BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၈၃</h2>

ချန်ယောင်သည် အရမ်းကြမ်းတမ်းသည်ဟု ထင်နေပြီး မတွေ့ချင်သော်လည်း သူ ပန်းထိုးဆိုင် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်ဟု ဆိုသဖြင့် ရှု့ရွှယ် ရင်ခုန်နေမိသည်။ ကျန်းနျန်က ချန်ယောင် တွေ့ချင်နေကြောင်း ပြောပြီးကတည်းက ရှု့ရွှယ်သည် ညဘက် အိပ်မပျော်မီ သူတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အကြိမ်အနည်းငယ်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမတို့ သုံးကြိမ် ဆုံဖူးသည်။ ပထမအကြိမ်မှာ လုယွီ သတို့သမီး လာခေါ်စဉ်ကဖြစ်ပြီး ချန်ယောင်က တံခါးကို လူရမ်းကားတစ်ယောက်လို ကန်ဖွင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြိမ်မှာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့၏ မင်္ဂလာညစာစားပွဲတွင် ဖြစ်ပြီး ချန်ယောင်က လုယွီကို အရက်သောက်ရန် အတင်းခေါ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တတိယအကြိမ်မှာ လုယွီ၏အိမ်တွင် ဖြစ်ပြီး ချန်ယောင်က ထမင်းစားနေစဉ် သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှု့ရွှယ်က ဤလူသည် တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းလှသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ရှု့ရွှယ်သည် ကျန်းနျန်နောက်သို့ လိုက်၍ ပန်းထိုးဆိုင်အပြင်သို့ ထွက်လာရာ ဆိုင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်အောက်တွင် တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် ချန်ယောင်တို့ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ယောင်သည် သူ၏ နွေရာသီ အစိမ်းရောင် စစ်ဝတ်စုံနှင့် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားပြီး ခါးတွင် သားရေခါးပတ်အမည်းကို ပတ်ထားသည်။ သူ၏ ဆံပင်ကို တိုတိုညှပ်ထားသဖြင့် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ခန့်ညားသော ပုံစံပေါက်နေသည်။ သူမကို မြင်သောအခါ သူ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများမှာ အပြုံးများဖြင့် တောက်ပသွားပြီး သူမဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ရှု့ရွှယ်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မကြောက်ပါနဲ့။ လုယွီနဲ့ ငါလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ အကယ်၍ သူ မင်းအပေါ် ရိုင်းစိုင်းတာမျိုး လုပ်ရင် အော်လိုက်၊ တပ်ရင်းမှူးလုက သူ့ကို အရင်ဆုံး ဆုံးမပေးလိမ့်မယ်။"

ရှု့ရွှယ် ရှက်ပြုံးပြုံးကာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က လုယွီရှိရာသို့ သွားလိုက်သဖြင့် ရှု့ရွှယ် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။ ချန်ယောင် အနားသို့ တိုးလာသောအခါ သူမ စိုးရိမ်လာသည်။ သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်ကို သူ သတိထားမိသွားသည်။ သူက ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကုတ်ကာ ပိုနူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော် ရှု့ရွှယ်... ကျွန်တော့်နာမည်က ချန်ယောင်ပါ။"

ရှု့ရွှယ်က သူ့ကို မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။  "သိပါတယ်၊ ရှင်က ဗိုလ်ကြီးချန်မလား။"

ချန်ယောင် ပြုံးလိုက်ပြီး သတိထားကာ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များ သူမ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှု့ရွှယ်မှာ လန့်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ယောင်၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာနှင့် တည့်တည့်ဆုံသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ တကယ်ကို တောက်ပလွန်းသဖြင့် သူ မပြုံးပြလျှင် သူမက သူ့ကို ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှာစိုးသဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းနေသလိုပင် ခံစားရသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော် ရှု့ရွှယ် ကျွန်တော်က တကယ်တော့ ကြောက်စရာမကောင်းပါဘူး။"

ရှု့ရွှယ်မှာ သူ ဤသို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

ဒါကို မြင်သောအခါ ချန်ယောင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ ကျွန်တော် သတို့သမီးလာခေါ်တဲ့နေ့က ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုအမူက မင်းကို လန့်သွားစေခဲ့တာလား။"

သူသည်လည်း ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့၏ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့မှုကို ပြန်လည် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူသည် ရှု့ရွှယ်၏ ရှေ့တွင် အိပ်ဆောင်တံခါးကို ကန်ဖွင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ ပထမဆုံး အထင်အမြင်မှာ သိပ်မကောင်းခဲ့ပေ။

ရှု့ရွှယ်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ရိုင်းလည်း ရိုင်းတယ်။"

ချန်ယောင် - ???

ရှု့ရွှယ် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ထမင်းစားနေတုန်းက ကျွန်မကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာလေ။"

ချန်ယောင် -  …

သူသည် သူ၏မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။ နောင်ကြရင် ကျွန်တော် ပိုပြီး သတိထားပါ့မယ်။"

ရှု့ရွှယ်က မေးလိုက်ချင်သည်။  "နောင် ဆိုတာ ရှိဦးမှာမို့လို့လား။"

သူမ ထိုသို့ ပြန်ပြောချင်သော်လည်း အပြင်သို့ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ ၎င်းအစား ချန်ယောင် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "နေ့လယ်ကြရင် အချိန်ရမလားဟင်။ အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်မှာ ကျွန်တော် ထမင်းဖိတ်ကျွေးချင်လို့ပါ။ ငြင်းဖို့ မလောပါနဲ့ဦး။ ထမင်း အတူတူစားရင်း တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် ပိုသိအောင် လုပ်ကြတာပေါ့။ အကယ်၍ အဲဒီအချိန်ကြမှ ကျွန်တော်က မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်သေးတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။"

သူ၏ ပွင့်လင်းလှသော အပြုအမူကြောင့် ရှု့ရွှယ်အဖို့ ငြင်းရန် ခက်ခဲသွားသည်။

သူမသည် သူမကို ပြုံးပြနေသော ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် တည်ငြိမ်နေသော တပ်ရင်းမှူးလုကို ကြည့်သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုအပြုံးမှာ တောင့်တင်းလာနေပြီဖြစ်သော ချန်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ချန်ယောင်မှာ သိသိသာသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ "ဒါဆိုရင် နေ့လယ်ကြရင် ကျွန်တော် လာခေါ်ပါ့မယ်။"

သူမ စိတ်ပြောင်းသွားမှာ စိုးရိမ်သလိုပင် သူသည် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်၍ ပြေးသွားတော့သည်။

ချန်ယောင်က လုယွီရှိရာသို့ သွားပြီး ကျန်းနျန်က ရှု့ရွှယ်နှင့်အတူ ပန်းထိုးဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ ရှု့ရွှယ်က ချန်ယောင်နှင့် စကားပြောခဲ့သည်များကို ကျန်းနျန်ကို ပြန်ပြောပြရာ ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ချန်ယောင်ရဲ့ စရိုက်ကို ငါ အာမခံပါတယ်။"

ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် ရှု့ရွှယ်နှင့် ချန်ယောင်တို့ စကားပြောနေသည်ကို စုနနှင့် ကျားယွမ်တို့က ကြားခဲ့ကြသည်။ ရှု့ရွှယ် ပြန်ဝင်လာသောအခါ သူတို့က သူမကို စတင်နောက်ပြောင်ကြသည်။ ကျားယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုလ်ကြီးချန်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပုံပဲ။ နင် ကြိုးစားကြည့်လို့ ရပါတယ်။"

ယွီရှကလည်း ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ဗိုလ်ကြီးချန်က စစ်တပ်က အရာရှိတစ်ယောက်လေ။ ဒါက ရှာရခဲတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ နင် ဒါကို လက်လွှတ်မခံသင့်ဘူး။"

စုန သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါသာ အိမ်ထောင်မပြုရသေးရင် ကျန်းနျန်ကို စစ်သားတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခိုင်းမှာ။ စစ်သားတစ်ယောက်ကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရတာက တကယ်ကို ကောင်းတာ။"

လူတိုင်းက ဝိုင်းပြောနေကြသဖြင့် ရှု့ရွှယ်မှာ ရှက်နေမိသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် ချန်ယောင်အပေါ် အမြင်မကြည်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ တိုက်တွန်းမှုများကြောင့် နေ့လယ်တွင် သူနှင့်တွေ့ရန် သူမ စတင်မျှော်လင့်လာသည်။ သို့သော် သူမ တစ်ယောက်တည်းတွေ့ရန်မှာမူ အလွန်စိုးရိမ်နေသဖြင့် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ကို အတူလိုက်ခဲ့ရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့သည် ညနေ ၆ နာရီ ရထားလက်မှတ်ကို ဝယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့နှင့်အတူ နေ့လယ်စာ စားရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ကျန်းနျန်သည် မူလက နင်ရှို့ဆီ သွားလည်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ကျီရှောင်ထင်က နင်ရှို့ကို ပန်းချီဆွဲဘုတ်နှင့်အတူ မနက်စောစောကတည်းက အပြင်သို့ ခေါ်သွားကြောင်း စုနက ပြောပြသည်။ ထို့ပြင် နင်ရှို့သည် မနေ့ညက သူမကို "ဒေါ်ဒေါ်" ဟု ခေါ်ခဲ့ကြောင်းလည်း စုနက ပြောပြသည်။ ဒါကို ကြားသောအခါ ကျန်းနျန် ခံစားမိသည်မှာ ကျီရှောင်ထင်နှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းသည် နင်ရှို့၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်တွင် လုယွီနှင့် ချန်ယောင်တို့သည် ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့ကို လာခေါ်ကြပြီး အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်သို့ အတူတူ သွားကြသည်။

ချန်ယောင်သည် ပြတင်းပေါက်နားက စားပွဲဝိုင်းအသေးလေးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ဝင်လာသည်နှင့် လုယွီ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သဖြင့် ရှု့ရွှယ်မှာ ချန်ယောင်၏ဘေးတွင် ထိုင်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ချန်ယောင်သည် ပထမဆုံး ကျန်းနျန် ဘာစားချင်လဲဟု မေးပြီးမှ ရှု့ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်၍ နူးညံ့သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။  "မင်း ဘာစားချင်လဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ရေသောက်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ အပြုံးကို ထိန်းထားရသည်။ ချန်ယောင် ဤမျှအထိ သိမ်မွေ့နေသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ချန်ယောင်သည် စကားပြောရာတွင် ပို၍ ဂရုစိုက်ပြီး နူးညံ့နေသည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။ စားပွဲအောက်တွင် လုယွီ၏လက်က သူမ၏လက်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးများကို ညှစ်လိုက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုယွီသည် ချန်ယောင်အတွက် တကယ်ကို ဝမ်းသာနေသည်ကို သူမ သိလိုက်ရသည်။

ထမင်းစားနေစဉ်တွင် ချန်ယောင်သည် လုယွီက ကျန်းနျန်အတွက် ငါးအရိုးနွှင်ပေးနေသည်နှင့် ဟင်းများ ထည့်ပေးနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူလည်း ရှု့ရွှယ်အတွက် ထိုအတိုင်း လုပ်ပေးရန် ကြိုးစားပြီး သူမ၏ ပန်းကန်ထဲတွင် ဟင်းများကို ခပ်မြန်မြန် ပုံပေးလိုက်သည်။

ရှု့ရွှယ် - …

ချန်ယောင်က သူမကို ဟင်းတွေ ထပ်ပေးဖို့ လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှု့ရွှယ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီလောက် အများကြီး မစားနိုင်ပါဘူး။ အများကြီး ဖြစ်ကုန်ပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရယ်မောမိသဖြင့် သီးမလိုပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လုယွီ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဖြည်းဖြည်းစားပါ။"

ရှု့ရွှယ်သည် ဤညစာမှာ သူမ၏ဘဝတွင် အဝဆုံးသော ထမင်းတစ်နပ်ဟု ခံစားရသည်။ အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်မှ ထွက်လာသောအခါ သူမ ဗိုက်အတော်လေး တင်းနေသည်။ ချန်ယောင်အပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ ကနဦး အမြင်ဆိုးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် ထင်သလောက် ကြောက်စရာမကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့သည် ကျန်းရှောင်အတွက် ဒေသထွက် အစားအစာအချို့ ဝယ်ရန် ကုန်တိုက်သို့ သွားကြပြီး ချန်ယောင်က ရှု့ရွှယ်ကို ပြန်လိုက်ပို့သည်။

အချိန်မှာ လူစည်ကားသော အချိန်ဖြစ်ပြီး လမ်းမပေါ်တွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်ယောင်သည် ရှု့ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှု့ရွှယ် ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် ပိုသိအောင် လုပ်ကြလို့ ရမလား"

ရှု့ရွှယ်သည် ရပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်က သူတို့၏ အရိပ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

ချန်ယောင်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး အအေးရောင်းသူကို တွေ့သောအခါ ပြေးသွားပြီး အအေးနှစ်ပုလင်း ဝယ်လိုက်ကာ ရှု့ရွှယ်ကို တစ်ပုလင်း ပေးလိုက်သည်။ "အအေးသောက်လိုက်ဦး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှု့ရွှယ် အအေးပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက ချန်ယောင်၏ လက်ဖမိုးကို မတော်တဆ ထိမိသွားသည်။ သူမ ရှက်သွားပြီး အအေးပုလင်းကို ခပ်မြန်မြန် ယူကာ ရှေ့သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပါးပြင်လေးများမှာ ပန်းရောင်သန်းသွားသည်။

ချန်ယောင်၏ နားရွက်များလည်း နီမြန်းသွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ အအေးကို တစ်ကျိုက်တည်း အများကြီး သောက်လိုက်မှသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်ယောင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အားတဲ့အချိန်ကြရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်။ နောက်အပတ် တနင်္ဂနွေနေ့က ကျွန်တော် တစ်ရက်လုံး အားတယ်၊ အဲဒီကြရင် ပန်းထိုးဆိုင်ကို လာခဲ့မယ်နော်။"

ရှု့ရွှယ် တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

ချန်ယောင် ပြုံးလိုက်သည်။ "အထဲကို ပြန်ဝင်တော့လေ။ ကျွန်တော်လည်း အခြေစိုက်စခန်းကို ပြန်တော့မယ်။"

ထို့နောက် သူသည် ပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်နေကြသော လူအချို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားတော့သည်။

ရှု့ရွှယ်မှာ ခဏတာ မှင်သက်နေမိသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စုနနှင့် အခြားသူများက ပြတင်းပေါက်မှ သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာရာ စုန၊ ကျားယွမ်နှင့် ဖန်ရှန်းတို့က ဝိုင်းအုံလာပြီး ချန်ယောင်နှင့် စကားပြောတာ ဘယ်လိုလဲဟု မေးကြသည်။ ပန်းထိုးဆိုင်လေးမှာ မကြာမီမှာပင် ပျော်ရွှင်စရာ ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ညနေ ၆ နာရီတွင် လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ ရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။

လုယွီသည် အိပ်စင်လက်မှတ်နှစ်စောင် ဝယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရထားပေါ်ရောက်သည်နှင့် သူသည် ကျန်းနျန်ကို လှဲလျောင်းအနားယူရန် ပြောပြီးနောက် သူ၏ စစ်သုံးရေနွေးအိုးကို ကိုင်ကာ ရေနွေးသွားခပ်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့်အတူ ဇနီးမောင်နှံအငယ်စားလေးတစ်တွဲ ရထားပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။ အမျိုးသမီးဖြစ်သူက ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ အောက်ထပ်အိပ်စင်များကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အိပ်ပျော်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ သူမခင်ပွန်း၏ လက်ကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မေးကြည့်ပါလား။"

အမျိုးသား ပြန်ဖြေသည်။ "ခဏစောင့်ဦးလေ၊ သူမ အိပ်နေတာပဲ။ နိုးလာမှ မေးကြတာပေါ့။"

သူသည် လမ်းလျှောက်လမ်းဘေးရှိ စင်ပေါ်သို့ ဂုန်နီအိတ်ကြီးကို တင်လိုက်ပြီး တန်ဖိုးရှိပစ္စည်းများကို ကိုယ်ပေါ်တွင် သိမ်းဆည်းကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ဇနီးဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို လှမ်းချီလိုက်သည်။ "မင်း အရင်တက်နှင့်။"

ကလေးငယ်မှာ မိခင်နှင့် ခွဲခွာလိုက်ရသဖြင့် အကျယ်ကြီး ငိုတော့ရာ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော ကျန်းနျန် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးမှာ အထက်ထပ်အိပ်စင်သို့ တက်နေပြီး အမျိုးသားမှာ ငိုနေသော ကလေးကို ချော့မြှူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ထထိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နေရာလဲရအောင်လေ၊ ရှင်တို့ ဒီမှာပဲ အိပ်လိုက်ပါ။"

ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အမျိုးသားက ကျန်းနျန်ကို ခပ်မြန်မြန် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပြီး အပေါ်သို့ တက်နေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီးမှာလည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလာသည်။ "ရဲဘော်... တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

သူမသည် သူမ၏ အဝတ်အိတ်လေးကို ယူကာ လုယွီ၏ အိပ်စင်ပေါ်တွင် သွားထိုင်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးဖြစ်သူမှာ ကျန်းနျန်၏ မူလနေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ဆာလောင်နေသော ကလေးကို အသာအယာ နို့တိုက်နေသည်။

ကျန်းနျန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် ရေနွေးအိုးနှင့်အတူ ပြန်လာသည်ကို အချိန်ကိုက် မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ သူ့ကို လှမ်းခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူက အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ရေနွေးအိုးကို ချကာ သူမကို ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အပြင်ဘက်စင်္ကြံမှာ ခဏသွားထိုင်လိုက်ဦးမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ ထွက်သွားတော့သည်။

ကလေးမှာ နို့စို့ပြီး အိပ်ပျော်သွားသောအခါ ကျန်းနျန်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "လုယွီ..."

လုယွီ ပြန်ဝင်လာသောအခါ ထိုဇနီးမောင်နှံက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြသည်။ အမျိုးသားက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။  "ရဲဘော်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လုယွီက ပြန်ဖြေသည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

ဗိုက်ဝသွားပြီး မငိုတော့သော ကလေးငယ်မှာ ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများဖြင့် ပြုံးပြနေသည်။ ကျန်းနျန်က ကိုင်းညွတ်၍ ကလေးကို စနောက်လိုက်ရာ ကလေးမှာ သွားလေးလေးချောင်း ပေါ်အောင် တခစ်ခစ်ရယ်မောနေပြီး အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ ကျန်းနျန်၏ နှလုံးသားမှာ အရည်ပျော်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

သူမသည် မိဘနှစ်ပါးစလုံးကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော လီဖန်တနှင့် ဝူယင်၏ကလေး အကြောင်းကို တွေးမိကာ ထိုကလေး၏ အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်လာမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။

ကျန်းနျန် ကလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ထိုအမျိုးသမီးက သတိထားမိပြီး လုယွီကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်သည်။ သူမက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့က မောင်နှံသစ်တွေလား။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

အမျိုးသမီးက ထပ်မေးပြန်သည်။ "ရှင်တို့ ဘာအလုပ်လုပ်ကြလဲဟင်။"

သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤဇနီးမောင်နှံမှာ မြို့တွင် အလုပ်လုပ်နေသူများ ဖြစ်ပုံရသည်။ အမျိုးသမီး၏ ခင်ပွန်းက သူမကို စားရန် ပြောင်းဖူးမုန့် တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်စဉ် ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ပန်းထိုးဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်၊ ကျွန်မခင်ပွန်းကတော့ စစ်သားတစ်ယောက်ပါ။"

"ခင်ပွန်း" ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုယွီက ကျန်းနျန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို ဤသို့ ရည်ညွှန်းပြောဆိုသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူများ ပြောသည်ထက် ပို၍ ထူးခြားသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အမျိုးသမီးမှာ ပြောင်းဖူးမုန့်ကို ဝါးရင်း ပြောခဲ့သည်။  "ပန်းထိုးဆိုင်လား ကျွန်မတို့ စက်ရုံနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာလည်း ပန်းထိုးဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှိတယ်။ အဲဒီဆိုင်က ဒါရိုက်တာက ပန်းထိုးအထည်တွေကို စစ်ဆေးဖို့ ကျွန်မတို့ဆီ ခဏခဏ လာတတ်တယ်။ ရှင် ဒါရိုက်တာကောကို သိလား။ သူမက ကျွန်မတို့ အထည်စက်ရုံကို ခဏခဏ လာနေကျ။ လူတိုင်းက သူမကို သဘောကျကြတယ်၊ ပြောဆိုရတာ အရမ်းလွယ်တယ်လို့ ထင်ကြတာ။ ဒါပေမယ့် ဒါရိုက်တာဖုန့် ပြောင်းလာပြီးကတည်းက သူမလာတိုင်း သူမရဲ့ အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေရသလိုပဲ။ ဘယ်သူမှ သူမကို သဘောမကျကြဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ပန်းထိုးဆိုင်အကြောင်း သိနေသောသူနှင့် ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာနှစ်ယောက်လုံးကို သိပါတယ်ရှင်။ ဒါရိုက်တာကောက ယွမ်မြို့ကို ပြောင်းသွားတာပါ၊ အခုတော့ ဒါရိုက်တာဖုန့်က တာဝန်ယူထားတာပါ။"

အမျိုးသမီးမှာ သိကျွမ်းသူချင်း ဆုံရသကဲ့သို့ ခံစားရကာ သူမ၏ စက်ရုံမှ ရယ်စရာကောင်းပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော အကြောင်းအရာများကို ပြောပြလာသည်။ သူမက သူတို့စက်ရုံမှ ဒါရိုက်တာစွင်း ပါဝင်နေသည့် ကြီးမားသော အရှုပ်တော်ပုံ တစ်ခုအကြောင်းကိုလည်း ပြောပြသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ဒါရိုက်တာစွင်းရဲ့ မိသားစုက ကြီးမားတဲ့ အရှုပ်တော်ပုံမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ပြီး သူလည်း ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတယ်။"

ကျန်းနျန် ထိုသူကို သိသည်။ အထည်စက်ရုံ ဒါရိုက်တာ စွင်းချောင် ဆိုသည်မှာ စွင်းယင်၏ ဖခင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရေနွေးအိုး အဖုံးထဲသို့ ရေထည့်ကာ သူမအား ကမ်းပေးနေသော လုယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ရေနွေးခွက်ကို ယူကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဒါရိုက်တာစွင်း မိသားစု၏ အရှုပ်တော်ပုံအကြောင်း အမျိုးသမီး ပြောပြနေသည်ကို နားထောင်နေလိုက်သည်။

***

Book List