Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ဝမ်ချုံ၏ မျက်လုံးအစုံသည် ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက်လာပြီး “မင်းတို့ကို ငါသတိပေးလိုက်မယ်၊ ဒီကနေ့ ဒီဓားကို ဒီကောင်လေးလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဝမ်တာကုန်သည်ကြီးများအသင်းဟာ မင်းတို့ ချန်ဟုန်း အသင်းနဲ့ ဆက်ဆံရေး အကုန်ဖြတ်တောက်မယ်” ဟု အော်ဟစ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းအလိုရှိသလို ဆုံးဖြတ်လေ” ဟု အဘိုးချန်က ဝမ်ချုံကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ တုံ့ပြန်လိုက်၏။ “... သူ့ကို ပြန်ပို့လိုက်ကြစမ်း”</p> <p> </p> <p>ထိုခဏချင်းမှာပင် ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားလှသော ပညာရှင်အချို့သည် အေးစက်သော မျက်နှာပေးများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ချုံနှင့် သူ၏လူများအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကြရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ဒါကို ဒီအတိုင်း လွယ်လွယ်နဲ့ ပြီးသွားမယ်လို့တော့ မမှတ်နဲ့ဦး”</p> <p>ဝမ်ချုံသည် ထိုစကားကို ခက်ထန်စွာ ဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေရာ သူ၏ နောက်လိုက်များကလည်း ကတိုက်ကရိုက်ပင် ဖနောင့်နှင့် တင်ပါး တစ်သားတည်းကျအောင် လိုက်ပါသွားကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ချန်ဟုန်းကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ တိကျပြတ်သားသော စည်းကမ်းနှင့် ကတိတည်ပုံတို့ကို ကြည့်ရှုရင်း ကြည်ညိုလေးစားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ချုံဆိုသူသည် သူကိုယ်တိုင် မည်သည့်နေရာတွင် မှားယွင်းသွားသည်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ကုန်သည်အသင်းအတွက် အမြတ်အစွန်း ရှာပေးခြင်းသည် အဘယ်ကြောင့် မှားယွင်းနေသနည်း ဆိုသည်ကိုသော်လည်းကောင်း နားမလည်နိုင်ရှာပေ။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟုန်းကုန်သည်ကြီးများအသင်းအဖို့မူ ထိုမျှလောက်သော ငွေကြေးပမာဏအနည်းငယ်ကို ဂရုမစိုက်တော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မသိနားမလည်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤစကြဝဠာတိုက်ကြီးပေါ်တွင် အစဉ်အမြဲ ရပ်တည်နိုင်ရန်မှာ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုသာ အဓိက ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍သာ ဂုဏ်သိက္ခာ ညှိုးနွမ်းသွားပါက ဆုံးရှုံးမှုမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>လုယန့်ဓား  အား ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ သေသပ်စွာ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်သောအခါ သူသည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင်အတွက် ကိုယ်ပိုင်ရတနာလက်နက်တစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီ မဟုတ်ပူလော။</p> <p> </p> <p>လိုအပ်သည်များကို ချန်ဟုန်းကုန်သည်ကြီးများအသင်းတွင် ဝယ်ယူပြီးစီးသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ဓားရှည်ကို ပုခုံးပေါ်တွင် လွယ်ကာ အသင်းတိုက်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> အဘိုးချန်သည် ထွက်ခွာသွားသော လူငယ်လေး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာတွင် အပြုံးအနည်းငယ် ထင်ဟပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝယ်ယူရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်များ ရှိသော်လည်း ယင်းတို့မှာ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ အိုးခွက်ပန်းကန် စသည့် နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော သာမန်လူသုံးကုန်ပစ္စည်းလေးများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြို့အတွင်း၌ တစ်ဝက်မျှ လှည့်လည်သွားလာရင်း လိုအပ်သည်များကို ဝယ်ယူခဲ့သလို ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင် ညီအစ်မနှစ်ဦးအတွက်လည်း လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ အသင့်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ ရှောင်လင်... ဒီသွေးစက်က ဘယ်က လာတာလဲ၊ ဘာလို့ မင်းက ငါ့ကို ဒါကို မရရအောင် ယူခိုင်းရတာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ  သည် မြို့အပြင်ဘက်၌ သူ့ကို စောင့်ကြိုနေမည်မှာ ဧကန်မလွဲပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် အလျင်မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မလည်း အတိအကျတော့ ရှင်းမပြနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီသွေးစက်ဟာ အရှင်သခင့်အတွက် တစ်ခုခု ထူးခြားလာမယ်လို့တော့ ခံစားမိတယ်” ဟု ရှောင်လင်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “အင်း... ဒါဆိုရင် ဒီသွေးစက်ကို ငါ ဘယ်လို အသုံးချရမလဲ”</p> <p> </p> <p>“စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်ကို အသုံးပြုပါ” ဟု ရှောင်လင်က ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်က သွေးကိုတောင် စုပ်ယူနိုင်လို့လား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်ကာ “သေချာတာပေါ့၊ ဒီပညာရပ်ဟာ သက်ရှိသတ္တဝါမှန်သမျှအပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိတယ်၊ ဒီသွေးစက်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ဟာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်တဲ့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ကွဲထွက်သွားတာတောင်မှ သီးခြားသက်ရှိတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရတယ်” ဟု ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပြီ” ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေ၍ အခန်းငှားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်းပညာရပ်သည် အနည်းငယ် မိစ္ဆာဆန်သော ကျင့်စဉ်မျိုး ဖြစ်နေသဖြင့် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် လျှို့ဝှက်စွာသာ ပြုလုပ်လိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသော် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို လုံခြုံစွာ ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သွေးစက်ကို ထုတ်ကာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် ဖြင့် လွှမ်းခြုံ၍ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချုံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သတင်းကို ရရှိသွားလေသည်။</p> <p>“ဘာ... သူက တည်းခိုခန်းမှာ အခန်းငှားလိုက်တယ် ဟုတ်လား၊ ငါတို့ပိုင်တဲ့ တည်းခိုခန်းမှာလား” ဟု ဝမ်ချုံက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်က တကယ်ပဲ အသေစောချင်နေတာပဲ”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ သွေးစက်၏ ကိစ္စကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် မိမိဝင်လိုက်သော တည်းခိုခန်းသည် ဝမ်တာတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်နေမှန်း မသိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> ဝမ်တာအုပ်စုသည် စားသောက်ဆိုင်များသာမက တည်းခိုခန်းနှင့် ပျော်ပါးရာ ရိပ်သာများအထိ လုပ်ငန်းအနှံ့ လုပ်ကိုင်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ” ဟု လူမိုက်တစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်ရာ—</p> <p>“ကိုယ့်အိမ်ထဲကို ရောက်လာမှတော့ ကိစ္စက ပိုလွယ်သွားတာပေါ့၊ တံခါးပိတ်ပြီး ခွေးရူးကို ရိုက်သတ်ရုံပဲ” ဟု ဝမ်ချုံက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူမိုက်များက သဘောပေါက်သွားကြပြီး ဝမ်တာတည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိထံသို့ ကျရောက်လာတော့မည့် အန္တရာယ်ကို လုံးဝမသိရှိသေးဘဲ ထိုသွေးစက်အပေါ်သို့ စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်းပညာရပ်ကို အာရုံစိုက်အသုံးပြုနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်သည်ပင် ဤသွေးစက်က ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် မည်ကဲ့သို့သော ထူးခြားမှုများကို သယ်ဆောင်လာပေးမည်နည်း ဟု ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြလှသော သတင်းအချက်အလက်များစွာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ တိုးဝင်လာသော်လည်း ယင်းတို့မှာ များပြားလွန်းလှသဖြင့် တစ်ခဏချင်းတွင် အကုန်အစင် နားမလည်နိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လင်... ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းပြကွက်ကို တစ်ချက် ထုတ်ပြစမ်း” ဟု သူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံ၌ အရည်အချင်းပြကွက်များ ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> * သခင် : ချင်ယွမ်ဖုန်း</p> <p> * အသက် : ၁၈ နှစ်</p> <p> * ကျင့်စဉ်အဆင့် : ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာ</p> <p> * တိုက်ခိုက်ရေးပညာ : ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်၊ အဆိပ်တစ်သောင်း ပညာရပ်၊ မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်</p> <p> * ကျင့်စဉ် : စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်</p> <p> * ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး : ၁၁၀၆၆</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးများမှာ တစ်သောင်းကျော်အထိ တိုးတက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း ဆိုင်အတွင်းရှိ အပေါဆုံးပစ္စည်းဖြစ်သော အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံး မှာပင် သုံးသိန်းမျှ ပေးရမည်ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသောအခါ ရင်ထဲ၌ အေးစက်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တိုက်ခိုက်ရေးပညာစာရင်းတွင် 'မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်'  ဟူသော ပညာရပ်အသစ်တစ်ခု တိုးလာသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသော သတင်းအချက်အလက်များကို အမြန်ပင် စုစည်းကြည့်လိုက်ရာ ယင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် 'မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်' ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤမိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်မှာ အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသော 'လှုပ်ရှားမှုပညာရပ်' ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များကို အမျိုးမျိုး ခွဲခြားနိုင်ရာ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်နိုင်သည်မှာ 'တိုက်စစ်ပညာ'၊ ကာကွယ်နိုင်သည်မှာ 'ခံစစ်ပညာ' ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူ၏ အလျင်နှင့် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်ကိုမူ 'လှုပ်ရှားမှုပညာရပ်' ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>လှုပ်ရှားမှုပညာရပ်များသည် အဖိုးတန်ဆုံးဖြစ်ပြီး ယင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါက အရေးကြုံလျှင် လွတ်မြောက်နိုင်ရုံသာမက အလျင်အရှိန်ကို အသုံးပြု၍ ရန်သူကို အသာစီးရယူနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်လား... ဒါ... ဒါက တကယ့် နဂါးသွေးစက်ပဲ” ဟု ရှောင်လင်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည့် အမူအရာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် နဂါးပျံဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပြီး မိုးတိမ်များကို ဝါးမျိုကာ မြူနှင်းများကို မှုတ်ထုတ်နိုင်သော နတ်သားရဲကြီးများအဖြစ် တင်စားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသတ္တဝါများသည် အလွန် လျှို့ဝှက်လွန်းလှသဖြင့် လူအနည်းငယ်သာ မြင်ဖူးကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝါး... မယုံနိုင်စရာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ “ဒါက နဂါးစစ်စစ်ရဲ့ သွေးစက်ပေါ့၊ ဒါကိုသာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ လဲမယ်ဆိုရင် အများကြီး ရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်မှာမူ သက်ပြင်းသာ ချမိတော့သည်။ မိမိ၏ အရှင်သခင်သည် နဂါးသွေးအတွင်းရှိ ပညာရပ်ကို ကျေနပ်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုသွေးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် လဲလှယ်ရန် ကြံစည်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုခဏမှာပင် သွေးစက်သည် လျင်မြန်စွာ ခြောက်သွေ့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သွေးကွက်တစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်လုံးပြူးကာ စားပွဲပေါ်သို့ မှိုင်ကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်သခင်က သွေးထဲမှာရှိတဲ့ အနှစ်သာရတွေကို အကုန်စုပ်ယူလိုက်ပြီလေ၊ ဒါကြောင့် သွေးက ပျောက်ကွယ်သွားတာပေါ့” ဟု ရှောင်လင်က ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်အတိုင်း ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိတော့၏။ ဤသွေးစက်ဖြင့် စည်းစိမ်ရှာမည့် သူ၏ အကြံအစည်မှာ မစတင်မီကပင် ပျက်ပြားသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့... ဒီမိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကိုပဲ ကြည့်ရအောင်”</p> <p>မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်သည် နဂါးများသာ အသုံးပြုနိုင်သော ပညာရပ်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူအား ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်စေကာ ပျံသန်းခြင်းနှင့် မခြားသော စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤပညာရပ်တွင် အဆင့်သုံးဆင့် ရှိလေသည်။ ပထမအဆင့်မှာ မိုးတိမ်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းခြင်း ဖြစ်ပြီး လေထုထဲ၌ နှေးကွေးစွာဖြင့် ခဏတာမျှသာ လမ်းလျှောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအဆင့်ကိုမူ 'မိုးတိမ်နင်းခြင်း'  ဟု ခေါ်ဆိုကာ ကောင်းကင်ယံ၌ အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် အချိန်အတန်ကြာ လှည့်လည်သွားလာနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save