Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">တရားဝင်ဝင်ငွေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ယွမ် ၅၀၀ နဲ့ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာဆိုတာကို သွားရည်မကျဘူးဟေ့။ ဒါက လူကြီးသူမက လက်ဆောင်ပေးတာ။ ပြီးတော့ စည်းကမ်းတကျ အသေအချာ အလဲအလှယ်လုပ်ခဲ့တာ။ ဒါ တရားဝင်ဝင်ငွေပဲ။ ဘာလို့ မှတ်တမ်းလွှာသွားယူနေရမှာလဲ။”</p> <p>“ဒီမှာ ယွမ်တစ်ရာ အကြွေပြန်အမ်းစရာ မလိုဘူးနော်။”</p> <p>မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးလည်းကြောင်အသွားလေသည်။</p> <p>“ဂူး...”</p> <p>ပရိသတ်များလည်းမှင်သက်စွာကြည့်နေသည်။</p> <p>“တောက်... ဒီလိုလုပ်လို့လည်း ရတာလား။ဒါပေမဲ့ ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်သားပဲ။သက်သေတွေအများကြီးရှေ့မှာ မျောက်အိုကြီးက သူ့ဘာသာပေးတာလေ။ သူကလည်း ပိုက်ဆံထားခဲ့သေးတယ်။ အစိုးရကိုအပ်စရာ မလိုတော့ဘူးထင်တယ်။”</p> <p>“လူကြီးပေးတဲ့လက်ဆောင်တဲ့... လန်းလိုက်တာဗျာ..”</p> <p>“ဆရာကြီးပဲ။တကယ်ကို ပရိယာယ်ကြွယ်ဝတယ်။”</p> <p>“အရမ်းမိုက်တာပဲ။”</p> <p>“ဟားဟားဟား... နတ်ဘုရားအဆင့် အကွက်ပဲဟ”</p> <p>“ဘာမှမှားတာမရှိဘူး။ လူကြီးပေးတဲ့လက်ဆောင်ကို သူက ပိုက်ဆံတောင် ပြန်ပေးခဲ့သေးတာ ပိုတောင်ပေးခဲ့သေးတယ်။ အိမ်မှာ လူကြီးရှိတာ ရတနာရှိတာနဲ့တူတူပဲ”</p> <p>“တရားဝင်ရရှိတာပဲ။ ပြဿနာမရှိပါဘူး။”</p> <p>“ငါတော့ပညာအသစ်တစ်ခု ရသွားပြီ။”</p> <p>ဤအကွက်မှာ တကယ်ပင် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင်ပင်။ လူကြီးမိဘကပေးတာကို လိုက်အပ်ခိုင်းလို့မှ မရတာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p>မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးသည် ဂူဝတွင်ပြန်ထိုင်ကာ နေမင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြန်သည်။ လုပေါင်သည် သူ့ကိုကြည့်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။</p> <p>မျောက်ဝံဖြူချိုင့်ဝှမ်းသည် ပြန်လည်စည်ကားလာပြီး နေရာအနှံ့တွင် မျောက်ဝံဖြူများကို တွေ့နေရသည်။</p> <p>လုပေါင်သည် ပရိသတ်များကို နှုတ်ဆက်ကာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သေဆုံးသူများ၏ အကြွင်းအကျန်များအနီးရှိ ရွှေတုံးများကို လည်းပြန်လည်ကောက်ယူခဲ့သည်။</p> <p>‘ဒါတွေအားလုံးကငါ့ပိုက်ဆံတွေပဲလေ။’</p> <p>အလောင်းများနှင့်ပတ်သက်၍ လုပေါင်သည် သေချာစဉ်းစားပြီး မြေမြှုပ်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကြက်တူရွေးကြီး၏ သခင်အလောင်းကိုပါ မြေမြှုပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို ကြက်တူရွေးကြီးက စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း တားဆီးခြင်းမပြုပေ။</p> <p>၎င်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှေ့နောက်လျှောက်ရင်း ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော အသံကိုသာ ပြုလုပ်နေတော့သည်။ ၎င်းသည် အလွန်အသိဉာဏ်ရှိပြီး သူ၏သခင် နောက်တစ်ကြိမ် နိုးထလာတော့မည်မဟုတ်သည်ကို ကောင်းကောင်းသိပုံရသည်။</p> <p>“ဂူး...”</p> <p>သူ ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကြက်တူရွေးကြီးသည် လုပေါင်၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ပြန်မထွက်တော့ပေ။</p> <p>“မင်းက ငါနဲ့ လိုက်ချင်တာလား။” </p> <p>လုပေါင်ဝမ်းသာသွားသည်။</p> <p>ကြက်တူရွေးက မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်မှာ ၎င်း၏ ဆန္ဒပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ငါက မင်းကို ခိုးထုတ်တာမဟုတ်ဘူးနော်။ မင်းဘာသာ စိတ်လိုလက်ရ လိုက်လာတာ။”</p> <p>လုပေါင် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ လွှားခနဲ ခုန်ဝင်သွားသည်။ မျောက်ဝံတိုက်ကွက်၏ အကြီးမားဆုံးသော အားသာချက်မှာ မျောက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်နှုန်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မျောက်ဝံဂူရှေ့တွင် မျောက်ဝံဘုရင်ကြီးသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ လုပေါင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ယခင်က ရက်အတော်ကြာ လျှောက်ခဲ့ရသော ခရီးမှာ ယခုတော့ မလိုအပ်တော့ပေ။ မျောက်ဝံတိုက်ကွက်ကြောင့် လုပေါင်သည် တောနက်ထဲမှ နတ်သူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကျောက်တုံးများ တောများကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြစ်များကို ခုန်ကူးလျက် တောအုပ်ကို တည့်တည့်ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ချိန်အတွင်းမှာပင် ရက်ပေါင်းများစွာ လျှောက်ရမည့် ခရီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် မောပန်းခြင်းမရှိဘဲ အားအင်များ ပြည့်ဝနေဆဲပင်။</p> <p>ကြည်လင်သော ရေကန်တစ်ခုကို တွေ့ရှိချိန်တွင် လုပေါင်သည် ရေချိုးလိုက်ပြီး သူ့ကို လာရောက်တိုက်ခိုက်သော ရေမြွေကြီးတစ်ကောင်ကိုလည်း သတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ညစ်ပေနေသော အဝတ်အစားများကို လွှင့်ပစ်ကာ အိတ်ထဲတွင် ပါလာသော သန့်ရှင်းသည့် အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါတော့ အပြင်ကို ရောက်ပြီဟေ့။” </p> <p>လုပေါင်စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွနေသည်။နောက်ဆုံးတော့ သူ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီ။</p> <p>မြို့လယ်ခေါင်မှ မြေဧက ၂၀၀ ။မျောက်ဝံတိုက်ကွက် ။ရွှေတုံးများ။မျောက်အရက်။တကယ့်ကို အမြတ်အစွန်းကြီးမားသော ခရီးစဉ်ပင်။</p> <p>သူ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ အကြီးအကျယ် ကျော်ကြားသွားသည်ကို သူ မသိသေးပေ။ ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာတန်သော ရွှေများ မျောက်အရက်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သိုင်းကျမ်းများကြောင့် စွန့်စားရှာဖွေရေးအဖွဲ့များစွာမှာ တောထဲသို့ စတင်ထွက်ခွာနေကြပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိခဲ့သည်ကို မည်သူမှမသိသဖြင့် ရှာတွေ့ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p>“ငါကတော့ သောက်ပေါ ဂူး..”</p> <p>ကြက်တူရွေးကြီးသည်လည်းသူ၏ အမွေးအတောင်များကို ပြုပြင်နေသည်။၎င်းသည် ကောင်းသောစကားများ မတတ်သော်လည်း ပေါက်တတ်ကရ စကားများကိုတော့ အကုန်မှတ်ထားပုံရသည်။</p> <p>သူ့ဖုန်း လိုင်းပြန်ရသည်နှင့် မက်ဆေ့ခ်ျပေါင်းများစွာ တရစပ် ဝင်လာတော့သည်။</p> <p>လုပေါင် ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ ညီမဖြစ်သူထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုနှင့် စာအချို့မှလွဲ၍ ကျန်တာအားလုံးမှာ မသိသော နံပါတ်များဖြစ်နေသည်။ Ocean Live Stream မှ လူများက သူ့ကို စာချုပ်ချုပ်ရန် အသည်းအသန် ဆက်သွယ်နေကြခြင်းပင်။</p> <p>စာချုပ်ချုပ်လျှင် လူသိများလာမည်ဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ လွတ်လပ်မှုကို မဆုံးရှုံးချင်ပေ။ သူ့တွင် စနစ်ရှိနေသဖြင့် ကြော်ငြာခပေးရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။</p> <p>“စာချုပ်မချုပ်ဘူးဟေ့။ စာချုပ်ချုပ်ရင် ငါ့ရဲ့ လွတ်လပ်မှုတွေ ဆုံးရှုံးကုန်မှာပေါ့။”</p> <p>လုပေါင်သည် ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူ့တွင် ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ ဧက ၂၀၀ ကျယ်သော ခြံကြီး ရွှေတုံးတစ်အိတ် မျောက်ဝံတိုက်ကွက်နှင့် အစွမ်းထက်သော စနစ်ရှိနေသည်။ ဘယ်သူ့ရဲ့ ထောက်ခံချက်မှ မလိုအပ်တော့ပေ။</p> <p>လုပေါင်သည် စနစ်၏ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p>[အစွမ်းထက်ဆုံး Live Check-in စနစ်]</p> <p>ပိုင်ရှင်: လုပေါင်</p> <p>စွမ်းရည်: တိရစ္ဆာန်များ၏ နှစ်သက်မှု +၁၀၀ (ရွှေရောင်)</p> <p>ကျွမ်းကျင်မှု: အဆင့်မြင့် ပုလွေမှုတ်ခြင်း၊ မျောက်ဝံတိုက်ကွက် (အဆင့်ငယ် အောင်မြင်မှု)</p> <p>ပစ္စည်းများ: စူပါ Live မျက်လုံး၊ ရွှေရောင်ကမ်းခြေ ရှေးဦးခြံမြေ (ဧက ၂၀၀)</p> <p>ချင်းကျန်းမြို့  ၏ ရွှေရောင်ကမ်းခြေရှိ ဧက ၂၀၀ သော မြေနေရာကို ခြံမြေအဖြစ်သာ အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း ခြံမြေအတွင်းတွင် အပန်းဖြေစခန်းများနှင့် ဗီလာများ ဆောက်လုပ်နိုင်သည် မဟုတ်လား။ ခြံမြေဆိုတိုင်း ဝက်တွေကြက်တွေပဲ မွေးမြူရမည်ဟု မဆိုလိုပေ။</p> <p>“ထိပ်တန်းအဆင့် ခရီးသွားခြံမြေတစ်ခုသာ တည်ထောင်လိုက်လျှင် ပိုက်ဆံတွေက အလိုလို စီးဝင်လာမှာပဲ။”</p> <p>လုပေါင်သည် နောက်ထပ် Check-in တာဝန်ကို စောင့်မျှော်နေသည်။ အကယ်၍ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တာဝန်မပေါ်လာပါက သူသည် လူသူမရှိသော နေရာသစ်များကို သွားရောက် စူးစမ်းရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူသည် စူပါမန်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျောင်းပြန်တက်လျှင် သူ့ကို အမြဲ ပြဿနာရှာတတ်သော လူများမှာ သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက် အရှုံးပေးရပေလိမ့်မည်ကိုမြင်‌ယောင်‌နေသည်။</p> <p>လုပေါင်သည် ရွှေတုံးများ ပါလာသဖြင့် လေယာဉ်စီးရန် အစီအစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်သည်။ လေယာဉ်စီးလျှင် ပြဿနာတက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချင်းကျန်းမြို့သို့ ရောက်ရန် မိုင်ပေါင်း ၁၈၀၀ ကျော် ဝေးသဖြင့် သူသည် ကိုယ်ပိုင်ကားတစ်စီးကိုသာငှားရမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ကားဆရာသည် သူ့ဇနီးကိုပါ ခေါ်လာပြီး တစ်ယောက်တစ်လှည့် မောင်းမည်ဖြစ်ရာ တစ်ရက်အတွင်း ချင်းကျန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ကြက်တူရွေးကြီးမှာ ကားမူးနေပုံရပြီး တစ်လမ်းလုံး ငြိမ်နေတော့သည်။</p> <p>တစ်ရက်နှင့် တစ်ည ကြာပြီးနောက် လုပေါင်သည် နံနက်စောစောတွင် ချင်းကျန်းမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ချင်းကျန်းမြို့၊ ရိုလန်း ရပ်ကွက်။</p> <p>လုပေါင်သည် သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ လုံခြုံရေးများက သူ့ကို မမှတ်မိလျှင် ဝိုင်းဖမ်းခံရမှာ အသေအချာပင်။</p> <p>“ဂူး...”</p> <p>“ရှူး... တိုးတိုးနေစမ်းပါဟ။”</p> <p>လုပေါင်သည် ခြံစည်းရိုးကို ကျော်တက်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် တတိယထပ် ဝရန်တာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အိမ်တွင်မွေးထားသော ခွေးကြီးမှာ တစ်ခုခုကြားပုံရသဖြင့် ခြံထဲသို့ ပြေးထွက်ကြည့်သော်လည်း လုပေါင်က အသံမထွက်သဖြင့် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save