Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟိုဝက်ကလေးကို ကြည့်ဦး တော်တော်ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တင်းလင် သည် သူမ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ လုပေါင်၏ အမှတ် (၁) မြေကွက်နှင့် ပတ်သက်သော ပိုင်ဆိုင်မှုအချက်အလက်များကို ပိတ်ဆို့ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ မည်သူမဆို လိုက်လံစုံစမ်းပါက ပိုင်ရှင်၏ မျိုးရိုးမှာ လု ဖြစ်သည်ဟုသာ သိရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသူသည် လုပေါင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ ချိတ်ဆက်တွေးတောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အလွန်ဆုံးရှိလျှင် လုပိုင်ဟောက်ကိုသာ သံသယဝင်ကြမည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ငွေကြေးနည်းပါး‌မှုမှာ အထင်အရှား ရှိနေသဖြင့် သူ မဟုတ်ကြောင်း သေချာသလောက်ပင်။</p> <p>“ဟိုး... တကယ်ကြီး ဝက်တွေ မွေးနေတာပဲဟအမိုက်စားပဲ။” </p> <p>လုပေါင်ကခေါင်းပြူကြည့်ရင်း အဝေးမှာ ပြေးလွှားနေတဲ့ ဝက်တွေကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ ပြောလိုက်သည်။ သူက လက်ညှိုးထိုးပြီး</p> <p> “ဟိုဝက်ကလေးကို ကြည့်ဦး တော်တော်ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။”</p> <p>လူအများအပြားက လုပေါင်ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကြသည်။ ဒီကောင်လေးက ပြဿနာလာရှာတာ သက်သက်ပဲလာ။</p> <p>“နင်ကဘာလာလုပ်နေတာလဲ။”</p> <p>ကျန်းရွှယ်ချီ က အနားသို့ လျှောက်လာပြီး လုပေါင်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော်က စပ်စုရုံတင်ပါ။ အရင်က တစ်ယောက်ယောက် ဝက်မွေးလိမ့်မယ်လို့ ပြောတုန်းက သူတို့မှ မယုံကြတာ။ ကြည့်လေ..ခုတော့တကယ်ကြီး ဝက်မွေးဖို့ ဝယ်လိုက်တာပဲ။ အမေ အဖေ... ညီမလေးအတွက် ဒီမှာ ဗီလာ မဝယ်ပေးနဲ့တော့နော်။ သူက ကြွက်နဲ့ မြွေဆိုရင် အကြောက်ဆုံး။ ကြည့်ဦးလေ... ကြွက်မျိုးပွားရေးစခန်းတို့အဆိပ်ပြင်းမြွေခြံတို့... သူ အိပ်မက်ဆိုးတွေမက်ပြီး အော်နေလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဟို အညစ်အကြေးကန်ကြီးကို ကြည့်ဦး အိမ်တံခါးဖွင့်တာနဲ့ မစင်ပုံကြီး မြင်နေရမှာ။ အီးးး”</p> <p>လုပေါင်က ရွံရှာသော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုအခြေအနေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>“အား... ရွံစရာကြီး ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းတဲ့ နေရာမျိုး ဘယ်မှာရှိနိုင်ဦးမလဲ။”</p> <p>“အင်း... ဟား သွားကြစို့။” </p> <p>လုပိုင်ဟောက်လည်းသူတို့ကို လှောင်ချင်နေသည်။ သူတို့ ဆက်ဆံရေးက အစကတည်းက မကောင်းသည် မဟုတ်လား။</p> <p>စုန့်မယ်ကျိန်းကတော့ လုပေါင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။ အမှတ် (၁) မြေကွက်ကို ဝက်မွေးဖို့ တကယ် အသုံးချလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>“အိုလု”</p> <p>လုပိုင်ဟောက်တို့ မိသားစု ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သဖြင့် စုန့်ခွန်လင်း က အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလဲ...” </p> <p>လုပိုင်ဟောက်ကစုန့်ခွန်လင်းကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်သည်။ ဒီလူက အမှတ် (၁) မြေကွက်ကို လုပိုင်ဟောက် ဝယ်လိုက်တာလို့ ထင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။</p> <p>စုန့်ခွန်လင်းမှာ သူ ဘယ်သူ့ကို သွားငြိုးမိမှန်း တကယ် မသိသေးပေ။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ လူအများကြီး ရှေ့မှာ ဖြစ်သဖြင့် သိက္ခာကိုလည်း ထိန်းနေရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အံကြိတ်ကာ</p> <p>“အမှတ် (၁) မြေကွက်ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား။သိရင် ကျွန်တော့်ကို မိတ်ဆက်ပေးပါဦး။”</p> <p>“အိုလုက ဒီလို လူကုံထံကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရွှယ်ချီကမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက သူတို့ကို သံသယဝင်နေတာလား။</p> <p>“ရှင်က ဘာလို့ သူတို့နဲ့ စကားအပိုတွေ ပြောနေတာလဲ။လုပိုင်ဟောက်မှာ အဲဒီလောက် အရည်အချင်း ရှိလို့လား။ခဏနေရင် ကျွန်မ ဝမ်းကွဲမောင်လေးကို ဖုန်းဆက်ပြီး လူလွှတ်ပြီးဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးခိုင်းလိုက်မယ်။”</p> <p>စုန့်ခွန်လင်း၏ ဇနီးသည် မောက်မာရသည်ကို အကျင့်ပါနေသဖြင့် ဤကိစ္စ၏ သက်ရောက်မှုမှာ မည်မျှ ကြီးမားသည်ကို အခုထိ သဘောမပေါက်သေးပေ။</p> <p>“ပါးစပ်ကိုပိတ်ထားလိုက်စမ်း။” </p> <p>စုန့်ခွန်လင်းသည်ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူမကို ပါးရိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေသည်။</p> <p>“ရှင်... ရှင်က အခုတော့ တော်‌တော် သတ္တိရှိနေပြီပေါ့ ဟုတ်လား။ကျွန်မကိုတောင် လာအော်ရဲတယ်။”</p> <p>“ငါ နင့်ကို ပါးစပ်ပိတ်ထားလို့ ပြောနေတယ်လေ။”</p> <p>ဤအချိန်တွင် စုန့်ခွန်လင်း၏ မိသားစုမှာ လူပြက်အုပ်စုနှင့် တူနေတော့သည်။ စုန့်ခွန်လင်း၏ စီးပွားဖက်များနှင့် သူငယ်ချင်းများပင် နောက်ဆုတ်ရန် စဉ်းစားလာကြသည်။ အကယ်၍ သြဇာကြီးမားသူ တစ်စုံတစ်ယောက်က စုန့်ခွန်လင်းကို တမင် ဒုက္ခပေးနေခြင်း ဖြစ်ပါက သူတို့လည်း အမြန်ဆုံး လမ်းခွဲရမည် မဟုတ်လား။</p> <p>ဘဏ်ဘက်ကလည်း ပို၍ စိုးရိမ်နေကြသည်။တရားခံဖြစ်သူ လုပေါင်ကတော့ ဒါတွေကို မသိရှာပေ။ သူက စျေးကျသွားတဲ့အချိန်ကျမှ သူ့မိဘတွေကို ဗီလာ နှစ်လုံးလောက် ဝယ်ခိုင်းဖို့သာ စဉ်းစားနေသည်။ ဒီလို နေရာကောင်းကို မျက်နှာဝိုင်းလေး အတွက်တင် မဟုတ်ဘဲ သူ့အတွက်ပါ တစ်လုံး လိုချင်သေးသည် မဟုတ်လား။</p> <p>တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် မသမာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများ၏ လက်ချက်ဖြင့် ဤသတင်းမှာ ချင်းကျန်းမြို့ တစ်မြို့လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တစ်ချိန်က ဂုဏ်သတင်းကြီးခဲ့သော စုန့်ခွန်လင်းသည် အနံ့အသက်ဆိုးသော ဝက်ခြံဘေးတွင် မြေဝယ်ခဲ့မိသဖြင့် ချင်းကျန်းမြို့ လူကုံထံလောကတွင် ရယ်စရာ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>စာရွက်စာတမ်း မပြီးခင်ကတည်းက ဗီလာတွေ ကြိုရောင်းခဲ့သော်လည်း အမှတ် (၁) မြေကွက်ကြောင့် အခုတော့ ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်သွားရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြက်များနှင့် ဘဲများမှာလည်း ဝိုင်ချက်စက်ရုံသို့ အသုတ်လိုက် ရောက်ရှိလာသည်။ နွေရာသီ ဖြစ်သဖြင့် အနံ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလာသည်။ စုန့်ခွန်လင်းက အဆက်အသွယ် အမျိုးမျိုး ရှာသော်လည်း မထူးခြားပေ။ အမှတ် (၁) မြေကွက်၏ မွေးမြူရေး လုပ်ငန်းလိုင်စင်များမှာ ဥပဒေနှင့်အညီ အပြည့်အစုံ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သုံးရက် ကြာပြီးနောက်</p> <p>ဤရက်ပိုင်းအတွင်း တိင်းလင်သည် လုပေါင်ထံသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ အားလုံးမှာ စုန့်ခွန်လင်း ကမ်းလှမ်းသော အချက်အလက်များအကြောင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ပထမတစ်ကြိမ်တွင် သူက ဝိုင်ချက်စက်ရုံကို သူ့ပိုက်ဆံဖြင့် ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းသည်။ ဒုတိယတစ်ကြိမ်တွင် ဝိုင်ချက်စက်ရုံကို ပြင်ပေးမည့်အပြင် အကောင်းဆုံးနေရာက ဗီလာတစ်လုံးကိုပါ လက်ဆောင်ပေးမည်ဟု ဆိုလာသည်။ စုန့်ခွန်လင်းမှာ အခုတော့ အသံတိတ် ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။ သူ စော်ကားမိတဲ့သူက များလွန်းနေသည် မဟုတ်လား။</p> <p>တင်းလင်သည် သူမ၏ သူဌေးကို တကယ်ပင် အထင်ကြီးသွားမိသည်။</p> <p>လုပေါင်သည်လည်း သူလုပ်ဆောင်လိုက်သည့် လုပ်ရပ်က စုန့်ခွန်လင်းကို မည်မျှအထိ ထိခိုက်စေသည်ကို နောက်ကျမှ သိလိုက်ရသည်။ သူက အနည်းငယ် အားနာလာပြီး အစီအစဉ်ကို ရပ်ဆိုင်းဖို့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တင်းလင်က သတင်းတစ်ခု ယူလာသည်။</p> <p>စုန့်ခွန်လင်း၏ ဇနီးသည် လူများကို ဦးဆောင်ကာ ဝိုင်ချက်စက်ရုံကို လာရောက် ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ကြက် ဘဲ ဝက်နှင့် သိုး အမြောက်အမြား အသတ်ခံလိုက်ရပြီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အချို့ပင် ဒဏ်ရာရကာ ဆေးရုံတင်လိုက်ရသည်။</p> <p>“ရဲတိုင်လိုက်ပြီလား။” </p> <p>လုပေါင်ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာမှတော့ တိရစ္ဆာန်တွေကို တစ်သက်လုံး မွေးပြဦးမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>“ရဲတိုင်လိုက်လို့ လူမိုက်အချို့ကိုတော့ ဖမ်းမိထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စုန့်ခွန်လင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေက အဝေးကနေပဲ ကြည့်နေတာဆိုတော့ သက်သေမရှိလို့ သူတို့ကိုတော့ ရဲက ဖမ်းလို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ်။”</p> <p>တင်းလင်းက တစ်ဖက်လူက လက်တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော်လည်း နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ယခုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုန့်မိသားစုမှာလည်း အကျပ်ရိုက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါက ငွေကြေးပြတ်တောက်သွားပြီး အပေါင်ပစ္စည်း သိမ်းခံရသည့် အခြေအနေအထိ ရောက်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ စုန့်ခွန်လင်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ငါ့ဆီ ပို့ပေးဦး။”</p> <p>“သူဌေး ကျွန်မပဲ ဖုန်းဆက်လိုက်ရမလား။” </p> <p>လုပေါင်ကိုယ်တိုင် ရှေ့ထွက်ရမည်ကို တင်းလင်စိုးရိမ်နေသည်။</p> <p>လုပေါင်က ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p>စုန့်ခွန်လင်း၏ နံပါတ်ကို ရပြီးနောက် သူသည် ညစျေးသို့ သွားကာ မှတ်ပုံမတင်ထားသော SIM ကတ်တစ်ခု ဝယ်ပြီး ထိုညမှာပင် စုန့်ခွန်လင်းထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ပထမတစ်ကြိမ်တွင် ဖုန်းမကိုင်ပေ။ သို့သော် နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ခေါ်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ စုန့်ခွန်လင်းသည် တစ်ခုခုကို သိသွားပုံရပြီး ဖုန်းကို ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“စုန့်ခွန်လင်းပြောနေပါတယ်။”</p> <p>ဤအချိန်တွင် စုန့်ခွန်လင်းသည် အဆက်အသွယ် အမျိုးမျိုး ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စီးပွားဖက်များစွာက ပိုက်ဆံ ပြန်တောင်းနေကြသလို သူ့ထံ ပေးစရာရှိသူများကလည်း ပေးရန် ကြန့်ကြာနေကြသည်။ သူ့အောက်တွင်လည်း ပိုက်ဆံတောင်းသူများ ဝိုင်းနေသဖြင့် သူ ခေါင်းမီးတောက်နေရသည်။</p> <p>ဤကိစ္စကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါက လက်ရှိ ကြုံတွေ့နေရသည်မှာ ပြဿနာအသေးအမွှားသာ ရှိသေးကြောင်း နောက်ထပ် ကြုံရမည့်အရာမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။</p> <p>“စုန့်ခွန်လင်း မင်းမိန်းမနဲ့ မင်းသားကတော့ တော်တော်ကို လက်စွမ်းပြသွားတာပဲ။ ကောင်းပြီလေ ဆက်ကစားကြတာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ အမှတ် (၁) မြေကွက်နဲ့ မင်းကို အဆုံးထိ ကစားပြမယ်။”</p> <p> </p> <p>သူကအသံကိုအသက်ကြီးပိုင်းလူတစ်ယောက်အသံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြောလိုက်ပြီး ပြောပြီးချင်းပင် ဖုန်းချလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် SIM ကတ်ကို ထုတ်ကာ ချိုးပစ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သူ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တင်းလင်ကိုသာ ဆက်လက် စီစဉ်ခိုင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဟယ်လို.. ဟယ်လို”</p> <p>စုန့်ခွန်လင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူ့နှလုံးသားထဲမှ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်သော်လည်း ဖုန်းမှာ ပိတ်ထားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒီနွားမ... အခု ဘာတွေ လုပ်လိုက်ပြန်ပြီလဲ။” </p> <p>စုန့်ခွန်လင်းထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ဇနီးထံ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်သည်။</p> <p>“ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ ဆိုတာက... ဘာလဲ ရှင်က ဘယ်သူ့ကို လာဟောက်နေတာလဲ။”</p> <p>“ဒီနေ့ နင် ဘာတွေ သွားလုပ်ခဲ့လဲလို့ ငါ မေးနေတာ။” </p> <p>စုန့်ခွန်လင်းထပ်ဟောက်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ရှိ အခြေအနေကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းပြီး နောက်မှ ဘယ်လို ပြန်လက်တုံ့ပြန်ရမလဲ သို့မဟုတ် ထိုသူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ဒီနွားမကတော့ တကယ်ကို ငတုံးပဲ။</p> <p>“ကျွန်မ... ကျွန်မ ဝမ်းကွဲမောင်လေးကို ရှာပြီး လူအချို့နဲ့ အမှတ် (၁) မြေကွက်ကို သွာပြီးကြက်တွေ ဘဲတွေ ဝက်တွေ  သိုးတွေကို သတ်ပစ်ခိုင်းလိုက်တာ။ ဘာ...ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူတို့က ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်တာလေ။ငါတို့က ပြန်လက်တုံ့ပြန်လို့ မရဘူးလား။စုန့်ခွန်လင်းရှင်ကတော့။</p> <p>“နင် ငရဲကိုသာ‌ခေါင်နဲ့ဆင်းသွားလိုက်တော့။” </p> <p>စုန့်ခွန်လင်းဖုန်းကို တိုက်ရိုက် ချပစ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပုံကျသွားသည်။ သူ ထိုသူကို ရှာမတွေ့သေးခင်မှာပင် အငြိုးကို ပိုပြီး ကြီးထွားအောင် လုပ်မိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။</p> <p>နှစ်လ သုံးလ မဆိုထားနှင့် ဆယ်ရက်အတွင်းမှာပင် ငွေကြေးဆိုင်ရာ ပြဿနာအားလုံး ပေါက်ကွဲလာတော့မည်။ အခုဆိုလျှင်ပြန်ဆက်ရမည့် ဘဏ်ချေးငွေပင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ အကြောင်းပြပြီး ကြန့်ကြာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မြေကွက်ကို ရောင်းရမလား။</p> <p>စုန့်ခွန်လင်း ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ အခု ရှင်သန်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ အရှုံးခံပြီး အမြန် ရောင်းထုတ်ဖို့သာ ရှိတော့သည်။ အရာအားလုံးမှာ အမှတ် (၂) မြေကွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခု ရောင်းလိုက်လျှင် အနည်းဆုံးတော့ ငွေကြေးပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အလျင်စလို ရောင်းရမည် ဖြစ်သဖြင့် စျေးမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးသွားမည် ဖြစ်သည့်အပြင် ပိုဆိုးသည်မှာ မည်သူမှလည်း လက်လွှဲမယူရဲကြခြင်းပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save