Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆင့် ၆ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သော ယင်သားရဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ငရဲမင်းအမိန့်တော်အတွင်းမှ စီးဆင်းလာသော သတင်းအချက်အလက်များအရ...</p> <p>​အကယ်၍ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သော ယင်သားရဲ မဟာအမိန့်တော်စာချွန် သာ အောင်မြင်သွားခဲ့လျှင် ထိုအပင်အို ယင်မိစ္ဆာကြီးသည် ထူးခြားသော ယင်လောက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တစ်ပါး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>​၎င်း၏ ထူးခြားချက်မှာ ယင်သက်တမ်းကို ကုန်ခမ်းရန်မလိုဘဲ ငရဲမင်း၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုတည်းဖြင့် လောကနှစ်ခုကြား ကူးလူးဖြတ်သန်းနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်း၏ ဘွဲ့နှင်းခန့်အပ်မှုသည် နေ့ကင်းလှည့်နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုများထက် ပိုမိုဈေးကြီးနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ အောင်မြင်သွားပါက လောကနှစ်ခုကြား သွားလာလှုပ်ရှားရာတွင် ပိုမိုလွယ်ကူချောမွေ့စေမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>​သာမန် ယင်လောက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ဖန့်ချန်က ငရဲမင်းအဖြစ်နှင့် သူတို့ကို လူသားလောကသို့ ခေါ်ယူလိုလျှင်ပင် ယင်သက်တမ်း အချို့ကို ပေးဆပ်ရန် မလိုတော့ပေ။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ဖူထူလောကတွင် နှစ်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သော ယင်သားရဲမျိုးကို တွေ့ရခဲလှသည်။</p> <p>​အများစုမှာ လူသားမျိုးနွယ် လေလွင့်ဝိညာဉ်များက အတောမသတ် လုယူဖျက်ဆီးရင်း ကံတရားအကျိုးပေးများ ငြိတွယ်ကာ အသိစိတ်ပျောက်ဆုံးပြီး ခြေတစ်ထောင် ယင်မိစ္ဆာကြီး ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်သွားကြခြင်းသာ များသည်။</p> <p>၎င်းတို့ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သော ယင်သားရဲဟု ခေါ်ဆို၍မရပေ။</p> <p>​“ငရဲမင်းအမိန့်တော်က သူ့ကို ယင်သားရဲအဖြစ် အလိုအလျောက် သတ်မှတ်ပေးတယ်ဆိုရင်၊ ဒီအပင်အိုကြီးရဲ့ အရင်ဘဝက စစ်မှန်တဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သော ယင်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့တာ သေချာတယ်"</p> <p>​"လူသားလောကမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယင်လောကမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝိညာဉ်သစ်ပင်တွေရဲ့ သက်တမ်းက အလွန်ရှည်လျားတတ်ကြတယ်။ သူက ယင်မိစ္ဆာအဖြစ် အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲမသွားဘဲ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေနိုင်တာကလည်း အဲဒီအချက်နဲ့ ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်”</p> <p>​အပင်အိုကြီး၏ ခုခံမှုက တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားရသည်။</p> <p>​အမှားအယွင်းမရှိခဲ့လျှင် ယခုတစ်ကြိမ် ဘွဲ့နှင်းခန့်အပ်မှုသည် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိသည်။</p> <p>​ခန့်မှန်းရသည်မှာ အပင်အိုကြီးနှင့် ခေတ်ပြိုင် ယင်သားရဲများသည် ထိုခေတ်က တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့ကြခြင်း သို့မဟုတ် အချိန်ကာလ မြစ်ကြီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>အကယ်၍ ထူးခြားသော ပါရမီစွမ်းရည်သာ မရှိခဲ့လျှင် ထိုအပင်အိုကြီးသည်လည်း ယနေ့အထိ အသက်မဆက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။</p> <p>​မကြာမီမှာပင် ငရဲမင်းအမိန့်တော်အတွင်းရှိ ယင်သက်တမ်းမှာ သုံးသိန်းကျော်အထိ ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>​ယင်သက်တမ်း လေးသိန်းနီးပါးခန့်သည် ပြည့်စုံသော ဘွဲ့နှင်းခန့်အပ်ခြင်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အပင်အိုကြီးပေါ်ရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘွဲ့တံဆိပ်ဟောင်းများကို အစားထိုး ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။</p> <p>​ထိုဖြစ်စဉ်သည် အချိန်အနည်းငယ် ထပ်လိုသေးသည်။</p> <p>နှေးကွေးလှသော်လည်း တိုးတက်မှုတော့ ရှိနေသည်။</p> <p>​“နေ့ကင်းလှည့်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘွဲ့နှင်းခန့်အပ်မှုမှာ အဆင့် ၄ ယင်မိစ္ဆာဆိုရင် ယင်သက်တမ်း ခြောက်သောင်းလောက် ကုန်ကျနိုင်တယ်။ ယင်စစ်သည်ဆိုရင် ထက်ဝက်လျော့မယ်၊ ယင်သားရဲဆိုရင်တော့ နှစ်ဆတိုးမယ်"</p> <p>​"ဒါဆိုရင် ၁ သိန်း ၂ သောင်းလောက်ပေါ့။ အခုတော့ ငရဲမင်းအမိန့်တော်ထဲက ယင်သက်တမ်း လေးသိန်းကျော် ကုန်သွားပြီဆိုတော့... ဒီကောင်က အခြေခံအားဖြင့် အဆင့် ၅ ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ၆ အထိ အစွမ်းထက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် စိတ်ထဲမှ တအံ့တဩ ရေရွတ်မိသည်။</p> <p>​ထိုကဲ့သို့သော ယင်သားရဲတစ်ကောင်ကို သိမ်းသွင်းနိုင်ခြင်းသည် သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေအတွက် အကျိုးကျေးဇူး အလွန်ကြီးမားလှသည်။</p> <p>​အကယ်၍ ယင်သားရဲ၏ စွမ်းအားကသာ ကျူလုံ မသေမျိုးလှေကို မောင်းနှင်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ သူသည် အဆင့် ၅ သို့မဟုတ် အဆင့် ၆ ရှိသော ရှေ့ဆောင်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးကို ရရှိလိုက်သလိုပင် ဖြစ်မည်။</p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိ၊ ယွီထင်ကျဲတို့နှင့်သာ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူသည် မကြာမီမှာပင် ထူးချွန်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို တည်ဆောက်နိုင်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ကျူလုံလှေ၏ စွမ်းဆောင်ရည် ၇၀၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ထုတ်ဖော်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ အအမာခံတပည့်များ အစွမ်းထက်ရခြင်းမှာလည်း ၎င်းတို့တွင် နန်းတော်ပြင်ပရှိ ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားကို ခေါ်ယူအသုံးပြုနိုင်ခြင်းနှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေပါသည်။</p> <p>​ကျွယ်မင်နန်းတော်က ထို အမာခံ တပည့်များကို လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာစေရန် အဖွဲ့ဝင်များ စီစဉ်ပေးခြင်း မရှိခဲ့လျှင် နဂါးနက် လှေတစ်စင်းတည်းကို လူတစ်ယောက်တည်းနှင့် မောင်းနှင်ကာ မသေမျိုးလှေအစီရင်ကို ဖော်ထုတ်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>​အချိန်များ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​အပင်အိုကြီးပေါ်ရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘွဲ့နှင်းခန့်အပ်မှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘွဲ့အသစ်များက ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>​မရေတွက်နိုင်သော နွယ်ပင်များသည် အပင်အိုကြီး၏ ပင်စည်အတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားကြပြီး၊ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော သစ်ကိုင်းများပေါ်မှ သစ်ခွံဟောင်းများ ကွာကျကာ လတ်ဆတ်စိမ်းလန်းသော သစ်ခွံအသစ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် မိမိနှင့် ၎င်းအကြားတွင် ထူးခြားသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဤဆက်နွှယ်မှုမှာ ဓားငယ်လေး ၊ မှန်လေး တို့နှင့် ရှိသည့် ဆက်နွှယ်မှုမျိုးနှင့် ဆင်တူနေသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း အပင်အိုကြီး၏ အသိဉာဏ်မှာ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားလိုသည့် ဗီဇအချို့သာ ရှိသေးကြောင်းကိုတော့ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသည်။</p> <p>​“တကယ်ပဲ အဆင့် ၆ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သော ယင်သားရဲပဲ။ လူသားလောကမှာဆိုရင် ရှေးဟောင်းမသေမျိုး အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တဲ့ အဆင့်မျိုး။ အဆင့် ၄ ဓားမသေမျိုးဖြစ်တဲ့ ဟွမ်ဝူကျိ တောင် သူ့ရှေ့မှာ ပြန်မခုခံနိုင်တာ မဆန်းပါဘူး”</p> <p>​ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး တံတားနားသို့ ပြန်သွားကာ ထန်မင်တယ်နှင့် အခြားသူများကို တံတားပေါ်သို့ တက်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>​သန်းနှင့်ချီသော လေလွင့်ဝိညာဉ်များသည် ထိုယင်မြို့ဟောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသော်လည်း ကျဉ်းကျပ်နေခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သူတို့အများစုမှာ မိန်းမောတွေဝေနေကြပြီး နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိကြပေ။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ထန်မင်တယ်တို့ကို ခေါ်ယူကာ၊ လူသားဘဝက အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော ထိုသူများကို လူသန်းပေါင်းများစွာကို အခြေချပေးရန် တာဝန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ထန်မင်တယ်သည် ဖန့်ချန်၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိကာ ဤနေရာ၏ ယာယီမြို့တော်ဝန် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ အခြားသော လေလွင့်ဝိညာဉ်များကလည်း သူ့ကို အလေးထား ကြည်ညိုကြသဖြင့် မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>​ထို့နောက် ဖန့်ချန်သည် ဟွမ်ဝူကျိကို ထိုနေရာတွင် ခေတ္တ စောင့်ကြပ်ခိုင်းထားခဲ့ကာ၊ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ကျန်းကွမ်မြို့သို့ တစ်ခေါက် ပြန်သွားပြီး မယ်တော်စီ  ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဤနေရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>​“ဒါက ဘယ်နေရာလဲ...”</p> <p>​မယ်တော်စီ သည် ရှေ့ရှိ အနည်းငယ် ပျက်စီးနေသော မြို့ဟောင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>​အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမြို့ဟောင်းကြီး တည်ရှိခဲ့သော သက်တမ်းမှာ သူမ အသက်ရှင်ခဲ့သော သက်တမ်းထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ရှည်လျားနေပုံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​“မင်းမှာ မြို့တော်ဝန်လုပ်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံ ရှိတယ်။ ဒီနေရာကလည်း ဖူထူလောကရဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ ဒီနေရာရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို မင်းပဲ တာဝန်ယူပေးပါ။ သူတို့တွေ ဒီမှာ အကြာကြီး နေဖြစ်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့၊ အဲဒီအတောအတွင်းမှာ မင်းကပဲ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး”</p> <p>​ဖန့်ချန်က မှာကြားလိုက်ပြီးနောက် ဘေးရှိ ထန်မင်တယ်ကို ကြည့်ကာ</p> <p>​“မယ်တော်စီ က မင်းနဲ့အတူ ဒီမြို့ကို စီမံအုပ်ချုပ်ပေးလိမ့်မယ်။ မသိတာရှိရင် သူ့ကိုသာ မေးမြန်းလိုက်ပါ”</p> <p>​“မယ်တော်စီ ကို ဒုက္ခပေးမိပါပြီ”</p> <p>​ထန်မင်တယ်က မယ်တော်စီ ကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>​မယ်တော်စီ သည် စိတ်ထဲမှ အံ့ဩမှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်</p> <p> “ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အကူအညီလိုရင် တိုက်ရိုက်သာ ပြောပါ”</p> <p>​ဖန့်ချန်က ဘာကြောင့် ထိုသာမန် လေလွင့်ဝိညာဉ်လေးကို မြို့တော်ဝန် ခန့်ထားသလဲဆိုတာကို သူမ သိပ်နားမလည်သော်လည်း၊ နားမလည်လျှင်လည်း ဆက်မစဉ်းစားတော့ပေ။</p> <p>ငရဲမင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ စူးစမ်းမနေတော့ဘဲ ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကို အကောင်းဆုံး ထမ်းဆောင်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​နတ်မိမယ်ယွီသည် မယ်တော်စီ ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်နေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အကြည့်က အပင်အိုကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p>​“ရှောင်ယွီ၊ ဒီမှာနေရင်း မယ်တော်စီ နောက်ကို သေချာလိုက်ပါဦး၊ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးနဲ့နော်”</p> <p>​ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​“သခင်လေး... ကျမ တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလို ခံစားရတယ်။ ရှင် ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ ”</p> <p>​နတ်မိမယ်ယွီက ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် မေးသည်။</p> <p>​“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် နတ်မိမယ်ယွီ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဟွမ်ဝူကျိနှင့်အတူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>​မယ်တော်စီ ၏ အကူအညီရှိသလို နောက်ကွယ်တွင်လည်း အပင်အိုကြီးက စောင့်ကြပ်နေသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ပြဿနာတက်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>အဆင့် ၇ ယင်မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ကျူးကျော်လာလျှင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။</p> <p>​သို့သော်လည်း ဖန့်ချန် စစ်ဆေးကြည့်ရသလောက် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တောရိုင်းမြေရိုင်းများသာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် သက်ရှိလှုပ်ရှားမှု လက္ခဏာမျှ မရှိပေ။</p> <p>ယင်မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကိုပင် ရှာရန်ခက်ခဲသဖြင့် အဆင့် ၇ ယင်မိစ္ဆာကြီး ရောက်လာဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p>​လူသားလောကသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖန့်ချန်သည် ချင်းယွီ နှင့်အတူ ကြာနီနတ်ဘုရားဂိုဏ်း သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ကြာနီနတ်မိမယ် နှင့် ဂိုဏ်း၏ အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဘိုးဘေးကြီးကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။</p> <p>​နှစ်ဖက်စလုံး ရင်းနှီးစွာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် ကြာနီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတို့အကြားရှိ ရန်ငြိုးများကို ဖြေဖျက်ပေးခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် စီနီယာအစ်မကြီး ပေးထားသော ခြောက်လ အချိန်မှာလည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​နဂါးနက် လှေပေါ်တွင်</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးသည် တိုက်ပွဲတစ်ရာမသေမျိုးအရှင် ကို သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ ကျွယ်မင်နန်းတော်သို့ ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>လင်ယွမ်နှင့် အခြားသူများကိုလည်း တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>​တိုက်ပွဲတစ်ရာမသေမျိုးမှာ တစ်ခုခု ပြောချင်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ရသည်။</p> <p>​ပုံမှန်အားဖြင့် စီနီယာအစ်မကြီးကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမျိုးရှိသူက အထက်နယ်မြေသုံးခုမှ ထွက်ခွာမည်ဆိုလျှင် ဘေးတွင် ခြံရံလိုက်ပါမည့် သူရဲကောင်းများမှာ များပြားလှပေလိမ့်မည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း သူမ၏ အဆင့်အတန်းက ထူးခြားလွန်းလှသဖြင့် သူမပြောသော စကားကို အကြီးကဲများကပင် အနည်းငယ် အလေးနက်ထားရသည်။</p> <p>တိုက်ပွဲတစ်ရာမသေမျိုး အနေဖြင့်လည်း ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p>​“ဟုန်ညီမလေး... မင်းလည်း သူတို့နဲ့အတူ ပြန်မလား ”</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးက ကြာနီနတ်မိမယ် ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​“ကျမ အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုကို မရောက်ဖူးသေးဘူး၊ ဒီတစ်ခါတော့ စီနီယာအစ်မကြီးနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါရစေ”</p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်က ပြုံး၍ ပြောသည်။</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးသည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက်</p> <p> “မင်းက စိတ်ပူနေတာလား... သိပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း လိုက်ခဲ့လေ”</p> <p>​“ခေါင်းဆောင်... ဒါဆို ကျနော်တို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်”</p> <p>​လင်ယွမ်တို့အဖွဲ့သည် ဖန့်ချန်ကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>​တိုက်ပွဲတစ်ရာမသေမျိုးနှင့် သူတို့အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက်၊ စီနီယာအစ်မကြီးသည် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အသာအယာ ချိုးလိုက်သည်။</p> <p>​ကောင်းကင်ဘုံတံခါး  သည် ချက်ချင်း ပွင့်လာပြီး နဂါးနတ်လှေနှင့်အတူ ဖန့်ချန်တို့ သုံးဦးစလုံး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save