BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

ဤခရီးတစ်လျှောက်တွင် ရှောက်ရွှမ်သည် မျှော်မှန်းထားသည်ထက် ပို၍ ပြောင်မြောင်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ကြောင်းကို အော့တို့ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခုအချိန်တွင်တော့ ၎င်းတို့သည် ထိုကိစ္စများကို အရေးမလုပ်အားပါ။ သူတို့သိသည်မှာ ရှောက်ရွှမ်နှင့်ပါလာသူများသည် သူတို့မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ တစိတ်တပိုင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သိနေကြသည်။ သူတို့စိတ်ထဲမှ နတ်မီးတောက်များကလည်း သူတို့ထင်သည်မှာ အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးနေသည်။

ရှောက်ရွှမ်သည် တောင်စွန်းနားသို့ရောက်လာသောအခါ၊ အော့တို့သည် ရေအောက်တွင် သားရဲကြီးများမရှိဟု ယူဆပြီး ခုန်ချလိုက်သည်။

ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော မီးတောက်များက မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်

များအား မလောင်ကျွမ်းစေပေ။ ၎င်းတို့သည် မီးတောက်များကြားတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော လမ်းအတိုင်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အခုအချိန်တွင်တော့ ရှောက်ရွှမ်သည်လည်း ရှိသမျှအားများ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ကျွှန်တော် ဆက်ပြီးတောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး… လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့တဲ့ လူတွေကို အရင်ခေါ်သွားလိုက်ပါ” ရှောက်ရွှမ်က ကျန်းလော်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ “အားလုံးအသင့်ပြင်ကြဟေ့… ဒီလူတွေက ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမျိုးတွေပဲ”

ကျန်းလော်က ပြုံးပြပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် “ ဒီလူတွေအကုန်လုံးက မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်တွေဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်” ထို့နောက် ကျန်းလော်က အော့ဘက်သို့ လှည့်ပြီး “ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုက ကျန်းလော်ပါ” ဟုလှမ်းပြောလိုက်သည်။

“မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုက အော့ပါ”

အဖွဲ့၂ဖွဲ့မှ အကြီးအကဲ၂ယောက်တို့သည် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးစွာ ပွေ့ဖက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

အော့သည် သူ့စိတ်ကို ထိန်းရင်း ရှောက်ရွှမ်နောက်မှ လူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ဒဏ်ရာရထားတဲ့လူတွေ၊ နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့လူတွေကို ကို အရင်ခေါ်မယ်… ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ငါတို့ပစ်ချပေးလိုက်တဲ့ ကြိုးတွေကနေတွယ်တက်လာခဲ့ကြ… အပေါ်မှာ လူတွေရှိတယ်”

ထိုလူများသည် သူတို့၏မျိုးနွယ်စုဝင်များသာ ဖြစ်ကြောင်း သိကြသဖြင့်၊ သူတို့သည် အစောင့်အကြပ်များ မထားကြတော့ဘဲ၊ လူနာများကို အရင်ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်လူများက သားရေအင်္ကျီများဖြင့် ကျစ်ထားသော ကြိုးအတိုင်း၊ အပေါ်ကို တွယ်တက်သွားကြသည်။

မောပန်းဆာလောင်နေသောလူများသည်၊ အခု

အချိန်တွင် သတိလစ်မသွားအောင် ကြိုးစားနေရသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ပြီဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ပူနေရန် မလိုတော့ပါ။ သူတို့အနေနှင့် အပေါ်ကို ရောက်အောင်တက်ရန်သာ လိုတော့သည်။

ရှောက်ရွှမ်ကတော့ နောက်ဆုံးမှ အပေါ်ကို တက်လာသည်။ အားလုံးက ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ သူသည် သမုဒ္ဒရာကြီးကို ၂ခြမ်းခွဲခဲ့သော စွမ်းအားများကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။  ခရီးလမ်းသည် ရှည်လျားလွန်းသောကြောင့် သူသည် မောပန်းနေသလို၊ အလွန်လည်း ဆာလောင်နေ၏။

“ရော့… ဒီမှာ ရေသောက်လိုက်” အော့က ရေဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရှောက်ရွှမ်က ဘူးထဲတွင် ကျန်သော ရေနည်းနည်းကို သောက်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ရှောက်ရွှမ်သည် နေသာထိုင်သာ ရှိသွားသည်။ သို့သော် ဆာလောင်မှုကတော့ ပို

ပြင်းထန်လာသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ရွာထဲရောက်လာလျှင် အစားအသောက်များကို တဝတပြဲစားလိုက်မည်ဟု အားခဲထားသည်။

တောင်စွန်းပေါ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ တောင်နံရံကို တက်နေသော လူများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အတွေ့အကြုံရှိသော တောင်တက်သမားများကတော့ ကျောပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်ဆီကို ထမ်းပိုး၊ လက်တစ်ဖက်က အခြားတစ်ယောက်ကို ချီပိုးပြီး တက်သွားကြသည်။ အစပိုင်းတွင်တော့ တောင်ပေါ်မှ လူများသည် အောက်ကို ရောင်စုံကြိုးများ ချပေးကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ ခရီးမတွင်သောကြောင့်၊ သူတို့သည် အောက်ခြေမှ  ကြိုး၂ချောင်းကို ဆက်ပြီး၊ ကြိုးကွင်းတစ်ခုလုပ်ကာ အောက်သို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။ အောက်ခြေမှ လူများက ထိုကြိုးကွင်းကို ကိုယ်တွင် စွပ်လိုက်ပြီး၊ အပေါ်မှ လူများဆွဲတင်သည့်အတိုင်း လိုက်ပါသွားသည်။

သူတို့သည် ကုန်စည်များကိုလည်း ထိုအတိုင်းသာ ပို့ဆောင်ကြသည်။ တောင်ပေါ်သို့ ပထမအဖွဲ့

ရောက်လာသောအခါ၊ သူတို့သည် နောက်အဖွဲ့တွင် ကြိုးကွင်းများကို ချပေးလိုက်ပြန်သည်။

ကြိုးများကို သားရေအဝတ်များနှင့် ကျစ်ထားသောကြောင့်၊ ခိုင်ခံ့မှုရှိပါသည်။ တောင်စွန်းများနှင့် အကြိမ်ကြိမ်ပွတ်တိုက်မိသော်လည်း၊ ကြိုးများသည် စုတ်ပြဲသွားခြင်းမရှိ၊ လူများ၏ အလေးချိန်ကို ကောင်းစွာ ထမ်းပိုးနိုင်ပါသည်။

ကျောက်သားလမ်းပေါ်တွင် လူများတဖြည်းဖြည်း များလာသောအခါ၊ ရေပြင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော လမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ထိုနည်းလမ်းနှင့် စွမ်းအားများကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ တောင်ပေါ်သို့ အားလုံး ရောက်သောအခါ၊ ရှောက်ရွှမ်သည် သူ့စွမ်းအားများကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ ကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ရေပြင်ကို ထက်ခြမ်းခွဲပေးထားသော ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးများမှ စွမ်းအင်များ မရှိတော့

သောအခါ၊ ရေတံတိုင်းကြီးနှစ်ခုသည် ၁ခုတည်းအဖြစ် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားသည်။ ထိုအခါ လှိုင်းလုံးကြီးများက ရှောက်ရွှမ်ကို လာပုတ်ခတ်လေသည်။

သို့သော် ရှောက်ရွှမ်သည် အရှောင်မြန်သောကြောင့်၊ လှိုင်းလုံးကြီးများနှင့် မျောပါမသွားပေ။

သူသည် တောင်စွန်းပေါ်ကို ရောက်သောအခါ၊ ရှောက်ရွှမ်သည် တောင်စွန်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော လူတန်းရှည်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုနေရာမှ ခွဲခွာလာရသည်မှာ မနေ့တစ်နေ့ကလိုပင် ထင်နေမိ၏။

“ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီ”

အားလုံးက ရှောက်ရွှမ်ကို မြင်ရသောအခါ၊ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းဖက်ချင်ကြသော်လည်း၊ သူတို့ထက် ဆီဆာက အရင်ဦးသွားသည်။

ရှောက်ရွှမ်သည် သားရဲများပျော်စံရာမြေမှ ထွက်ခွာပြီး၊ ကန္တာရထဲသို့ သွားစဉ်အခါက၊ ဆီဆာကို ခေါ်မသွားမိပေ။ ဆီဆာသည် ထိုစဉ်တုန်းက စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ အခုတော့ သူသည် ရှောက်ရွှမ်ကို မြင်နေရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေပါသည်။ ဆီဆာသည် ရှောက်ရွှမ်ကို ဦးခေါင်းနှင့် တိုးဝှေ့ပြီး နှုတ်ဆက်နေလေသည်။

“မတွေ့တာတောင်ကြာပြီနော် ငါ့ကောင်ကြီး” ဆီဆာသည် ရှောက်ရွှမ်၏ မျက်စိအောက်တွင်ပင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်သည်။ အခုဆိုလျှင် ဆီဆာ၏ သက်တမ်းသည် ၁၀နှစ်လောက် ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရှောက်ရွှမ်သည် အားလုံးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ လူနာများအား သတင်းမေးနေသည်။ အားလုံး၏ အခြေအနေမှာ မစိုးရိမ်ရကြောင်း သိရသောအခါမှ၊ ရှောက်ရွှမ်လည်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

“အကြီးအကဲ… ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘာလို့

ရောက်နေကြတာလဲ” အော့ကမေးလိုက်သည်။

“နတ်ဆေးဆရာက လာခိုင်းထားတာ… ငါတို့ ကန္တာရထဲလည်း ရောက်ရော ဒီကောင်ကြီးနဲ့တိုးတော့တာပဲ…” အော့က အနားက ချေးပိုးထိုးကောင်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ချေးပိုးထိုးကောင်ကြီးကတော့ ရှောက်ရွှမ်ကို တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

အားလုံးမှာ ဆီဆာနှင့် ထိုပိုးကောင်အုပ်ကြီး ရင်ဆိုင်တွေ့သောအခါ၊ တိုက်ခိုက်ကြတော့မလားဟု တွေးမိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ချေးပိုးထိုးကြီးမပါလျှင်တောင်၊ ထိုပိုးကောင်အုပ်ကြီးမှာ ကြောက်စရာကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ပိုးကောင်အုပ်ကြီးက ရှောက်ရွှမ်ကို လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည့်အခါ၊ အားလုံးက အံ့ဩသွားကြသည်။ ထို့နောက် ဆီဆာနှင့် ပိုးကောင်အုပ်ကြီးသည် တောင်စွန်းဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။ အားလုံးက သူတို့နောက်မှ ပြေးလိုက်သွားကြ၏။

“တော်တယ်…” ရှောက်ရွှမ်က အမြင့်၂မီတာခန့်ရှိမည် ဖြစ်သော အပြာရောင်ချေးပိုးထိုးကောင်ကြီးကို လက်နှင့် ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် သူစမွေးခါစတုန်းက ထိုချေးပိုးထိုးကောင်ကြီးသည် အကောင်ပေါက်စလေးသာ ရှိသေးကြောင်း ပြန်တွေးနေမိသည်။ ကျိကျွီပြောခဲ့သည်များကို ပြန်စဉ်းစားမိသောအခါ၊ ရှောက်ရွှမ်သည် ထိုချေးပိုးထိုးကောင်၏ အတွေးများကို ခံစားသိရှိနိုင်ပါသည်။ ထိုချေးပိုးထိုးလေး အရွယ်ရောက်လာလေလေ၊ သူတို့၂ယောက်ကြား သံယောဇဉ်က ပိုခိုင်မြဲလာလေ ဖြစ်သည်။

နီလာကြီး၏ အပေါ်ယံအခွံသည် အခုဆိုလျှင် သံမဏိချပ်ဝတ်တစ်ခုလို မာကြောနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအခွံမာပေါ်တွင် ဓားရာများနှင့် တူရာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဒဏ်ရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်၊ ချေးပိုးထိုးကောင်လေးမှာ အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရကြောင်း သိနိုင်သည်။

အခုတော့ ကွဲကွာနေသော မီးတောက်ဦးချို

အဖွဲ့၂ဖွဲ့ ပြန်တွေ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းရွာသို့ မပြန်နိုင်သေးပေ။ သူတို့သည် လူများကို အစီအစဉ်တကျ ပြန်ဖွဲ့စည်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ခရီးရှည်ကြီးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသောကြောင့် အားလုံးမှာ ပင်ပန်းနေကြသည်။

အော့က စစ်သည်တော်များအား သူတို့ဖမ်းမိခဲ့သော ငါးများကို ညီနောင်များအား မျှဝေပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ ငါးများက နောက်တစ်ခါထပ်ဖမ်း၍ ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုနေ့များတွင် သူတို့၏ ငါးဖမ်းစွမ်းရည်များအတော်တိုးတက်လာသဖြင့်၊ ငါးဖမ်းရာတွင် အခက်အခဲ သိပ်မရှိတော့ပါ။

သူတို့အားလုံးသည် ကမ်းရိုးတန်းပေါ်ရောက်နေသောကြောင့်လား မသိ၊ လေထုမှ ကန္တာရထဲကတုန်းလောက် ခြောက်သွေ့မှုမရှိတော့ပါ။ မိုးကျောက်တုံးများဖြင့်လည်း ရေကို ထုတ်ယူ၍ရပါသည်။ အစာရေစာများစားသောက်လိုက်ရသဖြင့်၊ အားလုံးသည် စွမ်းအားများ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာကြသည်။ ထိုအခါ စစ်သည်တော်များသည်

သူတို့၏ အခုမှတွေ့ရသော ညီနောင်များနှင့် စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့သုံးသည် ဘာသာစကားများမှာ မတူကြသောကြောင့်၊ စကားပြောရာတွင် အခက်အခဲတွေ့နေကြပါသည်။ တချို့ကတော့ မျိုးနွယ်စုဘာသာစကားများကို နားလည်ကြသော်လည်း၊ တချို့ကလည်း အသားမကျသေးပါ။ ထို့ကြောင့် အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် လက်ဟန် ခြေဟန်များနှင့် သာပြောနေကြရသည်။

ထွော်တို့သည် သူတို့နောင်တော်များ၏ လက်နက်များကို တွေ့ရသောအခါ အံ့ဩနေကြသည်။ ဤဘက်ကမ္ဘာတွင် သတ္တုများသည် ရှားပါးပစ္စည်းများ မဟုတ်ပါလား။ အခြားသော မျိုးနွယ်စုဝင်များကတော့ သတ္တုများကို ကျွန်ပိုင်ရှင်များဆီမှ ဓားပြတိုက်ပြီး၊ လုယူလေ့ရှိသည်။ ပင်မမျိုးစေ့ကို ပြန်ယူဆောင်လာပြီးသောအခါ၊ အားလုံးက အသုံးပြုနည်းကို မသိသောကြောင့်၊ သံရိုင်းများကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့ကြသည်။

“ဒါက…” ထွော်တို့သည် ထိုလက်နက်များကိုမြင်သောအခါ၊ သူတို့၏ အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

သုန့်ကန်းကတော့ ထိုအကြောင်းများကို ကြားဖူးနေသဖြင့်၊ အံ့ဩမနေတော့ဘဲ ကွေ့ဟယ်အား ကြေးဓားတစ်ချောင်းကို ပေးလိုက်သည်။ အမဲလိုက်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၂ယောက်တို့သည် တစ်ယောက်ပုခုံးတစ်ယောက်ဖက်ပြီး၊ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသည်။

ထွော်၊မု့န်အာတို့သည်လည်း သူတို့နှင့် သက်တူရွယ်တူများဖြစ်သော ထောင်ကျန်း၊ ဝူကျန်းတို့နှင့် စကားပြောနေကြသည်။ တစ်ဖက်ကလည်း တစ်ဖက်ကို သတ္တုလက်နက်များ အသုံးပြုနိုင်ခြင်းအတွက် လေးစားနေကြပြီး၊ တစ်ဖက်ကလည်း တစ်ဖက်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်သားရဲကြီးများကို မွေးမြူထားနိုင်ခြင်းအတွက် လေးစားနေကြသည်။ သားရဲကြီးများသည် အခုအချိန်တွင် ငြိမ်နေကြသော်လည်း၊ ကန္တာရကို စွန့်ခွာမည့် အချိန်တွင်၊ ၎င်းတို့သည် သားသတ်ယန္တရားများ

ပြန်ဖြစ်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။

မီးမရှိခင်တုန်းက၊ မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ကျောက်တုံးများကို သုံးကြသည်။ နေ့အချိန်တွင် အပူချိန်ပြင်းလွန်းသောကြောင့်၊ ကျောက်တုံးများမှာ ပူခြစ်နေကြသည်။ ထိုကျောက်တုံးများပေါ်တွင် အစားအသောက်များကို ချက်၍ရပါသည်။ ကောင်းမွန်ပြည့်စုံစွာ ချက်ပြုတ်ထားခြင်းမဟုတ်သော်လည်း၊ အစိမ်းစားခြင်းထက်တော့ သာပါသေးသည်။ သားစိမ်းငါးစိမ်းများစားပါက၊ အခန့်မသင့်လျှင် နေမကောင်းဖြစ်တတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ယန်နှင့်ကွမ်းတို့သည်လည်း သူတို့မွေးမြူထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်သားရဲကြီးများကို ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့မွေးထားသော သားရဲများကို ကျွေးရန်အစာအတွက် လိုအပ်လျှင် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ပင် ခုန်ဆင်းမည့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှောက်ရွှမ်ကလှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ကွေ့၊ ချောင်နှင့် မိုင်တို့၏ သမီးလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မိုင်၏ သမီးလေး

သည် သူမ မွေးထားသော ဒိုင်နိုဆောလေးအား ပင်လယ်ခရုကြီးတစ်ကောင်ထုတ်ကျွေးနေပါသည်။

ဘေးဘီကို ကြည့်ပြီးသောအခါ၊ ရှောက်ရွှမ်က အော့အား အခြေအနေများကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။ သူထွက်သွားသည်မှာ ၂နှစ်ရှိပြီဖြစ်သောကြောင့်၊ အပြောင်းအလဲကြီးများ ဖြစ်ပေါ်နေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

“ ကန္တာရထဲမှာတော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ… မြို့ကြီး၃မြို့က မရှိတော့ဘူး… တောင်နီကုန်းမြို့တော်က ဘုရင်တစ်ပါးပဲရှိတော့တယ်… ကျန်တဲ့ မြို့တော်လေးတွေက လူတွေကတော့ အဲဒီဘုရင်ဆီမှာ အမှုထမ်းကြတယ်… လောလောဆယ်တော့ တောင်နီကုန်းက လူတွေက ကန္တာရထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ရန်သူအကြွင်းအကျန်တွေကို လိုက်ရှင်းနေကြတယ်… အပြင်လူတွေကို သူတို့ ဂရုမစိုက်အားသေးဘူး…  ဒီကိုလာတဲ့လမ်းတလျှောက်မှာတော့ တောင်နီကုန်းမြို့တော်က လူတွေနဲ့ မတွေ့ကြသေးဘူး”

အော့က ပြောလိုက်သည်။

ကန္တာရကြီးမှာ ကျယ်ပြန့်လှပါသည်။ ကျောက်တောင်ကုန်းမြို့တော်သည် အခုအချိန်တွင် ကန္တာရ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်လာသည်။ သူတို့သည် စစ်သည်တော်များကို စေလွှတ်ပြီး၊ အဓိက ပစ်မှတ်များကို ရှင်းလင်းခိုင်းလေ့ရှိသည်။ သူတို့မျိုးနွယ်စုသည် ကျောက်တောင်ကုန်းမြို့တော်မှ လူများနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းမှာ ကံကောင်းပါသည်။ ထိုသို့ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ၊ ပိုးတောင်မာကြီးသည် သူတို့အဖွဲ့အား လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောက်ရွှမ်သည် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်များအား သိထားသဖြင့်၊ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အခြေအနေများအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြင်ဆင်မှုများ လုပ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သူသည် ရှီမိသားစု၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုလည်း နားလည်ထားသည်။ သို့သော် သူတို့က လက်စားချေတော့မည်ဆိုတာကိုသာ သိမထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“မျိုးနွယ်စုအခြေအနေကကော” ရှောက်ရွှမ်ကမေးလိုက်သည်။

“မျိုးနွယ်စုကတော့ အခြေအနေကောင်းပါတယ်…  သီးနှံအထွက်နှုန်းတွေလည်း ကောင်းသလို လူတွေလည်း ကျန်းမာကြတယ်… အခြားမျိုးနွယ်စုတွေအကြောင်းတော့ ငါတို့လည်း မကြားဖူး… ဒါပေမဲ့ ကန္တာရထဲမှာ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်တော့၊ အခြားမျိုးနွယ်စုအတော်များများက ကန္တာရထဲမှာ ဓားပြထွက်တိုက်တယ် ကြားတယ်… အဲဒီတုန်းကတော့ သူတို့တွေ ပစ္စည်းတော်တော်များများကို ရလိုက်တယ် ထင်တာပဲ”

“ကျန်တဲ့ဟာတွေကကော…”

“ဘာကို ပြောတာလဲ…”

“ရာသီဥတုအခြေအနေဆိုပါတော့… မနှစ်က ဆောင်းတွင်းက ဘယ်လိုလဲ” ရှောက်ရွှမ်က မေးလိုက်သည်။

“ရာသီဥတုကတော့ ထူးဆန်းတယ်ဆိုရမယ်… အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ တောထဲမှာ နှင်းတွေကျလေ့ရှိတယ်လေ… အခုနှစ်မှာတော့ နှင်းမကျဘဲ မိုးတွေရွာနေတယ်… အဲဒီလိုဖြစ်တော့ ငါတို့လည်း တခြားလူတွေကို မေးကြည့်တာပေါ့…မေးလည်းကြည့်ရော တခြားမျိုးနွယ်စုဝင်တွေရဲ့ နေရာတွေမှာ မိုးမရွာဘူးတဲ့… ဆောင်းတွင်းမှာ အအေးဒဏ် သိပ်မပြင်းတဲ့ အဖြစ်မျိုးကို ရှားပါးတယ်လေ.. အဲဒါနဲ့ ငါတို့လည်း အမဲလိုက်ကို ရှယ်ထွက်ထွက်တာပေါ့ကွာ”

ပြောရင်းနှင့် အော့ကရယ်လိုက်သည်။ သို့သော် ရှောက်ရွှမ်နှင့် ကျန်းလော်တို့၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားများကို မြင်လိုက်သောအခါ၊ အော့တစ်ယောက် ရယ်နေရာမှ ရပ်သွားပါတော့သည်။

***

Book List