Book List

<h2 style="text-align: center;">ဘဝပေါင်းများစွာ ပြန်လည်ဝင်စားသူ</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၂၂)</h2> <p> </p> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်း ငါ့ကို ဆရာလို့ ခေါ်သေးတာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်မိုက ယွီယွင်ဝေ့ကို အနန္တတာအိုဂိုဏ်းသို့ ကျောပိုး၍ ပြန်ခေါ်လာခဲ့လေသည်။ ဆေးခန်းမဆောင်တွင် ရိုးရှင်းသော ကုသမှုအချို့ကို ခံယူပြီးနောက် တာဝန်ပြီးမြောက်ကြောင်း သတင်းပို့ရန် အထွေထွေကိစ္စရပ်များ ခန်းမဆောင်သို့ သူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က ဟေးယွင်တောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုဘဲ အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားခဲ့လေသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က တာဝန်ပြီးမြောက်ကြောင်း သတင်းပို့ပြီးနောက် အထွေထွေကိစ္စရပ်များ ခန်းမဆောင်မှ တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးကို ဟေးယွင်တောင်သို့ စေလွှတ်ကာ ယွီယွင်ဝေ့သည် အတင်းအကျပ် ခုခံခဲ့ရခြင်းလား သို့မဟုတ် ရတနာများအတွက် ဂိုဏ်းတူများကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းလား ဆိုသည်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယွီယွင်ဝေ့က ရတနာများအတွက် ဂိုဏ်းတူများကို အန္တရာယ်ပြုခဲ့လျှင်တောင်မှ နောက်ဆုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ရလဒ်မှာ များသောအားဖြင့် လူလေးယောက် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြပြီး ယွီယွင်ဝေ့မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် အတင်းအကျပ် ခုခံခဲ့ရသည် ဟူ၍သာ ထွက်ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယွီယွင်ဝေ့က အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့က သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သေသွားသောလူများက စကားမပြောနိုင်ချေ။ အသက်ရှင်နေသူများကတော့ ကြိုက်သလို ပြောဆိုနိုင်လေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤတာဝန်မှ ပြန်လာပြီးနောက် ယွီယွင်ဝေ့က အရင်ကထက် အနည်းငယ် ကွဲပြားသွားပုံရကြောင်း ရှောင်မို သတိထားမိလိုက်လေသည်။</p> <p>ဘယ်လိုပြောရမလဲ။</p> <p>သူမ၏ စရိုက်လက္ခဏာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပုံရလေသည်။</p> <p>အသိသာဆုံးကတော့ ယွီယွင်ဝေ့ စာသင်သည့်အခါ သူမက အကြိမ်အနည်းငယ် ညည်းညူတတ်သေးသော်လည်း အရင်ကထက် စာသင်ကြားရာတွင် ပိုမို တက်ကြွလာခဲ့လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သူမကို ထုံးတမ်းစဉ်လာများ သင်ကြားပေးချိန်တွင်လည်း သူမက အနည်းငယ် ပို၍ အလေးအနက်ထားလာလေသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ရှောင်မိုက ယွီယွင်ဝေ့ လှည့်ကွက်အသစ် တစ်ခုခုများ သုံးနေသလားဟု တွေးတောမိပြီး နေ့စဉ် သတိကြီးစွာ ထားနေခဲ့လေသည်။</p> <p>သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမက အရင်ကထက် တကယ်ကို တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြောင်း ရှောင်မို သိလာရလေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ရှောင်မိုက ယွီယွင်ဝေ့၏ စာမေးပွဲ အမှတ်များကို စစ်ဆေးပြီးစီးသွားသောအခါ အလွန်ကောင်းမွန်သောဖြေဆိုမှု ဟူသော အမှတ်အသားကို ကြည့်ရင်း ယွီယွင်ဝေ့မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်နေတတ်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမက ရှောင်မိုကို မေးလေ့ရှိသည်၊</p> <p>"ခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်မက အရမ်းတော်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p>ရှောင်မိုက မူလက သူမကို ဂရုမစိုက်ချင်ခဲ့ချေ။</p> <p>သို့သော် ရှောင်မိုသာ သူမကို မဖြေပါက သူမက အဆက်မပြတ် ဆက်တိုက်မေးနေတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရှောင်မိုမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ ပြန်ဖြေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်၊ "တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်"</p> <p>ရှောင်မို၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားသောအခါ ယွီယွင်ဝေ့က ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး လမ်းလျှောက်သည့်အခါတိုင်း ခုန်ပေါက်နေတတ်လေသည်။</p> <p>အနီးအနားတွင် ရှိနေသော သွေးမိစ္ဆာက ဤမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အိပ်လိုက် သောက်လိုက်ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့ရှိပြီး သူမ၏ တပည့်နှစ်ဦးကို ရံဖန်ရံခါမှသာ လမ်းညွှန်ပြသပေးလေ့ရှိသော်လည်း သူမ၏ ဒုတိယတပည့် ၏ စရိုက်ကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ သိရှိထားလေသည်။</p> <p>ယွင်ဝေ့မှာ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အမင်း မောက်မာသူဖြစ်ရာ သူမ၏ ဆရာဖြစ်သော သွေးမိစ္ဆာမှလွဲ၍ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ အရှုံးပေး လက်ခံရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာ၏ အမြင်တွင် ယွင်ဝေ့က ရှောင်မိုကို အမြဲတမ်း ပစ်မှတ်ထားနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ သူမက ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဖြစ်ချင်ပြီး အရင်းအမြစ်များ အားလုံးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာမူ ယွင်ဝေ့က မည်သူ့ကိုမျှ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုအဖြစ် အသိအမှတ်မပြုချင်ဘဲ သူမကသာ ဂိုဏ်းတူအစ်မ ဖြစ်ချင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဒါပေမယ့် အခုတော့..</p> <p>ယွင်ဝေ့က ဘာလို့ ယဉ်ပါးသွားတဲ့ ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေရတာလဲ။</p> <p>ယွင်ဝေ့က တစ်ခါတစ်ရံ ရှောင်မိုကို သွားဖြဲပြတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူမ၏ လက်သည်းလေးများကို ထုတ်ပြတတ်သေးသော်လည်း ယခင်ကလို သူ့ကို အမှန်တကယ် ကိုက်ဖြတ်ရန် မကြိုးစားတော့ချေ။</p> <p>"ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ အဲဒီတုန်းက ဟေးယွင်တောင်ပေါ်မှာ မင်းနဲ့ ယွင်ဝေ့ကြား ဘာတွေများ အတိအကျ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ" သွေးမိစ္ဆာက သိချင်စိတ် ပြင်းပြလွန်းသဖြင့် ယွင်ဝေ့ မရှိချိန်တွင် ရှောင်မိုကို တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့ရုံပါပဲ" ဟု ရှောင်မိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒါပဲလား" သွေးမိစ္ဆာက တစ်ခုခု လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p>ယွင်ဝေ့လို စရိုက်မျိုးရှိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ခံလိုက်ရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်မှာလဲ။</p> <p>"စာဖတ်တာက အကျိုးသက်ရောက်မှု တစ်ခုခုများ ရှိသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အခုဆို သူက အမှားအမှန်ကို ခွဲခြားနားလည်နေပြီလေ" ရှောင်မိုက ရှင်းပြလိုက်ပြီး သွေးမိစ္ဆာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊</p> <p>"ခင်ဗျားကရော ဘယ်လိုလဲ။ စာလေးဘာလေး ဖတ်ချင်သေးလား"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး အသက်ထောင်ချီ ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအလား အပြစ်ကင်းစင်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်၊ "ဒါပေမယ့် ငါလည်း စာအုပ်တွေ ဖတ်နေတာပဲလေ"</p> <p>ရှောင်မို၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားလေသည်။</p> <p>သူက ကဗျာကျမ်းကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ပေးလိုက်သည်၊ "ဒါကို ပိုဖတ်၊ ဧကရာဇ်ဦးလေးငယ်လို အပြာစာအုပ်တွေကို လျှော့ဖတ်"</p> <p>ထွက်သွားသော ရှောင်မိုကို ကြည့်ရင်း သွေးမိစ္ဆာက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်၊ "ဧကရာဇ်ဦးလေးငယ်က စာအုပ်မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ"</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် တစ်နှစ်တာ ကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ဤတစ်နှစ်အတွင်း ရှောင်မိုက နဂါးတံခါးအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>နဂါးတံခါးအဆင့်သည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ဒုတိယမြောက် အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ငါးကြင်းတစ်ကောင်က နဂါးတံခါးကို ခုန်ပျံကျော်လွှားခြင်း နှင့် မကြာခဏ ခိုင်းနှိုင်းလေ့ရှိကြသည်။ ကျင့်ကြံသူ အများစုက ဘေးဒဏ်ခံယူခြင်းနှင့် အဆင့်ချိုးဖျက်နိုင်ရန် အခွင့်အလမ်းများကို တိုးမြှင့်ရန်အတွက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ရတနာအမျိုးမျိုးကို ပြင်ဆင်လေ့ရှိကြသည်။</p> <p>သို့သော် ရှောင်မိုက မည်သည့် ဝိညာဉ်ဆေး သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကိုမျှ မစားသုံးခဲ့သလို မည်သည့် မှော်ရတနာများကိုမျှလည်း အသုံးမပြုခဲ့ချေ။</p> <p>သူ၏ ယခင် အဆင့်ချိုးဖျက်မှုများကဲ့သို့ပင် သူက နဂါးတံခါး ကို အလွယ်တကူပင် ခုန်ပျံကျော်လွှားသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင်မူ နဂါးတံခါးအဆင့်သို့ သူ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူက နဂါးတံခါးအဆင့်၏ အလယ်ပိုင်းအဆင့်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ရှောင်မို၏ ပါရမီက သွေးမိစ္ဆာကို အကြိမ်ကြိမ် အံ့အားသင့်စေခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှောင်မိုက သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှန်းဆနိုင်စွမ်းကို အမှန်တကယ်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>"ဒီလို ပါရမီမျိုးနဲ့သာဆိုရင် သူသာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အထူထပ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ရှေးဟောင်းခေတ်မှာ ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒဏ္ဍာရီလာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အဆင့်နှစ်ခုဆီ ရောက်ဖို့က သူ့အတွက် အားစိုက်ထုတ်စရာတောင် လိုမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဆရာ၊ နဂါးတံခါးအဆင့်ကို ချိုးဖျက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် နဂါးတံခါးအဆင့်ရဲ့ အလယ်ပိုင်းအဆင့်ကို ချက်ချင်းရောက်သွားတဲ့လူ ရှိဖူးလားဟင်"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာ အတွေးနက်နေချိန်မှာပင် သူမ၏ဘေးရှိ ယွီယွင်ဝေ့က မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဘာလို့ မရှိရမှာလဲ" သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ ဖြူဖွေးသော မေးစေ့ကို မော့ကာ ယွီယွင်ဝေ့၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ "ငါ အရင်တုန်းက နဂါးတံခါးအဆင့်ကို ဝင်ရောက်တုန်းကဆိုရင် ချက်ချင်းကို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ။ ဒီကောင်လေးက လိုအပ်ချက် နည်းနည်း ရှိနေသေးတယ်"</p> <p>"ဆရာက အရမ်းတော်တာပဲ"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြယ်လေးများ တောက်ပသွားလေသည်။</p> <p>"တော်တာပေါ့ ဟင်းဟင်း" သွေးမိစ္ဆာက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အပြုံးက အနည်းငယ် အတင်းအကျပ် ဖန်တီးထားပုံရလေသည်။</p> <p>ရှောင်မို နဂါးတံခါးအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားသော နေ့မှာပင် သွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မို၏ နဂါးတံခါးအဆင့်သို့ ချိုးဖျက်နိုင်မှုကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် အနန္တတာအိုမြို့တော်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှ ဟင်းလျာများ အပြည့်ပါသော စားပွဲတစ်ခုံနှင့် သေရည်ကောင်း အိုးအနည်းငယ်ကို မှာယူခဲ့လေသည်။</p> <p>ညဘက်၊ ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်၏ တောင်ထိပ်တွင်။</p> <p>ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်ကြီးအောက်တွင် သွေးမိစ္ဆာက သေရည်အိုးကို မြှောက်ကာ သူမ၏ ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးလွှာသည့် နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လောင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p>သူ့ကို ဂုဏ်ပြုသည်ဆိုသည်မှာ ဟန်ဆောင်မှုသာဖြစ်ပြီး သူမ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်မှာ သေရည်သောက်ရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>"ဘာလို့ ကြည့်ပဲနေတာလဲ။ မင်းလည်း သောက်လေ"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သေရည်များကို သုတ်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ ဂါဝန်ကော်လာမှာ သေရည်များဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ နှင်းပွင့်အလား ဖြူဖွေးကာ တောင်ကုန်းလေးများအလား မို့မောက်နေသော ရင်အုံတွင် တင်းကျပ်စွာ ကပ်နေလေသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်က ငယ်သေးတယ်၊ သေရည်မသောက်ဘူး" ရှောင်မိုက ဟင်းတစ်လုတ် စားရင်း လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ယွင်ဝေ့၊ မင်းကော သောက်မလား" သွေးမိစ္ဆာက ယွင်ဝေ့ထံသို့ သေရည်အိုးကို ကမ်းပေးရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျွန်မ..." ယွီယွင်ဝေ့က သေရည်အရသာကို တကယ် မြည်းစမ်းကြည့်ချင်နေလေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ တစ်ခါမျှ မသောက်ဖူးသောကြောင့်ပင်။</p> <p>သို့သော် ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ဘေးရှိ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက သူမကို သေရည်သောက်ခွင့် လုံးဝ မပြုခဲ့ချေ။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က ခေါင်းယမ်းကာ ချိုသာစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်၊ "ဆရာ၊ ကျွန်မ မသောက်တော့ဘူး"</p> <p>"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။" သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ အလွန်အမင်း မို့မောက်နေသော ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်၊ "ဆရာက အထူးခွင့်ပြုချက် ပေးတယ်။ ဒီနေ့ မင်း သောက်လို့ရတယ်။ ရှောင်မိုက မင်းကို ဆူရဲရင် ဆရာက မင်းဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးမယ်"</p> <p>"အဲဒါက..." ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မိုကို ထပ်မံကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေလေသည်၊ သူက သူ၏ ထမင်းကိုသာ စားနေလေသည်။</p> <p>"နေပါစေ ဆရာ" ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ ဂါဝန်စွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အပြင်းအထန် ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်၊ "ယွင်ဝေ့ ကြီးလာမှပဲ ဆရာနဲ့ အတူတူ သောက်ပါ့မယ်"</p> <p>"ဟွန့်၊ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ စကားတွေက ငါ့ထက်တောင် ပိုအရာရောက်နေပါလား" သွေးမိစ္ဆာက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ဆက်လက်မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ သေရည်အိုးကို မြှောက်ကာ ဆက်သောက်နေလေတော့သည်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သေရည်အရှိန်ပြေစေရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အသုံးမပြုခဲ့ချေ၊ ထို့အပြင် သူမ သောက်နေသော သေရည်မှာ သေရည်တောင်ထွတ်မှ ချက်လုပ်ထားသော မသေမျိုးယစ်မူးသေရည်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သေရည်အိုး အနည်းငယ်အကြာ၊ ဟင်းလျာများကိုလည်း သိပ်မစားဘဲနှင့် သွေးမိစ္ဆာမှာ စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>"ဒီအမျိုးသမီးတော့လေ..."</p> <p>သူမက သေရည်အိုးကို ဖက်ကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုက ခေါင်းမယမ်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>"ယွင်ဝေ့၊ ထမင်းဟင်းနဲ့ ပန်းကန်တွေကို ရှင်းထားလိုက်တော့။ သူ့ကို ငါ ပြန်ပို့လိုက်မယ်" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို" ယွီယွင်ဝေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို စတင်ရှင်းလင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာကို ကျောပိုးကာ သူမ၏ ခြံဝန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။</p> <p>ရှောင်မို၏ ကျောပေါ်တွင် သွေးမိစ္ဆာက အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် နိုးလာပြီး လေတချဉ်းချဉ်းတက်ကာ သေရည်နံ့များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေလေသည်၊ "ဟင်၊ ငါ့သေရည် ဘယ်ရောက်သွားလဲ"</p> <p>"ဆက်မသောက်နဲ့တော့" ရှောင်မိုက စကားဆွံ့အစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "သေရည် ကုန်သွားပြီ။ ခင်ဗျားကို ခင်ဗျားရဲ့ ခြံဝန်းဆီ ပြန်ပို့ပေးနေတာ"</p> <p>"အို၊ ဝူး" သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ လက်မောင်းများကို ရှောင်မို၏ လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး အရူးတစ်ယောက်အလား ရယ်မောလိုက်လေသည်၊ "ဟဲဟဲဟဲ၊ တပည့်လက်ခံရတာကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းသားပဲ။ မူးနေတဲ့အချိန်ဆို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ့်လူ ရှိတာပေါ့"</p> <p>ရှောင်မိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "နောက်တစ်ခါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားကို တောင်အောက်ကို တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်မယ်"</p> <p>"မင်းကောင်စုတ်လေး" သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းလေးဖြင့် ရှောင်မို၏ ပါးပြင်ကို ထိုးလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ ဆရာအပေါ် အမြဲတမ်း ရိုသေမှုမရှိဘူး"</p> <p>"ခင်ဗျားက အရင်ဆုံး ဆရာတစ်ယောက်လို ပြုမူဖို့ လိုတယ်" ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာ ပြုတ်မကျစေရန် သူမ၏ ပေါင်ကို အထက်သို့ ပင့်မလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆရာတစ်ယောက်လို မပြုမူရမှာလဲ" သွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မို၏ ကျောပေါ်တွင် သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးကို ဆန့်လိုက်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် အသံကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ငါက အရမ်းကို ဆရာတစ်ယောက်လို ပြုမူနေပါတယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား"</p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ"</p> <p>သေရည်မူးနေသူတစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ သူက ဘာများ ဆက်ပြောနိုင်ဦးမည်နည်း။</p> <p>သို့သော် သေချာတွေးကြည့်လျှင် ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာ ဤမျှလောက် အမူးလွန်ကာ ကလေးတစ်ယောက်အလား ပြုမူနေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရှောင်မို" သွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မို၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>"ဆရာ လို့ ခေါ်ပြစမ်းပါ၊ ငါ ကြားချင်လို့"</p> <p>"မခေါ်ဘူး"</p> <p>"တစ်ခါလောက်ပဲ ခေါ်ပြပါ"</p> <p>"မခေါ်ပါဘူးဆို"</p> <p>"မြန်မြန်လေး တစ်ခါလောက်ပဲ၊ တစ်ခါလောက်ပဲ၊ တစ်ခါလောက်ပဲ ခေါ်ပြပါ..." သွေးမိစ္ဆာက မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအလား ဂျီကျနေလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "ဆရာ"</p> <p>"မင်းအသံက တိုးလွန်းတယ်။ မင်းရဲ့ဆရာက မကြားလိုက်ဘူး"</p> <p>"ဆရာ"</p> <p>"ထပ်အော်ပါဦး။ မင်းရဲ့ဆရာက မကြားရသေးဘူး"</p> <p>"ဆရာ"</p> <p>ရှောင်မိုက အသံကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံက တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။</p> <p>"အေး" သွေးမိစ္ဆာက ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ရှောင်မို၏ ကျောပေါ်တွင် ကျေနပ်စွာ မှီလျောင်းရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများက ပျော်ရွှင်စွာ ကွေးညွတ်သွားလေသည်၊ "မင်း ငါ့ကို ဆရာလို့ ခေါ်သေးတာပဲ"</p> <p>ရှောင်မို - "..."</p> <p>"တပည့်" သွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မို၏ လည်ပင်းကို မှီလိုက်သည်၊ "တစ်ခုလောက်တော့ မင်းရဲ့ ဆရာကို ကတိပေးမလား"</p> <p>"ဘာကိစ္စလဲ" ရှောင်မိုမှာ ထုံကျဉ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးမိစ္ဆာ၏ ခြံဝန်းက ဤမျှလောက် အဝေးကြီးဖြစ်နေသည်ဟု သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p>"နောင်တချိန်ကျရင် မင်းနဲ့ ယွင်ဝေ့က ဂရုစိုက်ကြရမယ်နော်၊ ပြီးတော့ မသေအောင်ကြိုးစားမယ်လို့ ကတိပေး၊ ဟုတ်ပြီလား"</p> <p>"ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ သေသွားမှာကို တကယ် စိတ်ပူနေတာပဲ" ရှောင်မိုက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"သေချာတာပေါ့" သွေးမိစ္ဆာ၏ အသံက ပိုမို တိုးညှင်းသွားပြီး သူမ၏ အသိစိတ်မှာ အမြင့်သို့ ပျံသန်းနေသော စွန်တစ်ကောင်အလား အချိန်မရွေး ကြိုးပြတ်ထွက်သွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေလေသည်၊ "မင်းတို့တွေ သေသွားရင်... ငါ... ငါ အရမ်း ဝမ်းနည်းမှာပေါ့"</p> <p>ရှောင်မို - "..."</p> <p>"မြန်မြန် ကတိပေး၊ ကတိပေး၊ ဟုတ်ပြီလား။ ကတိပေး၊ ငါ့ကို ကတိပေး"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာ၏ နောက်ဆုံး တောင်းဆိုမှုလေး တိတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူမက ရှောင်မို၏ လည်ပင်းကို မှီကာ ထပ်မံစကားမဆိုတော့ချေ။ သူမ၏ ညီညာသော အသက်ရှူသံများကသာ ရှောင်မို၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ လာရောက်ပွတ်တိုက်နေလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေသည်။ လရောင်က ဆရာနှင့် တပည့် နှစ်ဦးအပေါ်သို့ ကျရောက်လင်းထိန်နေပြီး လေပြေက သူ၏ အသံကို သယ်ဆောင်သွားလေသည်၊</p> <p>"ကောင်းပါပြီ ခင်ဗျားကို ကျုပ်ကတိပေးတယ်၊ ယွင်ဝေ့ကို မသေစေရဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save