Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ထက်၌ လမ်းလျှောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"သွားစို့ ."</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီးနောက် နောက်နားရှိ လူမိုက်များအား လက်ယမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အခန်းပြင်ပမှ လူရိပ်နှစ်ခု ဒုန်းစိုင်းဝင်ရောက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရချေသည်။</p> <p> </p> <p>"စောစောက ငါအာရုံခံမိတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အငွေ့အသက်ဖျော့ဖျော့နှစ်ခုက ဒါတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ခုန်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံသည် တည်းခိုခန်းပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သူကို မြင်သောအခါ မော့ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>"ဒါ ဘယ်သူလဲ . . . သေချင်လို့များလား" ဝမ်ချုံ၏ မျက်နှာမှာ ပုတ်ခတ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏တည်းခိုခန်းမှ ခုန်ချသေဆုံးသွားပါက မိသားစုစီးပွားရေးကို ထိခိုက်နိုင်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုသူသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာပြီးနောက် ၎င်း၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချုံ၏ မျက်နှာထက်၌ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား . . . ဒီကောင်စုတ်ပဲ၊ ဝိုင်းသတ်ကြစမ်းဟေ့" ဝမ်ချုံက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ စိတ်ထဲ၌ မည်သို့ ကြံစည်နေသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ရိပ်မိလိုက်၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်၌ ပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဖြူလွလွ တိမ်တိုက်ကလေး နှစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ် . . ."</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်ရင်း ဖြူလွလွ တိမ်တိုက်ငယ်များပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ရာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းနေမှုမှာ နှေးကွေးသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>"တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ၊ နတ်ဘုရားအဆင့်နိမ့် ကျင့်စဉ်ပညာရပ်ဆိုတော့လည်း မပြောနဲ့တော့ဘူး"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရချေသည်။ လေထဲ၌ ပျံသန်းနိုင်သည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် လေဟာနယ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ရာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တိမ်တိုက်ဖြူကလေးများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ့အား လေထဲ၌ မြောက်တက်နေစေရန် ထောက်ကူပေးထားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားပြီနော် . . . သခင်လေးဝမ်"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်မှ ငါးမီတာခန့် အကွာအဝေးတွင် လေထဲ၌ လုံးဝ တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေပြီး လေဟာနယ်ကိုသာ ဆက်တိုက် နင်းလျှောက်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူအပေါင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် လေထဲ၌ လမ်းလျှောက်၍ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ပြေးလွှားနေသော သစ်ကျားသစ်ထက်ပင် မြန်ဆန်နေပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လမ်းမ၏ အဆုံး၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ရှင်းပြနိုင်မယ့်သူ ရှိလား . . . သူက မဟာဆရာအဆင့် များလား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော့သွားပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း မတ်တပ်မရပ်နိုင်လောက်အောင် တုန်ယင်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ သူသည် ဝမ်တာ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းအတွက်နှင့် မဟာဆရာတစ်ဦးကို ရန်စမိပါက ပြန်ရောက်လျှင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရိုက်သတ်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>" လီကောင်းထံမှ တုန်လှုပ်မှု +၁၀၀"</p> <p>"ကျိုးရှန်းထံမှ တုန်လှုပ်မှု +၁၀၀"</p> <p>...</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး ၃၀,၀၀၀ ကျော် ရရှိလိုက်သဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ စောစောက သူ လေထဲ၌ လမ်းလျှောက်သည်ကို ဝမ်ချုံတို့သာမက လမ်းမပေါ်ရှိ ရာနှင့်ချီသော လူများပါ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးများစွာ ရရှိခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံ၏ မျက်စိအောက်မှ လွတ်မြောက်သွားသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နေရာတစ်ခု၌ မြေသို့သက်ဆင်းပြီး လူအုပ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ရောနှောဝင်ရောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး . . . စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး၊ ကျုပ် ကြည့်ရသလောက်တော့ အဲဒီလူငယ်ဟာ လေထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရုံသက်သက်ပါ၊ ဒါဟာ ထူးဆန်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှု ပညာရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပုံရပါတယ်၊ တကယ့် ပျံသန်းခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဝမ်ချုံ ခေါ်ဆောင်လာသော ပညာရှင်က ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းအား နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော ပညာရှင်နှစ်ဦးသည်လည်း တည်းခိုခန်းရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ် သခင်လေး၊ သူရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဟာ ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာ ကျုပ်တို့ အသေအချာ မြင်ခဲ့ပါတယ်၊ လေထဲ ပျံသန်းနိုင်တာဟာ လှုပ်ရှားမှု ပညာရပ်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်" ဟု ထိုနှစ်ဦးက ပြိုင်တူ ဆိုလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တာ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းသည် ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ရန်သူများလည်း ပေါများလှပေရာ ၎င်းတို့၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများတိုင်းတွင် ပညာရှင်များကို အမြဲ အစောင့်အရှောက် ထားရှိလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> ယခု ပညာရှင်နှစ်ဦးမှာလည်း တည်းခိုခန်း၌ အခြေစိုက်ထားသော ကိုယ်ရံတော်များပင် ဖြစ်ကြချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့ . . ." ဝမ်ချုံသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ရင်း နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး . . . ကျုပ်တို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ဟု ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာဖြစ်သူ လီကောင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လိုက်ကြစမ်း အားလုံး လိုက်ဖမ်းကြ၊ သူ့ကိုရှာပြီး ခြေလက်တွေကို ချိုးပစ်လိုက်၊ ပြီးရင် ငါ့ဆီ ခေါ်ခဲ့ကြစမ်း!"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခက်ထန်သောအမူအရာ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ" လီကောင်းနှင့် အခြားကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း အပြင်းအထန် လိုက်လံရှာဖွေကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ အလွန်ပင် စိတ်ကြည်နူးနေမိချေသည်။ ယခုလက်တွေ့ စမ်းသပ်ကြည့်မှုအရ သူ ရရှိခဲ့သော 'မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်' မှာ နတ်ဘုရားအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးပညာ  တစ်ခု ဖြစ်ထိုက်ပေသည်ဟု သူ နားလည်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းက သူ့အား လေထဲ၌ လမ်းလျှောက်နိုင်ရုံသာမက သူ၏ အရှိန်အဟုန်ကိုလည်း များစွာ တိုးတက်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေနက်မြေ မှ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း သို့မှာ မိုင် ၅၀ ခန့်သာ ကွာဝေးပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း အရှိန်ကုန်ပြေးလျှင် နာရီဝက်ခန့်သာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာ ဖြစ်လာပြီး မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကိုပါ ရရှိထားသဖြင့် သူ၏ အရှိန်မှာ နှစ်ဆထက်မက တိုးလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်မျှဖြင့် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ မြေနက်မြေသို့ ပြန်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မကြာမီမှာပင် နောက်နားမှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ချုံ၏ လူများ လိုက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း . . . ဒါကတော့ လွန်သွားပြီ၊ မင်းတို့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရဦးမယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ကြံစည်ရင်း လူအုပ်ထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မှောင်စပြုနေပြီဖြစ်ရာ နန်ဝူးမြို့ ၏ မြို့တံခါးများ ပိတ်တော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေနက်မြေသို့ တစ်ရက်အတွင်း ပြန်ရောက်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသဖြင့် မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာရန် မလောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လီကောင်းနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများမှာမူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်ရှာဖွေကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရသဖြင့် စိတ်ပျက်အားလျော့နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံမှာမူ လက်လျှော့ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူသည် လီကောင်းတို့အား မြို့တံခါးသို့ စေလွှတ်၍ မြို့ပြင်ထွက်သူများကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထား၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တွေ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ပေးထားချေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ မြို့၏ ထောင့်တစ်နေရာ၌ ပုန်းအောင်းနေ၏။ နန်ဝူးမြို့မှာ ကျယ်ပြောလှပေရာ ဝမ်ချုံအနေဖြင့် သူ့အား ရှာဖွေလိုပါက မြို့တစ်မြို့လုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ရှာရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ညအချိန်ရောက်သော်လည်း နန်ဝူးမြို့မှာ မီးရောင်စုံများဖြင့် လင်းထိန်လျက်ရှိပြီး ဖျော်ဖြေရေးနေရာများစွာလည်း တိတ်တဆိတ် ပွင့်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လုယွဲ့အင်ပါယာ အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော နေရာများမှ ရရှိသည့် အခွန်အခနှင့် ပဏ္ဏာတော်များမှာ များပြားလှသဖြင့် တားဆီးပိတ်ပင်ခြင်း မပြုပေ။</p> <p> </p> <p>လင်းထိန်နေသော နန်ဝူးမြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေရင်း နေ့ခင်းဘက်နှင့် လုံးဝ မတူညီသော လေထုအခြေအနေကို ခံစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုဒေသ၏ အဆူညံဆုံး နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မျက်နှာထက်၌ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာမှာ နန်ဝူးမြို့၏ ကျော်ကြားသော ပြည့်တန်ဆာအိမ် တစ်ခုဖြစ်သည့် 'ချင်းဖုန်းမျှော်စင် ပင် ဖြစ်၏။ ချင်းဖုန်းမျှော်စင်ဟူသော အမည်မှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အမျိုးသမီးများ ဆူညံစွာ ရှိနေသော ပြည့်တန်ဆာအိမ်သာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းအဆောက်အအုံမှာ ဝမ်တာ ကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချုံ၏ တည်နေရာကိုမူ အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရာ ဝမ်ချုံသည် မှောင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို သူ သိရှိထား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လီကောင်း အပါအဝင် ဝမ်ချုံ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာမူ ဤနေရာ၌ မရှိကြဘဲ မြို့ထဲ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုသာ လိုက်လံရှာဖွေနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ချင်းဖုန်းမျှော်စင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နွေးထွေးပျူငှာသော ကြိုဆိုမှုများကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>"အို . . . သခင်လေး၊ မျက်နှာသစ်လေးပဲ၊ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါလား" ဝဝဖြိုးဖြိုး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အနားသို့ လျှောက်လာရင်း လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို တဖွဖွ ပုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းဖုန်းမျှော်စင်မှ အမျိုးသမီးများသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုရင်း ပြုံးရွှင်နေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>"အို . . . သခင်လေးက အရမ်းချောတာပဲ၊ ကျွန်မနဲ့အတူ လာကစားပါလား . . ."</p> <p>"သခင်လေး . . . ကျွန်မကိုပဲ ရွေးပါ၊ ကျွန်မရဲ့ အစွမ်းတွေက ထူးခြားပါတယ်၊ သခင်လေးကို နတ်ပြည်ရောက်သွားသလို ခံစားရစေမှာပါ . . ."</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး . . . "</p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မွှေးပျံ့သင်းကြိုင်သော အလှအပများကြား၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဝိုင်းရံခြင်း ခံလိုက်ရချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် ထိုကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏအတွင်း နီမြန်းသွားရလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save