Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၈၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် ကျူးကျွင်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လုယွီကို မော့ကြည့်သည်။ သူက သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ညှစ်ကာ ဆေးရုံထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ကျန်းရှောင်မှာ ဒုတိယထပ်ရှိ လူနာခန်းတွင် ရှိနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် တစ်ညက သန့်စင်ခန်းတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေ့အကြုံကြောင့် ဤအထပ်ကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။ သူမသည် လုယွီ၏လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လူနာခန်းထဲ ရောက်မှသာ လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကျူးကျွင်းက လူနာခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲရှိ ကျန်းရှောင်ကို‌ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူရောက်နေလဲ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး။"</p> <p>လူနာခန်းထဲတွင် ကုတင်နှစ်လုံးရှိပြီး ကုတင်တိုင်းတွင် ကလေးမွေးပြီးစ အမျိုးသမီး တစ်ဦးစီ ရှိနေသည်။ ကျန်းရှောင်မှာ တံခါးနှင့် နီးသော ကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး သူမ၏ ဆံပင်များမှာ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူလျော့နေသည်။</p> <p> မွေးကင်းစကလေးငယ်မှာ သူမ၏ ဘေးနားရှိ နံရံဘက်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ ကျူးကျွင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မချန်လား။"</p> <p>ကျူးကျွင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>ကျန်းရှောင်က ထပ်၍ခန့်မှန်းပြန်သည်။ "အစ်မလုနဲ့ အစ်မကျိုက်လား။"</p> <p>ကျူးကျွင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ဒါလည်း မဟုတ်သေးဘူး။"</p> <p>လူနာခန်းထဲတွင် မည်သူမျှ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က အထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ရှိ ကျန်းရှောင်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ငါမှန်း မသိရတာလဲ။"</p> <p>"အစ်မကျန်း။"</p> <p>ကျန်းရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဝိုင်းစက်သွားပြီး သူမ ထထိုင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျူးကျွင်းက သူမကို အသာဖိထားလိုက်သည်။ "မင်း ကလေးမွေးထားတာလေ၊ အများကြီး မလှုပ်ရှားနဲ့ဦး။"</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အများကြီး မလှုပ်နဲ့ဦး။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ကျန်းရှောင်၏ မျက်နှာမှာ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လကထက် ပို၍ ဝိုင်းစက်လာသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ကျူးကျွင်းက သူမကို ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် မွေးဖွားပြီး နှစ်ရက်သာ ရှိသေးသဖြင့် အလွန်သေးငယ်သော ကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေပြီး ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အသက်ရှူသံကြောင့် ကလေးနိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အနားသို့ သိပ်မကပ်ရဲပေ။</p> <p>ကျန်းရှောင်က ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ကလေးဆိုးလေး တစ်ယောက်လို ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ ကျန်း၊ ကျွန်မ အစ်မကို သိပ်လွမ်းနေတာ။ အခုမှ ရောက်လာတော့တယ်။ ခြောက်လကျော်ကြီးတောင် အစ်မမရှိဘဲ ကျွန်မ ဘယ်လောက် ပျင်းနေရလဲ သိရဲ့လား။"</p> <p>ကျူးကျွင်း - .....</p> <p>သူက ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။"</p> <p>ကျန်းရှောင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါနဲ့ မတူဘူးလေ။ ရှင်က အစ်မကျန်းနဲ့တော့ ဘယ်ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။"</p> <p>ကျူးကျွင်း - ....</p> <p>ကျန်းနျန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ အခု ငါရောက်လာပြီပဲ။ နေရတာ ဘယ်လိုနေလဲ။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မသက်မသာဖြစ်တာတွေ ရှိသေးလား။"</p> <p>ကျန်းရှောင်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "နေကောင်းပါတယ်၊ အရင်လိုပဲ စားနိုင်အိပ်နိုင်ပါတယ်။" ထို့နောက် လုယွီ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ၀မ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု။"</p> <p>လုယွီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ခုတင်ပေါ်ရှိ ကလေးငယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်မှာ အလွန်သေးငယ်ပြီး ဦးခေါင်းမှာ သူ၏ လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိသည်။</p> <p>သူသည် ခြေသံဖွဖွနင်းကာ ပစ္စည်းများကို ကုတင်ခြေရင်း၌ ချထားလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်က အိတ်ကိုဖွင့်၍ ကလေးအတွက် ချုပ်လာသော အဝတ်အစားများကို ထုတ်ကာ ကျန်းရှောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကလေးနိုးသွားမည်စိုးသဖြင့် အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးအတွက် အဝတ်အစား နှစ်စုံ ချုပ်လာတယ်။ ဆိုဒ်မတော်ရင် ပြန်ပြင်ပေးမယ်နော်။"</p> <p>ထိုအဝတ်အစားများမှာ ထိုခေတ်က အသုံးများသော ပုံစံအဟောင်းများ မဟုတ်ဘဲ ခေတ်မီပြီး စတိုင်ကျသော ပုံစံများ ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းရှောင်မှာ ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် အလွန်သဘောကျသွားတော့သည်။ အခြားကုတင်မှ အမျိုးသမီးများလည်း သတိထားမိသွားပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာကြသည်။ အလယ်ကုတင်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ "မင်း လက်ရာက တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ အဝတ်အစားလေးတွေက တကယ်လှတယ်။"</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးမှာ ဤအရပ်၌ မရှိသလို အခြားနေရာမှ ကုန်တိုက်ကြီးများတွင်ပင် ရှာရခက်နိုင်ပေသည်။</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"</p> <p>လုယွီနှင့် ကျူးကျွင်းတို့က အခြားကိစ္စများ စကားပြောနေကြစဉ် ကျန်းနျန်က သူမယူလာသော ဒေသထွက် လက်ဆောင်များကို ကျန်းရှောင်အား ပြသနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရှောင်အတွက် နို့မှုန့်ပူပူတစ်ခွက် ဖျော်ပေးလိုက်ရာ ကျန်းရှောင်က အားရပါးရ သောက်လိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "နင်တို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလား။"</p> <p>ကျူးကျွင်းနှင့် ကျန်းရှောင်အတွက် ဤသည်မှာ ပထမဆုံး မိဘဖြစ်ဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် အခက်အခဲရှိပါက ဘာလုပ်ရမည်ကို သိကြမည်မဟုတ်ပေ။ ကျန်းရှောင် ဘာပြန်ပြောရမည်ကို မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပင် ကျူးကျွင်းက အရင်ဦးအောင် ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အမေ ဒီည ရောက်လာလိမ့်မယ်။ သူက ရှောင်ရှောင် မီးဖွားပြီးစ နာလန်ထူနေတဲ့အချိန်မှာ ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ လူကြီးသူမ ရှိတော့ ကလေးထိန်းတာကို သင်ပေးနိုင်တာပေါ့၊ ကိုယ့်ဘာသာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတာထက် အများကြီး သာပါတယ်။"</p> <p>ကျူးကျွင်းမှာ ကျန်းရှောင်ချုပ်ထားသော ကလေးအိပ်ရာနှင့် အဝတ်အစားများကို သွားယူရန် အိမ်ပြန်သွားသည်။ သူ၏အမေ မရောက်လာမီအထိ ကျန်းနျန်က ဆေးရုံ၌ ကျန်းရှောင်ကို ကူညီပေးရန် နေခဲ့သည်။ မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့က အဆောင်၌ ချက်လာသော ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ယူဆောင်၍ ရောက်လာကြသည်။ လူနာဆောင်ထဲ ဝင်ဝင်ချင်း ကျန်းနျန်ကို ကုတင်ဘေး၌ တွေ့လိုက်ရသောအခါ လုရှောင်ချင်းက အရင်ဆုံး အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန် နင် ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြုံးပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမနက်တင် ရောက်တာပါ။"</p> <p>ကျိုက်ဖေးဖေးက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်၍ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ မတွေ့တာ ၆ လလောက် ရှိပြီနော်၊ နင် အရင်နဲ့ မတူတော့သလိုပဲ။"</p> <p>လုရှောင်ချင်း - "နင့်မျက်နှာက အရင်ကထက် ပိုပြီး ဝင်းပနေသလိုပဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ ဘာမှမပြောရသေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာ ပူထူလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမက ပါးကို ကိုင်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တကယ်လား။"</p> <p>ကျန်းရှောင်လည်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မလည်း အစ်မကို စတွေ့တုန်းက အဲ့လိုပဲ ထင်တာ။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ???</p> <p>ကလေးထိန်းတတ်သော ကျိုက်ဖေးဖေးက ကလေးငယ် ငိုသံကြားသဖြင့် ကလေးကို ချီကာ ချော့မြှူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးကို နို့တိုက်လိုက်ဦး၊ ကလေး ဆာနေပြီ။"</p> <p>ကျူးကျွင်းက အလိုအလျောက်ပင် မေးလိုက်သည်။ "ကိုယ် ကူညီဖို့ လိုသေးလား။"</p> <p>ကျန်းရှောင်၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "မလိုပါဘူး၊ အပြင်မှာ ခဏစောင့်နေလိုက်။"</p> <p>လုယွီက အရင်ဦးဆုံး အပြင်ထွက်၍ စင်္ကြံ၌ စောင့်နေသည်။ ကျူးကျွင်းကလည်း လိုက်ထွက်လာပြီး လူနာဆောင်တံခါးကို ပိတ်ကာ လုယွီ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေစဉ် ကျူးကျွင်းက မေးလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု... ခင်ဗျားနဲ့ မရီး..." ထိုသို့ စကားစလိုက်ပြီး ဘယ်လိုဆက်ပြောရမည်ကို မသိဘဲ ခဏရပ်သွားသည်။</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ လက်ထပ်လိုက်ကြပြီ။ အခုဆို ၆ လလောက် ရှိပြီ။"</p> <p>ကျူးကျွင်းမှာ မှင်တက်သွားပြီး လုယွီကို အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် သူနှင့် စုန့်ပိုင်တို့ လုယွီကို ရှာရန် ယွမ်မြို့သို့ သွားခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။ ဟိုတယ်၌ ညစာစားစဉ်ကပင် တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် သူ၏ မရီးမှာ မတ်နှင့် မရီး ဆက်ဆံရေးကဲ့သို့မဟုတ်ဘဲ ချစ်သူများကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုစဉ်ကပင် သူတို့ အတူရှိနေခဲ့ကြဟန် တူသည်။</p> <p>တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် ကျန်းနျန်တို့မှာ သွေးသားမတော်စပ်သဖြင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမှားအယွင်း မရှိပေ။</p> <p>ကျူးကျွင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။  "တပ်ရင်းမှူးလု ဒါက မတရားဘူးလေ။ ကျန်းရှောင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုတောင် မပြောဘဲ လက်ထပ်လိုက်တာလား။ ကျန်းရှောင်က ကိုယ်ဝန်နဲ့မို့ မလာနိုင်ရင်တောင် ကျွန်တော်ကတော့ ရက်အနည်းငယ် ခွင့်ယူပြီး တက်ရောက်နိုင်တာပဲ။"</p> <p>လုယွီက ကျူးကျွင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ အဲ့ဒီတုန်းက ငါတို့က လက်ထပ်ဖို့ကိုပဲ အာရုံရောက်နေလို့ပါ။"</p> <p>ကျူးကျွင်း - ....</p> <p>"အခု ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ တပ်ရင်းမှူးထန်တို့နဲ့ တခြားသူတွေကို ပြောဖို့ အစီအစဉ် ရှိလား။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှိတာပေါ့၊ သူငယ်ချင်းဟောင်း အနည်းငယ်ကို ညစာဖိတ်ကျွေးပြီး ကျန်းနျန်နဲ့ ငါ့အကြောင်းကို အသိပေးမလို့။"</p> <p>ကျူးကျွင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။"ကောင်းပါပြီ"</p> <p>တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် ကျန်းနျန်တို့ အတူရှိနေခြင်းကို သူ သိပ်မအံ့သြတော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ အရင်ကတည်းက အရိပ်အယောင်များ ရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခု တပ်ရင်းမှူးလုက လက်ထပ်ပြီးကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သောအခါ ကျူးကျွင်း အရင်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်။ နှစ်သစ်ကူးတုန်းက စုန့်ပိုင်၏ အိမ်သို့ သွားလည်စဉ်ကပင် တပ်ရင်းမှူးလု ကျန်းနျန်အပေါ် ဂရုစိုက်ပုံမှာ မတ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လုပ်သင့်သည်ထက် ပိုလွန်နေခဲ့သည်ကို သူ သတိထားမိခဲ့သည်။</p> <p>တပ်ရင်းမှူးလုက အားလုံးကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ပြီး အခုမှ ထုတ်ပြောခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကျူးကျွင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့သည် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ အမြန်သွားရမည်ဖြစ်သဖြင့် ကြာကြာမနေနိုင်ကြပေ။ သူတို့ လူနာဆောင်မှ ထွက်လာသောအခါ လုယွီက သူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ လုရှောင်ချင်းက ခဏတာ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီး ကျိုက်ဖေးဖေးကလည်း ရပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် တပ်ရင်းမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးသွားတယ်လို့ ကြားတယ်နော်။"</p> <p>လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"</p> <p>သူက ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီည ကျန်းနျန်နဲ့ ကျွန်တော် ပြည်နယ်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ ရှိနေမယ်။ အလုပ်ဆင်းရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက် လာခဲ့ကြပါလား။ သူက မင်းတို့ကို ပြောစရာ ရှိလို့ပါ။"</p> <p>သူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့က သတိဝင်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့ကြသည်။ "ကောင်းပါပြီ။"</p> <p>လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီည ခုနစ်နာရီမှာ ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေမယ်။"</p> <p>လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့ ဆေးရုံမှ ထွက်လာကြသောအခါ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လုရှောင်ချင်းက အရင်ဆုံး ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု ဒီနေ့ ဘာလို့ ထူးဆန်းနေတာလဲ။ သူက အရင်က ကျန်းနျန်ကို မရီးလို့ ခေါ်တာ၊ အခုတော့ နာမည်ပဲ ခေါ်တော့တယ်။"</p> <p>ကျိုက်ဖေးဖေးက ဆေးရုံဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ခန့်မှန်းမိသဖြင့် ပြောလိုင်သည်။ "ဒီည သိရမှာပေါ့။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ကျန်းရှောင်နှင့်အတူ လူနာဆောင်၌ နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ကျူးကျွင်း ပြန်ရောက်လာသည်။ မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် လုယွီက ကျန်းနျန်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လျက် မေူလိုက်သည်။ "ဘာစားချင်လဲ။ ကိုယ် သွားဝယ်ပေးမယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်။"</p> <p>လုယွီက ပြုံး၍ ပြောသည်။ "ကောင်းပါပြီ။"</p> <p>လုယွီနှင့် ကျူးကျွင်းတို့ ထွက်သွားသောအခါ ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် လုရှောင်ချင်း ယူလာပေးသော ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ကိုင်ထားသည့် ကျန်းရှောင်က လုယွီ၏ နောက်ကျောကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်လျက် ဘယ်လိုစပြောရမှန်းမသိဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့၏ ဆက်ဆံပုံမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်က ကျန်းရှောင်၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမှုကို သတိပြုမိသည်။ အခန်းထဲရှိ အခြားအမျိုးသမီးနှစ်ဦး ကလေးနှင့် ဆော့နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းရှောင်... ငါ နင့်ကို တစ်ခုပြောစရာ ရှိတယ်။ အရင်ဆုံး ကတိပေး နင် အံ့သြမသွားရဘူး၊ အော်လည်း မအော်ရဘူး။"</p> <p>သူမသည် ကျန်းရှောင်က လုရှောင်ချင်းကဲ့သို့ အော်ဟစ်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းရှောင်မှာ ကျန်းနျန် ဘာပြောမည်ကို သေချာမသိသော်လည်း လုယွီက ကျန်းနျန်ပေါ် အလွန်ချစ်ခင်ပုံကို ကြည့်ကာ ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း ပြောပါ။"</p> <p>ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လျက် ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ပြီ။"</p> <p>"အို... ဘာ။"</p> <p>ကျန်းရှောင်မှာ ပြင်ဆင်ထားသည့်တိုင် အလွန်ပင် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲရှိ အခြားသူများ လှမ်းကြည့်လာသည်ကို သတိထားမိသောအခါ ကျန်းရှောင်က အသံကို အမြန်နှိမ့်ပြီး အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း အစ်မနဲ့ တပ်ရင်းမှူးလုက လက်ထပ်လိုက်ပြီ ဟုတ်လား။"</p> <p>ကျန်းနျန် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းရှောင်မှာ အလွန်အမင်း အံ့သြနေရသည်။ သူမ အရင်က ဘာမှသတိမထားမိခဲ့ပေ။ ကျန်းနျန်နှင့် တပ်ရင်းမှူးလုတို့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်နေကြသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ လက်တောင် ထပ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် ထမင်းဘူးကို ကိုင်ထားရင်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း အစ်မနဲ့ တပ်ရင်းမှူးလု အတူရှိနေတာကို လူတွေက ကဲ့ရဲ့ကြမှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။"</p> <p>သူမသည် လုယွီကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူကတည်းက ဝေဖန်မှုမှန်သမျှကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းရှောင်က ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း အစ်မတို့နှစ်ယောက် ကျွန်မတို့မရှိတုန်း လက်ထပ်လိုက်ကြတာပဲ။ ကျွန်မ မီးနေသည်ဘဝက ကျွတ်တာနဲ့ အစ်မနဲ့ တပ်ရင်းမှူးလုက ကျူးကျွင်းနဲ့ ကျွန်မကို ဂုဏ်ပြုစားပွဲ ဖိတ်ရမယ်နော်။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ပြဿနာမရှိပါဘူး။"</p> <p>လုယွီသည် ကြက်သားခေါက်ဆွဲ ဝယ်လာပြီး စားဖိုမှူးကို ဟင်းရည်ပိုထည့်ခိုင်းခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် စားသောက်ပြီး ကျန်းရှောင်နှင့် အချိန်အနည်းငယ် နေပေးပြီးနောက် ညနေ ခြောက်နာရီခန့်တွင် ကျူးကျွင်း၏ အမေ ရောက်လာသောအခါ သူမ ပြန်ခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ လုယွီက ကျူးကျွင်းကို ညခုနစ်နာရီ ပြည်နယ်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်၌ တွေ့ဆုံရန် ပြောခဲ့သည်။</p> <p>လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့သည် ပြည်နယ်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်နှင့် လမ်းတစ်ခုတည်းရှိ တည်းခိုခန်း၌ တည်းခိုကြသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ တစ်ခန်းတည်း အတူတည်းဖြစ်ကြသည်မှာ ဤသည်မှာ ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က တည်းခိုခန်းပင် ဖြစ်သော်လည်း အခန်းကတော့ မတူတော့ပေ။ အခန်းထဲတွင် ကုတင်တစ်လုံးနှင့် ရေနွေးအိုးနှစ်လုံး တင်ထားသော စားပွဲတစ်လုံး ရှိသည်။ လုယွီ ရေနွေးသွားယူရန် ထွက်သွားစဉ် ကျန်းနျန်က ကုတင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ သူမ၏ အိတ်ထဲမှ အိပ်ယာခင်းပါးပါးလေးကို ထုတ်၍ ခင်းလိုက်သည်။</p> <p>လုယွီ ပြန်ဝင်လာသောအခါ ကျန်းနျန် အိပ်ယာခင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ပန်းရောင်အင်္ကျီလေးကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူမ ခါးကို ကိုင်းလိုက်သောအခါ ခါးလေးမှာ ပို၍ သေးသွယ်နေပုံပေါ်သည်။ သူက တံခါးကို ဂျက်ထိုးလိုက်ပြီး ရေနွေးအိုးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်က သူ့ခြေသံကို ကြားသောအခါ လုယွီက ကျူးကျွင်းကို ခုနစ်နာရီ ညစာစားရန် ပြောခဲ့သည်ကို သတိရကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခုနစ်နာရီ ပြည်နယ်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်ကို သွားကြမှာလား။"</p> <p>"ဟုတ်တယ်။"</p> <p>သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ နက်ရှိုင်းသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းနျန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ လုယွီ၏ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်နှင့် တိုးမိသွားသည်။ လုယွီက သူမ၏ ခါးကို နောက်မှ ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နားရွက်လေးကို ခပ်ဖွဖွကိုက်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "နျန်နျန်။"</p> <p>ကျန်းနျန်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်။ လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် သူမသည် တည်းခိုခန်း၌ ပထမဆုံးအကြိမ် တည်းခိုခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို သတိရသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် အိပ်ရာထဲ၌ လူးလိမ့်တတ်သဖြင့် မတော်တဆ လုယွီ၏ ထိခိုက်လွယ်သော နေရာကို ထိမိခဲ့ဖူးသည်....။</p> <p>သူမ၏ ခြေချင်းဝတ်ကို သူ ညှစ်ခဲ့သဖြင့် နာကျင်ခဲ့ရသည်ကို သတိရကာ ကျန်းနျန်က လုယွီကို ခြေထောက်နှင့် ကန်လိုက်သည်။ သူက သူမ၏ ခြေချင်းဝတ်ကို ထပ်မံညှစ်လိုက်ပြီး ရယ်မောလျက် မေးလိုက်သည်။ "ကန်ချင်သေးလား။"</p> <p>သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။</p> <p>သူ၏ နွေးထွေးသော ထွက်သက်ကြောင့် ကျန်းနျန်၏ နားများ တစစ်စစ် ဖြစ်လာသည်။ သူမက ရှောင်ရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လွှဲလိုက်သည်။ လုယွီ၏ လက်မှာ သူမ၏ ခါးမှတစ်ဆင့် သူမ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်း စတင်ဖြုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်က ညည်းညူသံလေး ထွက်လာပြီး လုယွီ၏ ပခုံးကို တွန်းလိုက်သော်လည်း သူက မရွေ့သွားပေ။</p> <p>သူ၏ ထွက်သက်မှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် လုရှောင်ချင်းနဲ့ အစ်မကျိုက်ကို ဒီည ခုနစ်နာရီ စားသောက်ဆိုင်မှာ တွေ့ဖို့ ပြောပြီး ကိုယ်တို့ လက်ထပ်လိုက်တဲ့ အကြောင်းလည်း ပြောပြဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန်က နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ခြောက်နာရီခွဲ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် လုယွီကို ခပ်ဖွဖွလေးတွန်းကာ တစ်ဖက်လူက စနောက်ချင်စရာကောင်းလောက်အောင် နုနယ်ပျော့ပျောင်းသော လေသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။  "ကျွန်မတို့မှာ နာရီဝက်ပဲ လိုတော့တာပဲ၊ အရင်သွားကြရအောင်လေ။"</p> <p>လုယွီက သူ၏သားရေခါးပတ်အမည်းကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တရစပ်နမ်းရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပါဦး။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ….</p> <p>သူတို့ကိစ္စအားလုံး ပြီးသွားချိန်တွင် အပြင်၌ မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး လုယွီက သူမ၏ စိုစွတ်နေသော မျက်ဝန်းထောင့်လေးကို နမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ရေနွေးသွားယူပေးမယ်၊ ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်ဦးနော်။"</p> <p>သူတို့အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီး စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ညခုနစ်နာရီပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save