Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မှန်ထဲကပန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုအနက် တစ်ဦးမှာ အရိုးပေါ်အရေတင်ကာ ခြောက်ကပ်နေသော ကိုယ်တော်အိုကြီးတစ်ပါး ဖြစ်သည်။</p> <p> သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ အလွန်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီး ခြေတစ်ဖက်မှာ သင်းချိုင်းထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ကျန်တစ်ဦးမှာ အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ်၊ အနီနှင့် အစိမ်းရောင် ရောယှက်နေသော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ဆံပင်ကိုလည်း စနစ်တကျ ဖီးသင်ထားသည်။</p> <p> သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျူလီနတ်အိုး သည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးသည် စီနီယာအစ်မကြီး ခုနက ရပ်နေခဲ့သော နေရာကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>​ခဏအကြာတွင် ကိုယ်တော်အိုကြီးက လက်အုပ်ချီကာ ဗုဒ္ဓဂုဏ်တော်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"အမိတာဘ... ချန်စန်းဒကာ၊ ခုနက ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရရဲ့လား "</p> <p>​အဆိပ်ငါးပါးဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သူ ချန်စန်း က အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့်</p> <p>"ကျုပ် မြင်လိုက်တာကတော့ လူတစ်ယောက်က ဘူးသီးတစ်လုံးနဲ့ ကျွယ်မင်နန်းတော်က တစ်ယောက်ကို သိမ်းသွားပြီး ဟင်းလင်ပြင်ထဲကို ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။ ဒီကိုယ်ယောင်ဖျောက် ပညာက ကျုပ်တို့ ကြိုတင်ချထားတဲ့ ပိတ်ဆို့မှုကို ကျော်ဖြတ်သွားနိုင်တာဆိုတော့ ဘယ်ကလာတဲ့ ပညာလဲဆိုတာ မှန်းရခက်တယ်"</p> <p>​ထိုစဉ် ဟင်းလင်ပြင်မှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> ထိုပုံရိပ်မှာ သွယ်လျလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ ပေါ်လာသည်နှင့် ကိုယ်တော်အိုနှင့် ချန်စန်းတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ရိုသေကိုင်းညွတ်သော အမူအရာ ပြုလိုက်ကြသည်။</p> <p>​"ခုနက ယင်အငွေ့အသက်တွေ လှုပ်ခတ်သွားတာကို ကြည့်ရင် အဲဒီလူက ယင်လောကထဲကို ကူးပြောင်းသွားတာပဲ"</p> <p>​သူမက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်</p> <p> "ဒီတစ်ခေါက် ရှဲ့အမန် သာ လွတ်သွားရင် ရုလိုင်ဘုရားကျောင်းနဲ့ အဆိပ်ငါးပါးဂိုဏ်းတို့ပါ ပတ်သက်သွားလိမ့်မယ်။ အရင်ဆုံး ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ထားကြတော့"</p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးမှာ လေးနက်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>အကျိုးဆက်က ဘယ်လိုရှိမလဲဆိုတာ သူတို့ သိနေကြသည်။</p> <p>သို့သော် အဆင့် ၈ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြပ်နေပါလျက်နှင့် ထိုကိစ္စက အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p>​"စီနီယာ... သူက ယင်လောကထဲကို ကူးပြောင်းသွားတယ်ဆိုပေမဲ့...တကယ်လို့ ယင်လောကကို သွားတာဆိုရင် လူသားလောကမှာ ခန္ဓာကိုယ် ကျန်ခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>ချန်စန်းက ဝေခွဲမရဖြစ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"သူမက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပုံရတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာ ထားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်မသေမျိုး  အသွင်နဲ့ ဒီကို လာခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p>​အမျိုးသမီးက ဆက်ပြောသည်</p> <p> "ငါ ယင်လောကထဲကို လိုက်ရှာကြည့်ဦးမယ်။ ဖမ်းမိရင်တော့ ကိစ္စမရှိပေမဲ့၊ ဖမ်းမမိရင်တော့ မင်းတို့ဘက်က သဲလွန်စတွေကို သေသေချာချာ ဖျက်ဆီးထားကြ။ အလုပ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ကြစမ်း"</p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."</p> <p>​ယင်အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြူဖြူများကြားမှ သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လက်ထဲမှ ပိုးချည်မျှင်ပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် ထွက်ပေါ်လာကာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။</p> <p>​ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း ပိုးချည်မျှင်များ၏ ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံရသော ယင်မိစ္ဆာများနှင့် ယင်မိစ္ဆာကြီးများသည် ချက်ချင်းပင် ရုပ်သေးရုပ်များကဲ့သို့ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြပြီး သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>​"ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဒီလောက်အဝေးကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် ပြေးနိုင်မှာလဲ "</p> <p>​ဖန့်ချန်တို့ သုံးဦး၏ သဲလွန်စကို ရှာမတွေ့သောအခါ အမျိုးသမီးက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်ရင်း သူမ၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ကာ ရှာဖွေမှုကို အားစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>​ခဏတာအတွင်းမှာပင် သူမကို ဗဟိုပြု၍ ယင်မိစ္ဆာပေါင်း သောင်းနှင့်ချီကာ သူမ၏ ရုပ်သေးမျက်လုံးများ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>​ထိုစဉ် ဖန့်ချန်မှာမူ ယင်လောကငယ် ကို  အသုံးပြုကာ ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းနှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>​အဆင့် ၈ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး ဖြစ်နေပါစေ၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်တကွ ယင်လောကသို့ ကူးပြောင်းနိုင်စွမ်း မရှိသရွေ့ သူ့ကို လိုက်မီရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>​သူသည် နယ်နိမိတ်ဘူးသီး ထဲမှ စီနီယာအစ်မကြီး၊ ကြာနီနတ်မိမယ်နှင့် ဟွမ်ဝူကျိ တို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ပထမဆုံး နှစ်ယောက်က ဟွမ်ဝူကျိကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ဟွမ်ဝူကျိကမူ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ခိုးကြည့်နေသည်။</p> <p>"ဘာလို့ ဒီလူနှစ်ယောက်ကိုပါ ဘူးသီးထဲ ရုတ်တရက် ပစ်ထည့်လိုက်တာလဲ"</p> <p>ဆိုသည့် အကြည့်မျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘေးကင်းပြီး ရှေးဟောင်းမသေမျိုး၏ အငွေ့အသက်များ မရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် စီနီယာအစ်မကြီးက ကြာနီနတ်မိမယ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုန်ညီမလေး... မင်း ဟိုဘက်ကို ခဏ သွားနေပေးပါဦး၊ ငါ ဖန့်မောင်လေးကို မေးစရာလေး ရှိလို့"</p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်မှာ သံသယအချို့ ရှိနေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မမေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘေးသို့ ရှောင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းလည်း ဟိုဘက်သွားနေ"</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးက ဟွမ်ဝူကျိ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်</p> <p>"အဆင့် ၄ မသေမျိုးလေး၊ မင်း ဖန့်မောင်လေးဘေးမှာ နေနေတော့ရော ဘာထူးမှာလဲ "</p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသဖြင့် သူလည်း ဘေးသို့ ထွက်သွားသည်။</p> <p>​နောက်တစ်ခဏတွင် စီနီယာအစ်မကြီးက လက်ကို အသာဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အကာအကွယ် အစီရင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အသံနှင့် ပုံရိပ်တို့ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။</p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်နှင့် ဟွမ်ဝူကျိတို့မှာ အထဲတွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မမြင်ရတော့ပေ။</p> <p>​"မင်းရဲ့ ဒီဘူးသီးက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ အထဲက ဓာတ်ငါးပါး စွမ်းအားတွေက ငါနဲ့ တော်တော် ရင်းနှီးနေသလိုပဲ၊ ဟိုတုန်းက ဝူရှန့်ငရဲ မှာ တွေ့ခဲ့ဖူးသလိုမျိုး"</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးက ဖန့်ချန်ကို ပြုံးစစဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်ကမူ ဘာမှမသိဟန်ဖြင့်</p> <p> "ဒါက ဝမ်စီနီယာက ကျနော့်ကို ပေးထားတာပါ "</p> <p>​"ဟင် "</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူ့ကို အထက်အောက် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်</p> <p> "နင် ခုထိ လိမ်နေတုန်းလား နင်ကိုယ်တိုင်က နင်ပြောတဲ့ ဝမ်စီနီယာ မဟုတ်ဘူးလား  နင့် မှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပြစရာ ဘယ်နှစ်ခုတောင် ရှိတာလဲ "</p> <p>​"စီနီယာအစ်မကြီး... အထင်မှားနေပါပြီ "</p> <p>ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်</p> <p> "ဒီနယ်နိမိတ်ဘူးသီးက တကယ်ပဲ ဝမ်ချုံစန်း ဝမ်စီနီယာရဲ့ ပစ္စည်းပါ"</p> <p>​"နင် ဒီပန်းလေးကို ကြည့်ပြီး ပြန်ပြောစမ်း"</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက ထူးဆန်းသော ပန်းတစ်ပွင့်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်</p> <p> "ဒါကို မှန်ထဲကပန်း လို့ ခေါ်တယ်။ နင်ပြောတာ မှန်ရင် ပန်းရနံ့ ထွက်လာလိမ့်မယ်၊ လိမ်နေတာဆိုရင်တော့ ညှိုးနွမ်းသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>​ဖန့်ချန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး</p> <p>"ဒီနယ်နိမိတ်ဘူးသီးက တကယ်ပဲ ဝမ်ချုံစန်း ဝမ်စီနီယာရဲ့ ပစ္စည်းပါ"</p> <p>​မှန်ထဲကပန်းမှ ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့လာသည်။</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ကြည်လင်သွားသည်။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ဝူရှန့်ငရဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့လူဟာ ဝမ်ချုံစန်းရဲ့ ကိုယ်ပွား  အမှန်ပဲလို့ သူမ အတည်ပြုနိုင်သွားသည်။</p> <p>​"နင်က ဝမ်ချုံစန်း မဟုတ်ဘူးပေါ့ "</p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>မှန်ထဲကပန်းမှာ ပန်းရနံ့ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ "</p> <p>"ကျနော်လည်း မသိဘူး "</p> <p>ထိုစဉ် မှန်ထဲကပန်းက ညှိုးနွမ်းစပြုလာသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားစဉ် စီနီယာအစ်မကြီးက</p> <p> "နင်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊ ဒီပန်းက အကြိမ်ရေ ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။ ငါ အရင်က အကြိမ်အနည်းငယ် သုံးထားဖူးလို့ အခုက ပုံမှန်အတိုင်း ညှိုးသွားတာ"</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးက နှမြောတသဟန်ဖြင့် ပန်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ အေးဆေးစွာ ဆိုသည်</p> <p>"ဒီနယ်နိမိတ်ဘူးသီးက လူအရှင်တွေကို ထည့်လို့ရတာပဲ။ နင် ဒါကိုသုံးပြီး ငါတို့ကို ထည့်သွင်းခဲ့တာလား၊ ပြီးတော့မှ ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ပညာတစ်ခုခုနဲ့ ရှေးဟောင်းမသေမျိုးတွေရဲ့ ကွန်ရက်ထဲကနေ ထွက်ပြေးခဲ့တာလား "</p> <p>​"မှန်ပါတယ် ဒီကိုယ်ယောင်ဖျောက် ပညာကလည်း ကျနော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ဝမ်စီနီယာ ပေးထားတာပါ။ ဝမ်စီနီယာက ကျနော့်အပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက် ကောင်းနေလဲဆိုတာ ကျနော်လည်း မသိပါဘူး။ တကယ်တော့ ဒါကို ကိုယ့်အသက်ဘေးအတွက် သုံးဖို့ သိမ်းထားတာပါ..."</p> <p>​ဖန့်ချန်က ဝမ်းနည်းသလိုလို၊ ကျေးဇူးတင်သလိုလို အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီး၏ အကြည့်များမှာ ပျော့ပျောင်းသွားပြီး ပြုံး၍ ဆိုသည်။</p> <p> "မင်းမှာ ပါရမီရှိတာပဲ၊ ပြီးတော့ အောက်နယ်မြေခြောက်ခုက လာတာဆိုတော့... သူက မင်းကို မြင်ရင် အရင်က သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မြင်နေသလိုမျိုး ခံစားရလို့ တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးခဲ့တာ နေမှာပေါ့။ ဝမ်ချုံစန်းဆီမှာ တခြားဘာမှ မရှိရင်တောင် ငါမသိတဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတွေကတော့ အများကြီးပဲ"</p> <p>​သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ စကားတစ်ခွန်းကို မြိုသိပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ချုံစန်းက ထိုနည်းလမ်းကို ဖန့်ချန်ကို ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ထိုနေရာတွင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်ကို ကြိုသိနေသဖြင့် ဖန့်ချန်၏ လက်မှတစ်ဆင့် သူမကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးနေမိသည်။</p> <p>​ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ နူးညံ့လာပြီး ချိုသာသော အပြုံးလေးပင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သို့သော် ချက်ချင်းပင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ခုနက နင် ငါ့ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ "</p> <p>​"ဝမ်စီနီယာက ပြောတယ်..တကယ်လို့ အန္တရာယ် တစ်ခုခု ကြုံခဲ့ရင် ဒီလိုခေါ်မှ စီနီယာအစ်မကြီးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရလိမ့်မယ်တဲ့"</p> <p>​"အော်"</p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြန်လည် ကြည်လင်တောက်ပလာပြီး စိတ်ကြည်လင်သွားသဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း အလွန်ပင် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်လာသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် မင်းကလည်း သူ့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။ သူက မင်းကို တရားဝင် တပည့်အဖြစ် မလက်ခံခဲ့ရင်တောင် အမည်ခံတပည့် တစ်ယောက်တော့ ဖြစ်နေပြီ။ ဒီတစ်ခေါက် မင်းက ငါ့ကို ဘေးဒုက္ခကနေ ကယ်တင်ပေးခဲ့တာဆိုတော့ ကျွယ်မင်နန်းတော်ကို ပြန်ရောက်ရင် မင်းအတွက် ဂုဏ်ထူးအမှတ် တစ်ခု ငါ ချီးမြှင့်ပေးမယ်"</p> <p>​သူမက ခေတ္တရပ်ကာ</p> <p> "နယ်နိမိတ်ဘူးသီးထဲမှာ အဆင့် ၄ မသေမျိုး တစ်ယောက် ရှိနေတာရယ်၊ သူက မင်းကို ခေါင်းဆောင်လို့ သတ်မှတ်ထားတာရယ်ကိုတော့ ငါ အများကြီး မမေးတော့ပါဘူး။ မင်းက အထက်နယ်မြေ သုံးခုကို လာနိုင်သလို ပါရမီလည်း ဒီလောက်ရှိနေတော့ နောက်ခံကတော့ သေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလူက မင်းရဲ့ နောက်ကွယ်က လူကြီးတွေ စီစဉ်ပေးထားတဲ့ ကိုယ်ရံတော် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူက အထက်နယ်မြေမှာ အထောက်အထား မရှင်းလင်းလို့ မင်းက ဘူးသီးနဲ့ သယ်လာတာ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွယ်မင်နန်းတော် ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို အမည်စာရင်း သွင်းပေးလိုက်မယ်၊ သူလည်း မင်းလိုပဲ ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာပေါ့"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save