Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>အရိုးတုတ်ကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်လာခြင်း မရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့သာ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် လူဦးခေါင်းခန့်ရှိသော ကျင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရုံမျှမက ကျင်းအနားသတ်တစ်လျှောက်တွင်လည်း အက်ကြောင်းကလေးများ ယှက်ဖြာသွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ချွေးစေးများ ပြန်လာသော်လည်း စိတ်အတွင်း၌မူ ရဲတင်းမှုတစ်မျိုး ကိန်းအောင်းလာခဲ့သည်။ စနစ်မှ ပေးအပ်သမျှ အရာအားလုံးသည် အသုံးမဝင်သည်ဟူ၍ မရှိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီတာဝန်ကို ငါလက်ခံတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခက်ထန်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ယင်းက ရွေးချယ်နိုင်ခွင့်ရှိသော ရုတ်တရက်တာဝန်  မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် အကယ်၍ မပြီးမြောက်နိုင်ပါကလည်း ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားရန်သာ ရှိပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ... မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက တော်တော်လေး မြန်တာပဲ" အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ပြေးမည်ကို စိုးရိမ်ပုံမရဘဲ လေးလံလှသော အရိုးတုတ်ကြီးကို ပခုံးပေါ်သို့ ထမ်းတင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထက်တွင် နောက်ပြောင်ကျီစယ်လိုသော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျောပိုးထားသော လုယန့်ဓား၏ ဓားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် ဓားရှည်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကျဲ ပြင်လျက် အာရုံကို အစွမ်းကုန် စုစည်းလိုက်ရာ ဓားသွားထက်တွင် စိမ်းပြာရောင် အရှိန်အဝါတစ်လွှာ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ပါစေ... ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်" အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောရင်း မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရ၏။ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ လှမ်းလိုက်သော်လည်း အကွာအဝေးများစွာကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးကို ရုတ်ခြည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ် "</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်ရာ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဖြူလွှလွှ မြူခိုးများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှိန်အဟုန်မှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လုယန့်ဓား၏ ထိပ်ဖျားသည် မြေပြင်နှင့် ထိကပ်လျက် မြင်းကြောင်းရှည်ကြီး တစ်ခုကို ဆွဲခြစ်သွားရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာထံသို့ တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သေပေတော့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း လုယန့်ဓားကို လှည့်ပတ်ကာ အပေါ်သို့ ပင့်တင်၍ ထိုးနှက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်က သူ၏ အရှိန်ထက်ပင် သာလွန်နေသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော ဝါရင့်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူ၏ အရိုးတုတ်ကြီးကို လုယန့်ဓားဆီသို့ လွှဲယမ်းကာ ခုခံလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်နက်နှစ်ခု ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နှစ်ဦးသား ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားကြ၏။ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသော လုယန့်ဓားသည်ပင် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ အရိုးတုတ်ပေါ်တွင် အမှတ်အသား အနည်းငယ်မျှပင် မထင်ကျန်စေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုနည်းတူစွာပင် အရိုးတုတ်သည်လည်း လုယန့်ဓားကို တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ပျက်စီးအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>သခင်ဖုန်းယွဲ့သည် လုယန့်ဓားကို သွန်းလုပ်ရာတွင် ထူးခြားသော စွမ်းဆောင်ရည်များ ထည့်သွင်းထားခြင်း မရှိသော်လည်း ဓား၏ ထက်မြက်မှုနှင့် ခိုင်ခံ့မှုကိုမူ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိအောင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား တပြိုင်နက်တည်း နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာအထိ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရပြီး ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူ၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားရှိ အသားစမှာ ထုံကျင်သွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာမှာမူ မည်သို့မျှ ထိခိုက်ပုံမရသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျရောက်ပြီးနောက် သူပြုလုပ်လိုက်သော အပြုအမူကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် အရိုးတုတ်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကိုင်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ယုတ်မာစွာ ပြုံးပြပြီးနောက် မြေပြင်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို အရိုးတုတ်အတွင်းမှ အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခဲ့၏</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လုယန့်ဓားကို ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ်ကာ အနက်ရောင် ဓားအလင်းတန်းကို အလျင်အမြန် ခုခံလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုအလင်းတန်းကြောင့် ဝေးကွာသော နေရာအထိ တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ခြေရာကြောင်း နှစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက... စွမ်းအင်အလင်းတန်းလား" ချင်ယွမ်ဖုန်း ထိတ်လန့်သွားရ၏။</p> <p>ကျင့်ကြံသူတိုင်းသည် ကမ္ဘာဦး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကို စုပ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်သည် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ခွန်အား၊ ခုခံမှုနှင့် အရှိန်အဟုန်တို့ကို ပေးစွမ်းနိုင်ရုံမျှမက လက်နက်များတွင်ပါ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လုယန့်ဓားပေါ်ရှိ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဆိပ်ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာအထက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်ကာ တိုက်ခိုက်မှုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်နက်များ၏ အကူအညီဖြင့်လည်း ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်များကို ဖော်ဆောင်နိုင်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဓားဖြင့် ထုတ်လွှတ်သော တိုက်ကွက်ကို 'ဓားအလင်းတန်း' ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ ထုတ်လွှတ်သော ကမ္ဘာဦးစွမ်းအင်ကိုမူ စုပေါင်း၍ စွမ်းအင်အလင်းတန်း ဟု ခေါ်ဆိုကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ ယခုလေးတင် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရာမှာ စွမ်းအင်အလင်းတန်း ဖြစ်ပြီး ယင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကမ္ဘာဦးစွမ်းအင်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ... ကောင်လေး၊ မင်းက ငါ့ကို ပြန်တိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ မင်းကိုယ်မင်း တော်တော်လေး အထင်ကြီးနေတာပဲ"</p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် မောက်မာစွာ ရယ်မောရင်း သူ၏ အရိုးတုတ်ကို ထပ်တလဲလဲ ရိုက်ချကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ အနက်ရောင် အလင်းတန်းများကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်... ဒါကို ဘယ်လို ပြန်တိုက်ရမှာလဲ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း အလွန်တရာ စိတ်ပျက်သွားရ၏။ သူသည် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကို အနိုင်ယူဖို့ ဝေးစွ၊ အနားသို့ပင် မကပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရှောင်လင်မှာမူ ထိုအချိန်တွင် ဆွံ့အ နားမကြားသလိုပင် ဟန်ဆောင်နေလေသည်။ သူမသည် တာဝန်များ ပေးအပ်ရန်သာ ဂရုစိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း မည်သို့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်မည်ဆိုသည်မှာ သူမ၏ အရေးမဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြေးဝင်လာသော အနက်ရောင် အလင်းတန်းများကို ကြိုးစားခုခံနေရပြီး လုယန့်ဓားမှ မီးပွားများ လွင့်စင်လျက် နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာနေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အား..."</p> <p>ရုတ်တရက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာစေသော နက်ရှိုင်းသည့် ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တောင့်တောင့်ကြီး လဲကျသွားကာ လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး... မင်းက ဒုက္ခကို ရှာတာပဲ။ ငါ့ပစ္စည်းကို ခိုးဖို့ ကြိုးစားတယ် ဟုတ်လား... မင်းက နုနယ်ပါသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>​ခုနက ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အမြောက်အမြား ထုတ်လွှတ်လိုက်ရသဖြင့် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာမှာလည်း အနည်းငယ် မောပန်းနေပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်နေချေပြီ။ </p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ခဏမှာပင် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး သူ၏ လုယန့်ဓားဖြင့် အထက်သို့ ပင့်ထိုးလိုက်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>​အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ ပခုံးအထိ ကျယ်ပြန့်သော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ ပခုံးအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးများ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်မလာဘဲ ပျစ်ခဲနေသော အနက်ရောင်သွေး အနည်းငယ်သာ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် လုယန့်ဓားကို သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ ထိုးစိုက်ကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ချက်ကို ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လုယန့်ဓားထက်ရှိ အလွန်ပြင်းထန်သော အဆိပ်ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များသည် ဓားသွားမှတစ်ဆင့် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီးတော့လား" အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားရသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် နန်ဝူးမြို့တွင်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အဆိပ်ကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို ဟန့်တားကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ပြန်လည်ဆွဲထုတ်ကာ နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာက သူ့ကို အထင်သေးခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာမှာလည်း သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မူးဝေလာခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် လျင်မြန်စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သွေးများစွာ မကျန်တော့သော်လည်း ထိုပြင်းထန်သော အဆိပ်မှာ သူ့ကို သေစေနိုင်သည်အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ ဒဏ်ရာရနေစဉ် အခွင့်ကောင်းယူ သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ကို ပုတ်လိုက်ရာ အနက်ရောင် စွမ်းအင်တန်းအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p>အနက်ရောင် မြူခိုးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအနက်ရောင် စွမ်းအင်တန်းများမှာ အမှန်စင်စစ် ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းကောင်များပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့မှာ အရိုးနှင့် အရေပြားသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိုးစုများကဲ့သို့ပင် ရှိနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအလောင်းကောင်များသည် သူတို့၏ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အခြေအနေ မဟန်တော့ဘူး... ပြေးမှဖြစ်မယ်"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်သို့လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဖြူလွှလွှ မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို လေထဲသို့ ဆွဲတင်သွားကာ ဝေးရာသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save