BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၁၈၈</h2>

ကျန်းနျန်သည် မှောင်မည်းနေသော မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဤခြံဝင်းလေးတွင် သူတို့ ကုန်လွန်ခဲ့သည့် အချိန်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေမိသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဘေးသို့စောင်းကာ လုယွီကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မတို့ ဒီခြံဝင်းလေးထဲမှာ တစ်ခန်းတည်း အတူတူ ပထမဆုံးအကြိမ် အိပ်ခဲ့တာပဲနော်။"

လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။"

သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီနှစ်က ဒီအခန်းထဲမှာ မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကိုယ် နှိပ်ပေးခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား။"

ကျန်းနျန် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မှတ်မိတာပေါ့။"

လုယွီ၏ မျက်ဝန်းများ နက်မှောင်သွားခဲ့သည်။ "အဲဒီညက ကိုယ်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတိုင်းက အတည်တွေချည်းပဲ။"

"ဘာ... ဘာတွေလဲဟင်" ကျန်းနျန်က မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုယွီက သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းလေးများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးကို မေ့လိုက်ပါတော့။"

ကျန်းနျန်သည် သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသော လုယွီကို ကြည့်ကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် အဲဒီညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ လုယွီက သူမ၏ ခြေထောက်များကို နှိပ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူက သူမ၏ ခြေထောက်များကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားပြီး ရှု့ချန်ကို မေ့လိုက်ရန် ပြောခဲ့ဖူးသည်။

လုယွီသည် သူ၏ခံစားချက်များကို အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဝှက်ထားတတ်သည်ကို သူမ သိသော်လည်း ဤမျှအထိ နက်ရှိုင်းလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"နျန်နျန်။"

လုယွီ၏ ခေါ်သံကြောင့် ကျန်းနျန် အတွေးစပြတ်သွားသည်။ သူသည် သူတို့၏ လက်ချောင်းလေးများကို ချိတ်ဆက်ကာ သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ဤခြံဝင်းလေးမှာ ကျန်းနျန်အပေါ် သူထားရှိသော ခံစားချက်များကို သိမ်းဆည်းထားပြီး သူတို့ သိကျွမ်းရာမှ ချစ်သူဖြစ်လာသည့် ခရီးစဉ်ကို သက်သေထူနေခဲ့သည်။

လုယွီက သူမအနားသို့ ပိုတိုးလာကာ သူမ၏ မျက်ခွံလေးများကို နမ်းလိုက်သည်။ "အိပ်တော့နော်။"

ကျန်းနျန်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသဖြင့် သူမဘေးတွင် လုယွီရှိနေသည်ကိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ။ လုယွီက သူမကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ သူမ၏ နားရွက်လေးကို ဖွဖွလေး ညှစ်လိုက်သည်။ ညသန်းခေါင်ယံတွင် သူမက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားခဲ့သည်။ "ရေဆာတယ်။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ရေသွားယူပေးမယ်။"

သူ ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းနျန်က သူ့ကို တင်းတင်းဖက်ထားပြီး သူ၏ပခုံးပေါ် ခေါင်းမှီလျက် ရေဆာကြောင်းသာ တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်။ လုယွီက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို စားပွဲဆီသို့ ချီသွားကာ ရေနွေးနွေးလေး တစ်ခွက်ငှဲ့ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။ "ရေလေး သောက်လိုက်ဦး။"

ကျန်းနျန်သည် ပျင်းရိစွာဖြင့် ရေကို တစ်ငုံချင်း သောက်ပြီးနောက် ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမ အိပ်ပျော်သွားသည်မှာ နောက်တစ်နေ့ နံနက် စစ်တပ်မှ ခရာမှုတ်သံ ကြားမှပင် နိုးလာတော့သည်။ ကျူးကျွင်းမှာ တပ်ရင်းသို့ ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ လုယွီက နံနက်စာ ပြင်ဆင်ထားပြီး အိုးထဲတွင် အပူပေးကာ သိမ်းထားပေးခဲ့သည်။ တပ်ရင်း ၂ မှ လူအများအပြားမှာ လုယွီ ပြန်ရောက်လာကြောင်း ကြားထားကြသဖြင့် သူ တစ်နေ့လုံး တပ်ရင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်နေလိမ့်မည်ဟု ကျန်းနျန် ခန့်မှန်းမိသည်။

ကျန်းနျန်သည် ထိုနေ့ကို ရှု့ယန်၏ အိမ်မှာပင် ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချန်ဖန့်သည် သူမ၏ သမီးနှင့်အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ သားကြီး ထန်ယုံ (၁၁ နှစ်) မှာ နံနက်အစောကြီးကတည်းက ကျောင်းသွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သမီးငယ် ထန်ဖန်း (၇ နှစ်) မှာမူ ယခုနှစ်နှောင်းပိုင်းမှ ကျောင်းစတက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ဖန့်သည် သူမ၏ ကလေးလက်ကို ဆွဲကာ ရှု့ယန်အိမ်သို့ တန်းတန်းလာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ကျန်းနျန်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူမ၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ကျန်းနျန်က သတိထားမိသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မချန်။"

သူမသည် ထရပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။  "အစ်မပင်က မင်းဆီ ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လုယွီ ပေးလိုက်ပြီလား။"

ချန်ဖန့် ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက သူ ပေးခဲ့ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။"

ချန်ဖန့်၏ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုကို ကျန်းနျန် သတိထားမိသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ မတွေ့ရပေ။ ချန်ဖန့်မှာ စကားစရန် ကြိုးစားနေပုံရပြီး ထန်ဖန်း၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း မေးခဲ့သည်။ "မင်းနဲ့ လုယွီတို့ မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ကြရင် ကျူးကျွင်းအိမ်မှာ စားပွဲသောက်ပွဲ လုပ်မှာလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"

ချန်ဖန့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါလည်း ကူညီဖို့ လာခဲ့မယ်လေ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မချန်။"

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့တွေက တစ်ခြံတည်းမှာ အတူတူ နေခဲ့ကြတာပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ့ညီမကလည်း ဟိုဘက်မှာ မင်းက သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ သံယောဇဉ်အရပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အကြောင်းပြချက်အရပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ လာသင့်တာပေါ့။ ဒါနဲ့ မင်း ဟိုဘက်မှာ ဘယ်လိုနေလဲ။"

ချန်ဖန့်က စကားများကို တရစပ် ပြောနေသဖြင့် ရှု့ယန်မှာတော့ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အကုန်လုံး အဆင်ပြေပါတယ်။"

အမှန်တကယ်တော့ ချန်ဖန့်သည် သူမ၏ ညီမနှင့် မတ်တို့ကို ထောက်ထား၍ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မတ်မှာ ယခုအခါ တပ်ရင်းမှူးလု၏ လက်အောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် တစ်ခါတရံတွင် တံတားကို မီးရှို့ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ မနေ့က လုယွီ သူမအိမ်သို့ ရောက်လာပြီး ကျန်းနျန်နှင့် လက်ထပ်လိုက်ကြောင်း လောင်ထန်ကို ပြောပြလိုက်သောအခါ သူမနှင့် လောင်ထန်တို့ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုများ ပေါင်းဖက်သွားကြလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ကြသည်။

တစ်ယောက်က မတ်လေး ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က မရီး ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုသို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုးမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောစရာများ အလွယ်တကူ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ ပြန်တွေးမိသည်မှာ လုယွီနှင့် ဗိုလ်ကြီးရှု့တို့မှာ ညီအစ်ကို အရင်းအချာ မဟုတ်ကြသဖြင့် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီ လက်ထပ်ခြင်းမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောစရာ သိပ်မရှိနိုင်ဟု ထင်သည်။ လုယွီက သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်းများကို မနက်ဖြန် ကျူးကျွင်းအိမ်တွင် ကျင်းပမည့် စားပွဲသောက်ပွဲအကြောင်း အသိပေးပြီးနောက် ထိုဇနီးမောင်နှံများသည် ညဘက်တွင် ထိုကိစ္စကို အကြာကြီး ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

ချန်ဖန့်သည် ကျန်းနျန်နှင့် စကားပြောချင်ရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့၏ လက်ထပ်မှုအပေါ် သူမဘက်မှ ဘာပြဿနာမှ မရှိကြောင်း သိစေချင်၍ ဖြစ်သည်။

အရင်က သူမသည် ကျန်းနျန်နှင့် ထန်ဇီတို့ကို ပေးစားရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ထန်ဇီမှာ စွင်းယင်နှင့် လက်ထပ်သွားခဲ့ပြီး ထိုစွင်းယင်က ထန်မိသားစုတွင် ပြဿနာများစွာ ဖန်တီးခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် စွင်းယင်သည် ထန်ဇီကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီး သူမ လွယ်ထားသော ကလေးမှာလည်း သူ၏ကလေး မဟုတ်ပေ။ ဤကိစ္စက အတော်လေး ဂယက်ရိုက်သွားခဲ့ပြီး ထန်ဇီ၏ မိခင်မှာ စွင်းယင်၏ အိမ်အထိ သွား၍ ပြဿနာရှာခဲ့သည်။ တကယ်လို့ ထန်ဇီက ကြားထဲက မတားခဲ့လျှင် ဤကိစ္စမှာ စစ်တပ်အထိ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ထန်ဇီ နယ်စပ်သို့ မထွက်ခွာမီ ရက်အနည်းငယ်အလိုတွင် သူသည် သူမထံသို့ လက်ဆောင်များ ယူလာပြီး တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူတို့ကြားတွင် ဘာမှ မရှိခဲ့ကြောင်းနှင့် စွင်းယင်ကသာ ပြဿနာအားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ဝန်ခံခဲ့သည်။ စွင်းယင် မရှိတော့သောအခါ ချန်ဖန့်နှင့် ထန်ဇီတို့ ပြန်လည် သင့်မြတ်သွားကြပြီး သူမက သူ့ကို မောင်လေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။

ထန်ဇီ နယ်စပ်သို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ချန်ဖန့်မှာ ငိုခဲ့ရသည်။

အပြန်လမ်းတွင် သူမသည် စွင်းယင်ကို တခြားအမျိုးသား တစ်ဦးနှင့်အတူ တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ ချီထားသော ကလေးမှာလည်း ထိုအမျိုးသားနှင့် အနည်းငယ် တူနေခဲ့သည်။

ချန်ဖန့်သည် ထိုအမျိုးသား၏ အမည်မှာ ဝူယိုရှန် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနေသည်။ စွင်းယင်သည် ထန်ဇီနှင့် လက်ထပ်စဉ်က သူသည် စစ်တပ်နယ်မြေသို့ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်၍ စွင်းယင်ကို လာနှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူမ သိပ်သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း စွင်းယင်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထန်ဇီမှာ ဒီမှာတုန်းက အဆင်ပြေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ နယ်စပ်သို့ ရောက်သွားသဖြင့် အိမ်ပြန်ရန် ရထား လေးရက်ခန့် စီးရပေလိမ့်မည်။ သူ၏မိခင်မှာလည်း ဤကိစ္စအတွက် မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး လောင်ထန်မှာလည်း ထန်ဇီအပေါ် ရက်အတော်ကြာ စိတ်ဆိုးနေခဲ့သည်။

ထန်ဇီ ဘတ်စ်ကားနှင့် ထွက်သွားသည့်နေ့ကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။ သူက သူမကို ပြောခဲ့သည်။ "မရီး၊ အရင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေပါ။ ကျွန်တော့်အပေါ် စိတ်မရှိပါနဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမေကိုလည်း ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ဂရုစိုက်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော် အိမ်ကို လတိုင်း ပိုက်ဆံ ပိုပို့ပေးပါ့မယ်။"

ချန်ဖန့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့ညီမရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး ကျောင်းတက်နေကြပါပြီ၊ အကုန်လုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မတို့တွေ လာခါနီးတုန်းက အစ်မပင်က အစ်မ မိဘအိမ်ကို သွားဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။"

ဤအကြောင်းအရာက ချန်ဖန့်ကို ပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရစေပုံရသည်။ သူမ ပြောလိုင်သည်။ "ငါ့အမေက အသက်ကြီးလာပြီလေ၊ ပြီးတော့ ကလေးတွေကလည်း အားလပ်ရက် အရှည်ရတော့မှာဆိုတော့ သူတို့ကို ခေါ်ပြီး အမေ့ဆီ သွားလည်ရင်း ပစ္စည်းတချို့ သွားပေးမလို့ပါ။"

ချန်ဖန့်သည် လက်ထပ်ပြီးကတည်းက သူမ၏ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ပေးနေခဲ့သဖြင့် ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် ခဏခဏ အဆင်မပြေ ဖြစ်လေ့ရှိကြောင်း ကျန်းနျန် သိထားသည်။

ချန်ဖန့်သည် ခဏမျှ နေပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။ လျိုကျန့်ဝူမှာ အပြင်မှာ သွားကစားနေသဖြင့် ခြံဝင်းထဲတွင် ရှု့ယန်နှင့် ကျန်းနျန်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရှု့ယန် တစ်ခုခု မမေးမီမှာပင် ကျန်းနျန်က အရင် စကားစလိုက်သည်။ "လုယွီနဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်လိုက်ကြပြီ။"

ရှု့ယန်မှာ မှင်တက်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရပ်နေမိသည်။

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိစေ့ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့တွေ ဖေဖော်ဝါရီလထဲမှာ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာပါ။ အခု ပြန်လာရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့ လုယွီရဲ့ ရဲဘော်တွေကို အသိပေးချင်လို့ပါ။" ထို့နောက် သူမသည် ရှု့ယန်၏ ကြမ်းတမ်းပြီး ခြောက်သွေ့နေသော လက်လေးကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမ၏ ပိန်လှီသော လက်လေးကို ကြည့်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အစ်မကို ပြောပြမလို့ စီစဉ်ထားတာပါ။"

ရှု့ယန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကျန်းနျန်၏လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် အံ့သြနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးမှာ စစ်မှန်လှပြီး ကဲ့ရဲ့လိုသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပါပေ။

"တပ်ရင်းမှူးလုက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ တာဝန်ယူတတ်ပြီး အရည်အချင်းလည်း ရှိတယ်။ ပြီးတော့ နင်တို့နှစ်ယောက်က သွေးသားတော်စပ်တဲ့ မရီးနဲ့ မတ်မှ မဟုတ်တာ၊ ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောနိုင်ပါဘူး။"

ရှု့ယန်သည် ကျန်းနျန်၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ ခြောက်သွေ့သော မျက်ဝန်းများမှာ ပူနွေးလာသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်ကို သူမ၏ မျက်ရည်များကို မမြင်စေချင်သဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ခဏမျှ ငြိမ်နေပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တပ်ရင်းမှူးလုက နင့်အပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပြီး နင့်ကိုပဲ အလေးထားသရွေ့တော့ တခြားသူတွေ ပြောတာကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ လူကောင်းတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ခက်တယ်နော်၊ သူ့ကို တန်ဖိုးထားပါ။"

ဤသည်မှာ ရှု့ယန်၏ အမြင်ဖြစ်သည်။ ရှု့ယန်သည် အဆင်မပြေမှုများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း ကျန်းနျန် သိထားသည်။ အထူးသဖြင့် လျိုချမ့်၏ နှိပ်စက်မှုများကြောင့် တက်ကြွရွှင်လန်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။

ရှု့ယန်အတွက်တော့ သူမ၏ အဖော်က သူမကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ပေးသရွေ့ သူသည် ခင်ပွန်းကောင်း၊ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

ရှု့ယန်သည် ခေါင်းငုံ့ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်သည်လည်း သူမ၏ နောက်ဆုံး တည်ငြိမ်မှုကို မဖျက်ဆီးချင်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရာ ရှု့ယန်၏ လက်ချောင်းလေးများ တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လျိုကျန့်ဝူသည် အပြင်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာပြီး သူ့အမေကို လှမ်းခေါ်သဖြင့် ရှု့ယန်သည် သက်ပြင်းချကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီးနောက် လျိုကျန့်ဝူကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သွား၊ လက်သွားဆေးချေ။ ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်လောက်တောင် ညစ်ပတ်နေလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ရှု့ယန်အတွက် အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ သူမ တတ်နိုင်သမျှ အကုန်လုံး လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ လုယွီ ပြောသလိုပင် ရှု့ယန်၏ ဘဝမှာ အရင်ကထက်စာလျှင် ပိုပြီး ကောင်းမွန်နေပေလိမ့်မည်။

ဝတ္ထု၏ အဆုံးသတ်တွင် ရှု့ယန်သည် လူပျိုကြီးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်သွားရသည်ကို တွေးမိရင်း အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခါ ရှု့ယန်မှာ သူမ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ရရှိထားပြီဖြစ်ကြောင်း ကျန်းနျန် ခံစားရသည်။

လုယွီသည် ထိုနေ့ညနေတွင် တပ်ရင်း၌ တစ်နေ့လုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ထားသဖြင့် ချွေးများဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ အပိုအဝတ်အစားများ ယူလာခဲ့ကြသည်။ သူသည် ရေအေးချိုးကာ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီးနောက် သူ၏ ချွေးစိုနေသော အဝတ်များကို လျှော်ဖွပ်ကာ ခြံထဲတွင် လှန်းထားလိုက်သည်။

ကျူးကျွင်းနှင့်အတူ ညစာစားပြီးနောက် သူတို့ အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေစဉ် သူမဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လှဲချလိုက်သည်ကို ခံစားမိသဖြင့် အလိုအလျောက် သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

လုယွီက စနောက်လိုစိတ်ဖြင့် သူမကို ဖက်ထားပြီး သူမ၏ ချောမွေ့သော ပခုံးလေးကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်ကာ ရယ်မောလျက် မေးခဲ့သည်။ "ဒါ ကိုယ်မှန်း မင်း ဘယ်လိုလုပ် သေချာနေရတာလဲ။"

ကျန်းနျန် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားခဲ့သည်။ "ရှင့်ဆီက အနံ့က တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးလေ။"

လုယွီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အနံ့ခံကြည့်သော်လည်း ထူးခြားသော အနံ့ကို မရခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူ့ဘာသာသူ နိုးလာခဲ့သည်။ လုယွီသည် မူလက သူမနှင့်အတူ သမဝါယမဆိုင်သို့ လိုက်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ရှု့ယန် ရောက်လာပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ သူနဲ့အတူ လိုက်သွားပေးပါ့မယ်။"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ရှု့ယန်ကို အရာအားလုံး ပြောပြပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း လုယွီ သိလိုက်သဖြင့် သူ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှု့ယန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။"

ယနေ့တွင် လျိုကျန့်ယဲ့မှာ ကျောင်းပိတ်သဖြင့် သူနှင့် လုကျစ်ကျွင်းတို့မှာ လျိုကျန့်ဝူနှင့်အတူ အိမ်မှာ နေခဲ့ကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးလု၏ မိခင်မှာလည်း ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ရောက်လာသည်။ သူမက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း သမဝါယမဆိုင်ကို သွားစရာ ရှိတယ်လေ၊ အတူတူ သွားကြတာပေါ့။"

ရှု့ယန် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် ထိုအဘွားကြီးကို လှမ်းကြည့်ရင်း လုယွီကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အဒေါ်က ကျွန်မတို့တွေအကြောင်း သိသွားပြီလား။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သိသွားပြီ။ ဟိုတစ်ညက ကိုယ် ဗိုလ်ကြီးလုနဲ့ စကားပြောတုန်းက သူလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာ။"

သူသည် ကျန်းနျန်၏ နားရွက်နောက်သို့ ဝဲကျနေသော ဆံပင်တစ်ပင်ကို အသာအယာ သပ်ပေးလိုက်သည်။ "တခြားသူတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ မင်း လုပ်စရာ ရှိတာကိုသာ လုပ်ပါ။ ကိုယ် မင်းရဲ့ အနောက်မှာ ရှိနေပေးမယ်။"

ဤစကားများက ကျန်းနျန်ကို လုံခြုံမှုအပြည့် ခံစားရစေသည်။

သူမသည် လုယွီကို နမ်းရန် ခြေဖျားထောက် ကြိုးစားသော်လည်း မမီပေ။ သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲချကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို အမြန်နမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အလျင်စလို အပြုအမူကြောင့် လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရာ လုယွီ၏ အသံက အနောက်မှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ဖြည်းဖြည်းသွားဦး။"

ကျန်းနျန်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သမဝါယမဆိုင်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ကျန်းနျန်၊ ရှု့ယန်နှင့် အဒေါ်လုတို့သည် ခန်ရှို့နှင့် သူမ၏ညီမ ခန်နန်တို့နှင့် တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ခန်နန်မှာ ကိုယ်ဝန် အတော်လေး ရင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ခန်ရှို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ပါသော ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ထားသဖြင့် သူတို့ လယ်ထဲမှ ပြန်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်လုံးသည် ကျန်းနျန်ကို ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ခန်နန်သည် သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သွားခဲ့သည်။ "ကိုယ့်ရဲ့မတ်ကို မြှူဆွယ်တဲ့ မြေခွေးမ။ ဘယ်လို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ပြန်လာရဲတာလဲ။"

***

Book List