Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(415)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးသည်ကား စုန့်ဝေ့က ဤမျှအထိ အလျှော့ပေးခိုင်းသည်ကို ကြားချိန်တွင် နှမျောလာကြပြီး ဆက်လက်၍ ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားကြသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စုန့်ဝေ့၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်ချိန်တွင်တော့ ညွှန်ကြားချက်ကို ရိုးသားစွာ နာခံရန်သာ တတ်နိုင်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် သူတို့၏ စက်ရုံမှူးကလည်း  ဖြေရှင်း၍မရသော ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက စုန့်ဝေ့၏ စကားကို နားထောင်ရန် မှာလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသို့ပြောထားသည်ဖြစ်၍ သူတို့အနေဖြင့်လည်း နာခံရန်သာ လုပ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးက အချိန်ကြာကြာ မနေခဲ့ကြဘဲ စုန့်ဝေ့ထံမှ အဖြေရရှိပြီးသည်နှင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လင်းကျန်းအန်းက ထိုလူနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ သူတို့၏နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီတစ်ယောက် အစားအသောက်နှင့် ရေနွေးကြမ်းကို ပြင်ဆင်ပြီးဝင်လာချိန်တွင် ဧည့်သည်များ ပြန်သွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရကာ အံ့သြငွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟင်.. သူတို့က ဘာလို့ ပြန်သွားကြတာလဲ၊ ခုနကပဲ ကျွေးမွေးဖို့ ပြင်ခိုင်းထားတာမဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့လည်း သူမ၏စကားကို ကြားချိန်တွင် ရေတစ်ငုံလောက် သောက်လိုက်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြန်ရင်လည်း ပြန်ပါစေပေါ့၊ ဆူညံဆူညံ လုပ်မနေနဲ့၊ သူတို့ မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်လာကြဦးမှာ”</p> <p> </p> <p>မနက်ဖြန် ပြန်လာကြဦးမှာလား။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရတာ ကိစ္စက မပြတ်သေးတဲ့ပုံပဲ။</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီတစ်ယောက် စပ်စုလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေသော်လည်း စုန့်ဝေ့က သူမကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြမည်မဟုတ်ကြောင်းကို သိထားသောကြောင့် နှုတ်ခမ်းကိုသာ မဲ့လိုက်ပြီး ဆက်မမေးတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း စုန့်ရှီးယန်က ဤကိစ္စတွင် စုန့်ဝေ့ ပါဝင်ပတ်သက်နေကြောင်းကို တခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးအား ပြောပြလိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း စုန့်ဝေ့၏ လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပေးရန် အကူအညီတောင်းခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာရန် ရက်အနည်းငယ် ကြာနိုင်သောကြောင့် စုန့်ရှီးယန်က ဤနှစ်ရက်အတွင်း ထိုလူနှစ်ဦးကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ရဦးမည်ဖြစ်ပြီး၊ လက်ရှိတွင် စုန့်ဝေ့ကိုပါ ထည့်သွင်းစောင့်ကြည့်ရတော့မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ညနေပိုင်းတွင် လင်းကျန်းအန်းက ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း လင်းရန်၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်တစ်ယောက် ဖခင်ဖြစ်သူက ယနေ့ ထွက်မသွားသေးသည်ကို မြင်ချိန်တွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သို့သော် လင်းကျန်းအန်းနှင့် စုန့်ရှီးယန်တို့က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူမကို အတွင်းရေးများအား ပြောပြခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်းက ဤသို့သာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစီအစဉ်ထဲမှာ ယာယီအပြောင်းအလဲလေးတွေ ရှိနေသေးလို့ မြို့ထဲမှာ နောက်ထပ် ရက်နညားနည်းလောက် နေပြီးမှပဲ ဆုံးဖြတ်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ဖခင်ဖြစ်သူတွင် ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိနေသည်ကို မြင်သောကြောင့် လင်းရန်လည်း ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထမင်းစားပြီးနောက် စုန့်ရှီးယန်က ဖခင်ဖြစ်သူကို တည်းခိုခန်းသို့ လိုက်ပို့ရန် ထပ်မံပြောလာသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် လင်းရန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်မိလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းလွန်းနေပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယမန်နေ့က စုန့်ရှီးယန် ပြောလာချိန်က ယဉ်ကျေးမှုအရပြောခဲ့ရုံသက်သက်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်လည်း ထိုသူက ထပ်မံ၍ လိုက်ပို့ရန် ပြင်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါကဘာဖြစ်တာလဲ။ တစ်ကြိမ လိုက်ပို့ဖူးရုံနှင့် အကျင့်ပါသွားတာလား။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်နှင့် လင်းကျန်းအန်းတို့နှစ်ဦးလုံးက သူမကို မကြည့်ဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဟမ့်..ဒီလူနှစ်ယောက်ကြားမှာ သေချာပေါက် တစ်ခုခုတော့ ရှိနေတာပဲ!</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က သူတို့နှစ်ဦးကို အဓိပ္ပာယ်အပြည့်နှင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး စုန့်ရှီးယန် ပြန်လာသည့်အချိန်မှသာ သေသေချာချာ ‘စစ်မေး’ ရမည်ဟု ကြံစည်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်နှင့် လင်းကျန်းအန်းတို့က ထမင်းစားသောက်ပြီးသည်နှင့် တည်းခိုခန်းရှိရာသို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းသို့ရောက်လျှင် လင်းကျန်းအန်းက နေ့ခင်းပိုင်းက ထိုလူနှစ်ဦး စုန့်ဝေ့၏ အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက်သွားလာလှုပ်ရှားမှုများကို စုန့်ရှီးယန်အား ပြောပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးက စုန့်ဝေ့၏အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် တခြားမည်သည်ကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ကြသေးပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့က မြို့ထဲတွင် လှည့်ပတ်သွားလာပြီးနောက် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွင် ထမင်းစားကာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နေကုန်နှင့် ညနေပိုင်းအထိ တည်းခိုခန်းထဲ၌သာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီးမှ အပြင်ထွက်၍ ထမင်းစားကာ အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်သွားခဲ့ကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အခြေအနေအရ ကြည့်ရသည်မှာ ညဘက်တွင်လည်း ပြန်ထွက်လာရန် အခွင့်အလမ်းနည်းပါးပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်က ထိုအကြောင်းကို ကြားသိရပြီးနောက် ပိုမို နားလည်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့တွေ  မနက်ဖြန် သူတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို သတိထားရမယ်၊ ဒီနေ့ သူတို့က စုန့်ဝေ့ဆီ သွားခဲ့ကြတယ်ဆိုတော့ စုန့်ဝေ့က သူတို့ကို တစ်ခုခု ညွှန်ကြားလိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် ရှင်းပြလိုက်တာမျိုး ရှိမှာပဲ၊</p> <p> </p> <p>အဲဒါကြောင့် မနက်ဖြန် သူတို့ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာက အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်”</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် စုန့်ရှီးယန် သတိပေးရန်ပင်မလိုဘဲ လင်းကျန်းအန်းကလည်း ဤသည်ကို ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်၍ မနက်ဖြန်တွင် ထိုလူနှစ်ဦးကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ရန် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မနက်ဖြန်အတွက် အစီအစဉ်များ ရှိထားသော်ငြားလည်း စုန့်ရှီးယန်ဘက်မှ သတင်းကိုတော့ သူ စိတ်မအေးနိုင်သေးသောကြောင့် စုန့်ရှီးယန်ကို ပြောလိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“စုန့်ဝေ့ဆီက သတင်းတစ်ခုခု ရလာရင် အဖေ့ကို အကြောင်းကြားပေးဦး”</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် စုန့်ဝေ့က ဆေးဝါးကုမ္ပဏီနှင့် ဆက်သွယ်မှု ရှိနေကြောင်းကို သိရှိရသောကြောင့် လင်းကျန်းအန်းအနေဖြင့် အတွေးလွန်နေမိနေခြင်းလား မသိသော်လည်း၊ စုန့်ဝေ့က ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်းမှာ သူနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်နေနိုင်သည်ဟူ၍ ခံစားနေရလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ... စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကနေ သတင်းရတာနဲ့ အဖေ့ကို ကျွန်တော် အကြောင်းကြားပါ့မယ်၊ ဒါဆို ကျွန်တော် အရင်ပြန်နှင့်တော့မယ်နော်၊ အဖေလည်း လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်းထံမှ ခွင့်ပြုချက်ကို  ရရှိပြီးနောက် စုန့်ရှီးယန်လည်း အိမ်သို့ လှည့်ပြန်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း  မမျှော်လင့်ဘဲ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လင်းရန်၏ တင်းမာသောမျက်နှာဖြင့်တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး စစ်မေးခြင်း ခံရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောပါဦး... ရှင်နဲ့ ကျွန်မရဲ့အဖေ  ကျွန်မကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားကြတယ်မလား၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လျှို့ဝှက်နေကြတာလဲ၊ ကျွန်မကို ဘာမှ ပြောပြလို့ မရဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်အနေဖြင့် လင်းရန်၏ အာရုံခံစားမှု ဤမျှအထိ ထက်မြက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့သောကြောင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့်အတူ အကူအညီမဲ့မှုကိုပါ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရည်မှန်းချက် မအောင်မြင်မချင်း လက်လျှော့မည့်ပုံမပေါ်သော လင်းရန်၏ အကြည့်များကို ကြည့်ရင်း သူ ဤသို့သာ ပြောနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်  အဖေနဲ့အတူ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိနေတာ၊ ဒီကိစ္စ ပြေလည်သွားတာနဲ့ ကိုယာရတို့ နှစ်ယောက်လုံးရန်ရန်ကို ပြောပြပါ့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်ကလည်း အမှန်တရားကို အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းတော့ပေ။ သူမ သိချင်သည်မှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေခြင်း ရှိ၊ မရှိ အတည်ပြုလိုရုံသာ ဖြစ်၏။ ယခုအချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်ထံမှ အတည်ပြုချက် ရရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူမ ထပ်မံ၍ အကျပ်ကိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး အတူဖြေရှင်းရမည့် အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်း၍ ရနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက ဖခင်ဖြစ်သူ စိုးရိမ်ပူပန်နေရသည်မှာ ဆေးဝါးကုမ္ပဏီ၏ စီးပွားရေးကို လုယူခံနေရသည့် ကိစ္စတစ်ခုသာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်၏ ယခုတစ်ခေါက် တာဝန်သည်လည်း ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်ခြေများသည်။</p> <p> </p> <p>တပ်က အခု ဒေသတွင်းကိစ္စရပ်တွေကိုပါ ဝင်ရောက်ပြီးကိုင်တွယ်နေရပြီလား။ ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးဖြစ်နေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်တစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိပြီး ဤကိစ္စကို အမြန်ဆုံး ပြေလည်သွားရန်လည်း မျှော်လင့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင်တော့ လင်းကျန်းအန်း စောင့်ကြည့်နေချိန်မှာပင် ထိုလူနှစ်ဦးက ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများကို ထပ်မံယူဆောင်ပြီး တည်းခိုခန်းမှ ဆေးရုံသို့ ထွက်ခွာသွားကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော စုန့်ရှီးယန်လည်း ထိုလူနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည့် ဦးတည်ရာကို မြင်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဖြတ်လမ်းမှသွားကာ ထိုလူနှစ်ဦးထက် ဦးစွာ ဆေးရုံသို့ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဆေးရုံထဲသို့ရောက်သည်နှင့် ကျိုးကျယ်ပင်းထံသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောပြလိုက်ကာ ထိုလူနှစ်ဦး မရောက်လာမီ ဆေးရုံမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦး ဆေးရုံထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက်မှသာ  အပြင်ဘက်တွင်ကျန်ခဲ့သည်် လင်းကျန်းအန်းနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဆေးရုံထဲကို ကြိုသွားတာက ကိစ္စတစ်ခုခု စီစဉ်ထားလို့လား”</p> <p> </p> <p>သူ ဆေးရုံထဲမှ ပြန်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောကြောင့် လင်းကျန်းအန်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လင်းကျန်းအန်းထံမှ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ကြောင်းကို သိထားသောကြောင့် ကျိုးကျယ်ပင်းအား မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရန် မှာကြားခဲ့သည်ကို လင်းကျန်းအန်းအား ပြောပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကို ကြားရချိန်တွင် လင်းကျန်းအန်းက စုန့်ရှီးယန်အား ရှားရှားပါးပါး ချီးကျူးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက အကြံကောင်းပဲ”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်မှာလည်း ယောက္ခမဖြစ်သူထံမှ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့သောကြောင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“တခြား ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်လာဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့တွေ စုန့်ဝေ့ကို လူမြင်ကွင်းမှာပဲ ဖမ်းဆီးနိုင်တော့မှာပါ”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်းလည်း သူနှင့် စကားပြောရင်းဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို စတင် မျှော်လင့်နေမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဆေးရုံတွင်ရှိနေသော ဒေါက်တာတုန်၏ ရုံးခန်း၌ ...</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဆေးရုံမှ ငြင်းပယ်ခြင်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခံထားရသော လူများ ထပ်မံ ပေါ်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဒေါက်တာတုန်မှာ ၎င်းတို့နှင့် ငြင်းခုံရန် အင်အားပင် မရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ဘာလို့ ဒီကို ထပ်ရောက်လာပြန်တာလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံက ဆေးဝါးစက်ရုံပြောင်းဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူးလို့ သေသေချာချာပြောထားပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာတုန်က ထိုလူနှစ်ဦးကို ထပ်မံမောင်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ကျိုးကျယ်ပင်းက တံခါးဝတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက တံခါးကိုခေါက်ကာ အထဲသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save