Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ဆိုင်းဘုတ်ကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ခက်တောင့်တောင့်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အများအပြားက သူတို့ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး အထဲသို့ အဝင်မခံဘဲ တားဆီးနေကြသည်။</p> <p>“အဖေ...တစ်ခုခု မြန်မြန်စဉ်းစားဦး။ ဒီဆိုင်းဘုတ်တွေကိုသာ မဖယ်ရှားနိုင်ရင် ပိုက်ဆံရဖို့ ဝေးရော အကြီးအကျယ် အရှုံးပေါ်တော့မယ်။” </p> <p>စုန့်မယ်ကျိန်းက ဒါကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ချမ်းသာတဲ့သူတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းလို့ ဒီနေရာကို ရွေးကြတာ မဟုတ်လား။</p> <p>ဒါကိုသာ သူတို့ မြင်သွားရင် စရံ‌‌တင်ထားသူတွေကတော့ ချက်ချင်း နောက်လှည့်ပြန်သွားကြမှာ သေချာတယ်။</p> <p>ပြဿနာသာ တစ်ခုခု တက်လာရင် သူတို့ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>“ငါ စုံစမ်းနေတုန်းပဲ။” </p> <p>စုန့်ခွန်လင်းက နဖူးမှာ ချွေးစေးများ ပြန်လျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်များ ပေးကမ်းရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤနေရာကို တကယ်ပင် လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့ကို တမင်တကာ နှောင့်ယှက်လိမ့်မည်ဟုလည်း သူ မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p>“မင်းတို့ သူဌေးက ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>“ငါတို့က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိရဲ့လား။ ဟိုအပေါ်မှာ နေမယ့်သူတွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာရော သိရဲ့လား။ မြို့တော်ရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတွေ ကျော်ကြားတဲ့အနုပညာရှင်တွေ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်တွေ ချင်းကျန်းမြို့ရဲ့ သြဇာအာဏာရှိသူ အကုန်လုံးနီးပါး ဒီမှာ စုဝေးကြမှာ။ မင်းတို့ ဒီလိုလုပ်တာ သေချာပေါက် အသေခံချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။”</p> <p>“လမ်းဖယ်စမ်း မင်းတို့ သူဌေးကို ငါတို့နဲ့ လာတွေ့ခိုင်းလိုက်။”</p> <p>“ငါတို့ အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးပြီး အရေးယူရအောင် မလုပ်နဲ့။”</p> <p>စုန့်မိသားစုက ချမ်းသာသလို သူတို့ သိကျွမ်းသူများကလည်း သြဇာအာဏာ ရှိကြသည်။ သူတို့သာ အဆက်အသွယ်ကောင်းများကို အသုံးပြုလိုက်လျှင် မည်မျှ နောက်ခံရှိသော သူဌေးဖြစ်စေ တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် သူတို့ တစ်ခုတော့ သိထားသည်။ ဤနေရာကိုဝယ်ယူနိုင်သောသူသည် နောက်ခံ သာမန်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ရပ်ကတော့ ကလေးကလား ဆန်လွန်းမနေဘူးလား။</p> <p>ခက်ထန်သော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကတော့ ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာဖြင့်သာ ရှိနေသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ချက်ချင်း ထွက်သွားပေးကြပါ။ ဒါက ပုဂ္ဂလိကပိုင် နယ်မြေ ဖြစ်တယ်။ မထွက်သွားရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ အတင်းအကျပ် ဖယ်ရှားရလိမ့်မယ်။”</p> <p>“မင်းကများးး”</p> <p>စုန့်ချင်းဝေတစ်ယောက် မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ ထောင်လွှားရသည်ကိုအကျင့်ပါနေသောကြောင့် သူသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး လုံခြုံရေး၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။”</p> <p>“တော်တော့။”</p> <p>စုန့်ခွန်လင်းက သူ့ကို ဆွဲတားလိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အရင် ပြန်ကြမယ်။ပြဿနာ လာမရှာနဲ့ဦး။”</p> <p>“အဖေ။”</p> <p>“ပြန်မယ်လို့ ပြောနေတယ်လေ။”</p> <p>စုန့်ခွန်လင်းသည် အံကြိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်နေပြီဆိုတာ သူသိလိုက်ပြီ။ ဤလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက အလွန် တင်းမာလှသည်၊ သူတို့ကို ကြိုတင် မှာကြားထားပြီးသား ဖြစ်မှာ သေချာသည်။</p> <p>အခုမှ သူ သဘောပေါက်တော့သည်။အမှတ် (၁) မြေကွက်ပိုင်ရှင်က သူ့ကို တမင်တကာ ဒုက္ခပေးနေခြင်းပင်။</p> <p>ဝိုင်ချက်စက်ရုံတွင် ကြက် ဘဲ ဝက်နှင့် သိုးများ နေရာအနှံ့ ပြေးလွှားနေကြသည်။ နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် နံစော်သော အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေတိုက်သည်ဖြစ်စေ မတိုက်သည်ဖြစ်စေ ဤအနံ့များက အမှတ် (၂) ဗီလာဇုန်ဘက်သို့ လွင့်ပျံ့နေတော့သည်။</p> <p>မနက် ၁၀ နာရီခန့်တွင် လုပေါင်သည် ပွဲကြည့်ရန် ဤနေရာတွင် စောင့်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ချင်းကျန်းမြို့မှ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရောက်ရှိနေကြပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောနေကြသည်။</p> <p>“ဟင်...ရှောင်ပေါင် နင် ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။”</p> <p>လုပိုင်ဟောက်နှင့် ကျန်းရွှယ်ချီတို့က သူတို့သားကို တွေ့သွားကြသည်။ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးမှ အနားသို့ လာမေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“အဖေတို့ရော ဘာလို့ ဒီမှာလဲ။”</p> <p>လုပေါင်လည်း ဆွံ့အသွားသည်။ မလာဘူးလို့ ပြောထားကြတာ မဟုတ်လား။</p> <p>လုပိုင်ဟောက် နည်းနည်း ရှက်သွားသည်။ သူက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးကာ</p> <p>“ငါက မင်းကို မေးနေတာလေ။”</p> <p>“ကျွန်တော်ကလည်း အဖေတို့ကို ပြန်မေးနေတာလေ။”</p> <p>“ဟဲ့ အိုလု ဟိုမှာ စုန့်ခွန်လင်းနဲ့ သူ့မိန်းမကို ကြည့်ဦး။ ဘာလို့ လာပြီး မကြွားကြတာလဲ မသိဘူး။ သူတို့ မျက်နှာတွေလည်း သိပ်မကောင်းပါလား။”</p> <p>ကျန်းရွှယ်ချီက ထူးခြားမှုကို သတိထားမိသွားသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ထိုလင်မယားက သူတို့ကို လာရောက် လှောင်ပြောင်နေရမည် မဟုတ်လား။ဘာလို့များ ဒီလောက် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။</p> <p>“လူစုံတဲ့အထိ စောင့်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ခွေးကတော့ မစင်စားရရင် မနေနိုင်ပါဘူး။” </p> <p>လုပိုင်ဟောက်ကနှာခေါင်းရှုံ့သည်။ သူ့ဇနီးက လာချင်လွန်းလို့သာ လိုက်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လုပေါင်က စပ်စုလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်အတွက် မင်္ဂလာဦးအိမ် ဝယ်ပေးမလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။”</p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားမိသည်။ သူ့မိဘများက သူ့ကိချစ်နေကြဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။ပြိုင်ဘက်ဆီက ဗီလာကို သိက္ခာချခံပြီး ဝယ်ပေးဖို့အထိ ဆုံးဖြတ်ထားကြတာပဲ။ သူ သူတို့ကို အထင်လွဲခဲ့မိတာပဲ။</p> <p>သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူ စကားပြောစောသွားမှန်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဘာ မင်္ဂလာဦးအိမ်လဲ။ဒါက နင့်ညီမအတွက်။ သူ နောင်တစ်ချိန် အိမ်ထောင်ကျရင် လက်ထဲမှာ ဗီလာကောင်းကောင်းတစ်လုံး မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်မှု ရှိမှာလဲ။နင်က ဘာလို့ မင်္ဂလာဦးအိမ် လိုရမှာလဲ။နင့်အဖိုးမှာ နယ်ဘက်မှာ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်း ရှိတာပဲ မဟုတ်လား။”</p> <p>လုပိုင်ဟောက်က ဘေးတိုက်ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောချလိုက်သည်။</p> <p>ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက်လုံးက အမူအရာ အတူတူပင် အတွေးတူကြပုံရသည်။</p> <p>နယ်က အုတ်အိမ်ကြီး။ လုပေါင် နောက်ထပ် DNA စစ်ဆေးမှု တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်လုပ်ဖို့ လိုပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အရင်တစ်ခါက မှားသွားတာ ဖြစ်မှာပါ။</p> <p>စုန့်ခွန်လင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းလို့နေသည်။ဝိုင်ချက်စက်ရုံ၏ ဆိုင်းဘုတ်များအကြောင်းကို လူတွေ သိသွားကြပြီး ကောလာဟလများလည်း ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဘာ...အမှတ် (၁) မြေကွက်မှာ ဇီဝဓာတ်ငွေ့ကန် လုပ်နေတာလား။ပြီးတော့ ဝက်တွေ သိုးတွေ ကြက်တွေ ဘဲတွေကို လွှတ်ထားတာဟုတ်လား။”</p> <p>သူဌေးတစ်ဦးက မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသဖြင့် အံ့သြတကြီး မေးသည်။</p> <p>“အဲဒါထက် ပိုသေးတယ် လာပါ သွားကြည့်ရအောင်။ ဟားဟား...ကြားတာတော့ အဲဒီမှာ လေလွင့်ခွေးနဲ့ ကြောင်တွေကိုလည်း လက်ခံထားတယ်တဲ့ အဆိပ်ရှိတဲ့ မြွေတွေ ကြွက်တွေ တောကြောင်တွေလည်း မွေးထားသေးတယ်တဲ့။”</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ ဘေးကနေ ဝမ်းသာအားရ ပြောနေသည်။</p> <p>“တကယ်လား...မဖြစ်နိုင်တာ။”</p> <p>“တကယ်ဗျ။ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လိုက်ဦး။ ဆယ်မီတာ (၃၃ ပေ) နီးပါးရှည်တဲ့ စပါးအုန်းမြွေကြီးတောင် ရှိတယ်တဲ့။ အဲဒါကြီးက လူတစ်ကိုယ်လုံးကို တစ်ခါတည်း မျိုချနိုင်တာနော်။”</p> <p>“အိုစုန့်တော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားညိမိပြီ ထင်တယ်။”</p> <p>ကြည့်ရှုစစ်ဆေးခြင်း အစီအစဉ်ကို ဆက်လုပ်ရန် မလိုတော့ပေ။ သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် လူအားလုံးသည် အမှတ် (၂) နှင့် အမှတ် (၁) မြေကွက် အစပ်သို့ ပြေးသွားကြသည်။ ရောက်သွားသည့်အခါ လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကုန်ကြတော့သည်။</p> <p>ဒါ တကယ်ကြီးလား။</p> <p>“ကြွက်မျိုးပွားရေးနှင့် မွေးမြူရေး စင်တာ။”</p> <p>“လေလွင့် တောကြောင်နှင့် ခွေး ကယ်ဆယ်ရေး စင်တာ။”</p> <p>“ကျီးကန် ၃,၀၀၀ မွေးမြူရေးခြံ။”</p> <p>“တောရိုင်းအဆိပ်ပြင်းမြွေ မွေးမြူရေးခြံ။”</p> <p>“အကြီးစား သဘာဝ ပျား မွေးမြူရေး စင်တာ။”</p> <p>“ကြက်ကောင်ရေ တစ်သိန်းမွေးမြူရေး စခန်း။”</p> <p> “တောဝက်မျိုးစပ် မွေးမြူရေး စင်တာ။</p> <p>“ဘဲရိုင်းကောင်ရေ တစ်သိန်းမွေးမြူရေးစခန်း”။</p> <p>ပြီးတော့ ...</p> <p>သဘာဝမစင် ဇီဝဓာတ်ငွေ့ ထုတ်လုပ်ရေးကန်။”</p> <p>ပိုကြောက်ဖို့ ကောင်းတာက မလှမ်းမကမ်းမှာ မြန်မာစပါးအုန်းမြွေကြီးက သိုးတစ်ကောင်ကို ရစ်ပတ်ထားပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေတဲ့ ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ တဖြည်းဖြည်း မျိုချနေခြင်းပင်။</p> <p>ထိုသူများ၏ မျက်နှာတွင် အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။ အချို့က ဆွံ့အသွားကြသည်။အချို့က ရွံရှာသွားကြသည်၊။အချို့ကတော့ ထူးထူးခြားခြား ပြုံးနေကသည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် လုပိုင်ဟောက်ဆိုလျှင် အူလှိုက်သဲလှိုက် ရယ်မောနေတော့သည်။</p> <p>“ဟားဟားဟားဟား ဟွတ်ဟွတ် ဟားဟားဟား ဟွတ်ဟွတ်ဟွတ် ဟွတ်ဟွတ် အဲဒီ... ဟွတ်ဟွတ် အဲဒီနေရာက မဆိုးဘူးပဲ ဟားဟားဟားဟား ဟွတ်ဟွတ် ဆောရီးနော် ဟားဟားဟား ကျွန်တော် တကယ် မအောင့်နိုင်တော့လို့ပါ ဟားဟားဟားဟား ဟွတ်ဟွတ်...”</p> <p>လုပိုင်ဟောက်၏ မျက်နှာမှာ အောင့်ထားရလွန်းသဖြင့် နီရဲနေသည်။ သူ မရယ်ချင်သော်လည်း တကယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဘယ်သူ့ကို သွားညိထားတာလဲ။ဒါကတော့ တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်။</p> <p>ဟို ဇီဝဓာတ်ငွေ့ကန် ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်က ပုံတွေကလည်း မစင်ပုံတွေချည်းပဲ အတော်လေးကို ရွံစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>ကျန်းရွှယ်ချီက လုပိုင်ဟောက်ကို မရယ်ဖို့ ဆွဲတားနေသည်။ သို့သော် သူ၏ ရယ်သံကြောင့် တခြားသူများလည်း မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အားလုံး ဝိုင်းရယ်မိကြတော့သည်။</p> <p>စုန့်ခွန်လင်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသည်။ သူက အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ဖြေရှင်းပါ့မယ်။ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးဖို့အတွက် ဒီလောက် ပိုက်ဆံအကုန်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း အားလုံး သိကြမှာပါ။ဒီနေရာက ဘယ်လောက် ကောင်းလဲဆိုတာလည်း သိကြမှာပါ။ အရှေ့မှာ စည်ကားတဲ့ မြို့ပြ အနောက်မှာ ကျယ်ပြောတဲ့ ပင်လယ် တောင်ဘက်မှာ ရွှေရောင်ကမ်းခြေ မြောက်ဘက်မှာ တိမ်ဖြူတွေနဲ့ အထက်မှာ နေ လ ကြယ်တွေ ရှိနေတာပါ။ ဒီလို နေရာကောင်းမျိုး ချင်းကျန်းမြို့မှာ ဘယ်မှာမှ ရှာမရနိုင်ပါဘူး။”</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့ကို တမင် နှောင့်ယှက်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကတော့ တကယ် ကောင်းတဲ့ နေရာပါ။</p> <p>“ဒါရိုက်တာစုန့် ဒီအခြေအနေကတော့ အဖြေမဟုတ်သေးပါဘူး။ ဒီမှာ လုပ်ထားတာတွေကို ကြည့်ပါဦး သိပ်ရွံဖို့ ကောင်းတယ်။”</p> <p>လူအတော်များများကတစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် မဝယ်ချင်တော့ပေ။ ဤနေရာ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်မှပဲ ပြန်လာတော့မည်ဟု တွေးကြသည်။</p> <p>အချို့ကတော့ ဤအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး စျေးနှိမ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ အရင်က စျေးနှိမ်ဖို့ ခက်သော်လည်း အခုတော့ အခြေအနေမှာပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“အကိုကြီးတူး  ကျွန်တော့်ကို မယုံတော့ဘူးလား။ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် သေချာ ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်။ စျေးနှုန်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ ကျွန်တော် အများကြီး မပြောတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု လက်မှတ်ထိုးမယ့်သူတွေအတွက် အိမ်ထောင်စုတိုင်းကို အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲမှုစရိတ်ကိုဆယ်နှစ်စာ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးပါ့မယ်။”</p> <p>ဒီနေရာက စီမံခန့်ခွဲမှုစရိတ်က အလွန်ကြီးမားသဖြင့် ဤကမ်းလှမ်းချက်မှာ ငွေအမြောက်အမြား သက်သာစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>စုန့်ခွန်လင်းသည် အမှတ် (၁) မြေကွက်ပိုင်ရှင်၏ ဘိုးဘေးဘီဘင် ရှစ်ဆက်ကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ဒါက သူ့ကို အရှုံးပေါ်အောင် တိုက်ရိုက် လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save