Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချင်းဖုန်းမျှော်စင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ပျိုဖြန်းဖြန်း အမျိုးသမီးငယ်တို့၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရသော ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလျက်ရှိပြီး အသက်ရှူသံများမှာလည်း မြန်ဆန်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p> ဘဝနှစ်ခုစာ ကျင်လည်ခဲ့ဖူးသော်ငြားလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးရာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စိတ်များ အတိုင်းအဆမရှိ ဖြစ်ပေါ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... ဘာတွေများ တွေးတောနေတာလဲရှင့်" ဟုဆိုကာ ပျော်တော်ဆက်ထိန်း မိန်းမကြီးက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ ပုတ်ခတ်လိုက်ရင်း "ဒီကို ရောက်လာမှတော့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဘေးချိတ်ထားလိုက်စမ်းပါ" ဟု ပြောကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော စိတ်အစဉ်ကို ပြန်လည်စုစည်းကာ ချောင်းတစ်ချက် ဟန်လုပ်၍ ဆိုးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်မကြီး... ဝမ်သခင်လေး ဘယ်နားမှာရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး သိခွင့်ရှိမလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲ၌မူ လုပ်ဆောင်ရမည့် အစီအစဉ်ကို အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုကွယ်... ငါ့မှာဖြင့် ဒီလောက် အသက်ကြီးနေပြီကို 'အစ်မကြီး' လို့ ခေါ်သေးတယ်၊ စကားပြောတာ သိပ်ချိုတာပဲရှင့်"</p> <p> </p> <p>ဟု ထိုမိန်းမကြီးက မူနွဲ့စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရွံရှာစိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်မိလေသည်။ "ဒါနဲ့... ကျွန်မတို့ သခင်လေးနဲ့ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲရှင့်"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလျက်ပင် "ကျွန်တော်နဲ့ ဝမ်သခင်လေးနဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိလို့ပါ၊ ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်လို့ သူပြောထားတာလေ၊ သူ ဒီမှာ မရှိဘူးလား" ဟု သိလျက်နှင့်ပင် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှိတာပေါ့... ရှိတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ မိန်းမကြီးက ရယ်မောရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ "ဝမ်သခင်လေးက အပေါ်ဆုံးထပ်က အခန်းနံပါတ် (၁) မှာ ရှိပါတယ်၊ ကျွန်မ အခုပဲ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် သခင်လေး၏ မိတ်ဆွေတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုမိန်းမကြီးမှာ ပစ်ပယ်ထားရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ထိုမိန်းမကြီးကို အသာအယာ ဖယ်ထုတ်ကာ "မလိုပါဘူး အစ်မကြီးရယ်၊ အစ်မကြီး အလုပ်ရှိတာ သွားလုပ်ပါ၊ ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် သွားနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းမကြီးမှာ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်၍ ရယ်မောလေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ "အစ်မကြီး" ဟု နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခေါ်ဝေါ်လိုက်သော အသံမှာ သူမ၏ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်သွားစေဟန် တူပေရာ "ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ သွားပါတော့၊ အစ်မကြီးက မင်းလေး ပျော်ရအောင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လောက် ရှာပေးရမလား" ဟု မေးမြန်းပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ခေါက်မှပဲပေါ့ အစ်မကြီးရယ်၊ အခုတော့ ကျွန်တော် လုပ်စရာလေး ရှိနေလို့ပါ၊ နောက်တစ်ခေါက်ကျရင်တော့ အစ်မကြီးဆီကို မဖြစ်မနေ လာခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းမကြီးမှာ သူမ၏ နွေဦးကာလများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အိုမင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာပင် ပြန်လည် နုပျိုလန်းဆန်းသွားသယောင် ထင်မှတ်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုမိန်းမကြီး ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လှေကားအတိုင်း အပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် တက်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချင်းဖုန်းမျှော်စင်သည် အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး နန်ဝူးမြို့သာမက လုယွဲ့အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးတွင်ပါ အကြီးဆုံးသော ပြည့်တန်ဆာရုံကြီး ဖြစ်ကာ အထပ်ပေါင်း ဆယ်ထပ်အထိ မြင့်မားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အထပ်မြင့်လေလေ ကုန်ကျစရိတ် ပိုမိုများပြားလေလေ ဖြစ်သော်လည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများအဖို့မူကား ဤမျှလောက်သော အပျော်အပါး အသုံးစရိတ်မှာ ပြောပလောက်သည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆယ်ထပ်မြောက်သို့ တိုက်ရိုက် တက်လာခဲ့သည်။ ဆယ်ထပ်မြောက်တွင် အခန်းပေါင်း ခြောက်ခန်းသာရှိပြီး ထိုနေရာသို့ တက်ရောက်နိုင်သူတိုင်းမှာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံမှာမူ အလယ်ဗဟိုရှိ အကောင်းဆုံး အခန်းတွင် ရှိနေချေသည်။</p> <p>အခန်းတံခါးဝ၌ ထွားကြိုင်းသော လူနှစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လျှင်ပင် ထိုသူတို့မှာ ယနေ့နံနက်က သူ၏ တည်းခိုခန်းခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူများ ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်နှာကို အသာလွှဲလိုက်ပြီး ဘေးကပ်လျက်ရှိ 'နတ်ဘုရားအဆင့်' အခန်းနံပါတ် (၅) ၏ တံခါးမှာ အနည်းငယ် ဟနေသည်ကို တွေ့သဖြင့် ထိုအခန်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းတွင်း၌ ဝဖြိုးသော လူငယ်တစ်ဦးသည် လှပညို့ယူဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် ကျီစယ်နေစဉ် ရုတ်တရက် လူတစ်ဦး ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သဖြင့် လန့်ဖျပ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ငါ့သခင်လေးရဲ့ အနားယူမှုကို နှောင့်ယှက်ရဲတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်... ဒုန်း"</p> <p>ထိုလူဝကြီး စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ လုယန့်ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ စားပွဲပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် တင်လိုက်ပြီး နောက်ဘက်ရှိ တံခါးကိုလည်း ခြေထောက်ဖြင့် ကန်၍ ပိတ်လိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုလူဝကြီးမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ရ၏။ သူ၏ ဘေးရှိ ပြည့်တန်ဆာမလေးမှာလည်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် လူဝကြီး၏ နောက်ကွယ်၌ ပုန်းကွယ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အသက်ရှင်ချင်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခက်ထန်သော မျက်နှာပေးဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူဝကြီးမှာ အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြကာ "စိတ်ချပါ... စိတ်ချပါ၊ သူရဲကောင်း ဘာများ အလိုရှိလို့လဲ၊ ငွေကြေးလိုချင်တာဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်အဖေက..."</p> <p> </p> <p>"စကားမများနဲ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လူဝကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ငေါက်ငမ်းလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွား၍ ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် မှောင်အတိကျနေသော ညဉ့်ကောင်းကင်ယံကို မြင်တွေ့ရ၏။ ဤအဆောက်အအုံမှာ ဤဒေသတွင် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ပါက လောကတစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရချေသည်</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ဆက်လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ကြ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ခုန်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူဝကြီးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေမိပြီး ဆက်၍ ကျီစယ်ရမည်လော သို့မဟုတ် အကူအညီ တောင်းရမည်လောဟု ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျဆင်းသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် မမြင်ရသော လှေကားထစ်များကို နင်းတက်နေသကဲ့သို့ အပေါ်သို့ ပြန်လည် မြင့်တက်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အခန်းနံပါတ် (၁) ၏ ပြတင်းပေါက်မှာ ပွင့်နေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခန်းတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ချုံသည် ပြည့်တန်ဆာမလေးနှင့်အတူ ပျော်ပါးနေဆဲဖြစ်ရာ အခန်းတွင်း၌ ကြားနေရသော သာယာနုညံ့သည့် ညည်းတွားသံများကြားတွင် သူသည် ဘာကိုမျှ သတိမပြုမိဘဲ ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟမ်း... ဟမ်း..."</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်ရာ ဝမ်ချုံအဖို့မူကား ထိုအသံမှာ ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံသည် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးငယ်မှာလည်း အော်ဟစ်ကာ စောင်ဖြင့် ကိုယ်ကိုပတ်၍ ခုတင်ထောင့်တွင် ကပ်ကာ ပုန်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်းပဲ"</p> <p>ဝမ်ချုံ အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လုယန့်ဓား၏ ထက်မြက်သော အသွားမှာ သူ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ လည်ပင်းတွင်လည်း သွေးစအနည်းငယ် ထွက်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးငယ်၏ အော်ဟစ်သံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် တံခါးဝရှိ ကိုယ်ရံတော် နှစ်ယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် တံခါးကို ခေါက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝမ်ချုံကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်ရင်း လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် နာကျည်းခြင်းတို့ ရောပြွမ်းနေသော်လည်း "ဘာမှမဖြစ်ဘူး... မင်းတို့ အကုန်လုံး ထွက်သွားကြစမ်း၊ ငါ အကောင်းဆုံး အချိန်ကို ဖြတ်သန်းနေတာဟ" ဟုသာ ပြောလိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး" ဟု ကိုယ်ရံတော်များက ပြန်ပြောပြီးနောက် အသံများ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချုံ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ဓားရှည်ကို တင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အသာအယာ ထိုင်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံမှာ ပထမအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် သူက ခုခံရန် ကြိုးစားလျှင်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် သူ့ကို ထိုနေရာ၌ပင် အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ပေရာ ဝမ်ချုံ၏ နဖူးတွင် အေးစက်သော ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး "မင်း ဘာလိုချင်လဲ ပြောပါ၊ မင်း အလိုရှိတာ အကုန်ပေးပါ့မယ်" ဟု တုန်တုန်ရင်ရင် ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဝမ်သခင်လေး... သခင်လေးရဲ့ ကျန်းမာရေးက သိပ်မကောင်းလှဘူးပဲ၊ ကျွန်တော် ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ သခင်လေး သိသင့်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရင်း "ကောင်းပါပြီ... ငါ နားလည်ပါပြီ၊ နောက်နောင် မင်းကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးတော့ဘူးလို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ဝမ်သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး၊ ဒါတွေအားလုံးက သခင်လေးကပဲ အရင်စခဲ့တာပါ၊ ကျွန်တော်လည်း အတော်လေး စိတ်ပျက်ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စကားသက်သက်နဲ့တော့ မလုံလောက်ဘူးလေ၊ သခင်လေးကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ယုံရမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ... ငါ ကျိန်ဆိုဝံ့ပါတယ်" ဟု ဝမ်ချုံက အလေးအနက် ပြောသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းကာ "မလိုပါဘူး... ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ကျွန်ခံပါ့မယ်ဆိုတဲ့ ကတိစာချုပ် တစ်စောင်လောက် ရေးပေးပါလား၊ အကယ်၍ သခင်လေး ကတိပျက်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် အဲဒီစာချုပ်ကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြရုံပဲလေ၊ အဲဒီအခါကျရင် သခင်လေးတစ်ယောက်တည်း မျက်နှာပျက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဝမ်ချုံ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားတော့၏။ အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဤကျွန်ခံကတိစာချုပ်ဖြင့် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေမည်ဆိုလျှင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဘဝပျက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ၌ သူတစ်ဦးတည်းသာမက သူ၏ ဖခင်ပါ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရပေတော့မည်။</p> <p>"မဖြစ်ဘူး... မင်းက အဲဒီစာချုပ်နဲ့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု ဝမ်ချုံက ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အကူအကယ်မဲ့ဟန်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို အထက်အောက် အသာအယာ ရွှေ့လိုက်ရင်း "ကျွန်တော် ပြောပါရစေ ဝမ်သခင်လေး... သခင်လေး အခုရောက်နေတဲ့ အခြေအနေကို မေ့နေပုံရတယ်၊ သခင်လေးမှာ ကျွန်တော်နဲ့ အပေးအယူလုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး၊ သခင်လေးကို မသတ်ချင်တာက ကျွန်တော်က သခင်လေးကို ကြောက်နေလို့ မဟုတ်ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ထက်သန်လှသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချုံမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်၌ သူသည် အလွန်တရာ နောင်တရမိသွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မိမိအနေဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ဤလူကို အစကတည်းက သွားရောက် ရန်စမိပါသနည်းဟု တွေးတောရင်း အမှန်တကယ်ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save