Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;"> *</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် လုရှောင်ချင်းတို့သည်လည်း သူတို့နောက်မှ ကပ်လျက် ရောက်လာကြသည်။ ကျူးကျွင်းကမူ အချိန်တိကျသူဖြစ်သဖြင့် ခုနစ်နာရီကတည်းက စားသောက်ဆိုင်၌ ထိုင်စောင့်နေခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။"</p> <p>လုယွီ နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ ဆယ်မိနစ်ခန့် နောက်ကျနေခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p>သူမသည် လုယွီ၏လက်ကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် တစ်ချက်ညှစ်လိုက်ပြီးမှ ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် လုရှောင်ချင်းတို့ ဝင်လာချိန်တွင် သူတို့လက်ချင်း လွှတ်လိုက်သည်ကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရသည်။ နေ့လယ်ကတည်းက အခြေအနေကို ရိပ်မိနေသော ကျိုက်ဖေးဖေးမှာ သိပ်မအံ့သြသော်လည်း လုရှောင်ချင်းမှာမူ မှင်တက်သွားသည်။ သူမက ကျန်းနျန်ကို တစ်လှည့်၊ လုယွီကို တစ်လှည့် စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ မျက်တောင်များ တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေမိသည်။</p> <p>လုရှောင်ချင်းက ပင်ကိုယ်အကျင့်အတိုင်းပင် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်... နင်နဲ့ လုယွီနဲ့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ နင်တို့နှစ်ယောက်က..."</p> <p>"အင်း။"</p> <p>ကျိုက်ဖေးဖေးက လုရှောင်ချင်း၏ ပါးစပ်ကို အမြန်လှမ်းပိတ်လိုက်သည်။ လုရှောင်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကျိုက် ဘာလုပ်တာလဲ။"</p> <p>သူမ၏စကားသံများမှာ ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ကျိုက်ဖေးဖေး ပြောလိုက်သည်။ "တိတ်တိတ်နေစမ်းပါ။ နင် စကားမပြောရင် ဘယ်သူမှ နင့်ကို အအလို့ မထင်ဘူး။ ပြီးတော့ အသံကိုနှိမ့်ပြောပါဦး၊ အခြေအနေကိုလည်း ကြည့်ဦး။ ပါးစပ်ထဲရှိတာ အကုန် လျှောက်မပြောနဲ့။"</p> <p>လုရှောင်ချင်း - .....</p> <p>ကျိုက်ဖေးဖေးက သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သောအခါ လုရှောင်ချင်းက အလိုအလျောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာ ထမင်းစားချိန်ဖြစ်သဖြင့် စားသောက်ဆိုင်၌ လူအတော်များများ ရှိနေသည်။ သူမသည် မိမိ၏ ရမ်းသန်းပြောဆိုမိမှုကို သတိထားမိသွားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းနျန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "နင်နဲ့ တပ်ရင်းမှူးလု ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ။"</p> <p>လုရှောင်ချင်းက ဆက်၍ ပြောခဲ့သည်။ "နင်က တပ်ရင်းမှူးလုကို မောင်လေးလိုပဲ သဘောထားတယ် ဆိုပြီးတော့ အခုကြတော့ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အတူရှိနေရတာလဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ အားလုံး၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ သူမက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ လုယွီ၏ စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။ သူမက အတင်းပြုံးပြလိုက်ပြီး လုရှောင်ချင်းကို စကားပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုယွီက သူမထက် အရင်ဦးအောင် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စားပွဲပေါ် တင်ပြီး ပြောလိုင်သည်။"ငါတို့ လက်ထပ်လိုက်ကြပြီ။"</p> <p>သူက ဖြည့်စွက်ပြောခဲ့သည်။ "ငါက အရင်စပြီး လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခဲ့တာပါ။"</p> <p>ကျူးကျွင်းက အရင်ဆုံး လက်ခုပ်တီး၍ ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုက တကယ့် ယောက်ျားကောင်းပဲ။"</p> <p>လုယွီ - …</p> <p>လုယွီ ကျူးကျွင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျူးကျွင်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ကျိုက်ဖေးဖေးက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လျက် လုရှောင်ချင်းနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကျိုက်ဖေးဖေးက မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဝမ်းသာစရာပဲ၊ တကယ် ကောင်းပါတယ်။ နင်တို့ ဘယ်တုန်းက လက်ထပ်လိုက်တာလဲ။ ဘာလို့ ငါတို့ကို မပြောတာလဲ။"</p> <p>လုရှောင်ချင်းမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်အတွက် ဝမ်းသာသော်လည်း သတို့သားမှာ လုယွီ ဖြစ်နေသဖြင့် စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူတို့ ဇာတိမြေကို ဘယ်လိုပြန်ကြမည်နည်း။ အခြားသူများကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ကြမည်နည်း။</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ ဝေဖန်ကဲ့ရဲ့မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကိုလည်း သူမ စိုးရိမ်နေသည်။</p> <p>ကျိုက်ဖေးဖေးလည်း စိုးရိမ်နေမိသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ လက်ထပ်ပြီးသားဖြစ်ပြီး တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ထားရှိသော သံယောဇဉ်မှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သိနားလည်လိုက်သည်။</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကျော်က လက်ထပ်လိုက်တာပါ။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် လုရှောင်ချင်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိုးရိမ်မှုများကို သတိပြုမိပြီး သူတို့ ဘာကို စိုးရိမ်နေကြသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ သူမသည် လုယွီ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီနဲ့ ကျွန်မနဲ့က သွေးသားတော်စပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p>ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် လုရှောင်ချင်းတို့မှာ မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p>ကျန်းနျန် ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မရဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ခင်ပွန်းရဲ့ မျိုးရိုးက ရှု့လေ။ လုယွီကို ရှု့မိသားစုက မွေးစားခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကျွန်မခင်ပွန်းနဲ့ သွေးသားတော်စပ်တဲ့ ညီအစ်ကို မဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p>ကျူးကျွင်းကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဗိုလ်ကြီးရှု့နဲ့ တပ်ရင်းမှူးလုက သွေးသားမတော်စပ်ပေမယ့် ညီအစ်ကိုအရင်းတွေလို ချစ်ကြတာပါ။"</p> <p>ကျိုက်ဖေးဖေးမှာ အံ့သြသွားပြီး လုရှောင်ချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟင်းပွဲများ ရောက်လာသောအခါမှ သူတို့ သတိဝင်လာပြီး ပြုံးပြကြသည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးက ပြောသည်။ "လက်ထပ်တာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ အဲ့လောက်ကြီး စိတ်မညစ်ကြပါနဲ့။ ဒါနဲ့ တပ်ရင်းမှူးလု... အရက်သောက်တတ်လား။ မင်းနဲ့ ကျန်းနျန် လက်ထပ်တာကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြရအောင်။"</p> <p>လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သောက်နိုင်ပါတယ်။"</p> <p>ကျူးကျွင်းက စားပွဲထိုးထံမှ အရက်ဖြူတစ်ပုလင်း မှာလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် အများကြီး သောက်လိုက်သည်။ သူတို့ လေးဦးမှာ အရက်တစ်ပုလင်းကို ကုန်အောင် သောက်လိုက်ကြသည်။ အရက်သိပ်မသောက်နိုင်သော လုရှောင်ချင်းမှာ တစ်ခွက်တည်းနှင့်ပင် မူးသွားတော့သည်။ သူမက စားပွဲကို ရိုက်လျက် ကျန်းနျန်ကို ပြောခဲ့သည်။</p> <p>"နင်က တော်တော် အလိုက်မသိတာပဲ။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကိစ္စကို ငါတို့ကို မပြောဘူး။ လက်ထပ်ပြီးမှ အခုမှလာပြောတယ်။ ငါတို့ကို သူငယ်ချင်းလို့ မသတ်မှတ်ဘူးလား။ ကျန်းနျန်... ငါ ပြောလိုက်မယ်၊ ငါ တကယ် စိတ်ဆိုးတာ။ နင် ငါ့ကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရမယ်၊ မဟုတ်ရင် နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး။"</p> <p>သူမ ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ဟို လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်က တော်တော်ကြည့်ကောင်းသားပဲ။"</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီး လေတက်လိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p>လုယွီ - …</p> <p>ကျူးကျွင်း - …</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျူးကျွင်းက လုရှောင်ချင်းကို အဆောင်အထိ ပိုး၍ ပြန်ပို့ပေးလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျန်းရှောင်ကို ဂရုစိုက်ရန် ဆေးရုံသို့ အမြန်ပြန်သွားသည်။ ယခုအခါ သူ၏အမေက ကျန်းရှောင်အတွက် ဆန်ပြုတ်နွေးနွေးလေး ချက်ပေးထားပြီး ကျူးကျွင်းက စားသောက်ဆိုင်မှ အသားဖက်ထုပ်များကို သူတို့အတွက် ဝယ်သွားပေးခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းရှောင် မေးလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုက ရှင့်ကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ။"</p> <p>ကျူးကျွင်းက စားသောက်ဆိုင်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကျန်းရှောင် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်းက တပ်ရင်းမှူးလုကို လက်ထပ်လိုက်တာ ကောင်းပါတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ သူတို့က တော်တော်လိုက်ဖက်ကြတာပဲ၊ သူကလည်း ခန့်တယ်၊ သူမကလည်း လှတယ်။"</p> <p>သူမ ပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ အစ်မကျန်းက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို အောင်သွယ်ပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။"</p> <p>ကျူးကျွင်းလည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ မရီးနဲ့ တပ်ရင်းမှူးလုကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။"</p> <p>သူတို့၏ အောင်သွယ်မှုမရှိလျှင် သူသည် ဤမျှကောင်းသော ဇနီးမျိုးကို ရရှိမည်မဟုတ်သလို ဤမျှ ချစ်စရာကောင်းသော သားလေးကိုလည်း ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျူးကျွင်းသည် စင်္ကြံရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ထိုင်ရင်း တစ်ညလုံး ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူသည် ကျန်းရှောင်နှင့် သူ၏အမေအတွက် မနက်စာ ဝယ်ပေးပြီးနောက် တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် ကျန်းနျန့်ကို သွားရှာသည်။ သူတို့သည်လည်း အစောကြီး ထနေကြပြီဖြစ်သဖြင့် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာစဉ် သူတို့နှင့် ဆုံသည်။</p> <p>ကျူးကျွင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်မယ်။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုယွီက သူမ၏လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကိုယ် ရှိနေတာပဲ။"</p> <p>သူတို့ မနက်စာ မစားရသေးပေ။ ကျူးကျွင်းမှာ ကျန်းရှောင်တို့အတွက် မနက်စာ ဝယ်ပေးနေရသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် စားရန် မေ့နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လုယွီ၊ ကျန်းနျန်တို့နှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်သို့ လိုက်သွားသည်။ လုယွီက ပေါက်စီ၊ အီကြာကွေးနှင့် နို့များကို မှာလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် စားသောက်ပြီးသောအခါ လုယွီက ကျန်ရှိနေသော အစားအစာများကို ကုန်အောင် စားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ဘူတာရုံသို့သွား၍ ပြန်မည့်ရထားကို စီးကြသည်။</p> <p>လမ်းတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက နွေရာသီသုံး ပ၀ါပါးလေးကို ခြုံလျက် ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦး လိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ နောက်ကို ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေသည်။ ကျူးကျွင်းက တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး သူမ၏ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရဲဘော် တစ်ခုခု အခက်အခဲ ရှိလို့လား။"</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကျူးကျွင်း၏အသံကြောင့် လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။"တစ်ယောက်ယောက် ကျွန်မနောက်ကို လိုက်နေလို့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို တားပေးပါ။"</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရှေ့သို့ ပြေးသွားရာ ကျန်းနျန်ကို ဝင်တိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီး စကားပြောလိုက်သောအခါ ကျန်းနျန်က သူမ၏ အသံမှာ စွင်းယင်၏ အသံဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသည်။ လုယွီက တိုက်မိမည်စိုးသဖြင့် ကျန်းနျန်ကို ဘေးသို့ ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။</p> <p>"ရဲဘော်... အခက်အခဲ ရှိရင် ပြောပါ။ ရဲစခန်းကို သွားလို့ရတယ်၊ မကြောက်ပါနဲ့။"</p> <p>ကျူးကျွင်းက စွင်းယင်ကို တားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်းနျန်က စွင်းယွမ်နှင့် အခြားလူအချို့ အဝေးမှ ပြေးလာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>စွင်းယင်မှာ သူမဖခင်၏ လိုက်ဖမ်းခြင်းကို ခံနေရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျန်းနျန် နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျူးကျွင်း မေးဖို့ မလိုတော့ဘူး။"</p> <p>ကျူးကျွင်းကရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။"</p> <p>ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာ၌ရှိသော စွင်းယင်မှာ ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မီတာအနည်းငယ် အကွာမှ ကြည့်လျှင် သူတို့မှာ အလွန်ပင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိလှသည်။ လုယွီက ကျန်းနျန်၏ခါးကို ကာကွယ်ပေးထားသကဲ့သို့ ဖက်ထားသည်။ ထိုယောက်ျား၏ မျက်ခုံးများမှာ အေးစက်ထက်မြက်နေပြီး သူ၏အကြည့်မှာ လမ်းဘေးရှိ အမှိုက်များကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဂရုမစိုက်ဟန် ပေါ်နေသည်။</p> <p>စွင်းယင်မှာ လုယွီနှင့် ဤနေရာ၌ ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။</p> <p>အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ် အခြေအနေမျိုး၌ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် ကျန်းနျန်ကို ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်လည်း စွင်းယင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လအနည်းငယ်အတွင်း စွင်းယင်မှာ တခြားလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ပွပွအင်္ကျီကို ဝတ်ထားသော်လည်း သူမ၏ ပိန်ချည့်နေသော ကိုယ်လုံးမှာ ထင်ရှားနေသည်။ သူမ၏ပါးများမှာ ချိုင့်ဝင်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်နေကာ အကြည့်များမှာလည်း ဗလာဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ညာဘက်မျက်လုံးအောက်မှ မှည့်နီလေးမှာလည်း မှေးမှိန်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် စွင်းယင်၏ မျက်လုံးအောက်မှ မှည့်နီလေးသာ မရှိလျှင် ကျန်းနျန်မှာ သူမကို မှတ်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျူးကျွင်းမှာ စွင်းယင်ကို မှတ်မိသွားသောအခါ အံ့သြသွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ဘာမှမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>အဝေးမှ လူအုပ်ကြီး နီးကပ်လာသောအခါ စွင်းယင်က သူမ၏ ပ၀ါပါးလေးဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူများ မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>လုယွီက ကျန်းနျန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ စွင်းချောင်နှင့် အခြားသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသားအချို့ သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးသွားစဉ် စွင်းချောင် အော်ဟစ်လိုက်သံကို ကျန်းနျန် ကြားလိုက်ရသည်။ "မိလို့ကတော့ သူ့ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စွင်းယင်မှာ လမ်းထောင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>စွင်းယင်မှာ ကလေးကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း စွင်းချောင်က သိသွားခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ စွင်းချောင်မှာ ဒါရိုက်တာ ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရပြီး မိသားစုမှာလည်း ဝင်ငွေပျောက်ဆုံးသွားရာ ဤအရာအားလုံး၏ တရားခံမှာ စွင်းယင်ဖြစ်နေသဖြင့် စွင်းချောင်က သူ၏သမီးကို အလွန်ပင် မုန်းတီးနေမည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p>သူတို့ ဘူတာရုံသို့ ရောက်ရှိပြီး ရထားပေါ် တက်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေး၌ ထိုင်ကာ လုယွီ၏ လက်မောင်းကို ခေါင်းမှီလျက် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ သူမသည် ခရီးဆုံးခါနီးမှ နိုးလာသည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသော ရှုခင်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်ကာ ခဏထပ်နားလိုက်သည်။ ရထားရပ်သောအခါ လုယွီက သူမကို ဆင်းရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။</p> <p>လုယွီသည် ရှု့ယန်၊ လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် လျိုကျန့်ဝူတို့အတွက် ပစ္စည်းများပါသော အိတ်ကြီးကို သယ်ဆောင်လာသည်။ သူတို့ မတွေ့ရသည်မှာ ခြောက်လခန့် ရှိပြီဖြစ်သဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ ရှု့ယန်ကို တော်တော်သတိရနေပြီး သူမ ဘယ်လိုနေမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ရထားပေါ်မှ ဆင်းပြီး မြို့နယ်မှ လမ်းလျှောက်ပြန်လာကြသည်။ စစ်အခြေစိုက်စခန်း နားသို့ ရောက်သောအခါ ရှု့ယန်နှင့် လုအိမ်မှ အဘွားအို၊ ထို့နောက် လျိုကျန့်ဝူတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လျိုကျန့်ဝူက ကျန်းနျန်ကို အရင်မြင်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှု့ယန်၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ ခုန်ပေါက်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ၊ ဒေါ်လေးကျန်း ဒေါ်လေးကျန်း ပြန်လာပြီ။"</p> <p>ရှု့ယန်မှာ အံ့သြသွားပြီး လျိုကျန့်ဝူ ညွှန်ပြရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် ကျန်းနျန်က ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာပြီး တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် ကျူးကျွင်းတို့က နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ ခြောက်လအကြာတွင် ကျန်းနျန်မှာ အရင်နှင့် မတူတော့ဘဲ ပို၍ပင် လှပလာသည်ဟု ထင်ရသည်။</p> <p>ရှု့ယန်က ဝမ်းသာအားရ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်။"</p> <p>သူမ ပြေးသွားပြီး လျိုကျန့်ဝူကလည်း နောက်မှ လိုက်လာကာ ပြောခဲ့သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း... သတိရနေတာ။"</p> <p>အဘွားအိုကလည်း ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဖြည်းဖြည်းလာကြပါ၊ ချော်လဲဦးမယ်။"</p> <p>"ဒေါ်လေးကျန်းကလည်း သတိရပါတယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန်က လျိုကျန့်ဝူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လျက် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျန့်ဝူ မင်း အရပ်တော်တော် ရှည်လာတာပဲ။"</p> <p>လျိုကျန့်ဝူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မေမေလည်း သားကို အရပ်ရှည်လာတယ်လို့ ပြောတယ်။"</p> <p>အဘွားအို အနားသို့ ရောက်လာသောအခါ ကျန်းနျန်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အဒေါ် အရောင်းဆိုင်ကို သွားမလို့လား။"</p> <p>အဘွားအိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဆားလေး ဘာလေး သွားဝယ်တာပါ။" ထိုသို့ ဖြေပြီး လုယွီနှင့် ကျူးကျွင်းကို နှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပြန်လာကြတာလဲ။"</p> <p>ရှု့ယန်လည်း ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ နင်တို့ ဒီနှစ်ကုန်မှ ပြန်လာမယ် ထင်နေတာ။"</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လျက် အဘွားအို၏ မေးခွန်းကို ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမည်ကို မသိဖြစ်နေသည်။ သူမသည် လမ်းညွှန်ချက်ရရန် လုယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအတိုင်းပဲ တစ်ချက်ပြန်ကြည့်ပြီး ရဲဘော်ဟောင်းတချို့နဲ့ တွေ့ဆုံနှုတ်ဆက်ဖို့ပါ။"</p> <p>အဘွားအိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "ပြန်လာပြီး လည်ပတ်တာ ကောင်းတာပေါ့။"</p> <p>ရှု့ယန်သည် ကျန်းနျန်ကို အလွန်သတိရနေခဲ့သည်။ တစ်ခါတရံတွင် သူမသည် ခြံထဲ၌ တစ်ဦးတည်းထိုင်ကာ ဘေးခြံကို ငေးကြည့်ရင်း ကျန်းနျန်၊ ဖန့်မိန်တို့နှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ကြသည်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေတတ်သည်။ ထိုအချိန်များက အလွန်စည်ကားပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ယခုအခါ ကျန်းနျန်၏ ခြံဝန်းထဲတွင် ကျူးကျွင်း နေထိုင်နေပြီး ဖန့်မိန်၏ ခြံဝန်းထဲသို့လည်း လူသစ်များ ပြောင်းရွှေ့လာကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ရှု့ယန်သည် ကျန်းနျန်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်လာရင်း လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြနေသည်။ သူမက လျိုချမ့်အကြောင်းကိုလည်း ထည့်ပြောသည်။ သူသည် ပြီးခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း အိမ်သို့ အလွန်ခဲယဉ်းစွာ ပြန်လာတတ်ပြီး ပြန်လာသည့်အခါတိုင်းတွင်လည်း ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ချန်ထားကာ ပြန်ထွက်သွားလေ့ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့မှာလည်း သူ့ကို 'ဖေဖေ' ဟုပင် မခေါ်ချင်တော့သလို လျိုကျန့်ဝူမှာလည်း လျိုချမ့်ကို မြင်သည့်အခါတိုင်း နာကျည်းမှုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>လျိုချမ့်အကြောင်း ပြောနေစဉ်တွင် ရှု့ယန်၏ မျက်နှာမှာ ထုံထိုင်းသွားသလို ခံစားရသည်။ သူမက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "သူ့အပေါ် ငါ မျှော်လင့်ချက်တွေ မရှိတော့ပါဘူး။ ငါတို့ သားအမိ သုံးယောက်ကို စားစရာလေး တစ်ခုခု ပေးနိုင်သရွေ့ ငါ ဘာမှ ထပ်မတောင်းဆိုတော့ဘူး။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ရှု့ယန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူမသည် အရင်က ရှု့ယန်၏ဘဝ ပိုမိုကောင်းမွန်လာစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမ မည်မျှပင် ကြိုးစားခဲ့ပါစေ ရှု့ယန်နှင့် လျိုချမ့်တို့၏ အခြေအနေမှာ ဝတ္ထုထဲကအတိုင်းသာ လိုက်ပါသွားပြီး ဘယ်သောအခါမှ တိုးတက်မလာခဲ့ပေ။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ မိသားစုမှာ အဆင်ပြေနေသော်လည်း ရှု့ယန်မှာ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်နေရသနည်းဆိုသည်မှာ စဉ်းစားရခက်လှသည်။</p> <p>ရှု့ယန်က ကျန်းနျန်၏လက်ကို ပြန်လည်ညှစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အခု အဆင်ပြေနေပါတယ်။"</p> <p>သူတို့ စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စစ်သည်များ၏ ဇနီးသည်များက ကျန်းနျန်ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ လုယွီကို မြင်သောအခါ သူတို့က ပြုံးလျက် ပြောကြသည်။ "အိုး တပ်ရင်းမှူးလု ပြန်လာပြီပဲ။"</p> <p>လုယွီ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save