Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">နဂါးဖီးနစ် ကောင်းကင်နှလုံးသား ကုတင်... ဘာ... ကိုးခုတောင်လား...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဇီလင်းလုံ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် တောင်ပေါ်ရှိ လေထုမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပို သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပေသည်။</p> <p>နေမင်းကြီးက တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ကျန်းမင်လည်း သူတို့အတွက် ညစာ ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့၏။</p> <p>သူက ဟင်းလျာ ၃၂ မျိုးတိတိ ချက်ပြုတ် ပြင်ဆင်မည် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ့ လက်ရုံးရည်က မြန်ဆန်ပြီး မီးအရှိန်ကလည်း ပြင်းထန်လှသောကြောင့် ဟင်းပွဲများ အားလုံး ပြင်ဆင်ရန် အချိန် အနည်းငယ်မျှသာ ယူလိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p>ရှီယောင်ကိုလည်း ဖိတ်ကြားထားလေသည်။</p> <p>"ဒါက... ပင်လယ်ပုစွန်ထုပ်ကြီးလား... ဘာလို့ ဒီထဲကနေ ရေစွမ်းအင် သဘောတရားတွေကို ခံစားနေရတာလဲ..."</p> <p>"ဘုရားရေ... ဒါက ဂဏန်းဥတွေပဲ... ဘုရား... ဘုရား... ဒီထဲမှာ တာအို အပိုင်းအစ တစ်ခုတောင် ပါနေတာလား... ငါ အိပ်မက် မက်နေတာများလား..."</p> <p>"ဒါ... ဒါ... ဒါကကော ဘာလဲ... ဘာလို့ အကြို အင်မော်တယ်အဆင့်  တစ်ယောက်ဆီကမှ ထွက်ပေါ်လာတတ်တဲ့ အင်မော်တယ် အလင်းရောင်တွေ တောက်ပနေရတာလဲ... ဒါ ဘာလဲဆိုတာ ငါ သိပြီ... ဂိုဏ်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ဖတ်ဖူးတယ်... ဒါက နဂါးရဲ့ အသည်းပဲ..."</p> <p>ရှီယောင်မှာ သူမရှေ့ရှိ ဟင်းလျာများကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အ မှင်သက်နေပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ နဂါးအသည်းကို မြင်လိုက်ချိန်တွင်တော့ သူမ ခန္ဓာကိုယ်လေးပါ တုန်ယင်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>"မင်း ဘာတွေ ပြောနေမှန်း ငါ မသိပါဘူး... ဒါတွေက သာမန် အစားအသောက်တွေပါ..." ကျန်းမင်က ပြန်ဖြေပေးကာ… "လာ... ထိုင်ပြီး မြည်းကြည့်ကြဦး..."</p> <p>"မြည်းကြည့်နေစရာတောင် မလိုဘူး... အနံ့လေး ရှူလိုက်တာနဲ့တင် အရမ်း ကောင်းမှန်း သိနေပြီ..." ဇီလင်းလုံက ပြုံး၍ ပြောလာ၏။ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... ညီမလေး စားတော့မယ်နော်..."</p> <p>သူမက တူတစ်စုံဖြင့် ပုစွန်ထုပ်သား တစ်ဖတ်ကို ညှပ်၍ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် သူမ ပါးစပ်ထဲတွင် ဟင်းရည်များနှင့် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တို့ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။</p> <p>"အရမ်း ကောင်းတာပဲ..." ဇီလင်းလုံက ကျေနပ်အားရစွာ မျက်လုံးများ မှေးစင်းလျက် အာမေဋိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် တစ်ဖတ်ကို ညှပ်၍ ကျန်းမင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခွံ့ပေးလာ၏။</p> <p>"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလည်း စားကြည့်ဦး..."</p> <p>"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... တကယ်ကို အရသာ ရှိလှတယ်..." ကျန်းမင်က ထောက်ခံလိုက်ပြီး... "ဒီနေ့ကတော့ ပင်လယ်စာ စားသောက်ပွဲပေါ့... တစ်နေ့ကျရင် မင်းအတွက် ငှက်သား စားသောက်ပွဲကြီး လုပ်ပေးဦးမယ်..."</p> <p>"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... ညီမလေး ကိုယ်တိုင်လည်း ငှက်တစ်ကောင် အဖြစ် သတ်မှတ်လို့ ရတယ်လေ... အစ်ကိုက ညီမလေးကို စားမလို့လား..." ဇီလင်းလုံက ညှိုးငယ်သော မျက်နှာလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းမင်နှင့် ရှီယောင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဆွံ့အသွားကြလေသည်။</p> <p>ရှီယောင်က စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို ကြည့်ရင်း... ဒါတွေက တကယ်ပဲ ပင်လယ်သားရဲတွေလား... ဟု တွေးနေမိ၏။</p> <p>သူမ တူကို ယူ၍ ဂဏန်းဥ အနည်းငယ်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ၊ ရေတာအို တာအိုများနှင့် အသက်စစမ်းအင်များက သူမ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းဆီသို့ စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမ တစ်ကိုယ်လုံး သန့်စင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာလည်း မြင့်တက်လာခဲ့ပေသည်။</p> <p>"ဒါက သေချာပေါက် အန္တိမအဆင့်က ဂဏန်းသားရဲပဲ..." ရှီယောင် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p>သူမက နဂါးအသည်း ပန်းကန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မချင့်မရဲ တွေးတောနေမိ၏။ သူက ဒီပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးကို ဘယ်ကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ... ပင်လယ်သားရဲတွေ အကုန်လုံးကို သူပဲ သတ်ခဲ့တာများလား... အာ ဟုတ်သားပဲ... အဘွားဝမ်က လောင်ယွမ်မှာ ရှိတဲ့ အင်အားစုတွေ အကုန်လုံး လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ရက်က အသတ်ခံလိုက်ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်... ဒါမှမဟုတ်...</p> <p>ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည်နှင့် ရှီယောင်၏ မျက်လုံးများ ပို၍ပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ဘုရားရေ... သူက နဂါးကို သတ်ပြီး အသည်းကို ယူလာခဲ့တာလား... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူက အရမ်း ငယ်သေးတယ်လေ... သူ့အမေ့ ဗိုက်ထဲကတည်းက ကျင့်ကြံလာခဲ့တယ် ဆိုရင်တောင် ဒါမျိုး လုပ်နိုင်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး... သူ့နောက်ကွယ်က လူတစ်ယောက်ယောက်များလား... သူ့ထက် အများကြီး ပိုသန်မာတဲ့ လူတစ်ယောက်ယောက်များ ရှိနေတာလား...</p> <p>ကျန်းမင်အား နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ရှီယောင် မျက်လုံးထဲရှိ အထင်သေးမှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ ယခုအခါ သူမ စိတ်ထဲ မေးခွန်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုသိချင်စိတ်များသာ ကြီးစိုးနေတော့၏။</p> <p>"ရှီယောင်... ဘာလို့ မစားသေးတာလဲ..." ဇီလင်းလုံ၏ အမေးစကားက ရှီယောင်အား အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမက နဂါးအသည်း အချို့ကို စားသောက်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူမ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ နတ်ဘုရား အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေလေပြီ။ သူမ နောက်ကျောဘက် လေထဲတွင် ဖီးနစ်ငှက်၏ ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုပင် ထွက်ပေါ်နေသေး၏။</p> <p>စကားပြောနေရင်းပင် သူမ ပါးစပ်ထဲသို့ နောက်ထပ် အပိုင်း အနည်းငယ်ကို ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p>"အခု စားတော့မလို့ပါ..." ရှီယောင်က သူမ၏ သူတော်စင် သမီးတော် ဟူသည့် ဂုဏ်မာန အားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ ဂိုဏ်းတွင် ရှိနေစဉ်က ဤမျှ ကောင်းမွန်သော စားသောက်ပွဲမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။ ယခုကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စားသောက်ပွဲကြီးနှင့် ကြုံတွေ့နေရချိန်တွင် သူမ အနေဖြင့် လက်လွှတ်ခံစရာ အကြောင်း မရှိပေ။</p> <p>"ရှီယောင်... ဒီအစားအစာတွေက တောင်ပေါ်က ရတာတွေလေ... ငါတို့ ချည်းပဲ သီးသန့် စားသင့်တယ် ထင်တယ်... နင်ကော ဘယ်လို ထင်လဲ..." ဇီလင်းလုံက ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ မေးလာခြင်းပင်။</p> <p>ရှီယောင် ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ… "အင်း... အင်း... ငါလည်း အဲ့လိုပဲ တွေးနေတာ... အပြင်လောကက တခြားလူတွေကို ဒီအကြောင်း ပေးသိလို့ မဖြစ်ဘူး..."</p> <p>သူမက နဂါးအသည်း တစ်ဖတ်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကျန်းမင်က ဇီလင်းလုံအား အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ငေးကြည့်ရင်း စားသောက်ပွဲကို ခံစားနေ၏။ ကြည့်ရတာ ငါ သင်ပေးထားတာတွေ အကုန်လုံးကို သူ မေ့မသွားဘူးပဲ... သူမက ပါရမီ ပါရုံတင် မကဘူး... အမျှော်အမြင်လည်း ကြီးတယ်... နောင်တစ်ချိန် သူမ တောင်အောက် ဆင်းသွားတဲ့ အခါကျရင် တခြားလူတွေရဲ့ အမြတ်ထုတ်တာ ခံရမှာကို ငါ ပူစရာ မလိုတော့ဘူး...</p> <p>ဇီလင်းလုံက သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာများကို ရှီယောင် အနေဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြစေလိုချေ။</p> <p>ရှီယောင်လည်း စကားဝှက်များကို နားလည်သဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြပါဟု ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>လူတိုင်းက စားသောက်ပွဲကို အလွန် နှစ်သက် သဘောကျခဲ့ကြ၏။ ပန်းနတ်သမီးလေး လေးပါးပင်လျှင် အစားအစာ အချို့ကို စားသုံးခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်များ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p>စားသောက်ပြီးနောက် အားလုံးက စွမ်းအင်များကို ချေဖျက်ရန် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။</p> <p>ကျန်းမင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး စားပွဲကို ရှင်းလင်းရန် ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်စဉ် သူ့စိတ်ထဲ၌ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>[ဒင်... အိမ်ရှင်ကို ဂုဏ်ပြုပါသည်... ဇီလင်းလုံ၊ ရှီယောင်နှင့် ပန်းနတ်သမီး လေးပါး အပါအဝင် လူတိုင်းအတွက် အလွန် ကောင်းမွန်သော စားသောက်ပွဲ တစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ဆုလာဘ်အဖြစ် နှစ်တစ်ထောင်စာ ကျင့်ကြံမှုနှင့် နဂါးဖီးနစ် ကောင်းကင်နှလုံးသား ကုတင်တစ်လုံးကို ချီးမြှင့်လိုက်ပါပြီ။]</p> <p>ကျန်းမင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။</p> <p>ထမင်းတစ်နပ်အတွက် နှစ်တစ်ထောင်စာ ကျင့်ကြံမှုလား... ဒါ တကယ် မိုက်တာပဲ...</p> <p>သို့သော် ချက်ပြုတ်ရာတွင် သူ အသုံးပြုခဲ့သော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို တွေးမိချိန်တွင်တော့ ဤဆုလာဘ်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>နဂါးဖီးနစ် ကောင်းကင်နှလုံးသား ကုတင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ဖော်ပြချက်ကို ဖတ်ပြီးနောက် သူ အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပေသည်။</p> <p>နဂါးဖီးနစ် ကောင်းကင်နှလုံးသား ကုတင်... လူနှစ်ယောက်မှ တစ်ထောင်အထိ ဆံ့သည်။ အကယ်၍ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့ အချင်းချင်း ချစ်မြတ်နိုးကြပါက ကြီးမားသော တာအိုစည်းမျဉ်းကို အသက်သွင်းနိုင်သည်။ လူနှစ်ဦးစလုံး စကြဝဠာအတွင်းရှိ တာအိုများကို ပို လွယ်ကူစွာ နားလည် သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း ရှိလာမည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ကျန်းမင် ခေါင်းထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူ့ စိတ်ကူးထဲရှိ ဧရာမ နဂါးဖီးနစ် ကောင်းကင်နှလုံးသား ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် သူ့ဘယ်ဘက်၌ ဇီလင်းလုံ (၅၀၀)၊ ညာဘက်၌ ဇီလင်းလုံ (၅၀၀) ရှိနေပြီး သူကိုယ်တိုင်က အလယ်ဗဟို၌ အိပ်စက်နေသည့် မြင်ကွင်းပင်။</p> <p>ထိုအတွေး ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျန်းမင်လည်း အတွေးများကို ဖယ်ရှားရန် ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါယမ်းပစ်ရသည်။</p> <p>သူ ကုတင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတွင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မရှိကြောင်း သတိပြုမိသွား၏။ ထိုအရာက သာမန် ရတနာပစ္စည်း တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ့မှာ ကုတင်ကောင်းကောင်း တစ်လုံး ရလာပြီပေါ့..."</p> <p>ကျန်းမင် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သူ့ အတွေးများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားတော့သည်။</p> <p>သူ့ မူလဝိညာဉ်မှာ ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။ သူ့ထံတွင် လုံလောက်သော ထူးခြားစွမ်းရည်များလည်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သုခဘုံ အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အချိန်ကျပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>သုခဘုံ အဆင့်မှာ ထူးခြားသော အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဤအဆင့်တွင် သူ အချိန်အတော်ကြာ ကုန်ဆုံးရလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားပေသည်။</p> <p>ညလေပြေက အေးစက်လို့။</p> <p>တောင်ထွတ် တစ်ခုလုံး မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ လောကီဆန်ဆန် တောက်ပနေသော ထိုအလင်းက အမှောင်ထုအား ဖယ်ရှားပေးနေလေသည်။</p> <p>ဇီလင်းလုံက ပထမဆုံး နိုးလာသူ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမင်ကို မြင်သည်နှင့် သူမက ကုလားထိုင်ပေါ် ခုန်တက်၍ သူ့ ဘေးတွင် တိုးဝှေ့ ထိုင်လိုက်၏။</p> <p>"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... ဒီစားသောက်ပွဲက မိုးကြိုးနတ်ဘုရား အင်မော်တယ် ရတနာသိုက်ထဲက ညီမလေး ရခဲ့တဲ့ အခွင့်အရေးထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်... အချိန်တွေ အများကြီး သက်သာသွားပြီး မကြာခင် ကိုယ်ပွားဖန်တီးတဲ့ နည်းလမ်းကို လေ့ကျင့်နိုင်တော့မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်..."</p> <p>"ကိုယ်ပွား တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ ကြားခံခန္ဓာကိုယ် တစ်ခု လိုတယ် မဟုတ်လား... မင်းမှာ ရှိလို့လား..." ကျန်းမင်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဇီလင်းလုံ ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်ပြီး... "ရှိတာပေါ့... မိုးကြိုးနတ်ဘုရား အင်မော်တယ် ရတနာသိုက်ထဲကနေ မွေးရာပါ မိုးကြိုး အနှစ်သာရ တစ်ခု ရလာခဲ့တယ်... ညီမလေးရဲ့ ကိုယ်ပွားအဖြစ် အဲ့ဒါကို ကြားခံခန္ဓာကိုယ် အနေနဲ့ သုံးလို့ ရတယ်..."</p> <p>"မိုးကြိုး အနှစ်သာရလား... အဲ့ဒါက သာမန် မိုးကြိုး အနှစ်သာရပဲလေ... ကိုယ်ပွား ဖန်တီးဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ပစ္စည်း မဟုတ်သေးဘူး..." ကျန်းမင်က ပြောလိုက်၏။ "အစ်ကို့ဆီမှာ အဲ့ဒါထက် အများကြီး ပိုကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်... ညီမလေး သေချာပေါက် သဘောကျမှာပါ..."</p> <p>"တကယ်လား... ညီမလေး ကြည့်လို့ ရမလား..."</p> <p>"ရတာပေါ့..."</p> <p>ကျန်းမင်က ကြိမ်ကုလားထိုင် ပတ်လည်တွင် အတားအဆီး တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ရာ အပြင်ဘက်မှ မည်သူမျှ မခံစားနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ဇီလင်းလုံ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် သူမရှေ့၌ တာအိုသန္ဓေသားလောင်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>"ဒါက..." ဇီလင်းလုံ အလန့်တကြား ထခုန်လိုက်ပြီး သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် တုန်လှုပ်မှုများ အထင်းသား။ "ဒါက ဟင်းလင်းပြင် တာအိုသန္ဓေသားလောင်း မဟုတ်လား... အသက်စွမ်းအင်တွေ အရမ်း ပြည့်နှက်နေတာပဲ... ပြီးတော့ ငါတို့ ဒေသက အရာလည်း မဟုတ်ဘူး... အစ်ကိုကြီး ဒါကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."</p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... သဘောကျလား..." ကျန်းမင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီထက် ကောင်းတာ မရှိတော့ဘူး..." ဇီလင်းလုံက တုံ့ပြန်လိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးပဲ ယူထားလိုက်ပါ..."</p> <p>"အစ်ကို မလိုပါဘူး..." ကျန်းမင်က ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တာအိုက ဒီစကြဝဠာထဲက ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေ အားလုံးကို ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုဆောင်းဖို့ပဲ... ကိုယ်ပွား မလိုပါဘူး..."</p> <p>"တကယ်လား..."</p> <p>"တကယ်ပါဆို..."</p> <p>"ဒါဆို..."</p> <p>"အင်း ညီမလေးပဲ ယူထားလိုက်ပါ... စိတ်မပူနဲ့... အစ်ကို့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးက ညီမလေးအတွက်ချည်းပါပဲ..."</p> <p>"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက အကောင်းဆုံးပဲ... ညီမလေး အခုလေးတင် ဟင်းလင်းပြင် တာအိုကို သဘောပေါက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင် တာအိုမျိုးစေ့ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာ... အခုဆို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အာကာသ ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖန်တီးလို့ ရပြီပေါ့..." ဇီလင်းလုံက ပြောရင်း သူ့ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကို့ဆီမှာ နောက်ထပ် နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်..."</p> <p>ကျန်းမင် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ့ ရှေ့တွင် တာအိုသန္ဓေသားလောင်း ရှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ထိုအရာများမှာ ယင်-ယန် တာအို၊ သေခြင်း-ရှင်ခြင်း၊ အလင်း-အမှောင်၊ ဓာတ်ကြီးငါးပါး၊ သံသရာနှင့် သူတော်စင်ခန္ဓာ တာအိုသန္ဓေသားလောင်းတို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူက ဇီလင်းလုံဘက်သို့ မျက်နှာကို တိုးပေးလိုက်သည်။ သူမမှာ အလွန် တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် အချိန်အတော်ကြာသည် အထိ အသိမဝင်နိုင်ခဲ့ချေ။ သို့သော် သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဘာလိုချင်နေမှန်း လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>သူမက ကျန်းမင်၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး ကြိမ်ကုလားထိုင်လေးဆီမှ ကျွီခနဲ မြည်သံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save