Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>မိုးတိမ်လွင့်ပညာရပ်၏ တတိယအဆင့်မှာ မိုးတိမ်လွင့်ခြင်းး ဟု အမည်တွင်ပြီး ယင်းသည် လေထဲ၌ လွတ်လပ်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်သည့်အပြင် ပျံသန်းခြင်းနှင့် မခြားသော အရှိန်အဝါမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်စေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း စုပ်ယူရရှိခဲ့သည်မှာ မပြည့်စုံသော ကျင့်စဉ်ဖြစ်နေပြီး ပထမအဆင့် နှစ်ဆင့်သာ ပါဝင်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ဝေဟင်ယံ၌ ခဏတဖြုတ်သာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပေရာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ခန့်မှန်းကြည့်ချက်အရ မိုးတိမ်နင်းခြင်းကို အသုံးချ၍ သုံးမိုင်ခန့်သာ ခရီးပေါက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် မိမိရရှိထားသော မိုးတိမ်လွင့်ပညာရပ်မှာ အမှန်စင်စစ် နတ်ဘုရားအဆင့်နိမ့် လှုပ်ရှားမှုပညာရပ် တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက လေထဲတွင် လမ်းလျှောက်နိုင်ရုံသာမက ပညာရှင်များ၏ အရှိန်အဟုန်ကိုလည်း အဆမတန် မြှင့်တင်ပေးနိုင်သဖြင့် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ အစောဆုံး ရရှိခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်မှာ လူသားအဆင့်လတ် တိုက်ခိုက်ရေးပညာမျှသာ ဖြစ်ပြီး အဆိပ်တစ်သောင်း ပညာရပ်မှာလည်း လူသားအဆင့်မြင့် ပညာရပ်သာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤမိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်မှာမူကား နတ်ဘုရားအဆင့်နိမ့် ပညာရပ် ဖြစ်နေပေရာ အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ ယင်းကို လေလံတင် ရောင်းချခဲ့ပါမူ နက္ခတ်ကိန်းဂဏန်းသဖွယ် များပြားလှသော ဈေးနှုန်းကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုသို့ ပြုလုပ်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ ကမ္ဘာမြေအဆင့် ကျင့်စဉ်များပင်လျှင် လွန်စွာ အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်ရာ အကယ်၍ နတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရပ်တစ်ခုသာ ပေါ်ထွက်လာပါက လောကတစ်ခုလုံး သွေးချောင်းစီးသွားမည်မှာ ဧကန်မလွဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဤပညာရပ်မှာ နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်များသာ လေ့ကျင့်နိုင်သည့် ပညာရပ် ဖြစ်နေသဖြင့် လူသားတို့လက်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လျှင်ပင် ကျင့်ကြံနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ နားလည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ထူးဆန်းသော ပါရမီရှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ထူးကဲသာလွန်သော နတ်ဘုရားစိုက်ပျိုးရေးစနစ်၏ အကူအညီနှင့် စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်ဟူသော ကျင့်စဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ပေရာ ကျင့်ကြံမှု ကန့်သတ်ချက်များကို လျစ်လျူရှု၍ တိုက်ရိုက် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် မဟာဆရာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးမှသာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်နှင့် ကမ္ဘာမြေရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တို့ကို အသုံးချကာ ပျံသန်းနိုင်စွမ်းကို ရရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့် ပျံသန်းနိုင်စွမ်းကို ရရှိခြင်းသည် မဟာဆရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်း၏ အမှတ်အသားတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းလိုက်တာ၊ အခုဆိုရင် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာနဲ့ ထပ်တွေ့ရင်တောင် မနိုင်ရင် ပြေးလို့ရပြီ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးကို စုပ်ယူပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြို့ထဲမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာ၍ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ပြန်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကိုလည်း သူ ကြောက်ရွံ့မနေတော့ပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အခန်းထဲမှ ထွက်မည်အပြုတွင် ပြင်ပမှ မိမိထံသို့ ဦးတည်နေသော လူသတ်ငွေ့အရှိန်အဝါ အချို့ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“တောက်... ဘယ်သူတွေလဲ၊ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာက မြို့ထဲမှာတောင် လက်ရဲဇက်ရဲ ရှိနေတာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အခန်းတံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး လက်ထဲတွင် ထက်မြက်သော ဓားရှည်ကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဗလကောင်းကောင်း လူရွယ်အချို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွား၏။ ယင်းမှာ ဝမ်တာ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှ ဝမ်ချုံသခင်လေး၏ နောက်လိုက်ဖြစ်ပြီး ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းတွင် တစ်ကြိမ် တွေ့ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်း... ကောင်လေး၊ ငါတို့ ဝမ်တာ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းရဲ့ ပိုင်နက်ထဲကို မင်းက ဒီလောက်အတင်ရဲရဲ ဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ အခုတော့ မင်း ထောင်ချောက်ထဲကို ကိုယ်တိုင်တိုးဝင်လာတာပဲ၊ ဒီနေ့တော့ သေဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့” ဟု ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ခက်ထန်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤတည်းခိုခန်းသည် ဝမ်တာ ကုန်သည်ကြီးများအသင်း ပိုင်ဆိုင်သော နေရာမှန်း သူ မသိခဲ့ပေ။ မိမိကိစ္စတွင်သာ အာရုံများနေသဖြင့် ဤအချက်ကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်းကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အပြစ်တင်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ယခုအခါ ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ရှေ့မှ လူမိုက်များမှာ ပညာရှင်အဆင့်မျှသာ ရှိသဖြင့် သူ့အတွက် အရေးမသာစရာ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အမှောင်ထဲမှ စောင့်ကြည့်နေသော ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လူသတ်ငွေ့နှစ်ခုကို သူ ခံစားသိရှိနေရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်လေး၊ သေပေတော့”</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် ဟိန်းဟောက်ရင်း ခုန်တက်ကာ သူ၏ ဓားကြီးဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခေါင်းကို တည့်တည့်ခုတ်ချလိုက်သည်။ အခန်းမှာ ကျဉ်းကျဉ်းလေး ဖြစ်နေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် ရှောင်ကွင်းရန် ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ရှေ့ရှိ စားပွဲကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ စားပွဲမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး တံခါးဝရှိ နောက်လိုက်များကို အပြင်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။</p> <p>“ ကန်းဟုန်း၏ အာဃာတတန်ဖိုး +၈၇”</p> <p> </p> <p>လွင့်ထွက်သွားသော လူမိုက်များထံမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး ရာဂဏန်းခန့် ရရှိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကြောင်းနှင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို စုံစမ်းခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့အမြင်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ နုနယ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးက သူတို့ထက် အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ဝေဟင်မှ ခုတ်ချလာသော ဓားကြီးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကိုယ်ကိုကိုင်းလျက် ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ကျောပေါ်ရှိ လုယန့်ဓားအိမ်ကို ဖမ်းဆွဲကာ ရုတ်ခြည်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းလက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ဓားအိမ်ထဲသို့ လုယန့်ဓားကို ပြန်ထည့်လိုက်သည်ကိုပင် လူမိုက်မှာ သတိမထားမိလိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် လူမိုက်ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားကြီးမှာ ထက်ပိုင်းပြတ်ကျသွားသည်။ ယင်းနောက် သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာကြီး ပေါ်လာပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လုယန့်ဓားမှာ အလွန်ထက်မြက်လွန်းသဖြင့် အရှိန်လွန်မှသာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လုယန့်ဓား၏ ထက်မြက်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိတွင် ဓားအသုံးချသည့် ပညာရပ် မရှိသော်လည်း ဤမျှ အစွမ်းပြနိုင်သည်မှာ အံ့မခန်းပင်။</p> <p>သူသည် ကျန်ရှိနေသော လူမိုက်များကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မသေချင်ရင် လမ်းဖယ်ပေးကြစမ်း” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သော်လည်း လူမိုက်များမှာ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့်ပင် တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါက သူတို့ ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခံရမည်ကို သိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အပြစ်မဲ့သူများကို မသတ်လိုသော်လည်း လမ်းပိတ်ထားသဖြင့် စိတ်ညစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ အခုတင် ရထားတဲ့ မိုးတိမ်လွင့်ပညာရပ်ကို စမ်းကြည့်ရတာပေါ့” သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ဤတည်းခိုခန်းမှာ နန်ဝူးမြို့တွင် အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး အထပ်ပေါင်း ၂၀ ခန့် မြင့်မားသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု သူရှိနေသော ၁၀ ထပ်မြောက်မှ ခုန်ချလိုက်လျှင် ပေ ၆၀ ကျော် မြင့်သဖြင့် ဒဏ်ရာရနိုင်သော်လည်း သူက မမှုပေ။</p> <p> </p> <p>“မင်း... ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ ထွက်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့” လူမိုက်တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြလိုက်ပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချုံ ဦးဆောင်သော လူအုပ်ကြီး တည်းခိုခန်းအောက်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save