Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခြောက်ကပ်သွေ့ခြောက်နေသော အလောင်းကောင်များမှာ သူ၏ဘေးနားသို့ ချက်ချင်းပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြပြီး အရှင်သခင်ကို အကာအကွယ်ပေးရန် ကျောက်ရုပ်ပမာ မတ်တတ်ရပ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီကောက်ကျစ်တဲ့ကောင်စုတ်ကို ငါဖမ်းမိရင် ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အလောင်းကောင်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်"။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် အာဃာတတရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောလေသံဖြင့် "ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကျဆင်းရလိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နာရီဝက်ကျော်မျှ အပြင်းအထန် ထွက်ပြေးခဲ့ပြီးမှသာ နောက်ဆုံး၌ ရပ်တန့်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ ဆက်လက်စီးကျနေဆဲဖြစ်ရာ ခေါင်းမူးဝေကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ဖြူဖျော့နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>"အခုတော့ အခြေအနေက အဆင်ပြေသွားပြီထင်တယ်..."။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယိုင်ထိုးသွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့ရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်ရှိနေသောနေရာမှာ နန်ဝူးမြို့နှင့် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ဝန်းရံထားသော အထီးကျန်သော်လည်း အလွန်ရှည်လျားလှသည့် ကွမ်နေးတောင်တန်းသည် ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုတောင်တန်းသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် မနီးမဝေးတွင် အစပြုကာ နန်ဝူးမြို့ပြင်ရှိ လျူရှာမြစ်အထိ တိုင်အောင် တံတိုင်းကြီး၏ အဆုံးသတ်နှင့် ထိစပ်နေသည်အထိ ရှည်လျားလှပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ယင်းတောင်တန်း၏ အခြေတွင်ပင် လဲကျနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေဝေဝါးဝါး အိပ်မက်ကဲ့သို့ အခြေအနေတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုစိမ်းလဲ့သော ပုံရိပ်လွှာကို တစ်ဖန်ပြန်၍ မြင်လိုက်ရသယောင် ရှိလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြန်လည်လာသောအခါ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် မုန့်ချီလော့၏ ပုံရိပ်များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပါပဲ... ငါများ ပြုစားခံထားရတာလား။ သတိလစ်နေတဲ့အချိန်မှာတောင် သူ့အကြောင်းကို တွေးနေမိပါလား"။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သော သဘောဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိအပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ မိမိမှာ ညီညာသော မြေကွက်လပ်တစ်ခုတွင် ရောက်ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးကိုပင် ချုပ်ပေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အား..." ချင်ယွမ်ဖုန်း လှုပ်ရှားလိုက်သဖြင့် ဒဏ်ရာမှာ နာကျင်သွားသော်လည်း အားယူ၍ မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးဘီကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ရိပ်မိသော်လည်း အနီးအနားတွင် မည်သူမျှမရှိသည်မှာ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒဏ်ရာကို အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆေးမြက်များဖြင့် ကုသပေးထားပြီး အနာဖေးပင် တက်နေပြီဖြစ်ရာ သူ သတိလစ်နေသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>နေမင်းမှာ ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ သူသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ အမြန်ဆုံးပြန်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မွန်းတည့်ချိန်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူသည် ကွမ်နေးတောင်တန်း၏ အခြေရှိ တောအုပ်အတွင်းမှ မြေကွက်လပ်တစ်ခုတွင် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းအချိန်၌ပင် အနီးနားရှိ တောအုပ်ထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ လက်ထဲတွင်လည်း တောသီးအချို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မှင်တက်သွားပြီး "ဒါ အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးပဲ..." ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ချင်ယွမ်ဖုန်း အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် တမ်းတနေရသော အမျိုးသမီး မုန့်ချီလော့ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် နိုးလာပြီလား"။ မုန့်ချီလော့သည် အစဉ်အမြဲပင် လှပကျော့ရှင်းနေဆဲဖြစ်ကာ တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်မိမယ်... ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ နတ်မိမယ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မ ဒီဘက်ကိုလာရင်း ရှင် မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတာကို တွေ့လို့ ကယ်ခဲ့တာပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ရှင့်ကို မြေမြှုပ်ဖို့ စောင့်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" မုန့်ချီလော့က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း သူတို့နှစ်ဦး ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ပုံကို ပြန်လည်အမှတ်ရပြီး ရယ်မောလိုက်မိတော့၏။</p> <p> </p> <p>မုန့်ချီလော့သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် အေးစက်ပြီး ခပ်စိမ်းစိမ်းနေတတ်ပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် အလွန်ပင် ဖော်ရွေပျူငှာသူဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အလွန်ပင် စိတ်လက်ချမ်းမြေ့စရာ ဖြစ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်မိမယ်လေး" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရိုးသားလှသော မျက်နှာပေးဖြင့် လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး "ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က တကယ့်ကို ဆုံစည်းဖို့ ကံပါလာကြတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ် သခင်လေးချင်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဒဏ်ရာရထားတာဆိုတော့ အနားယူဖို့ လိုအပ်နေပါသေးတယ်" မုန့်ချီလော့က ပြောကြားရင်း "ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရအောင် ရန်သူနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာနှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစအဆုံး ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စနစ်မှ ရုတ်တရက်တာဝန် ပေးအပ်ခဲ့သည့် အချက်ကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရာ ယင်းအကြောင်းအရာများက မုန့်ချီလော့ကို အလွန်ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် သခင်လေးချင်အနေနဲ့ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာရဲ့ လက်ထဲကနေ အသက်ရှင်အောင် လွတ်မြောက်လာနိုင်တာဟာ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပါပဲ" ဟု မုန့်ချီလော့က ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် သူ၏ မြင့်မားသော ကျင့်စဉ်အဆင့်၊ လျင်မြန်သော ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်းနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတို့ကြောင့် လူအများ၏ မုန်းတီးခြင်းနှင့် နာကျည်းခြင်းကို ခံနေရသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ နတ်မိမယ်က ဘာကို လိုက်ရှာနေတာလဲ။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု ကူညီပေးနိုင်မလားလို့ပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မကို ချီလော့လို့ပဲ ခေါ်ပါ" ဟု မုန့်ချီလော့က မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းလျက် ဆိုသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမကို "နတ်မိမယ်လေး" ဟု ခေါ်နေခြင်းကြောင့် သူမမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ နတ်မိမယ်ကို မြင်ရတာက ကောင်းကင်ဘုံက နတ်မိမယ်တစ်ပါးကို မြင်လိုက်ရသလို ဖြစ်နေတော့ အခေါ်အဝေါ် ပြောင်းဖို့က တော်တော်တော့ ခက်လိမ့်မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုန့်ချီလော့သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး "တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ ဆရာသခင်အတွက် နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်လို့ ခေါ်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်တစ်မျိုးကို ရှာပေးနေတာပါ။ အဲဒီဆေးမြက်က အလွန်ကို ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်လှသလို လူလုပ်ပြီး စိုက်ပျိုးလို့လည်း မရပါဘူး။ ထူးခြားတဲ့ နေရာတွေမှာပဲ ပေါက်တတ်တာပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မလည်း စမ်းသပ်ရှာဖွေကြည့်တဲ့ သဘောနဲ့ ဒီကို လာခဲ့တာပါ" ဟု ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်မှာ သူ၏ ရုတ်တရက်တာဝန်အတွက် ရရှိမည့် ဆုလာဘ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်လင်၊ ရှောင်လင်... မြန်မြန်ထွက်လာခဲ့ဦး" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်၏ ပုံရိပ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး "အရှင်သခင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကို အနိုင်ယူရမယ့် ရုတ်တရက်တာဝန်ကို ပြီးမြောက်သွားပြီလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့..." ရှောင်လင်က နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ "အရှင်သခင်က တကယ်တမ်း မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ဆုံးမှာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာက သူဖန်တီးထားတဲ့ အလောင်းကောင်တွေကို ထုတ်သုံးလိုက်ချိန်မှာ အရှင်သခင်ပဲ အရေးနိမ့်ခဲ့တာလေ"။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်တာ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ငါ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီအလောင်းကောင်တွေသာ မရှိရင် သူ ငါ့ဓားချက်နဲ့ သေမှာပဲ။ ဒါဟာ သူ့ကို အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းကတော့ သိပ်ကို လူလည်ကျတာပဲ"။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံး၌ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းပါပြီ၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အရှင်သခင်ကို ကပ်သီးကပ်သတ် အောင်မြင်တယ်လို့ သတ်မှတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်"။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကောင်းတာပဲ ဆုလာဘ်က နတ်သက်ကြွေဆေးမြက် မဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်။ နတ်သက်ကြွေဆေးမြက် မျိုးစေ့နှစ်စေ့နဲ့ နတ်သက်ကြွေဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်းပါ" ဟု ရှောင်လင်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်ပေးတော့" ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>ရှောင်လင်သည် မတတ်သာသည့် အလား ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ ဤအရှင်သခင်မှာ တကယ်ပင် အားကိုးမရပုံ ပေါက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စနစ်သည် နတ်သက်ကြွေဆေးမြက် မျိုးစေ့များနှင့် နတ်သက်ကြွေဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်းကို ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ပေးအပ်လိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဆိုပါပစ္စည်းနှစ်ခုကို ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးဖြီးနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ မုန့်ချီလော့မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ စကားပြောနေရင်း သူ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ စိတ်လွင့်နေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး မုန့်ချီလော့ကို စူးစိုက်သော အကြည့်တို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုန့်ချီလော့မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စူးရှလှသော အကြည့်များအောက်တွင် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကာ "သခင်လေးချင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>"ဩော်... ချီလော့က နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်ကို လိုအပ်တယ်လို့ ပြောတာကြားလိုက်တော့ ကျွန်တော် စိတ်အာရုံ လွင့်သွားလို့ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုန့်ချီလော့၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမကို "ချီလော့" ဟု ယုယတမ်းတစွာ ခေါ်ဖူးသူမှာ သူမ၏ ဆရာသခင် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ရှေ့မှလူသားက ထိုသို့ခေါ်ဆိုခြင်းကို သူမ ခွင့်ပြုလိုသော စိတ်ဆန္ဒ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ရှင်းမပြတတ်သော်လည်း ဤလူသားနှင့် သူမမှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆက်နွှယ်နေသည်ဟု ခံစားနေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် သခင်လေးချင်ကလည်း နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်အကြောင်းကို သိတာလား" ဟု မုန့်ချီလော့က မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ချီလော့... ကျွန်တော့်ကို နာမည်နဲ့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်။</p> <p> </p> <p>ကျွန်တော်က နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်အကြောင်းကို သိရုံတင်မကဘူး၊ အခု ကျွန်တော့်ဆီမှာ အဲဒီဆေးမြက်ရဲ့ မျိုးစေ့နှစ်စေ့တောင် ရှိနေတာပါ"</p>


Save