Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(416)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>သူက အခန်းထဲမှ အခြေအနေကို မြင်ချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး မေးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါက်တာတုန်.. ကျွန်တော်ရောက်လာတာ အနှောင့်အယှက်များ ဖြစ်သွားလား”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်တာ... ရှောင်ကျိုး၊ မင်း ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ တစ်ခုခုလိုအပ်လို့လား”</p> <p> </p> <p>“အိုး... ထူးထူးထွေထွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာ့ကို စကားနည်းနည်းလောက် ပြောချင်လို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေကို ကြည့်ရတာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိစ္စအသေးအမွှားလေးတွေကို နောက်မှပဲ ပြောပါတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာတုန်က ထိုစကားကို ကြားလျှင် ထပ်မံ၍မတိုက်တွန်းခဲ့တော့ပေ။ ထိုအစား ကျိုးကျယ်ပင်းလည်း ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ ခေါင်းခဲနေရသည့် ကိစ္စကို ပြောပြရန် အမြန်လှမ်းခေါ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီရဲဘော်နှစ်ယောက်က အတော်လေး ဇွဲကောင်းကြတယ်၊ မနေ့ကလည်း ငါပြောစရာစကားတွေ အကုန်ပြောပြီးသလောက်ရှိပြီ၊ ဒါတောင် သူတို့က အခုထိ လက်မလျှော့ကြသေးဘူး၊ ဟင်း.. ငါတော့ ထပ်ပြီး မပြောချင်တော့ဘူး၊ ရှောင်ကျိုး... မင်းပဲ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာတုန်အနေဖြင့် ကျိုးကျယ်ပင်းအား သူတို့ကို တိုက်ရိုက် နှင်ထုတ်ခိုင်းစေချင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည်က ထိုမျှအထိ အင်အားမရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းအတွက်တော့ ဤအခွင့်အရေးကိုသာ လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ထိုလူနှစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော်တို့... ဒီနေ့ရော ဘာများ ပြောစရာ ရှိသေးလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးမှာ မတိုင်မီက ဒေါက်တာတုန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တွေ့ထားရသောကြောင့် ဤကိစ္စက ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိတော့ဟုတွေးတောကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၍ တစ်ကြိမ်လောက်တော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ရပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မြို့ပြဆေးရုံနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုကြောင်း ဦးစွာ ပြောလာခဲ့ကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အပိုစကားများကို ယဥ်ကျေးစွာပြောဆိုပြီးနောက်တွင်မှသာ အဓိကအချက်ကို ချပြလိုက်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ ဒီဈေးနှုန်းနဲ့ ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ၊ ဒီဈေးမျိုးကတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်နိုင်ငံလုံးရဲ့ ဘယ်နေရာမှာမှ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်၊ ဒေါက်တာလေးအနေနဲ့ သေသေချာချာ စဉ်းစားပေးစေချင်ပါတယ်!”</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းကတော့ စဉ်းစားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း တခြားလူများကို မဆိုထားနှင့်၊ ဘေးနားရှိ ဒေါက်တာတုန်ပင်လျှင် ထိုလူနှစ်ဦး ပေးလိုက်သည့် ဈေးနှုန်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ ရူးနေတာလား၊ တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ နိမ့်တဲ့ဈေးနဲ့ ပေးမှာလား”</p> <p> </p> <p>ဤဈေးနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့ အမြတ်ရနိုင်ပါဦးမည်လား။ လမ်းခရီး သယ်ယူပို့ဆောင်စရိတ်ပင် လောက်ငမည်မဟုတ်လောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာတုန် အံ့အားသင့်သွားရပြီး ဤလူနှစ်ဦးက သူတို့၏ မြို့ပြဆေးရုံနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရရှိရန်အတွက် ဤမျှအထိ လူမဆန်သော ဈေးနှုန်းကိုပေးလာသောကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် ကြိုးစားအားထုတ်နေကြသည်ဟု ထင်မှတ်သွားမိ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အမြဲတစေ ခိုင်မာပြတ်သားခဲ့သော ဒေါက်တာတုန်ပင် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည်က အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး ဤကိစ္စကို ပြန်လည် သံသယဝင်လာမိပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အနေဖြင့် ဤဈေးနှင့်ဆိုပါက အမှန်တကယ်ပင် အမြတ်ထွက်နိုင်ပါမည်လား။ ဆေးရုံနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခွင့် ရရုံသက်သက်အတွက်ဆိုလျှင် တွက်ခြေမကိုက်လှပေ။ လုံးဝ အရှုံးပေါ်မည့် အရောင်းအဝယ်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ဆေးဝါးစက်ရုံ ထောင်ထားခြင်းသာဖြစ်ပြီး ပရဟိတ စက်ရုံ မဟုတ်ချေ။ ပုံမှန်လူတစ်ယောက်သည်က အမြတ် လုံးဝမထွက်မည့် အလုပ်ကို မည်သည့်အချိန်တွင်မျှ လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထူးခြားနေလျှင် တစ်စုံတစ်ခုတော့ မှားနေလောက်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးက ဤသို့ ပြောလာသည့်အချိန်တွင် သူ့ဘက်မှ သဘောတူရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယခင်က သဘောမတူချင်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတွင်တော့ လုံးဝ သဘောမတူရဲတော့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့ဘက်မှ သဘောမတူကြောင်းပြောရန် ပြင်နေချိန်မှာပင် ကျိုးကျယ်ပင်းက ရုတ်တရက် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“အိုး... ခင်ဗျားတို့က တကယ့်ကို ရိုးသားကြတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ကျိုး?”</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာတုန်က သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤကလေးမှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အတော်လေး ထက်မြက်သူဟု ထင်ရသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့် ဤသို့သော အစီအစဉ်အသေးအမွှားလေးဖြင့် အရည်ဖျော်ခံလိုက်ရသနည်း။ ဤသည်က သူ့၏  ပုံစံနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒေါက်တာတုန်... ဒီဈေးနှုန်းက တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံး စဉ်းစားကြည့်ကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာတုန်က သူ့ကို ဖျောင်းဖျချင်နေသည်ကို မြင်လျှင် ကျိုးကျယ်ပင်းက လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည်က အဓိပ္ပာယ်အပြည့်ဖြင့် ဒေါက်တာတုန်ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာတုန်သည်လည်း ထိုအမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့ကို တားဆီးရန်  ထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စကို မင်းဘာသာမင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့၊ ငါဘက်ကတော့  ဘယ်လိုအတွေးမျိုးမှ မရှိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာတုန်က စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်အားလုံးကို ကျိုးကျယ်ပင်းထံသို့ လွှဲအပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးလည်း ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က တကယ်ကို စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောတာပါ၊ ဒေါက်တာကျိုး... ကျွန်တော်တို့နဲ့ပဲ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုက်ပါ၊ ဘာမှမဟုတ်ရင်တောင် ခဏလောက်ပဲ စမ်းကြည့်ကြည့်လေ</p> <p> </p> <p>ကျွန်တော်တို့ ဆေးဝါးစက်ရုံက ဒေါက်တာတို့ကို လုံးဝ စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး!”</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးက ငယ်ရွယ်သော ဒေါက်တာ ကျိုးကျယ်ပင်းသည်က ကိုင်တွယ်ရ ပိုမိုလွယ်ကူကြောင်း ရိပ်မိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူက စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြောင်းကို ပွင့်လင်းစွာ ထုတ်ပြလာခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုလူနှစ်ဦးက သူတို့၏ ပစ်မှတ်ကို တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ကျိုးကျယ်ပင်းအား အစွမ်းကုန် နားချရန် စတင်ပြောဆိုလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းသည်လည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်အတွက် စိတ်ဝင်စားဟန် အမူအရာကို ပြသလိုက်ပြီး ထိုလူနှစ်ဦး၏ အမျိုးမျိုးသော ကြွားဝါပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ပေးနေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူနှစ်ဦး စကားပြော၍ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင်မှ ကျိုးကျယ်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆေးဝါးစက်ရုံကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးဝါးလုပ်ငန်းဆိုတာက အတော်လေး ကျယ်ပြန့်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲလေ၊</p> <p> </p> <p>ကျွန်တော့်အထင်တော့ ရဲဘော်တို့နှစ်ယောက်က အရောင်းပိုင်းကိုပဲ တာဝန်ယူထားတာ ထင်တယ်၊ တခြားအချက်အလက်တွေ ဖြစ်တဲ့ ဒီဆေးဘက်ဝင် အပင်တွေရဲ့ သဘာဝတွေနဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့အချိန် ဘယ်လိုမျိုး တွဲဖက်အသုံးပြုရမလဲ ဆိုတာတွေကိုရော ခင်ဗျားတို့ သိကြရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးမှာ မြို့ပြဆေးရုံသို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရောက်ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ကျိုးကျယ်ပင်းသည်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ရှိနေခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏ ပြောဆိုဆက်ဆံပုံများမှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့၏ အခြေခံနှင့် အရည်အချင်းကို အကဲခတ်မိပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတို့မှာ စကားအပြောအဆို ကောင်းမွန်ပြီး အရောင်းအဝယ် ကိစ္စရပ်များကိုသာ ကျွမ်းကျင်ကြပုံရသည်။ ကျန်ရှိသည့် ဆေးဝါးဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများတွင်တော့ လုံးဝ နားမလည်ကြကြောင်းကို သူ ရိပ်မိထားလေ၏။</p> <p> </p> <p>“အာ... အဲဒါကတော့.. ကျွန်တော်တို့က ဒီဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းတွေကို အကုန်ယူလာခဲ့တာပဲ၊ အားလုံးလည်း ဒီမှာတင် ရှိနေတာပဲလေ၊ ဒေါက်တာကျိုး အနေနဲ့ တခြား ဘာများနားမလည်တာ ရှိသေးလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ယခင်က တခြားဆေးရုံများသို့ သွားခဲ့ချိန်တွင် သူတို့ ယူလာသော ဆေးပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုပြီး ဈေးနှုန်းကို မေးမြန်းပြီးနောက်တွင် မည်သူကမျှ ထပ်မံ၍ မေးခွန်းထုတ်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီတစ်ကြိမ်ကျမှ ကျိုးကျယ်ပင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင်  မေးခွန်းတွေများနေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ သံသယဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်းက အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရှင်းပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံက ဆေးဝါးတွေရဲ့ အရည်အသွေးနဲ့ အဆင့်အတန်းကို အများကြီးအလေးထားတာဆိုတော့ အသေးစိတ် စုံစမ်းရတာပါ</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ ရဲဘော်တို့ဘက်က အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ ရပ်တန့်လိုက်လို့ ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟေး... ဟေး... မလုပ်ပါနဲ့ဦး၊ ဘာလို့ ရပ်လိုက်မှာလဲ၊ အခုပဲ ကျွန်တော်တို့ စကားကို ကောင်းကောင်းပြောနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးမှာ မတိုင်မီက ကျိုးကျယ်ပင်း၏ မေးခွန်းများကို အပိုအလုပ်များဟု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် အဆင်မပြေနိုင်တော့ကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင်တော့ ထိုအတွေးများကို ချက်ချင်းပင် ဘေးသို့ဖယ်လိုက်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>မေးခွန်းနည်းနည်းလောက် မေးရုံဘဲ မဟုတ်ဘူးလား။ မေးချင်သလောက် မေးပါစေ။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ဘက်က အများကြီး ရင်းနှီးပေးဆပ်ထားရတာလေ။  အခုလိုမျိုး မြို့ပြဆေးရုံကို ရောင်းချပိုင်ခွင့်ရှိတော့မဲ့ အချိန်ကျမှ ဒီနားလေးမှာ ထစ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့သည်ကား ကျိုးကျယ်ပင်း ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် အရောင်းအဝယ်ကိစ္စများကိုသာ နားလည်ကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်သည့် အသိပညာတချို့ကို လေ့လာထားခဲ့သော်လည်း အပေါ်ယံမျှသာ သိရှိခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းက အနက်ပိုင်းအထိ ထိုးဖောက်၍ မေးခွန်းများစွာ မေးမြန်းနေခဲ့သည့်အတွက် သူတို့ဘက်မှ သေသေချာချာ ဖြေနိုင်ရန် မသေချာလှပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အတူတကွ စဉ်းစားလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့လည်း စုန့်ဝေ့ကို ထပ်ပြီး ဖိတ်ခေါ်ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းရင် မကောင်းဘူးလား။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မနေ့က ဈေးလျှော့ရန် အကြံပေးခဲ့သည်မှာလည်း ထိုသူပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ဤမျှအထိ တော်နေသည့်အတွက် ကျိုးကျယ်ပင်း ယနေ့ မေးမြန်းသည့် ကိစ္စကိုလည်း ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ ဒေါက်တာကျိုး.. ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွားပြီးတော့ တခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်နဲ့ ဆွေးနွေးလိုက်ပါဦးမယ်၊ မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်၊</p> <p> </p> <p>အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒေါက်တာ မေးချင်တာမှန်သမျှ အကုန်မေးလို့ ရပါတယ်!”</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းကတော့ သူတို့ဘက်မှ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ကို မခေါ်လာမည်ကိုသ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၍ ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စုန့်ရှီးယန် မှာထားခဲ့သည်များကို သတိရသောကြောင့် သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အခက်တွေ့နေသည့် အမူအရာကိုလုပ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က နောက်ထပ် နောက်ရက်မှာ အလုပ်လေးတွေ ရှိနေသေးတယ်၊ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ အချိန်မရနိုင်လောက်ဘူး၊ ဒီတော့ သဘက်ခါကျမှပဲ ပြန်တွေ့ကြရင် ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ဤကိစ္စကို အောင်မြင်ရန်သာ မျှော်လင့်နေကြသောကြောင့် သဘက်ခါဆိုသည့် အချိန်က အနည်းငယ် ကြာမြင့်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သဘောတူလိုက်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးက စုန့်ဝေ့၏ အိမ်သို့ ဝမ်းသာအားရ သွားရောက်ကာ ထိုအကြောင်းများကို ပြောပြကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save