Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူက ကလေးတစ်ယောက်ပါ၊ ရှောင်မိုနဲ့ တူတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ငါးနှစ်အကြာ။</p> <p>ခုံးနျန်ကျောင်းတော်။</p> <p>အရုဏ်တက်ခါစအချိန်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ယခုအခါ မိန်းကလေးငယ်မှာ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကလေးဘဝကလို မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p>သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ဖွံ့ဖြိုးလာပြီး အင်္ကျီက သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ကောက်ကြောင်းများကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေလေသည်။</p> <p>သူမ၏ အသားအရေက ကျခါစနှင်းပွင့်အလား နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသော်လည်း တပေါင်းလ၏ မက်မွန်ပန်းများကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော နွေးထွေးသည့် ကျောက်စိမ်းတစ်ခုအလား ပန်းရောင်သဲ့သဲ့ သန်းနေလေသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများက လဆန်းစတစ်ခုအလား သွယ်လျပြီး သဘာဝအတိုင်း ကျက်သရေရှိလှကာ ပိုမိုလှပလာစေရန် မင်ခြယ်သရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။</p> <p>သို့သော် အထင်ရှားဆုံးအရာမှာ ဆောင်းဦးရာသီမှ စမ်းရေအလား ကြည်လင်နေသော မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သူငယ်အိမ်များက မင်ရည်အလား နက်မှောင်နေပြီး မျက်ဖြူလွှာများကမူ တောင်ပေါ်စမ်းရေအလား သန့်စင်နေလေသည်။ သူမ၏ အကြည့်များထဲတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုများ ရှိနေသကဲ့သို့ တိုးညှင်းပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြင်နာယုယမှုများလည်း ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>သို့တိုင် မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများက လှပလွန်းလှသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရဲသူ အလွန်နည်းပါးလှသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ ရင်တွင်းမှ အတွေးများကို မြင်သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ကုတင်ပေါ်မှထကာ မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ ဝတ်ရုံကို ရုံလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာသစ်ရန် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကာ နံနက်ခင်း သင်ခန်းစာများအတွက် အရှေ့ဘက် ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။</p> <p>သူမက လောကတွင် မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာကို ကျင့်ကြံသော ပထမဆုံး အမျိုးသမီးဖြစ်ရာ သံသယများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် မိန်းကလေးငယ်က မည်သူ့အနှောင့်အယှက်မှ မရှိသလောက်ဖြစ်သော အတော်လေး သီးသန့်ဆန်သည့် နေရာတစ်ခုတွင် နေထိုင်လေသည်။</p> <p>တောင်ပေါ်သစ်တောကို ဖြတ်သန်းလျှောက်လှမ်းလာစဉ် မိန်းကလေးငယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပျံလွှားငှက်လေးတစ်ကောင်အလား ပေါ့ပါးသွက်လက်နေလေသည်။ သူမ၏ ဟန်ပန်တိုင်းက နံနက်ခင်း နှင်းစက်များ မခြောက်သွေ့မီ ပထမဆုံး ဖူးပွင့်လာသော ကြာဖူးလေးတစ်ဖူးအလား သန့်စင်တောက်ပနေပြီး လောကီအညစ်အကြေးများနှင့် လုံးဝ ကင်းစင်နေသည့် သဘာဝအငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။</p> <p>သူမ၏ ခြေအောက်ရှိ ဤတောင်ပေါ်လမ်းငယ်လေးကို မိန်းကလေးငယ်က မရေမတွက်နိုင်အောင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးရာ မြက်ပင်တိုင်း၊ သစ်ပင်တိုင်းနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ်က ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ခြေချလိုက်ချိန်တွင် ကိုယ်တော်အများစုက ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ခန်းမဆောင်၏ အရှေ့ဆုံးတွင် ခါးမတ်မတ်ဖြင့် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ရှိလေသည်။</p> <p>ထိုအဘိုးအိုမှာ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ်က ပင်မခန်းမဆောင်၏ အရှေ့ဘက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။</p> <p>ကိုယ်တော်များစွာက ဤဂိုဏ်းတူညီမလေးကို မြင်သောအခါ သူမရှိနေခြင်းနှင့် ကာလရှည်ကြာ အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မိန်းကလေးငယ်က အဘိုးအို၏ အနောက်ဘက် ဘေးနားရှိ တရားထိုင်ဖျာတစ်ခုပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ခုံးနျန်ကျောင်းတော် ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဖြစ်သည်နှင့်အညီ သူမက ကိုယ်တော်အားလုံး၏ ရှေ့နှင့် အဘိုးအို၏ အနောက်တွင် နေရာယူရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"လူစုံပြီဆိုတော့ နံနက်ခင်း သင်ခန်းစာကို စတင်လိုက်ကြရအောင်" ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော် ရွှီကျင်းက ဖြည်းညင်းစွာ မိန့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"တင်ပါ့ဘုရား" ကိုယ်တော်များက တစ်သံတည်း ပြန်လည်လျှောက်တင်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>"ဒေါင်.. ဒေါင်.. ဒေါင်.."</p> <p>ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ ခေါင်းလောင်းသံ သုံးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ကိုယ်တော်များအားလုံးက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကြပြီး ကျမ်းစာရွတ်ဆိုသံများက ခုံးနျန်ကျောင်းတော် တစ်ခွင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့အားလုံး ကျမ်းစာများ ရွတ်ဆိုနေကြသော်လည်း။</p> <p>ကိုယ်တော်များစွာထဲတွင် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဖျော့တော့သော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများဖြင့် ရစ်သိုင်းဖုံးလွှမ်းခံနေရလေသည်။</p> <p>ထိုဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများက ပိုမို ထူထပ်လာပြီး မဟာယာန ဗုဒ္ဓ၏ ဩဇာတိက္ကမက မိန်းကလေးငယ်အပေါ်သို့ ရွှေရောင် ဝတ်ရုံတစ်ထည် ရုံလွှမ်းပေးလိုက်သည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ အထက်တွင် ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ စုဝေးလာကြပြီး ကျက်သရေမင်္ဂလာရှိသော ရွှေရောင်တိမ်တိုက်များ လွင့်မျောလာကာ ညင်သာသော လေပြေများ တိုက်ခတ်လာပြီး အာရုံလွင့်စရာ အတွေးများအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်စွမ်းရှိပုံ ပေါက်နေလေသည်။</p> <p>ယခင်က ကိုယ်တော်များ ကျမ်းစာရွတ်ဆိုကြသောအခါ ဗုဒ္ဓ၏ ဩဇာတိက္ကမ အငွေ့အသက်များ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ သိသာထင်ရှားခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ဖူးချေ။</p> <p>သို့သော် မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းတုံးရိတ်ကာ မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက သူမ မဟာယာနဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကို ရွတ်ဆိုတိုင်း ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ဖြစ်စဉ်များ အမြဲတမ်း ပေါ်ပေါက်လာလေ့ရှိလေသည်။</p> <p>နှစ်များတစ်လျှောက် ခုံးနျန်မြို့တွင် သူမ ပြုလုပ်ခဲ့သော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်းများ၊ မကောင်းဆိုးဝါး ဖယ်ရှားခြင်းများ၊ မင်္ဂလာဆောင်များအတွက် ကောင်းချီးပေးခြင်းများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ကောင်းမွန်စွာ ဈာပနချပေးခြင်းများတွင်လည်း အလားတူပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ မိန်းကလေးငယ်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ပို၍ပို၍ ကြီးမားလာခဲ့လေသည်။</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့်။</p> <p>ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ရှိ သာမန်ပြည်သူများက မိန်းကလေးငယ်အတွက် တူညီသော ဘွဲ့အမည်တစ်ခုကို ခေါ်ဝေါ်လာကြလေသည်— အံ့ဖွယ်ကြာပန်း သူတော်စင်မလေးဟူ၍ပင်။</p> <p>"ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်"</p> <p>မသိလိုက်မသိဘာပင် နာရီဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ခေါင်းလောင်းသံ သုံးချက် မြည်ဟည်းလာလေသည်။ ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ မဟာယာနဗုဒ္ဓကျမ်းစာ ရွတ်ဆိုသံများ ရပ်တန့်သွားပြီး ကိုယ်တော်များအားလုံး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့၏ရှေ့တွင်မူ မိန်းကလေးငယ်က ကျမ်းစာများကို ဆက်လက်ရွတ်ဆိုနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ်သည် ဉာဏ်အလင်းရခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် မေ့လျော့နေသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>"မင်းတို့အားလုံး သွားလို့ရပြီ" ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော် ရွှီကျင်းက ဖြည်းညင်းစွာ မိန့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"တင်ပါ့ဘုရား၊ ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်"</p> <p>ကိုယ်တော်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး ထွက်ခွာသွားကြကာ ဘုရားဖူးများကို ကြိုဆိုရန် ကျောင်းတော်ဂိတ်တံခါးများကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် ၎င်းတို့၏ အခြားသော တာဝန်ဝတ္တရားများကို ထမ်းဆောင်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်ကြလေသည်။</p> <p>အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန်ခန့် အကြာတွင် မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သန့်စင်အပြစ်ကင်းသော သူမ၏ မျက်လုံးလေးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ ရွှီကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော် ဘိုးဘိုး၊ နံနက်ခင်း သင်ခန်းစာ ပြီးသွားပြီလားဟင်"</p> <p>"အေး" ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော် ရွှီကျင်းက ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ကတည်းက ပြီးသွားခဲ့ပြီ၊ မင်းက ခုလေးတင်မှ တာအိုထဲကို ဝင်ရောက်သွားလို့ပါ"</p> <p>"အို" မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဝမ်ရှင်း၊ မင်းက မဟာယာနဗုဒ္ဓရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားတာက အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ မင်းရဲ့ သန့်စင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကြောင့်နဲ့ ပြီးတော့ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မင်းရဲ့ ဗုဒ္ဓဓမ္မကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာဆည်းပူးခဲ့မှုတွေကြောင့် ပိုဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p>ရွှီကျင်းက သူ၏ တပည့်လည်းဖြစ်၊ မြေးမလေးလိုလည်း ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ပြီးတော့ မင်း မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာကို ကူးပြောင်းလာခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်အတွင်းမှာ မင်းရဲ့ အဆင့်က ရွှေအမြူတေအဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သလို ဗုဒ္ဓဓမ္မအပေါ် မင်းရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုကလည်း မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ တပည့်အများစုထက် သာလွန်နေပြီ"</p> <p>"ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ တပည့်တစ်ယောက်က ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ဝင်ရောက်သွားတာနဲ့ တောင်အောက်ဆင်းပြီး လောကီကမ္ဘာမှာ ဆယ်နှစ်တိတိ လှည့်လည်သွားလာရမယ်။"</p> <p>"ဒါပေမယ့် အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော် ဘိုးဘိုးက မင်းကို မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်"</p> <p>ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်သည်၊ "ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော် ဘိုးဘိုး၊ မေးပါ"</p> <p>"မေးခွန်းက ရိုးရှင်းပါတယ်"</p> <p>ရွှီကျင်းက ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p>"တချို့လူတွေရဲ့ မဟာယာန ဗုဒ္ဓက ဒီကျမ်းစာရွက်တွေပဲ"</p> <p>"တချို့လူတွေရဲ့ ဗုဒ္ဓက တခြားသူတွေကို ကယ်တင်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ကယ်တင်ခြင်းပဲ"</p> <p>"တချို့လူတွေရဲ့ ဗုဒ္ဓက သူတို့ရှေ့မှာရှိတဲ့ ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ပဲ"</p> <p>"ဝမ်ရှင်း၊ မင်းက မဟာယာနဗုဒ္ဓကျမ်းစာတွေ အများကြီး ဖတ်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ မင်းအတွက် မင်းနှလုံးသားထဲက ဗုဒ္ဓက ဘာများလဲ"</p> <p>"..."</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော် ဘိုးဘိုး၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ အတွေးနက်သွားလေသည်။</p> <p>"မလောပါဘူး" ရွှီကျင်းက ပြုံးလိုက်သည်၊ "သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အဖြေရတဲ့အခါကျမှ ငါ့ကို ပြောပြလည်း နောက်မကျပါဘူး"</p> <p>ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် ရွှီကျင်းက မတ်တပ်ရပ်ကာ ပင်မခန်းမဆောင်ထဲမှ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>ပင်မခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဝမ်ရှင်း တစ်ယောက်တည်းသာ ဒူးထောက်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ဗုဒ္ဓက ဘာလဲ"</p> <p>ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ရှေ့ရှိ မဟာယာန ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>မဟာယာန ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကလည်း ဝမ်ရှင်းကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုနေလေသည်။</p> <p>တစ်ရက်။</p> <p>နှစ်ရက်။</p> <p>သုံးရက်။</p> <p>ဘုရားဖူးများက မိန်းကလေးငယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြပြီး သူမက သူတို့၏ ဆုတောင်းသံများကို နားထောင်နေလေသည်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ်၏ နားထဲတွင် ကျမ်းစာရွတ်ဆိုသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူမက မဟာယာနဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကို နားထောင်နေလေသည်။</p> <p>အချိန်များ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ရှင်းက ပင်မခန်းမဆောင်ရှိ တရားထိုင်ဖျာပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အတွေးနက်နေပြီး ရုပ်တုတစ်ခုအလား ငြိမ်သက်နေလေသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ဘုရားဖူးများက ကိုယ်တော် ဝမ်ရှင်း ဗုဒ္ဓရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ သူမကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့ကြချေ။</p> <p>သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဘုရားဖူးများကလည်း ယင်းနှင့် အသားကျသွားကြလေသည်။</p> <p>"ငါ့နှလုံးသားထဲက ဗုဒ္ဓက ဘာလဲ"</p> <p>မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဗုဒ္ဓအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးချေ။</p> <p>ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မိန်းကလေးငယ်က ကျမ်းစာများကိုသာ ရွတ်ဆိုခဲ့ပြီး ဗုဒ္ဓဓမ္မထဲသို့သာ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေ့လာကာ ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံခဲ့ရုံသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဆယ်ရက်၊ ဆယ့်တစ်ရက်၊ ဆယ့်နှစ်ရက်။</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် မိန်းကလေးငယ်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် မေ့လျော့သွားလေသည်။</p> <p>ဘုရားဖူးများ၏ ဆုတောင်းသံများကို သူမ မကြားရတော့သလို ကျမ်းစာ ရွတ်ဆိုသံများကိုလည်း မကြားရတော့ချေ။</p> <p>သူမ၏ လောကကြီးက ဗလာကျင်းနေသော စာရွက်ဖြူတစ်ရွက် ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>သို့သော်။</p> <p>ဤဗလာကျင်းနေမှုအတွင်းမှ သေးငယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။</p> <p>"ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်"</p> <p>တစ်လအကြာ တစ်နေ့တွင် ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၌ ဗုဒ္ဓခေါင်းလောင်းကြီးက အလိုအလျောက် မြည်ဟည်းလာလေသည်။</p> <p>အလင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ရွှေကြာပန်းများက ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ အထက်တွင် စုဝေးလာကြပြီး ကျယ်ပြန့်လှသော ရွှေကြာပန်းရေကန်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြလေသည်။</p> <p>ရွှီကျင်းက ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ကျောင်းတော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p>ရွှီကျင်းက မိန်းကလေးငယ်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး ၎င်းတို့အတွင်းရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>"မင်းမှာ အဖြေရှိပြီလား" ဟု ရွှီကျင်းက မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"အင်း" မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ခုလေးတင် ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဗုဒ္ဓကို ကျွန်မ မြင်တွေ့လိုက်ရတယ်"</p> <p>"အို" ရွှီကျင်းက အပြုံးသဲ့သဲ့လေးဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "သူက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ"</p> <p>"သူက ကလေးတစ်ယောက်ပါ။</p> <p>ရှောင်မိုနဲ့ တူတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save