ်လက်စအလုပ်များကို ရပ်ထားပြီး၊ တောင်စွန်းနားသို့ ပြေးလာကြသည်။</p> <p>“လာကြည့်ကြဟေ့… အဲဒါဘာတွေလဲ”</p> <p>“မီးတွေလား…”</p> <p>“အဓိပ္ပါယ်မရှိတာကွာ… ရေထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မီးရှိမှာလဲ… နေဦးကွ… မင်းပြောတာ ဟုတ်တယ်ထင်တယ် မီးတွေလား မသိဘူး”</p> <p>အားလုံးသည် တောင်စွန်းပေါ်မှ ရပ်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>“ပင်လယ်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မီးတွေတောက်နေတာလဲ… ရှောက်ရွှမ် လုပ်ထားတာလား” ကွေ့ဟယ်က နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ပြာလဲ့သော ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မီးတောက်များက ထွက်ပေါ်နေပါသည်။ သူတို့မှာ နေရောင်ခြည်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်သည့် အလင်းတန်းများ မဟုတ်ပါ။ </p> <p>ဆီဆာက နောက်တခါ အူလိုက်ပြီး၊ ရှေ့သို့ ပြေးသွားချင်သော်လည်း၊ သူရပ်နေသည်မှာ တောင်</p> <p>စွန်းတွင် ဖြစ်သောကြောင့် ရှေ့ဆက်တိုး၍ မရတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းမှာ ဆက်လက်ပြီးသာ စောင့်နေရပါတော့သည်။</p> <p>“အဲဒါ လူတွေလား”</p> <p>ပင်လယ်ထဲမှ မီးတောက်များသည် ကုန်းမြေနှင့် နီးလာသည်နှင့်အမျှ၊ မီးတောက်များကြားမှ လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ သူတို့ စိတ်ထဲမှ နတ်မီးတောက်များကလည်း ကခုန်နေပါသည်။ သို့သော် နတ်မီးတောက်မှာ စစ်သွေးစစ်မာန်များ ကြွပြီး ကခုန်နေခြင်းမဟုတ်၊ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကခုန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလုံးမှာ သူတို့ဆီမှ ပျောက်ကွယ်နေသော အရာတစ်ခုကို ပြန်တွေ့ရတော့မလို ခံစားနေရပါသည်။</p> <p>            အော့သည် နတ်ဆေးဆရာမှာလိုက်သည်များကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်နေသည်။ သူ့ရင်သည်</p> <p>တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေပြီး၊ လက်ဝါးများကလည်းချွေးများ ပြန်နေပါသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ဘယ်ညာလှည့်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့တည့်တည့်သို့ စိုက်ကြည့်နေပါသည်။</p> <p>အော့၊ ကွေ့ဟယ်နှင့် ကျန်သူများအားလုံးသည် ပင်လယ်ရေပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာနေသော မီးတောက်များကို ကြည့်နေကြသဖြင့် ၊ သူတို့နောက်မှ လူများကို သတိမထားမိကြတော့ပါ။</p> <p>နောက်မှလူများက သူတို့ကို ဝင်တိုးမိသောအခါ၊ သူတို့သည် တံတောင်နှင့် ပြန်တွတ်လိုက်ပါသည်။</p> <p>“ နေပါဦးဟ… ငါတို့ကို တွန်းချမလို့လား” ထိုစစ်သည်တော်သည် ပြောရင်းနှင့် စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတရာက သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အလင်းရောင်များကို ပိတ်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတားအဆီးတစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစစ်သည်တော်သည် မျက်နှာကြီးရှုံ့မဲ့ပြီး၊ ထွက်ပေါ်လာသော ဧရာမ ချေးပိုးထိုးကြီးကို လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ရသည်။</p> <p>ရှေ့မှလူများက လျင်မြန်စွာလမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ သာမန်အချိန်များဆိုလျှင်တော့ ၎င်းတို့သည် ဧရာမသားရဲကြီးများကို ကြောက်ရွံ့လေ့မရှိပါ။ သို့သော် အခုတော့ အခြေအနေက ထူးခြားသော အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။ ထိုချေးပိုးထိုးကြီးမှာ ပိုးမွှားအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်လာသော ခေါင်းဆောင်ချေးပိုးထိုးကြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ထိုချေးပိုးထိုးကြီးအား ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်ရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချေးပိုးထိုးကြီးကတော့ ရှေ့တည့်တည့်သို့သာ ဆက်ပြီးကြည့်နေပါသည်။ ထို့နောက် အတောင်ပံများကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ပြီး၊ ပင်လယ်ထဲမှ မီးတောက်များဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p>အားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟာ.. ချေးပိုးထိုးကြီးက ပျံနိုင်တယ်ဟ”</p> <p>ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး၊ ကွေ့ဟယ်သည် သူ့ စွန်ငှက်ကြီးကို ချေးပိုးထိုးကြီးနောက်သို့ လိုက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ် ရှိသမျှစွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန်ထုတ်ပြီး၊ ဖြစ်ပေါ်နေသော စင်္ကြံလမ်းကလေး ပျောက်ကွယ်မသွားအောင် ကြိုးစားနေရသည်။ ထိုသို့ ကြိုးစားရခြင်းမှာ ပင်ပန်းအားကုန်လှပါသည်။ရှောက်ရွှမ်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အားကုန်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတိ့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကုန်းမြေနားနီးလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော ဖုန်များနှင့် သဲများ အနံ့ကို ရနေပါသည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်သည် တစ်စုံတရာကို အာရုံရလိုက်သဖြင့်၊ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အားလုံးမှာလည်း တဝီဝီမြည်နေသော အသံ</p> <p>ကြီးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသော အပြာရောင်ပိုးကောင်အုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ရှောက်ရွှမ်သည် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“နီလာကြီး … မတွေ့တာ ကြာပြီနော်”</p> <p>ကျန်းလော်သည် ရှောက်ရွှမ်၏ အော်သံကို ကြားသောအခါ၊ သူ့လူများအား လက်နက်များကို ချထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>အားလုံးက ကြီးမားသော ချေးပိုးထိုးကောင်ကြီး ရှောက်ရွှမ်ကို ပေါ်သို့ လာနားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသော ငှက်တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုငှက်မှာ ချာချာမဟုတ်ဘဲ၊ ကွေ့ဟယ်မွေးထားသော သိမ်းစွန်ကြီးဖြစ်သည်။  ထိုငှက်ကြီးရောက်နေပြီဆို</p> <p>လျှင်၊ ကွေ့ဟယ်တို့လည်း ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုအခါ ရှောက်ရွှမ်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူ့လက်ထဲမှ မီးလျှံသလင်းကျောက်ကတော့ ပြာများသာ ကျန်ပါတော့သည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ကျန်းလော်ဆီမှ နောက်မီးလျှံသလင်းကျောက်တစ်လုံးကို တောင်းယူလိုက်သည်။</p> <p>“ရောက်ခါနီးပြီ… မကြာခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို တွေနဲ့တွေ့ရတော့မယ်…” ရှောက်ရွှမ်ကပြောရင်းနှင့် နီလာကြီးအား သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးများအား ခေါ်ဆောင်သွားစေသည်။</p> <p>ကျန်းလော်က အဖိုးအိုတစ်ယောက်နှင့် ကလေး၂ယောက်ကို နီလာကြီးနှင့်ထည့်လိုက်ပါသည်။ ထို၃ယောက်မှာ ပြင်းထန်စွာ ဖျားနေကြသူများဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၃ယောက်ကို ချေးပိုးထိုးကြီးနှင့် ထည့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောက်ရွှမ်၏ အမိန့်ကိုရသောအခါ၊ နီလာကြီးသည် ထိုလူ၃ယောက်ကို သယ်ဆောင်သွားပါသည်။ အစကတော့ ၎င်းသည် ထိုလူသုံးယောက်ကို ဘောလုံးများလို လှိမ့်ပြီး သယ်ဆောင်သွားမလို့ လုပ်နေခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သို့သော်နောက်မှ နီလာကြီးသည် ထိုသူများမှာ သက်ရှိလူသားများ ဖြစ်နေကြောင်း သိသွားသည်။ သူသည် သက်ရှိလူသားများအား တစ်ခါမှ မသယ်ဆောင်ဖူးပေ။</p> <p>နီလာကြီးက ထိုလူ၃ယောက်ကို သယ်ဆောင်သွားသောအခါမှ၊ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သက်သာရာရသွားပါသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးမှုတစ်ခုက ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ စိတ်ထဲတွင် သူတို့၏ သွေးသားအရင်းအချာများနှင့် ပြန်တွေ့ရတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>တောင်စွန်းပေါ်မှ အော့သည် ရောက်လာသော လူ၃ယောက်ကို ဆီးကြိုလိုက်သည်။</p> <p>“ကြိုးဘယ်ရောက်သွားလဲ… ကြိုးတွေ အသင့်ပြင်ထားကြ” အော့ကအော်လိုက်သည်။</p> <p>“အကြီးအကဲရေ… ကြိုးတွေက မလောက်တော့ဘူး… ကျွန်တော်တို့ ငါးဖမ်းတုန်းက သုံးလိုက်ပြီ”</p> <p>ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးသွားသောအခါ၊ အော့သည် သူ့ခါးတွင် ပတ်ထားသော  သားရေအဝတ်များကို ကြည့်လိုက်ပါသည်။  ရာသီဥတုက ပူပြင်းနေသောကြောင့်၊ အားလုံးမှာ အင်္ကျီများကို ချွတ်ထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် အော့သည် ခါးမှ အဝတ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး “ ကြိုးမရှိရင် ဒါကို သုံးကွာ” ဟုပြောလိုက်သည်။</p> <p>အင်္ကျီတစ်ထည်တည်းနှင့် မလုံလောက်လျှင်၊ အင်္ကျီ၁၀၀၀လောက်ကို သုံးရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့အားလုံး၏ အင်္ကျီများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်သားရဲကြီးများ၏ သားရေများနှင့် ချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်၊ ခိုင်ခံ့မှု ရှိပေသည်။</p> <p>ထိုအင်္ကျီများအားလုံးကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက်၊ အော့က သူ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို လက်နှင့် ပွတ်လိုက်ပါသည်။ သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ ငိုနေသောသူ တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။</p> <p>ပင်လယ်ထဲမှ မီးတောက်များက ကုန်းမြေနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ လူများသည် တောင်စွန်းပေါ်မှ လူများကို လှမ်းမြင်နေရသည်။</p> <p>“ ငါတို့တွေ နှစ်တွေအကြာကြီး ခွဲခွာခဲ့ကြရတယ်… မင်္ဂလာပါ ညီအကိုတို့”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save