Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးနှင့် မျောက်အရက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့နောက်တွင် မျောက်ဝံဖြူအုပ်ကြီးက တစ်ဖဝါးမှမကွာပဲ လိုက်ပါလာကြသည်။ ကြီးမားလှသော မျောက်ဝံဖြူဂူကြီးအနီးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မျောက်အိုကြီးတစ်ကောင်ကအော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ပြေးတော့... ပြေးတော့”</p> <p>ကြက်တူရွေးသည် အလွန်ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး ပျံထွက်သွားချင်နေသော်လည်း ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် လုပေါင်၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်ပုန်းအောင်းသွားတော့သည်။</p> <p>လုပေါင်သည် ထိုမျောက်ဝံဖြူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသာ ရှေ့သို့ ဆက်တိုးမည်ဆိုပါက အချို့မျောက်ဝံများက သူ့ကို တကယ်တိုက်ခိုက်လာနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ့တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p>ရုတ်တရက် သူ့အနီးဆုံးတွင်ရှိသော မျောက်ဝံအိုကြီးသည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားပြီး လွှားခနဲ ခုန်ထွက်ပြေးသွားသည်။ အခြားမျောက်ဝံများလည်း ထိုနည်းတူပင် အနီးအနားရှိ မျောက်ဝံအားလုံး တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။</p> <p>လုပေါင်၏ ဦးရေခွံများ ထုံကျင်သွားပြီး လည်ပင်းမှာ တောင့်တင်းနေလျက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့နောက်တွင် ခါးကုန်းကုန်းနှင့် ဧရာမ မျောက်ဝံဖြူအိုကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ သန်မာလှသော လက်နှစ်ဖက်မှာ ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထောက်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အမွေးရှည်များ ဖုံးလွှမ်းနေကာ မျက်လုံးများမှာမူ အဖြူရောင်သန်းနေပြီး မှိန်ပျပျ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>ခါးကုန်းနေသည့်တိုင် ၎င်းသည် အမြင့် နှစ်မီတာကျော်ရှိပြီး အလွန်တရာ ထွားကျိုင်းလှသည်။</p> <p>“မျောက်... မျောက်ဝံဘုရင်ကြီး” </p> <p>လုပေါင်ခက်ခဲစွာ စကားပြောလိုက်ရသည်။ .</p> <p>‘တောက်.. ဒီကောင်က ကျားထက်တောင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။’</p> <p>‘စနစ်က သူ့ကို ဘယ်လို့ ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့တာဝန်မျိုး ပေးလိုက်တာလဲ။’</p> <p>“လူသား...”</p> <p>နက်ရှိုင်းပြီး အိုမင်းရင့်ရော်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအဖြူရောင်မျက်လုံးများက လုပေါင်ကို ‌‌‌‌‌‌‌လေးနက်သောအလင်းတန်းများကို ခံစားရစေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... ဘုရားရေ။ “</p> <p>‘လုပေါင်သည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားပြီးမှ အမြန်ပြန်ထကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရင်း မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤအကောင်ကြီးက လူစကား ပြောလိုက်တာလား။’</p> <p>‘ဒါက စိတ်ချောက်ချားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မိစ္ဆာတစ်ကောင်လား။’</p> <p>မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးသည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ အဖြူရောင်မျက်လုံးများဖြင့် လုပေါင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် လုပေါင်သည် ထိုအကြည့်ထဲတွင် ဉာဏ်ပညာနှင့် ကြင်နာမှုကိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ပေါင်းရှင်းကျီ ...” </p> <p>မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးကလု‌ပေါင်ကိုသေချာစိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လုပေါင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ နှစ်သက်မှုစွမ်းရည်က ဤကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုးအပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်ပါ့မလားဟု သူ သိချင်နေမိသည်။ ဤအရာက ရိုးရိုးသားရဲ တိရစ္ဆာန် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှ ပရိသတ်များလည်း ရူးမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။ မျောက်ဝံဘုရင်ကြီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေသည်။ မျက်ခုံးဖြူများနှင့် ကြီးမားသည့် မျောက်ဝံကြီးက စကားပင် ပြောနိုင်နေသည်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p>“Streamer တော့ ကြောင်သွားပြီ ငါတို့လည်း ကြောင်သွားတာပဲ။”</p> <p>“ဘုရားရေ... ဖြူမျောက်ဝံက နတ်ဖြစ်နေပြီလား ။ဘာလို့စကား‌ပြောနိုင်တာလဲ။”</p> <p>“ဒါက မိစ္ဆာတစ်ကောင် မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p>“ရတနာနတ်ဘုရားရေ... အားတင်းထား။ ပုလွေလေး မှုတ်ပြီး သူ့ကို ခြောက်လိုက်စမ်းပါကွ။”</p> <p>မျောက်ဝံဘုရင်ကြီး လူစကားပြောနိုင်ခြင်းမှာ အားလုံးအတွက် လက်ခံရခက်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ကြက်တူရွေး စကားပြောခြင်းက သဘာဝကျသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော သတ္တဝါကြီးက ပြောဆိုခြင်းမှာမူ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p>လုပေါင်သည် အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်ပြီးမှသာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်တော့သည်။ ကျောက်တောင်နံရံကို မှီထားရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရင်လျက်..</p> <p>“မင်္ဂလာပါ...” </p> <p>ဟုနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက... ရတနာလာရှာတာလား။”</p> <p>မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးက လုပေါင်ကို ကြည့်ကာ အတော်ကြာပြီးနောက် စိတ်ပျက်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။</p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး။ကျွန်တော်က ရတနာရှာဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ဒီအတိုင်း လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာပါ။ မှားပြီးဝင်လာမိတာပါ။ ရတနာသိုက်ကို ရှာနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား... ခင်ဗျားဆီမှာ ရတနာသိုက်ကရှိလို့လား။”</p> <p>လုပေါင်က လက်ကာပြရင်း ရှင်းပြနေသော်လည်း ရုတ်တရက် စပ်စုချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက်မှ သူကိုယ်သူ ပါးရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။</p> <p>‘ဤမျောက်ဝံဘုရင်ကြီးက ရတနာသိုက်ကို စောင့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလိုပြောတာက ပြဿနာရှာနေသလိုများ ဖြစ်သွားမလား...’</p> <p>“လာခဲ့။” </p> <p>မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးသည်လှည့်၍ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ဝင်သွားသည်။ ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလေးချိန် မရှိသကဲ့သို့ ဂူအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ပြေးတော့ ပြေးတော့”</p> <p>ကြက်တူရွေးကအိတ်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်ကာ ထပ်မံ သတိပေးသည်။</p> <p>“ငါလည်း ပြေးချင်တာပေါ့။ဒါပေမဲ့ ပရိသတ်တွေက စောင့်ကြည့်နေကြတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ထွက်ပြေးရမှာလဲ။”.</p> <p>“ပရိသတ်တို့ရေ.. Followလေး လုပ်ထားကြပါဦးနော်။ တကယ်လို့ Streamer သာ အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူသွားခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ Live အခန်းထဲမှာ ပန်းကလေးတစ်ပွင့် လာထားပေးကြပါနော်။”</p> <p>သူ့မှာ Check-in လုပ်ဖို့ တာဝန်ရှိသေးသည်၊ ဘယ်ကို ပြေးရမည်နည်း။</p> <p>မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးထံမှ ရန်လိုမှုကိုလည်း မခံစားရသဖြင့် လုပေါင်သည် အံကြိတ်ကာ ဂူထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။</p> <p>ဂူအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ လုပေါင်သည် မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့အသက်များအစား လတ်ဆတ်သော မွှေးရနံ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အရက်နံ့ကိုပါ ရလိုက်သည်။ သူ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည် ။</p> <p>“မျောက်အရက်။”</p> <p>“အရက်နံ့ပဲ။ အထဲမှာ မျောက်အရက် ရှိနေပုံရတယ်။”</p> <p>လုပေါင် မနေနိုင်ဘဲ အတွင်းသို့ အမြန်ဝင်သွားသည်။</p> <p>မျောက်အရက်ဆိုသည်မှာ မျောက်များက ဆောင်းရာသီအတွက် သစ်သီးများ သိုလှောင်ထားသော‌ကြောင့်သစ်သီးများမှာပေါလှသည်။ စားစရာများလွန်းသဖြင့် အချို့မှာမေ့ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အလိုအလျောက် အချဉ်ပေါက်ကာ အရက်ဖြစ်သွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ သဘာဝအတိုင်း ရရှိသော သစ်သီးအရက်မှာ ရွှေထက်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။</p> <p>ဂူအတွင်းပိုင်းမှာ သူထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ ၎င်းမှာ လူသားတစ်ဦး နေထိုင်သည့် နေရာနှင့် တူလှသည်။ ရေအိုးများ ကျောက်ကုတင် ကျောက်စားပွဲနှင့် တရားထိုင်ဖျာများ ရှိနေသည်။ နံရံတွင် ထွင်းထုထားသော စာအုပ်စင်ပေါ်၌ ဆွေးမြည့်နေသော စာအုပ်များနှင့် ဝါးစာချပ်အချို့ ရှိနေသည်။</p> <p>မျောက်ဝံဘုရင်ကြီး ရှိနေသော နေရာတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ရွှေတုံးများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဤနေရာတွင် ရွှေတုံးပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ရှိနိုင်ပြီး ပွင့်ဟနေသော သေတ္တာပျက် နှစ်လုံးထဲမှ လျှံကျလာပုံရသည်။</p> <p>ကြီးမားသော ကျောက်တွင်းကြီးများထဲတွင် ချက်လုပ်ထားသော မျောက်အရက်များမှာ မွှေးကြိုင်လှသည်။ ဤနေရာတွင် ကျောက်သားဖြင့် ထွင်းထုထားသော အရက်အိုးများမှာလည်း တောင်ငယ်လေးသဖွယ် စီစီရီရီ ရှိနေကြသည်။</p> <p>“ဘုရားရေ။”</p> <p>လုပေါင်သည် ရွှေတုံးများကို ကြည့်ကာ မှင်သက်သွားသလို ပရိသတ်များလည်း ဆွံ့အကုန်ကြသည်။ ဤရွှေများကိုသာ ရောင်းလိုက်ပါက ယွမ်သန်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ တစ်ချိန်က ဤနေရာတွင် လူတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဤမျောက်ဝံဖြူကြီးက အရက်ချက်နည်းကို တတ်မြောက်နေခြင်းပင်။</p> <p>“ပေါင်းရှင်းကျီ ထွက်သွားတာ ၁၆၀ ကြာပြီ။” </p> <p>မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးကသူ၏ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးဖြင့် ရွှေတုံး ဒါဇင်ဝက်ခန့်ကို ကောက်ယူကာ လုပေါင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ရွှေတုံးတွေကို ယူသွားလိုက်ပါ။ ပေါင်းရှင်းကျီကို ရှာပြီး သူ့ရဲ့ အကြိုက်ဆုံးအရက်က ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်လို့ ပြောပေးပါ။ဖြူကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လာတွေ့ပါဦးလို့ ပြောပေးပါ။ ဖြူကြီး သိပ်အကြာကြီး မနေရတော့ဘူး။”</p> <p>“ဗျာ...”</p> <p>လုပေါင်သည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ရွှေတုံးများကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ရွှေတုံးများက များလွန်းသဖြင့် အချို့မှာ မြေပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။</p> <p>၎င်းက သူ့ကို လူတစ်ယောက်ကို ရှာခိုင်းနေတာလား။</p> <p>ထွက်သွားတာ ၁၆၀ ကြာပြီ။</p> <p>“၁၆၀ တောင်လား... ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက...”</p> <p>‘ဘယ်လိုလူမျိုးကများ အသက် ၁၆၀ ကျော်အောင် ရှင်သန်နိုင်မှာလဲ။’</p> <p>“သူက ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပါ။ သူ အသက်ရှင်နေမှာပါ။ သူ လမ်းပျောက်နေတာ ဖြစ်မှာပါ... လမ်းပျောက်နေတာပါ...”</p> <p>မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးသည် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p>လုပေါင်သည် မည်သို့ပြန်ပြောရမည်ကို မသိခင်မှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ကြက်တူရွေးက လာဆိတ်သဖြင့် သတိဝင်လာကာ အမြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဖြူကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် အပြင်ရောက်တာနဲ့ ပေါင်းရှင်းကျီကို အစွမ်းကုန် ရှာပေးပါ့မယ်။ သူ ခင်ဗျားဆီ ပြန်လာတွေ့အောင် ကျွန်တော် ပြောပေးပါ့မယ်။”</p> <p>မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးက သူ့ကိုကြည့်ကာ မျောက်ပြုံးလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းကို တွေ့ရတာ သူ့ကို တွေ့ရသလိုပါပဲ။ အစကတော့ သူ ပြန်လာပြီလို့တောင် ထင်မိသွားတာ။ သူက လူတွေကို မယုံကြည်နဲ့လို့ ပြောခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဖြူကြီးကတော့ မင်းကို ယုံတယ်။”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖြူကြီး...”</p> <p>လုပေါင်သည် ဒါက သူ၏နှစ်သက်မှုစွမ်းရည်ကြောင့်မှန်း နားလည်လိုက်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည်လည်း ကြက်တူရွေးသခင်ကဲ့သို့ ဤနေရာတွင်ပင် ထာဝရ အိပ်ပျော်သွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဖြူကြီး... ခင်ဗျား အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။”</p> <p>“ဘယ်လောက်လဲ... ငါလည်း သေချာမမှတ်မိတော့ဘူး။ ပေါင်းရှင်းကျီ ထွက်သွားတာကနှစ်‌ပေါင်း ၁၆၀ ကြာပြီဆိုတာပဲ မှတ်မိတော့တယ်။ အချိန်တွေက အရမ်းကြာသွားပြီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save