Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘေးထွက်တာဝန်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>“ငါ့အတွက် အမြန်ရေးပေးစမ်း။ မင်း... စက္ကူနဲ့ ကလောင်သွားယူ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုအမျိုးသမီးအား လက်ညှိုးထိုးကာ ခိုင်းစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့်ပင် ထရပ်ကာ စောင်ကို ကိုယ်တွင်ပတ်၍ တံခါးအနားရှိ စားပွဲပေါ်မှ စက္ကူနှင့် ကလောင်ကို ယူဆောင်ကာ ဝမ်ချုံထံ ကမ်းပေးရှာသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားရွေးချယ်စရာ လမ်းစမရှိတော့သည့်အဆုံး ဝမ်ချုံသည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် သခင်နှင့် အစေခံကတိကဝတ်စာချုပ်ကို ရေးသား၍ လက်မှတ်ရေးထိုးကာ လက်ဗွေနှိပ်ပေးလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်လျက် ထိုကတိကဝတ်စာချုပ်ကို ကောက်ယူကာ မင်ခြောက်စေရန် မှုတ်လိုက်ပြီးနောက် သိမ်းဆည်းထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးလျှင် “စိတ်မပူပါနဲ့ ဝမ်သခင်လေး၊ မင်း ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မနှောင့်ယှက်သရွေ့တော့ ဒီစာချုပ်က မရှိသလိုပါပဲ၊ လုံခြုံမှုရှိပါတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချုံမှာမူ စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောနိုင်သော်လည်း ရင်ထဲ၌ ဒေါသအဟုန်တို့ အလိပ်လိုက် တက်နေချေပြီ။</p> <p>လူတစ်ယောက်ထံမှ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးကို တစ်ကြိမ်သာ ရရှိနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲ၌ နှမြောတသ ဖြစ်မိ၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ အကြိမ်ကြိမ် ရယူနိုင်ပါက ဝမ်ချုံတစ်ယောက်တည်းထံမှပင် အမြောက်အမြား ရရှိနိုင်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ဝမ်သခင်လေး၊ နောက်မှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရယ်မောလျက် ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချုံသည် အပြေးအလွှား သွားကြည့်ရာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပျံလွှားငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လေထဲ၌ ကျွမ်းကျင်စွာ လှုပ်ရှားသွားလာရင်း မှောင်မိုက်သော ညယံအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>“တောက်... အမင်္ဂလာကောင်” ဝမ်ချုံသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေး...”</p> <p>ဝမ်ချုံနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည့် အမျိုးသမီးမှာမူ ဝမ်ချုံက သူမအပေါ် ဒေါသပုံချမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ကြောက်လန့်နေရှာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီညဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့။ တစ်ခွန်းတစ်လေ ပေါက်ကြားသွားရင်တော့ မင်းကို ငါသတ်ပစ်မယ်” ဟု ဝမ်ချုံက အေးစက်စက် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီးလည်း အလူးအလဲ ခေါင်းညိတ်ဝန်ခံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံသည် အဝတ်အစားများ ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ “သခင်လေး၊ အကြာကြီး မပျော်ပါဘူးလား” ဟု တံခါးဝရှိ အစောင့်များက အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံသည် အမြဲတစေ ဤနေရာ၌ ညအိပ်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုမူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဒေါသထွက်နေရသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>“ဘာကစားတာလဲ... ဖယ်စမ်း” ဝမ်ချုံက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် အစောင့်နှစ်ဦးမှာ အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း ဘာမျှမမေးဝံ့ဘဲ နောက်မှသာ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်းဖုန်းမျှော်စင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ဆင်းသက်ကာ တည်းခိုခန်းတစ်ခု၌ အနားယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ မိုးသောက်ယံ အချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကိုယ်တွင်းမှ လေဟောင်းတို့ကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲ၌မူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် မဟာဆရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မူလပါရမီမှာ ပြန်လည်ရရှိခြင်း မရှိသေးချေ။ ဤသည်မှာ ထူးကဲသာလွန်သော နတ်ဘုရားစိုက်ပျိုးရေးစနစ်၏ ကျေးဇူးကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ညလုံးထိုင်ကာ ကြိုးစားကျင့်ကြံသော်လည်း သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ တိုးတက်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပါရမီ မပျောက်ဆုံးမီကမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တစ်ညတာ ကျင့်ကြံမှုသည် အခြားသော ပညာရှင်များ၏ တစ်လစာ သို့မဟုတ် ထိုထက်မကသော ကျင့်ကြံမှုနှင့် ညီမျှခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ ထူးချွန်သော ပါရမီကို ဆုံးရှုံးရုံသာမက သာမန်လူတို့ထက်ပင် နိမ့်ကျနေခဲ့ပြီ။ သူ၏ တစ်ညတာ ကျင့်ကြံမှုသည် အခြားသူတို့၏ တစ်နာရီစာ ကျင့်ကြံမှုလောက်ပင် အရာမထောက်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်စေပြီး သူ၏ ပါရမီများ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်ကိုလည်း ပဟေဠိဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ရှန်းဝူစကြဝဠာတိုက်ကြီးမှ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်အချို့ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူလ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျင့်စဉ်ပါရမီ ဆုံးရှုံးပြီးနောက် ချင်မိသားစုထံ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p> သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးဖြစ်သူ မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း အခြားသူတို့၏ စော်ကားနှိပ်စက်မှုများကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချစ်ရသူကို ဆုံးရှုံးရသဖြင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ စိတ်ကျရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤမှတ်ဉာဏ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ထိုခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီဖြစ်ရာ ဤအတိတ်များသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတိတ်များ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် မိဘမဲ့တစ်ဦးအဖြစ် ရှင်သန်ခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမိလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မပူပါနဲ့ အမေ... သားပါရမီတွေ ဘာကြောင့် ပျောက်ဆုံးသွားရတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် စုံစမ်းပြီး အမေ့အတွက် လက်စားချေပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကွယ်လွန်သွားသော မိခင်အား မိမိ၏ မိခင်ရင်းကဲ့သို့ပင် မှတ်ယူလိုက်ချေပြီ။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအကြောင်းအရာတို့ကို ခေတ္တဘေးဖယ်ကာ ထရပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ မိမိ၏ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ အင်အားရှိမှသာ ဤကိစ္စရပ်များကို စုံစမ်းရန် လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>နန်ဝူးမြို့၏ မြို့တံခါးများ ပွင့်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နန်ဝူးမြို့မှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာ၍ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ဦးတည်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ မရောက်မီမှာပင် မိမိ၏ နောက်ကွယ်မှ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တောအုပ်ငယ်တစ်ခုအတွင်း ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း ထိုသို့ အစောင့်ကြည့်ခံနေရသည့် ခံစားချက်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ စိတ်ကို ပို၍ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူလဲ... ထွက်လာခဲ့စမ်း” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပင်လယ်မှ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် မှောင်မည်းသော အရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာရာ သူ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူကား အခြားသူမဟုတ်၊ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>“ဟဲဟဲ... ကောင်လေး၊ မင်း တော်တော်လေး စိတ်ရှည်တာပဲ။ နန်ဝူးမြို့ထဲမှာ တစ်နေ့လုံး အောင်းနေပြီးမှ ထွက်လာတာကိုး”</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ အသံမှာ ပျက်စီးနေသော မောင်းကို တီးခတ်သည့်နှယ် နားမခံသာအောင်ပင် ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် မြို့ပြင်၌ စောင့်ကြိုနေမည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ကြိုတင်တွေးဆထားသော်လည်း အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင်မူ စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် ပဉ္စမအဆင့် တစ်ဦးဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထက် အဆင့်ငယ် သုံးဆင့်မျှ သာလွန်နေသည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပထမဆုံးသော အတွေးမှာ ထွက်ပြေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ထားပြီဖြစ်ရာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ မိမိကို အမီလိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရုတ်တရက်တာဝန် ပေးအပ်သည်။ အရှင်သခင်၊ လက်ခံလိုပါသလား” ဟု ရှောင်လင်၏ အသံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ရုတ်တရက်တာဝန်” ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဘာတာဝန်မျိုးလဲ”</p> <p>“အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကို အနိုင်ယူပါ။ ဆုလာဘ်အဖြစ် နတ်ဝိညာဉ်ရှင်သန်ခြင်း ဆေးမြက်ပင်မျိုးစေ့ နှစ်စေ့နှင့် နတ်ဝိညာဉ်ရှင်သန်ခြင်း ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်းကို ရရှိပါမည်” ဟု ရှောင်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“နတ်ဝိညာဉ်ရှင်သန်ခြင်း ဆေးမြက်ပင်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်အပင်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသဖြင့် စိတ်ဝင်စားမှု သိပ်မရှိသော်လည်း နတ်ဝိညာဉ်ရှင်သန်ခြင်း ဆေးလုံးမှာမူ သာမန်မဟုတ်သည်မှာ ဧကန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“လက်ခံမလား” ရှောင်လင်၏ အသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရွေးချယ်စရာများကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် စဉ်းစားနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း အာရုံလွင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နှုတ်ခမ်းတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာကာ လက်ထဲတွင်လည်း အရိုးတုတ်တစ်ချောင်း ပေါ်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရိုးတုတ်ကို မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်မသိရဘဲ သုံးပေခန့် ရှည်လျားကာ လက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်၏။ ဖြူဖျော့သော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး လေးလံသော အရှိန်အဝါကိုလည်း ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်လေး... ဒီလိုအချိန်မှာ အာရုံလွင့်ဝံ့တယ်ပေါ့။ လောကကြီးရဲ့ ရက်စက်မှုကို ငါပြပေးရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းအတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ အရိုးတုတ်ကို ကောင်းကင်ယံမှ ဝှေ့ယမ်းချလိုက်ရာ နက်မှောင်သော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်း အသိပြန်ဝင်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို တွန်းကန်လျက် လျှောတိုက်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save