Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၂၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်အား ကြည့်ရသည်မှာ ဈာန်ဝင်စားသည့် အခြေအနေထဲသို့ ရောက်နေသည့် ပုံပင်။ မျက်စိကို မှိတ်၍ ရပ်နေရင်းမှ သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ အရှေ့သို့ အသာအယာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လက်သီးဆုပ်၍ တွန်းထုတ်လိုက် တစ်ခါတစ်ရံ လက်ဝါးဖြန့်၍ တွန်းထုတ်လိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။ ရန်ကိုင် လုပ်နေသည့် ပုံမှာ ဘာဆိုဘာမျှ မထူးဆန်းလှ။ ဤအတိုင်း လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ရုံလေးသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်အရှင်သုံးပါးသည် မိုးထိမတတ် မြင့်မားလှသော သစ်ပင်ကြီးများနှင့် မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာသို့ ရောက်သော် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကျောက်တုံးဝိညာဉ်ကလန်ရဲ့ ပိုင်နက်က ရှေ့မှာပဲ၊ အဲဒီကောင်လေး အဲဒီမှာရှိလား မပြောတတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ရှိပါစေလို့ မျှော်လင့်ရမှာပဲ။" ဖန်းဝူက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ [အဲဒီကောင်လေးကို လက်ဆောင်တွေပေးဖို့ ငါတို့ နတ်အရှင်သုံးပါး အမောတကောနဲ့ ပြေးထွက်လာတဲ့အကြောင်းသာ သတင်းပြန့်သွားမယ်ဆိုရင် လူရယ်စရာတွေတော့ ဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ]</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ချန်ကွော့သည် နှာခေါင်း တစ်ရှုံ့ရှုံ့လုပ်ရင်းမှ ထူးဆန်းသည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ တစ်ခုခု ခံစားမိလား"</p> <p> </p> <p>"ဘာခံစားမိရမှာလဲ" လွမ်ဖုန်းသည် ချန်ကွော့ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ကွော့က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း သိပ်တော့မသေချာဘူး၊ တစ်မျိုးမျိုးတော့ တစ်မျိုးမျိုးပဲ၊ သတိထား" ရုတ်တရက် ချန်ကွော့၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လွမ်ဖုန်း နောက်သို့ လက်ညှိုးထိုးရင်းမှ အလန့်တကြား အော်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လွမ်ဖုန်းသည်လည်း ထိုအခါမှသာလျှင် တစ်ခုခုအား ခံစားမိသွားခဲ့သည်။ အားကောင်းလှသည့် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်တို့ သူမအနောက်ဘက်ဆီမှ ဖြာထွက်လာနေခဲ့သည်။ ထိုအန္တရာယ် အငွေ့အသက်နှင့် အတူ အလွန်ကိုမှ အားကောင်းလှသော ဆွဲအားတစ်ရပ်သည် သူမအား စတင် ဆွဲယူတော့လေ၏။ လွမ်ဖုန်းမှာ အထိတ်ထိတ်အလန့်လန့်ဖြင့် သူမ၏ အတောင်ပံများကို ဖြန့်ရင်းမှ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အပေါ်သို့ ရောက်ပြီးသည့်နောက် အောက်သို့ ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ အစောပိုင်းက ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာတွင် ဧရာမတွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဘယ်အချိန်ကတည်းကမှန်းမသိ ပေါ်လာလို့ ပေါ်လာနေကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တွင်းနက်ကြီးမှာ ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းစွာ တဝဲလည်လည် လည်ပတ်နေပြီး ထိသမျှအရာ မှန်သမျှကို ဝါးမျိုပစ်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင်လည်း တွင်းနက်ကြီးဆီမှ အလွန်ကိုမှ ထူးဆန်းလှသော တုန်ခါလှိုင်းတစ်ရပ် ဖြာထွက်နေခဲ့၏။ အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာတော့ ထိုတွင်းနက်ကြီးဆီမှ သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်တို့ကို လွမ်ဖုန်း ခံစားမိနေခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။ သူမသည်သာ ထိုတွင်းနက်ကြီးထဲသို့ ဆွဲယူခံလိုက်ရမည်ဆိုလျှင် ကျိန်းသေ ဆိုးရွားသည့် အဆုံးသတ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"လေဟာနယ်နိယာမလား" ဖန်းဝူ၏ အမူအရာ သုန်မှုန်သွားခဲ့သည်။ ထိုစကားကို ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် ဖန်းဝူ အရှေ့တည့်တည့်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ စတင်၍ တွန့်လိမ်လာခဲ့ပြီး အစောပိုင်းက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် တုန်ခါလှိုင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်းဝူ၏ အမူအရာ အပြောင်းအလဲကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း နောက်သို့ လှန်ချလိုက်လေသည်။ ထိုသို့ လုပ်ပြီးပြီးချင်းမှာပင် သူ့မျက်နှာ အထက်ဆီမှ တုန်ခါလှိုင်းတစ်ရပ် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ဖန်းဝူမှာ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေမှ ပွတ်ကာသီကာလေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည့်တိုင် ထိုတုန်ခါလှိုင်းကြောင့် သူ့ဆံပင်အချို့ ပြတ်သွားခဲ့ရလေသည်။ ထို့နောက်တွင် တုန်ခါလှိုင်းသည် ဖန်းဝူအား ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှိနေသော သစ်ပင်များကို တဖုန်းဖုန်း ဖြတ်တောက်ပစ်သွားတော့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် တွင်းနက်ကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ထူးဆန်းလှသည့် အဖျက်စွမ်းအင်တို့မှာလည်း ဘက်ပေါင်းစုံမှ ထွက်ပေါ်လာကုန်ကြလေသည်။ ထိုသို့ဖြင့် မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ကျယ်ဝန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သတ်ဖြတ်ရေးဇုန် တစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နတ်အရှင်သုံးပါးမှာတော့ ထိုဇုန်အတွင်း ပိတ်မိသွားကုန်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကုန်လုံးမှာ အထိတ်ထိတ်အလန့်လန့်ဖြင့် သူတို့၏ ခွန်အားကို အသည်းအသန် လှည့်ပတ်ရင်းမှ မမြင်နိုင်သည့် အသေသတ်တိုက်ကွက်များကို အလူးအလဲ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်အရှင်သုံးပါးမှာ သာမန်လူများ ဟုတ်မနေသည်မှာ ကံကောင်းသွားခဲ့သည်။ နတ်အရှင်သုံးပါးသည် အလွန်ကိုမှ အားကောင်းလှသော သက်ရှိများ ဖြစ်သည့်အလျောက် ထိုတိုက်ခိုက်မှုများမှ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည့်တိုင် အခြားသူများသာဆိုလျှင်တော့ တိုက်ကွက်တစ်သုတ်နှင့်ပင်လျှင် အသက်ပျောက်သွားလောက်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုနေ အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံးသည် ပရမ်းပတာကို ဖြစ်နေပြီး နတ်အရှင်သုံးပါးမှာတော့ အရပ်မျက်နှာများကိုပင် မခွဲခြားနိုင်ကြတော့ဘဲ အလူးအလဲကို ရှောင်တိမ်း ထွက်ပြေးနေကြလေရာ မကြာမီ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး သွားသွားတိုးမိနေကြသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လောကကြီး တစ်ခုလုံးသည် မမြင်နိုင်သည့် လှောင်အိမ်တစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နတ်အရှင်သုံးပါးကို ပိတ်လှောင်ထားသည့်အလား။ နတ်အရှင်သုံးပါး မည်သို့ပင် ကြိုးစားနေစေကာမူ မမြင်နိုင်သည့် အတားအဆီးအား ချိုးဖောက်၍ ထွက်မပြေးနိုင်ခဲ့ပေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နတ်အရှင်သုံးပါး၏ မျက်နှာအထက်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတို့ ထွက်ပေါ်လာကုန်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤလောကကြီးတွင် နတ်အရှင်သုံးပါးထက် ပိုမိုအားကောင်းသည့် လူများ မရှိကြသည် မဟုတ်။ သို့သော်ငြား လူလုံးပင် ထွက်မပြဘဲ သူတို့ သုံးဦးစလုံးကို ယခုကဲ့သို့ ဆော့ကစားနိုင်သည့် လူမျိုး ရှိသည်ဟူသော အချက်ကို နတ်အရှင်သုံးပါး စိတ်ပင်မကူးရဲခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"သူ လုပ်နေတာလား" ချန်ကွော့သည် သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာနေသည့် သေကွင်းသေကွက် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ရင်းမှ အော်မေးလိုက်သည်။ လေဟာနယ်တာအိုသည် လူတိုင်း ကျွမ်းကျင်နိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်နေ့က ရန်ကိုင်သည် ရှေးဟောင်းကုန်းမြေကြီးထဲ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ယခု သူတို့အားလုံးမှာ ထူးဆန်းသည့် လေဟာနယ်စွမ်းအင် တစ်မျိုးကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေကြရသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ယခု သူတို့အား ဤကဲ့သို့ဖြစ်အောင် လုပ်နေသည့်လူမှာ ရန်ကိုင်သာ မဟုတ်ပါက အတော်လေးကိုမှ စဉ်းစားရခက်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုမေးခွန်းကို မေးပြီးသည့် အခါမှသာလျှင် ချန်ကွော့မှာ ရန်ကိုင်သည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုသန်မာလာကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>[လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်တုန်းကသာ သူ့မှာ ဒီလိုခွန်အားမျိုး ရှိခဲ့ရင် ရှီဟွော့ကြောင့် အဲဒီလောက် ဒုက္ခရောက်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး]</p> <p> </p> <p>"သူ ဘယ်မှာလဲ" လွမ်ဖုန်းမှာလည်း အတော်လေးကိုမှ စိတ်ညစ်နေလေသည်။ တိုးဝင်လာနေသည့် လေဟာနယ်နိယာမ တိုက်ခိုက်မှုများကို လုံးဝဥဿုံ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိသည့်အတွက်ကြောင့် သူမ၏ အတောင်ပံမှ အမွေးတောင်နှစ်ချောင်းပင် ကျွတ်သွားခဲ့ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိအခြေအနေမှာ အန္တရာယ်များသည့်ပုံ ပေါက်ပါသော်ငြား နတ်အရှင်သုံးပါး အသက်အန္တရာယ် ရှိလောက်သည့် အခြေအနေမျိုးတော့ မဟုတ်သေးပေ။ လွမ်ဖုန်း နားမလည်နိုင်သည်မှာ ရန်ကိုင်သည် မပြောမဆိုနှင့် သူတို့အား ဘာကြောင့် ယခုကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သလဲ ဆိုသည်ကိုပင်။ [ဒီကောင် ရူးသွားတာလား၊ အရင်နှစ်တွေအတွင်းမှာ သူ ပိုပြီးအားကောင်းလာတယ်ဆိုရင်တောင် နတ်အရှင်သုံးပါးကို သူ့ရန်သူဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့အဆင့်အထိတော့ ရောက်ဦးမှာမဟုတ်သေးဘူး၊ ပြီးတော့ ငါတို့ သူ့ကို သွားရန်စတာမှလည်း မဟုတ်တာ၊ သူ့ ဟင်းလင်းပြင်အစီအရင်လေးကို ဖျက်ဆီးလို့ အခုလိုမျိုးလုပ်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကောင် အရမ်းစိတ်ထားသေးသိမ်ရာ ရောက်သွားပြီ]</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန် အတောအတွင်း ဖန်းဝူမှာတော့ ဘာမျှ ပြန်မပြောခဲ့။ အလေးအနက် အမူအရာဖြင့်သာ သူ့မျက်လုံးတစ်လျှောက် လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းကို ပွတ်ဆွဲချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အော်၍ ပြောလိုက်လေ၏။ "ပွင့်လိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဖန်းဝူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ယခင်နှင့်မတူ လုံးဝကို ကွဲပြားနေခဲ့လေသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေပြီးသည့်နောက် ဖန်းဝူ၏ အမူအရာ အပြောင်းအလဲကြီး ပြောင်းလဲသွားတော့လေ၏။ "မကောင်းတော့ဘူး၊ ဒီနေရာတစ်ခုလုံး ပြိုကျတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန်းဝူတွင် ကောင်းကင်မျက်လုံး စွမ်းအင်တစ်မျိုး ရှိပေသည်။ ထိုကောင်းကင်မျက်လုံးကိုသာ အသက်သွင်းလိုက်မည်ဆိုလျှင် အခြားသူများ မမြင်နိုင်သည့် အရာများကို မြင်လာနိုင်ပေသည်။ ယခု ကောင်းကင်မျက်လုံးကို အသက်သွင်းပြီးသည့် နောက်တွင် သူတို့ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ခါနေကြောင်းကို တွေ့ရှိသွားရသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေသယောင် ထင်ရပါသော်ငြား ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးသည် ကောင်းကင်စိတ်အာရုံဖြင့်ပင်လျှင် အာရုံခံ၍ မရလောက်သော မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည့် အလွန်ကိုမှ သေးငယ်လှသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းလေးများဖြင့် ပြည့်နေလေသည်။ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ကွတ်ကီးတစ်ချပ်အဖြစ် မှတ်ယူလိုက်မည်ဆိုလျှင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ အချိန်မရွေး ကြေမွသွားတော့မည့် ကွတ်ကီးပြားတစ်ချပ် ဖြစ်နေပြီဟု ပြော၍ ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလို ဖီးနစ်ကဲ့သို့သော ငှက်တစ်ကောင် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့လေသည်။ လွမ်ဖုန်းသည် အနက်ရောင်မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်ရင်းမှ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပိတ်ဆို့နေသည့် အတားအဆီးအားလုံးကို ရှင်းကာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ချန်ကွော့သည်လည်း မီတာပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော မွန်းစတားကြီးတစ်ကောင်အသွင်သို့ ပြောင်း၍ လွမ်ဖုန်း အနောက်မှ အနီးကပ် လိုက်သွားခဲ့လေသည်။ ဖန်းဝူမှာတော့ ကောင်းကင်မျက်လုံး စွမ်းအင်ကို သုံးရင်း အန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားကာ သွားလာနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအကြာ၌ နတ်အရှင်သုံးပါးစလုံး အန္တရာယ်များသည့် နေရာမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်။ လွမ်ဖုန်းနှင့် ချန်ကွော့တို့မှာလည်း လူအသွင်သို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်ကြလေသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် သုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ လေးနက်တည်ကြည်နေကြလေ၏။ သူတို့ ရင်ထဲ၌လည်း အကြောက်မပြေသေးပေ။ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုးသည် သူတို့အား အမှန်တကယ်ကို အန္တရာယ်ပေးနိုင်ပေသည်။ ရန်ကိုင်သည်သာ ဤကဲ့သို့ဖြစ်အောင် လုပ်သူဆိုလျှင်တော့ သူတို့အနေဖြင့် သူတို့နှင့် ရန်ကိုင်အကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်သည် ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ မြောက်မြားလှစွာသော တွင်းနက်ကြီးများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ပြီး သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။ အားကောင်းလှသည့် တုန်ခါလှိုင်းများမှာလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ပြိုကျပျက်စီးတော့မည့်နှယ် ဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း အကောင်းပကတိအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲဟ" ချန်ကွော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပြီး ပုပ်သိုးသိုး အမူအရာဖြင့်... "ဒီကောင် သူ့ခွန်အားကို လာထုတ်ပြနေတာလား"</p> <p> </p> <p>ချန်ကွော့မှာ ကောင်းကင်အမိန့်တော်၏ မျိုးဆက်ကို ကြောက်ပါသော်ငြား ရန်ကိုင်ကိုတော့ မကြောက်ပေ။ ရန်ကိုင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အားကိုးနေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>[ကောင်းကင်အမိန့်တော်မျိုးဆက်ရဲ့ အကူအညီမပါဘဲနဲ့ ဧကရာဇ်ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဘာလုပ်နိုင်မှာမလို့လဲ]</p> <p> </p> <p>မူလကတည်းက လွမ်ဖုန်း၊ ဖန်းဝူတို့နှင့် အတူ ဤနေရာသို့ လိုက်လာခဲ့ရသည့်အပေါ် ချန်ကွော့မှာ အတော်လေးကိုမှ စိတ်မကြည်ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုအတွက်ကြောင့် ရန်ကိုင်နှင့် မတွေ့ရသေးခင်မှာပင် ယခုကဲ့သို့ အဖြစ်မျိုးနှင့် ထပ်ကြုံလိုက်ရသော် သူ့စိတ်အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လွမ်ဖုန်းမှာလည်း မှုန်ကုပ်ကုပ် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။ [ဒီကောင်က တကယ်ကို လွန်တာပဲ၊ ဘယ်လိုပြောပြော ငါတို့တွေက နတ်အရှင်တွေပဲကို၊ ငါ သူ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အစီအရင်လေးကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်ဆိုရင်တောင် ငါတို့အပေါ် အခုလိုမျိုး မရိုင်းသင့်ဘူး]</p> <p> </p> <p>ဖန်းဝူကမူ ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်လေ၏။ "ကြည့်ရတာ တမင်တကာ လုပ်တဲ့ပုံမပေါ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဖန်းဝူသည် အစောပိုင်းက အခြေအနေကို သေသေချာချာ သုံးသပ်ကြည့်ခဲ့လေသည်။ သူ သုံးသပ်ကြည့်ရသလောက် သူတို့ဆီသို့ တိုးဝင်လာနေသော တိုက်ခိုက်မှုများမှာ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ပစ်မှတ်ထားခြင်းမရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ရန်ကိုင်သည်သာ သူတို့အား ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြိုးစားနေမည်ဆိုလျှင် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ဤမျှ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တမင်တကာ မဟုတ်ရမှာလဲ" ချန်ကွော့က ဒေါမာန်တကြီးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ သူ သိုင်းပညာရပ်တစ်မျိုးမျိုးကို ကျင့်ကြံနေတာနဲ့တူတယ်" ဖန်းဝူက ပြောလိုက်သည်။ သို့သော်ငြား ထိုကဲ့သို့ ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် သူ့ရင်ထဲ အတော်လေးကိုမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမိလေ၏။ [ဒီကောင် သိုင်းပညာရပ်တစ်မျိုးမျိုးကို ကျင့်ကြံနေတာဆိုရင် အဲဒီသိုင်းပညာရပ်ကို ကောင်းကောင်းမကျွမ်းကျင်သေးဘူးပေါ့၊ မကျွမ်းကျင်သေးဘဲနဲ့တောင် ဒီလောက်အထိ အားကောင်းနေတယ်ဆိုတော့ ကျွမ်းများကျွမ်းကျင်သွားရင် ဘယ်လောက်တောင် အားကောင်းလာမှာလဲ]</p> <p> </p> <p>ဖန်းဝူမှာ ဆက်၍ မတွေးရဲတော့ပေ။ [ဒါကြောင့် ကောင်းကင်အမိန့်တော်ရဲ့ မျိုးဆက်က သူ့ကို ဒီလောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ ဆက်ဆံနေတာကိုး၊ ကြည့်ရတာတော့ ဒီကောင်လည်း သွားရန်စလို့ကောင်းတဲ့ ကောင်မျိုး မဟုတ်ဘူးဘဲ]</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် သူတို့၏ နားထဲ လူတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ "ခင်ဗျားတို့ သုံးဦးစလုံးကို လာမကြိုမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ် ရိုင်းသလိုဖြစ်သွားခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးနော်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသော် နတ်အရှင်သုံးပါးစလုံး၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကုန်ကြလေသည်။ အသံပိုင်ရှင်မှာ ရန်ကိုင်မှန်း သုံးဦးစလုံး သိကြသည်။ ထိုအတွက်ကြောင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးသည့်နောက်တွင် ဖန်းဝူက ပြန်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။ "ရောင်းရင်းရန်၊ အခုလိုမျိုးတွေ လုပ်နေစရာမလိုပါဘူး၊ မဖိတ်ခေါ်ဘဲနဲ့ လာခဲ့မိတဲ့ ငါတို့ဘက်ကတောင် အားနာသင့်တာ"</p> <p> </p> <p>ချန်ကွော့နှင့် လွမ်ဖုန်းတို့၏ မျက်လုံးထဲ အံ့အားသင့်ရိပ်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။ ဖန်းဝူမှ ရန်ကိုင်အပေါ် ခေါ်ဝေါ်ပုံမှာ အနည်းငယ်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေလေပြီ။ နတ်သားရဲများတွင် ကိုယ်ပိုင် မာနတရားများ ရှိကြသည်။ ဧကရာဇ်ပထမအဆင့်သာ ရှိသေးသော လူတစ်ဦးကို နတ်သားရဲတစ်ပါးမှ မည်ကဲ့သို့များ ရောင်းရင်းဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲနေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>"ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ အထဲဝင်လာလိုက်လေ"</p> <p> </p> <p>ဖန်းဝူက ပြုံး၍... "ဒါဆိုရင် လာခဲ့ပြီနော်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လွမ်ဖုန်းနှင့် ချန်ကွော့အား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင် ဖန်းဝူသည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်းဝူမှ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားနေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် ချန်ကွော့နှင့် လွမ်ဖုန်းတို့မှာလည်း သူတို့၏ ဒေါသကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ကြတော့သည်။ နတ်အရှင်သုံးပါးအနက် လွမ်ဖုန်းမှာ အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်ချင်ဖြစ်လိမ့်မည် ဖြစ်ပါသော်ငြား ဖန်းဝူသည် သူတို့သုံးဦးထဲတွင် အပါးနပ်ဆုံးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအကြာ၌ နတ်အရှင်သုံးပါးသည် ကျောက်တုံးဝိညာဉ်ကလန်သားများ နေထိုင်ရာနေရာဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။ ရန်ကိုင်သည် မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသော သစ်ပင်များအလယ်တွင် ရပ်နေရင်းမှ ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဆင်းလာနေကြသော နတ်အရှင်သုံးပါးကို ပြုံးကာ ကြည့်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်တုံးဝိညာဉ်များနှင့် သစ်သားဝိညာဉ်များမှာတော့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင် နေရာအနှံ့တွင် ရှိနေကြပြီး နတ်အရှင်သုံးပါးကို မကြည်ဖြူသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ကျောက်တုံးဝိညာဉ်ကလန်နှင့် နတ်အရှင်သုံးပါးမှာ ယခင်ကတည်းက အချင်းချင်း တည့်ကြသည်မှ မဟုတ်လေဘဲ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်အတွင်း အကြီးအကဲသည် ရန်ကိုင် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သစ်သားဝိညာဉ်ကလန်၏ ခေါင်းဆောင် မူနကမူ အကြီးအကဲ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့လေသည်။ အခြားသော သစ်သားဝိညာဉ်များမှာလည်း သစ်ပင်ထိပ်ဖျားများပေါ်တွင် နေနေကြရင်းမှ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ ရှေ့သို့ ထွက်မလာရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>အောက်သို့ ရောက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် ဖန်းဝူသည် ကျောက်တုံးဝိညာဉ်အကြီးအကဲကို သွားရောက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။ "မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် အကြီးအကဲ၊ အရင်လို အဆင်ပြေပြေနဲ့ ရှိနေတုန်းပါပဲလား"</p> <p> </p> <p>ဖန်းဝူ၏ စကားကြောင့် အကြီးအကဲ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိခဲ့သည်။ သို့တိုင် ချက်ချင်းပင် ပြန်၍ပြောလိုက်လေ၏။ "ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ နတ်အရှင်ရယ်"</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူမှ သူ့အပေါ် ယခုကဲ့သို့ တယဉ်တကျေး ဆက်ဆံနေသည့်အတွက်ကြောင့် အကြီးအကဲအနေဖြင့်လည်း ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း သွားဆက်ဆံနေဖို့ရာ မလိုပေ။ ထိုအပြင် ဤမျှ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာပြီးသည့်နောက် အကြီးအကဲမှာ တိုက်ခိုက်ရသည်ကို မလိုလားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ရောင်းရင်းရန်၊ ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးထဲ ရောက်နေတယ်ကြားလို့၊ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ လာလိုက်မိတာ သူဒီမှာရှိနေမယ်ထင်လို့လေ၊ ကြည့်ရတာ ထင်တာမှန်နေတဲ့ပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်ကမူ ပြုံးသာ ပြုံးနေခဲ့လေသည်။ သို့သော်ငြား သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။ ဖန်းဝူ ဘာကြောင့် သူ့အပေါ် ဤမျှ ရင်းနှီးဖော်ရွေနေရလေသနည်း။ ထိုအပြင် သူကိုယ်တိုင်ကလည်း မွန်းစတားဗိုလ်ချုပ်အား သူကိုယ်တိုင် လွမ်ဖုန်းဆီ၌ အကြွေးလာတောင်းမည်ဟု ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပေလော။ ဘာကြောင့်များ သူလာမည်ကို စောင့်မနေဘဲ သူတို့ဘာသာသူတို့ အရင်ဦးအောင် လာရလေသနည်း။</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်မှာ ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးထဲရှိ မွန်းစတားဘုရင်များ သူ့ကြောင့် မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသလဲဆိုသည်ကို မသိပေ။ သို့သော်ငြား နတ်အရှင်သုံးပါးကမူ သူ့အား မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးထဲ လမ်းပတ်လျှောက်နေမည်ကို ခွင့်ပြုလိမ့်မည်မဟုတ်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ရန်ကိုင်အပေါ်လည်း ဤမျှ ယဉ်ကျေးနေလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝေ့ပတ်မပြောချင်သည့်အတွက်ကြောင့် ရန်ကိုင်သည် လိုရင်းကိုသာ တန်းပြောလိုက်လေသည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ရောက်လာလဲ၊ ကျုပ် သိလို့ရမလား"</p> <p> </p> <p>"အကြောင်းအရင်းတော့ မရှိပါဘူး၊ ဒီအတိုင်း လာလည်တာ" ဖန်းဝူက ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[ခင်ဗျားပြောတာကို ကျုပ်က ယုံရမှာလား] ရန်ကိုင် စိတ်ထဲ သတိချပ်ထားလိုက်လေသည်။ သို့တိုင် ဖော်ဖော်ရွေရွေနှင့် ပြန်၍ ပြောလိုက်၏။ "အဲဒါဆို အရင်ထိုင်လိုက်ကြလေ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် ရန်ကိုင်သည် ယမန်နေ့ညက စားသောက်ပွဲ ကျင်းပခဲ့သည့် သစ်သားစားပွဲဝိုင်းနားတွင် သွားထိုင်လေသည်။ ဖန်းဝူနှင့် အခြားသော နတ်အရှင်များမှာလည်း အလားတူ လိုက်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ မူနမှ လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားဆီမှ သစ်သားဝိညာဉ်များမှာ အသီးများ အရက်များဖြင့်အတူ ဆင်းလာကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဖန်းဝူက ပြုံး၍... "သစ်သားဝိညာဉ်ကလန် အပင်တွေကိုစိုက်တဲ့နေရာမှာ တော်တယ်လို့ ကျုပ်ကြားဖူးတာ ကြာနေပြီ၊ တစ်ခါမှတော့ ကိုယ်တိုင် မမြင်ခဲ့ရဖူးဘူး၊ ကြည့်ရတာ ဒီနေ့တော့ စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ကောင်းကောင်း စားရတော့မယ်နဲ့တူတယ်၊ အခွင့်အရေးရတုန်းလေး ရောင်းရင်းရန်ကိုပါ တစ်ခါတည်း ဂုဏ်ပြုသွားရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save