Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၂၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>"ပြဿနာတစ်ခုတော့ရှိတယ်၊ ဆေးလုံးတောင်ကြားပဲ" လီကျောက်သည် ရန်ကိုင်အား စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြောက်ဘက်နယ်မြေတွင် မဟာဧကရာဇ်ဂိုဏ်း မရှိပေ။ ဆေးလုံးတောင်ကြားသည် မဟာဆေးဧကရာဇ် နေထိုင်သည့် နေရာသာ ဖြစ်လေသည်။ ရှင်းရှင်းပြောရသော် ဆေးလုံးတောင်ကြားမှာ ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်း မဟုတ်။ သို့သော် ရန်ကိုင်သည်သာ မြောက်ဘက်နယ်မြေထဲ ပြဿနာရှာမည်ဆိုလျှင် ဆေးလုံးတောင်ကြားမှ လူများ ဝင်ပါလာနိုင်ပေသည်။ ဆေးလုံးတောင်ကြားမှ လူများသာ ဝင်တားလိုက်မည်ဆိုလျှင်တော့ အခြေအနေမှာ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလျက်... "ငါက မြောက်ဘက်နယ်မြေက ကျင့်ကြံသူတွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မှာမှ မဟုတ်တာ၊ ဒီအတိုင်း ဝင်ငွေလေးဘာလေး နည်းနည်းတိုးအောင် မြို့လေးအချို့ကို အပိုင်သိမ်းရုံပဲ၊ ဆေးလုံးတောင်ကြားက အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဝင်ရှုပ်မှာမလို့လား" ထို့နောက်တွင် ရန်ကိုင်သည် လီကျောက်အား စောင့်ကြည့်လျက် မေးလိုက်လေ၏။ "ရောင်းရင်းလီ၊ မင်းငါ မြောက်ဘက်နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မှာလို့ တွေးနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>လီကျောက်က ဇောချွေးပြန်ပြန်ဖြင့် ပြန်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ ငါ နားလည်မှုလွဲသွားတယ်နဲ့ တူတယ်"</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်မှ မြောက်ဘက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစည်းချင်သည်ဟု ပြောလာစဉ်က ရန်ကိုင် လူသတ်တော့မည်ဟု လီကျောက် ထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ယခုအခါမှသာလျှင် သူနားလည်မှုလွဲသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်မှန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ "မြို့လေးနည်းနည်းပါးပါးကို သိမ်းတာပဲဆိုရင်တော့ ကိစ္စတော့ မရှိလောက်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်သည် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လီကျောက်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "အဲဒီလိုလုပ်ဖို့အတွက် ငါ့ဂုဏ်သတင်းကို အရင်ဆုံး တည်ဆောက်ထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်၊ အာကာယံကောင်းကင်ဂိုဏ်းကတော့ ပထမဦးဆုံး ပစ်မှတ်လုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းပဲ၊ ရောင်းရင်းလီ၊ ငါ့အစား မီချီကို ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်ဆီ လာဖို့ပြောပေးပါလား"</p> <p> </p> <p>လီကျောက်က ခါးသက်သက် အမူအရာဖြင့် ပြုံးလျက်... "ရောင်းရင်းရန်၊ မင်းငါ့ကို လူဆိုးဖြစ်အောင် လုပ်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးလေ၊ မင်းက မီချီနဲ့ ပိုရင်းနှီးနေတာကိုး"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ ငါသူ့ကို ပြောပေးလိုက်မယ်၊ သူဘယ်လိုပြန်ပြောလာမလဲဆိုတာတော့ ငါမသိဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို အသိပေးလိုက်ရုံတင် ရပြီ" ရန်ကိုင်က ပြုံး၍ ဟင်းလင်းပြင်အစီအရင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်လေသည်။ အရောင်တလက်လက် တောက်ပလာပြီးသည့်နောက် ရန်ကိုင်သည် နေရာမှ သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အာကာယံကောင်းကင်ဂိုဏ်းသည် မြောက်ဘက်နယ်မြေ၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းဖြစ်ကာ ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးစီမှ အုပ်ချုပ်နေသော မီးနဂါးနန်းတော် ရေခဲနှလုံးသားတောင်ကြားနှင့် အဆင့်တူတွင်ရှိပေသည်။ ရန်ကိုင်သည် ၎င်း၏ ဂုဏ်သတင်းကို တည်ဆောက်လိုပြီး ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်၏ ခွန်အားကို လူအများသိအောင် လုပ်လိုသည့်အတွက်ကြောင့် သူ့ခွန်အားကို ထုတ်ပြရန်အတွက် သင့်လျော်သည့် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရပေလိမ့်မည်။ ရေခဲနှလုံးသားတောင်ကြားနှင့် မီးနဂါးနန်းတော်တို့မှာ ရန်ကိုင်၏ မဟာမိတ်များဖြစ်ကြသည့်အတွက်ကြောင့် အာကာယံကောင်းကင်ဂိုဏ်းကို ပစ်မှတ်ထားရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှင်းရှင်းပြောရသော် အာကာယံကောင်းကင်ဂိုဏ်းသည် မီးနဂါးနန်းတော်နှင့် အလားတူ အခြေအနေသို့ ရောက်နေလေသည်။ မီးနဂါးနန်းတော်ကဲ့သို့ပင် အာကာယံကောင်းကင်ဂိုဏ်း၌ ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်အား ပေးရန် အကြွေးပေါင်းများစွာ ရှိနေပေသေးသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း ၎င်း၏ အကြွေးကို ပြန်ပေးခဲ့ပါသော်ငြား အကြွေးတစ်ခုလုံးကို ပေးချေဖို့ရာ လိုအပ်နေပေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေခဲ့သလို ရန်ကိုင်မှာလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရာ ရှန်ချင်းလော့ ရွှယ့်ယွယ်တို့နှင့်ပင် စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ တပည့်တစ်သိန်းကျော်အတွက် အရင်းအမြစ်များကို ထောက်ပံ့ပေးခြင်း၊ နေရာစီစဉ်ပေးခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်များကို ပြင်ဆင်ပေးရခြင်းမှာ အလွန်ကိုမှ ကရိကထ များလွန်းလှသည်။ ထိုအရာများကို မဖြေရှင်းနိုင်သေးသရွေ့ ရန်ကိုင်အနေဖြင့် အခြားဘာမျှ လုပ်နိုင်လိမ့်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ရပြီးသည့် နောက်တွင် ဟွာချင်းစီသည် တောင်ဘက်နယ်မြေဆီသို့ ပြန်သွားပြီး ခရမ်းကြယ်စဉ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းမှ အရင်းအမြစ်သိပ်သည်းခြင်းဆေးလုံးပေါင်းများစွာ ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။ ထို့နောက်တွင် ထိုဆေးလုံးများကို တန်ခိုးရှင်ဘုရင် အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများအား ညီတူညီမျှ ခွဲဝေပေးလေ၏။</p> <p> </p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးသည့်နောက်တွင် မီးနဂါးနန်းတော်မှ သင်ကြားပြသပေးမည့် ဆရာအယောက်တစ်ရာ ရောက်လာခဲ့လေသည်။ ရန်ကိုင်သည် ဟွာချင်းစီနှင့် အတူတကွ ဆွေးနွေးပြီးသည့်နောက် ထိုဆရာအယောက်တစ်ရာအား သက်ဆိုင်ရာတောင်အသီးသီးဆီသို့ အဖွဲ့ခွဲပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>တောင်တစ်လုံးချင်းစီတွင်သာ ဆရာတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့မည်ဆိုပါက ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်၏ တပည့်များကို သင်ကြားပေးနိုင်မည့် ဆရာ အရေအတွက် ပိုတိုးလာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>တောင်တစ်လုံးချင်းစီ၏ အရွယ်အစားမှာ မတူညီကြသလို ထိုတောင်ပေါ်တွင် နေထိုင်ကြသည့် တပည့်အရေအတွက်မှာလည်း တူညီခြင်းမရှိကြချေ။ လူအရေအတွက်မှာ အနည်းဆုံး နှစ်ရာမှ အများဆုံး သုံးထောင်လောက် ရှိကြသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် လူအရေအတွက် နည်းသည့် တောင်များသို့ တာဝန်ပေးခံရသည့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ပျော်နေကြချိန် လူများသော တောင်များဆီသို့ ရောက်သွားကြသည့် ကျင့်ကြံသူများမှာတော့ စိတ်ညစ်နေကြလေသည်။ လူသုံးထောင်အား တစ်ယောက်တည်းနှင့် သင်ကြားရမည့်အကြောင်း တွေးလိုက်ရုံဖြင့် မည်သူမဆို သွေးတက်သွားရနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်လကြာပြီးသည့်နောက်တွင် ရန်ကိုင်သည် ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်၏ အဓိကခန်းမထဲရှိ ထိပ်ဆုံးနေရာ၌ ထိုင်နေခဲ့သည်။ မွန်းစတားဘုရင်သုံးပါးနှင့် မန်နေဂျာမှူးဖြစ်သော ဟွာချင်းစီတို့မှာတော့ စားပွဲခုံ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီတွင် ထိုင်နေကြပြီး စင်မြင့်အောက်တွင်မူ မြောက်မြားလှစွာသော လူပေါင်းများစွာ ပြွတ်သိပ်ကျပ်စွာ ရပ်နေကြလေသည်။ ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်တစ်ခုလုံးနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စများအကြောင်းကို ဆွေးနွေးရန်အတွက် ယနေ့တွင်တော့ ခန်းမထဲသို့ လူပေါင်းတစ်ရာကျော် ရောက်နေခဲ့သည်။ ထိုလူများသည် ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်ထဲရှိ တောင်အသီးသီး၏ တောင်သခင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ ထိုလူများအနက် တစ်ဝက်လောက်ကို ရန်ကိုင် မသိပေ။</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်သည် အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ချိန် လူအုပ်ကြီးမှ ပြိုင်တူ ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေသည်။ "မင်္ဂလာပါ နန်းတော်သခင်"</p> <p> </p> <p>လက်ရှိ ရန်ကိုင် အရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် လူများမှာ ရန်ကိုင်၏ အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြလျှင်ဖြစ်ကြ မဖြစ်ကြလျှင် ရန်ကိုင်၏ မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ကြမည်ဆိုလျှင်ပင် သူတို့ကြယ်စီရင်စုထဲမှ ဤနေရာသို့ လာနိုင်ခဲ့ရခြင်းမှာ ရန်ကိုင်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ဖြစ်သလို လက်ရှိအချိန်တွင် သူတို့အားလုံးမှာ ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် နန်းတော်သခင်ဖြစ်သော ရန်ကိုင်အား ယခုကဲ့သို့ တလေးတစားနှင့် ဆက်ဆံသည်မှာ သဘာဝသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်က သူ့လက်ကို ပြန်မြှောက်ပြလိုက်သည်။ လက်ရှိ သူ့အရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရန်ကိုင်မှာ ရယ်ချင်ပက်ကျိ ဖြစ်နေလေ၏။ ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို တည်ထောင်ပြီးသည့်နောက် အခြေအနေမှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ရန်ကိုင် တစ်ခါမျှ ထင်ထားခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ [ပုံမှန်အစည်းအဝေးပွဲလေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ ဒီလောက်အများကြီး လူတွေစုဝေးတာမျိုး အခြား ကြယ်တာရာအစုအဝေးထဲက ဘယ်ဂိုဏ်းမှာမှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်လိုလည်း အခြားဘယ်ဂိုဏ်းကမှ လူများတာမှ မဟုတ်တာ]</p> <p> </p> <p>ဤတွေ့ဆုံပွဲသည် အစည်းအဝေးပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ပြောရပါသော်ငြား ရှင်းရှင်းပြောရသော် ဂိုဏ်းထဲတွင် မည်ကဲ့သို့သော စည်းမျဉ်းများ သတ်မှတ်မည်၊ မည်ကဲ့သို့ နေထိုင်ပြုမူရမည်၊ ဘာတွေ ဆက်လုပ်ရမည်ဆိုသည်ကို သေချာ ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် တွေ့ဆုံပွဲတစ်ခုဖြစ်သည်ဟုသာ ပြော၍ ရပေသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်ထဲ၌ ဂိုဏ်းသားတစ်သိန်းကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည့်အလျောက် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ ချမှသာလျှင် အဆင်ပြေတော့မည်။ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများသာ မရှိပါက ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းလုံး ပြဿနာတက်သွားရနိုင်ပေ၏။ လက်ရှိအချိန်တွင် ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်ထဲ၌ တပည့်များအား ထောက်ပံ့ပေးစရာ ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်များ ရှိနေသေးပါသော်ငြား ထိုကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်များကို ပေးချင်တိုင်း ပေး၍ မရပေ။ တစ်လလျှင် တောင်တစ်လုံးမှ ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ် မည်မျှ ထုတ်ယူနိုင်သလဲဆိုသည်ကို သေချာ ဆုံးဖြတ်ရပေလိမ့်မည်။ ထိုအပြင် ရထားပြီးသားအရင်းအမြစ်များကိုလည်း တပည့်များအား မည်ကဲ့သို့ ပြန်လည်ခွဲဝေရမည်ဆိုသည်ကိုလည်း အသေးစိတ်ကျကျ စဉ်းစားရပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာများမှ လွဲ၍ ဆုလာဘ်များကို ပေးဖို့ရာ စည်းမျဉ်းများပြစ်ဒဏ်များကိုလည်း ပြောသွားပေဦးမည်။ ထိုအကြောင်းအရာများအားလုံးကို ဟွာချင်းစီနှင့် ပိယန်ယုချင်းတို့ နှစ်ဦးဆွေးနွေးထားပြီးသား ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် ယနေ့အချိန်သို့ ရောက်လာသည့်နောက်တွင်တော့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ခန်းမထိပ်တွင် ရပ်၍ စည်းမျဉ်းများကို စတင်ကြေညာလေသည်။ ရောက်ရှိလာကြသော တောင်သခင်များမှာတော့ ကြေညာထားသည့် စည်းမျဉ်းများနှင့် အကြောင်းအရာများကို သေချာပြန်လည်မှတ်သား၍ သက်ဆိုင်ရာတပည့်များအား ပြန်ပြောရပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါမှသာလျှင် တပည့်များမှာ နှိပ်စက်ခံရသည့်အခါမျိုး၊ အနိုင်ကျင့်ခံရသည့်အခါမျိုးတွင် အထက်အရာများကို ပြန်လည် အစီအရင်ခံတင်ပြ၍ တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ပြစ်ဒဏ်များရှိနေသေးသလို ဆုလာဘ်များလည်း ရှိနေပေသေးသည်။ ကျင့်ကြံရာတွင် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသူများ၊ ဂိုဏ်းအပေါ် အကျိုးဆောင်ပေးသူများကိုလည်း ဆုများ ပေးအပ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>နေ့ဝက်မှာ ထိုသို့ဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် တောင်သခင်တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းသည် သက်ဆိုင်ရာ တောင်အသီးသီး၏ အခြေအနေကို ပြန်လည်တင်ပြလေသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လတ်တလော၌ မည်သည့်ပြဿနာမျှမရှိသေးပေ။ တပည့်အားလုံးမှာ ရောက်စဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့်လားမသိ။ အချင်းချင်း ကြင်ကြင်နာနာ ဖော်ဖော်ရွေရွေ ဆက်ဆံနေကြပြီး အများစုမှာတော့ ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်များကို ရရှိပြီးသည့်နောက် တံခါးပိတ်ကျင့်စဉ်ဝင်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ညနေခင်းသို့ ရောက်သည့်အခါ ခန်းမထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်ထွက်သွားကုန်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ဦးသည် ခန်းမထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး လာရောက်အစီအရင်ခံတင်ပြလေ၏။ "မင်္ဂလာပါ နန်းတော်သခင်၊ ဆရာက သူ့ကို လာတွေ့ဖို့ ပြောလိုက်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်သည် သူ့အား စကားလာပြောသည့် လူကို သေသေချာချာ ကြည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျိယင်၏ အကြီးဆုံးတပည့်ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုအတွက်ကြောင့် ချက်ချင်းပဲ အားတက်သွားပြီး ပြန်မေးလိုက်လေ၏။ "ကျိယင် ပြန်ရောက်လာပြီလား"</p> <p> </p> <p>ထိုတပည့်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာက နေ့လယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နန်းတော်သခင် တောင်သခင်တွေနဲ့ တွေ့နေတယ်ကြားလို့ လာမပြောသေးဘဲ အခုအချိန်ထိ စောင့်နေခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>"ငါအခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်" ထိုသို့ပြောပြီးသည့်နောက် ရန်ကိုင်သည် ဆေးလုံးတောင်ဆီသို့ ချက်ချင်းပြေးထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးလုံးတောင်သို့ ရောက်လာပြီး ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသည့်အခါ ကျိယင် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရန်ကိုင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။ "ရောင်းရင်းကျိ"</p> <p> </p> <p>"ရောင်းရင်းရန်၊ ကံကောင်းစွာနဲ့ ငါတို့မျှော်လင့်ချက်ကလေး မပျက်စီးသွားဘူး"</p> <p> </p> <p>ရှနင်းချန်ကို မမြင်စဉ်ကတည်းက ရန်ကိုင် ခန့်မှန်းမိပြီးသားပင်။ ကျိယင် ကိုယ်တိုင်မှ အတည်ပြုလာသည်ကို ကြားသည့်အခါ ရန်ကိုင် ဝမ်းသာသွားတော့လေသည်။ ချက်ချင်းပဲ ကျိယင်အား ပခုံးမှ ဖက်၍ ထိုင်ချစေကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "နင်းချန်ကို တပည့်အဖြစ်လက်ခံမယ်လို့ မဟာဧကရာဇ်က သဘောတူလိုက်လား"</p> <p> </p> <p>ကျိယင်က ပြုံး၍... "သဘောမတူလိုက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင် မျက်နှာအထက်ရှိ အပြုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့လေသည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိယင် ထွက်သွားသည်မှာ တစ်လ မကတော့ပေ။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ရှနင်းချန် ကျိယင်နှင့်အတူ ပါမလာသည်ကို မြင်သည့်အခါ မဟာဆေးဧကရာဇ်သည် ရှနင်းချန်အား တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီဟု ရန်ကိုင် ထင်သွားခဲ့လေသည်။ သို့သော်လည်း ကျိယင်မှ ရှနင်းချန်အား တပည့်အဖြစ် လက်မခံလိုက်ဘူးဟု ပြောလာချိန်တွင်တော့ ရန်ကိုင်မှာ လုံးဝနားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ပျော်နေသည့် အပျော်လေးများသည်ပင်လျှင် ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ကွယ်သွားကုန်တော့လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ရောင်းရင်းရန်၊ ငါပြောတာကို အရင်နားထောင်" ကျိယင်က ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးလျက်... "ဆရာက တပည့်ထပ်ပြီးတော့ လက်မခံတော့ဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ၊ ဒီတော့ သူ့စကားသူ ပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ မဖြစ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်က ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။ "နင်းချန်မှာ ထွတ်မြတ်ဆေးခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လေ၊ မဟာဧကရာဇ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိယင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မရီးမှာ ထွတ်မြတ်ဆေးခန္ဓာကိုယ် ရှိနေလို့ပဲ ဆရာက သူ့ကိုဒီအတိုင်း ထားလိုက်ရင် အလဟဿဖြစ်သွားမှာလို့ ယုံကြည်နေတာ၊ ဒါကြောင့်မရီးကို ဆေးလုံးတောင်ကြားမှာပဲ နေခိုင်းခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါဘာပြောချင်တာလဲ" ရန်ကိုင် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ "ရှနင်းချန်ကို တပည့်အဖြစ် လက်မခံဘူးဆိုရင် ဘာလို့ဆေးလုံးတောင်ကြားမှာ နေခိုင်းရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိယင်က ဆက်၍ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ "ဆရာက အကြီးဆုံးစီနီယာအစ်ကို၊ ဒုတိယစီနီယာအစ်ကိုနဲ့ လေးယောက်မြောက်စီနီယာအစ်မကို အတူပေါင်းပြီးတော့ မရီးကို သင်ပေးစေချင်တယ်၊ မရီး နားမလည်တာ တစ်ခုခုရှိရင် သူ့ကို တိုက်ရိုက်လာပြီး မေးလို့ရတယ်လို့တောင် ပြောထားသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာနဲ့ မရီးအကြားမှာ ဆရာတပည့် ဆက်ဆံရေးတော့ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်က အံ့အားသင့်တကြီးဖြင့် ပြန်မေးလိုက်လေသည်။ "အခုပုံစံက တပည့်အဖြစ်လက်ခံတာနဲ့ ဘာကွာသွားလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ရှနင်းချန်သည် ဆေးလုံးတောင်ကြားထဲ ဆက်နေပြီး မဟာဆေးဧကရာဇ်၏ တပည့်များမှ သူမအား ပူးပေါင်းကာ သင်ကြားပေးပေလိမ့်မည်။ ထိုအပြင် မသိနားမလည်သည်များရှိလျှင် မဟာဧကရာဇ်ကိုပင် တိုက်ရိုက် မေးမြန်းနိုင်ပေသေးသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လေရာ သူမအား တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ခြင်းနှင့် တပည့်အဖြစ် လက်မခံခြင်းမှာ ဘာများကွာပါတော့လေသနည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသော် ကျိယင်က ပြုံး၍ ပြန်ပြောလေသည်။ "ဆရာကြည့်ရတာ အရင်တုန်းက သူပြောခဲ့တဲ့ စကားနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ တော်တော်လေးကို နောင်တရနေတဲ့ပုံပဲ၊ အဲဒီစကားကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြောမိလိုက်တဲ့အပေါ် ပိုပြီးတော့တောင် နောင်တရနေတဲ့ပုံ"</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင် ဝါးလုံးကွဲ အော်ရယ်မောတော့လေသည်။ မဟာဧကရာဇ် ရှနင်းချန်အား တပည့်အဖြစ် လက်မခံခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ့စကားသူပြော၍ ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ အရှက်ရမည်စိုးသည့်အတွက်ကြောင့် ရှနင်းချန်အား တပည့်အဖြစ် လက်မခံခြင်း ဖြစ်မှန်းကို ယခုမှသာ ရန်ကိုင် သိသွားတော့သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ရှနင်းချန်ကဲ့သို့သော လူမျိုးကို မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ငြင်းလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီတော့ ဘာမှစိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး ရောင်းရင်းရန်၊ ဂျူနီယာညီမမှာ သူ့ကိုသင်ပေးမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတွေ၊ စီနီယာအစ်မတွေ ရှိပြီးသား၊ ဒီတော့ ကျိန်းသေ အဆင်ပြေနေလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်က ကျိယင်အားကြည့်၍... "မဟာဧကရာဇ်က ငါ့မိန်းမကို တပည့်အဖြစ်လက်ခံထားတာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသူ့ကို ဂျူနီယာညီမလို့ ခေါ်နေတာ မဟာဧကရာဇ်သာ ကြားသွားရင်"</p> <p> </p> <p>"ကြားသွားပါစေပေါ့" ကျိယင် ဂရုစိုက်မနေတော့ပေ။ သူသည် မဟာဧကရာဇ်၏ ငါးယောက်မြောက်တပည့် ဖြစ်နေလေရာ မဟာဧကရာဇ် ဘာတွေးနေသလဲဆိုသည်ကို မည်ကဲ့သို့များ မသိဘဲနေပါမည်နည်း။ ထိုအပြင် မဟာဧကရာဇ်သည် ပါရမီရှင်များကို နှစ်သက်သည့် လူစားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူ့အနေဖြင့် ရှနင်းချန်အား သူပြောခဲ့သည့် စကားကြောင့် တပည့်အဖြစ် လက်မခံနိုင်ခဲ့ပါသော်ငြား သူမအား သေသေချာချာ သင်ပေးပေလိမ့်မည်။ ရှင်းရှင်းပြောရသော် ရှနင်းချန်မှာ မဟာဆေးဧကရာဇ်၏ တပည့်ဖြစ်သည်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ် မရရှိထားခြင်းသာဖြစ်ပြီး အခြား သူမ ရရှိထားသော အခွင့်အရေးအားလုံးမှာတော့ တပည့်တစ်ဦး ရသင့်ရထိုက်သည့် အခွင့်အရေးများချည်းသာ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်" ရန်ကိုင် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို အားရပါးရဖြင့် တီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုယန်သည် ရေခဲနှလုံးသားတောင်ကြားဆီသို့ ရောက်သွားပြီး တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့ကာ ရှနင်းချန်မှာလည်း ဆေးလုံးတောင်ကြားဆီသို့သွားပြီး အမည်ခံ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။ ပြောရသော် နှစ်ဦးစလုံး၏ ကံကြမ္မာမှာ အတူတူသာဖြစ်လေသည်။ သို့သော်ငြား ထိုအရာမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရပေ။ အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လိုက်သော် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် အသက်မှာ နှိုင်း၍ပင် မရသည် မဟုတ်ပေလော။ [ဂျူနီယာညီမလေး ဖြစ်မယ်ဆိုရင်လည်း ဖြစ်ပါစေတော့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နာမည်ကျော်တဲ့ လူတစ်ယောက်လက်အောက်မှာ လေ့လာရတာ သူတို့အတွက် အများကြီး ပိုပြီးအကျိုးရှိတာပဲ]</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်အတောအတွင်း ရန်ကိုင်မှာတော့ ရှန်ချင်းလော့နှင့် ရွှယ့်ယွယ်တို့အတွက် မည်သည့်နေရာသို့ စီစဉ်ပေးရမလဲဆိုသည်အား မစဉ်းစားတတ်သေးပေ။ ရှန်ချင်းလော့ ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးဆီသို့ မသွားချင်သည့်အတွက်ကြောင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်ထဲတွင် နေ၍ ကျင့်ကြံနေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။ ရှန်ချင်းလော့အဖို့ ဤနေရာတွင် နေနေသည်မှာ ကိစ္စမရှိ။ တကယ်တော့ ဤနေရာတွင် သူမအား သင်ကြားပြသပေးမည့် မွန်းစတာဘုရင်သုံးပါးပင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပေလော။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရွှယ့်ယွယ်မှာမူ သူမဘာသာသူမ လေ့ကျင့်ရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။ ရန်ကိုင်မှာ ကျင့်ကြံရေးခရီးလမ်းတစ်ခုလုံးကို သူဘာသာသူ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပါသော်ငြား လက်ရှိ သူ့အဆင့်မှာ ဧကရာဇ်ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် သူ့အနေဖြင့် အချိန်ရှိလျှင် ရွှယ့်ယွယ်ကို သင်ပေးဖို့ရာ ပြဿနာတော့မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ရန်ကိုင်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဆေးလုံးတောင်တွင် ကျိယင်နှင့် တစ်ခွက်တစ်ဖလား သောက်နေခဲ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အာကာယံကောင်းကင်ဂိုဏ်းသည် မြောက်ဘက်နယ်မြေ၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းများအနက် တစ်ဂိုဏ်းအပါအဝင်ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သော မီချီမှာ ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထက်ကောင်းကင်နန်းတော် ပေါ်လာပြီးချိန်မှ စ၍ မီချီ၏ ဘဝမှာ အလွန်ကိုမှ ခက်ခဲလာခဲ့ရသည်။ မီချီသည် ဂိုဏ်း၏ တစ်နှစ်စာဝင်ငွေ တစ်ဝက်လောက်ကို ထက်ကောင်းကင်နန်းတော်ဆီသို့ နှစ်တိုင်း အပ်နေရပေသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူ့ခမျာ ကျဥ်းထဲကျပ်ထဲသို့ ရောက်ခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် မီးနဂါးနန်းတော်သည်လည်း အလားတူအခြေအနေနှင့် ကြုံနေရပေသည်။ ထို့ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် မီချီအနေဖြင့် ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းပင် သိတော့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ရက်သောနေ့တွင် လီကျောက် သူဆီသို့ ရုတ်တရက် လာလည်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီကျောက်နှင့် မီချီတို့မှာ အသိကျွမ်းဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည့်အတွက်ကြောင့် မီချီမှ လီကျောက်အား ဝမ်းသာအားရဖြင့် သွားရောက်ကြိုဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>မီချီမှာ လီကျောက်အား ဧည့်ခံရန်အတွက် စားသောက်ပွဲပင် ကျင်းပပေးလိုက်ပေသေးသည်။ တစ်ခွက်တစ်ဖလားလောက် သောက်ပြီးသည့်နောက်တွင် လီကျောက်က ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံး၍ ထပြောလိုက်လေသည်။ "တကယ်တော့ ငါတာဝန်တစ်ခုကြောင့် ဒီကိုလာခဲ့တာကွ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် မီချီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။ "တာဝန်၊ ဘာတာဝန်လဲ" လီကျောက်မှာ မီချီကဲ့သို့ပင် ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုအပြင် လီကျောက်မှာ နဂါးသွေးမျိုးဆက်ကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားပေသေးသည်။ ထိုအတွက်ကြောင့် တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုလျှင် မီချီမှာ လီကျောက်၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်လေရာ မည်သူကများ လီကျောက်အား ယခုကဲ့သို့ အမိန့်ပေးခိုင်းစေနိုင်ရပါလေသနည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save