Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သတ်ဖြတ်လိုစိတ် (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>စွမ်းအင်လှံများနှင့် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သည် ရုတ်ခြည်း ငါးခုကွဲထွက်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်လျက် လေဟာနယ်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း စွမ်းအင်လှံများ၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ဘန်း</p> <p>လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ငါးခုတွင် တာအိုစွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသဖြင့် စွမ်းအင်လှံများကို အသာစီးဖြင့် ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်ပြီး တွမ့်မူရှန်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p>တွမ့်မူရှန်းသည် နယ်ရှင်လှံကို မြှောက်၍ ကာကွယ်ထားသည်။ သူ၏လက်မောင်းများ ထုံကျဉ်လာသော်လည်း နယ်ရှင်လှံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ သို့သော်လည်း သူသည် လျင်မြန်စွာပင် အောက်သို့ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ဘုန်း</p> <p>အသက်တစ်ရှိုက်စာအတွင်းမှာပင် တွမ့်မူရှန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူသည် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်များကို အစွမ်းကုန် အံတုတွန်းကန်ထား၏။ အပြာရောင်ကျောက်ပြားခင်းထားသော ကွင်းပြင်သည် ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ လုကျိုးက လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်စအစအနများ လွင့်စဉ်သွားလေသည်။ အခြားသူများလည်း ပျံဝဲလာသော အပိုင်းအစများကို ကာကွယ်ရန် အကာအကွယ်စွမ်းအင်များကို အသီးသီး ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ဤမျှဆိုလျှင် တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အသာစီးရလာသော ကျန်းရှောင်ရော့သည် တိုက်ပွဲကို ဤမျှမြန်မြန် ပြီးဆုံးစေလိုစိတ် မရှိပေ။ ဤအဆင့်လောက် အောင်နိုင်မှုဖြင့် သူ မတင်းတိမ်နိုင်သေး။ သူသည် လက်လျှော့မည့်အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြသော တွမ့်မူရှန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ဂျွတ်</p> <p>နယ်ရှင်လှံ၏ ကိုယ်ထည်သည် ပြင်းထန်သောဖိအားကြောင့် ကွေးညွှတ်သွားသည်။</p> <p>“လောင်စန်း” ယွီကျန့်ဟိုင်က မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် အော်လိုက်မိသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်မှ တပည့်များကလည်း ဟစ်အော်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ပဉ္စမသခင်လေး” လူတိုင်းက လုကျိုးနှင့် ချန်ဖူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ အကြီးအကဲနှစ်ဦးစလုံး၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာထားများမှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း ထင်ရှားနေသဖြင့် အခြားသူများမှာ ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>တွမ့်မူရှန်းမှာမူ ထုံကျဉ်လွန်းသဖြင့် နာကျင်မှုကိုပင် မခံစားရတော့ပေ။</p> <p>“ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေဦးမှာလဲ၊ မင်းမှာ အင်အားမရှိတော့ပါဘူး” ကျန်းရှောင်ရော့က ဆိုသည်။</p> <p>ထိုစဉ် တွမ့်မူရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူသည် နယ်ရှင်လှံ၏ ကိုယ်ထည်ကို အားဖြင့် ပြန်လည်ဖြောင့်တန်းစေလိုက်သည်။ ယင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှောင်ရော့၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူက နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ရှစ်လွှာစည်းတံဆိပ်” ပြီးနောက် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ် သုံးခုကို ထပ်မံထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အခြားငါးခုနှင့် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘုန်း… ဘုန်း… ဘုန်း</p> <p>နယ်ရှင်လှံ ထပ်မံကွေးညွှတ်သွားပြီး တွမ့်မူရှန်း၏ ခြေထောက်များသည် မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။ လက်မောင်းပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ထောင်ထလာပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ဝင်းလက်နေ၏။ သူသည် အရှုံးပေးရန် လုံးဝဆန္ဒမရှိပေ။ သူသည် အံကိုကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နယ်ရှင်လှံကို အားဖြင့် ထပ်မံဖြောင့်တန်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“မင်းက ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ ငါလည်း ယဉ်ကျေးနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ရှစ်လွှာစည်းတံဆိပ် နှစ်ခု”</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့သည် လေပေါ်တွင် ဝဲပျံနေရင်း လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။ ယင်းကို မြင်သောအခါ ချန်ဖူ မျက်မှောင်ကျုံ့သွားပြီး လက်မြှောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လုကျိုးက သူ၏လက်ကို ပြန်ဖိချလိုက်သည်။</p> <p>လုကျိုးက လေသံအတက်အကျမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကြည့်နေလိုက်”</p> <p>ရှစ်လွှာစည်းတံဆိပ်နှစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသည်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများသည် ထိုတိုက်ကွက်၏ ပြင်းအားကို အာရုံခံမိကြသည်။ အကယ်၍ တွမ့်မူရှန်းသာ လက်မလျှော့ပါက သေချာပေါက် အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရသွားပေလိမ့်မည်။ သူတို့ ဝင်ရောက်ကူညီချင်သော်လည်း လုကျိုး၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာထားကြောင့် လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>ဘုန်း</p> <p>လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်များ ကျရောက်လာချိန်တွင် တွမ့်မူရှန်း ညည်းတွားလိုက်ရပြီး သူ၏ခြေထောက်များမှာ မြေကြီးထဲသို့ ပေဝက်ခန့် နစ်ဝင်သွားသည်။ နယ်ရှင်လှံမှာ ထပ်မံကွေးညွှတ်သွားပြန်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှံကိုယ်ထည်ပေါ်ရှိ နဂါးရစ်ပတ်ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပြင်းထန်စွာ ဝင်းလက်လာပြီး လှံကျိုးတော့မည့် အရိပ်အယောင် ပြလာသည်။</p> <p>“ဖယ်စမ်း” တွမ့်မူရှန်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်မောင်းပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင်နဂါးများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် နယ်ရှင်လှံကို ချက်ချင်းပြန်ဖြောင့်တန်းစေပြီး ရှစ်လွှာစည်းတံဆိပ်များကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။</p> <p>အလစ်အငိုက်မိသွားသော ကျန်းရှောင်ရော့သည် ခရမ်းရောင်နဂါးနှစ်ကောင်၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားရသည်။ “မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူလား”</p> <p>ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ တပည့်များကလည်း တညီတညွတ်တည်း အာမေဋိတ်ပြုလိုက်ကြသည်။</p> <p>“သူက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူလား”</p> <p>တွမ့်မူရှန်းသည် မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ စွမ်းအင်လှံများ လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခရမ်းရောင်နဂါးနှစ်ကောင်သည် အဆတစ်ထောင်မက ကြီးထွားလာပြီး လေထုတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထိုအခြေအနေဖြင့် တွမ့်မူရှန်းသည် ကျန်းရှောင်ရော့ကို ပြင်းထန်စွာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ တပည့်များမှာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြရသည်။ တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ... သူက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူပါ”</p> <p>ချန်ဖူလည်း အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လုကျိုး၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ လုကျိုးက ဤအချက်ကို သိထားပြီးဖြစ်မည်ဟု နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“မလှုပ်နဲ့”</p> <p>၎င်းကြောင့် ချန်ဖူ၏ တပည့်များမှာ တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေစဉ် ကျန်းရှောင်ရော့က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက တကယ်ပဲ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေတာလား”</p> <p>“မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူဆိုတာ ဘာလဲ” တွမ့်မူရှန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့သည် တွမ့်မူရှန်း၏ ပတ်လည်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်ပွားများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်</p> <p>တွမ့်မူရှန်း၏ စွမ်းအင်လှံများသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံထွက်သွားသည်။ သူ လှံကို ထိုးသွင်းလိုက်လေ ပိုမိုများပြားသော စွမ်းအင်လှံများ ပေါ်လာလေဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စွမ်းအင်လှံများဖြင့် စက်ဝိုင်းပုံ နယ်ပယ်ငယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏လက်မောင်းများသည် မရပ်မနား လှုပ်ရှားနေပြီး ခရမ်းရောင်နဂါးများမှာ သူ့ပတ်လည်တွင် ပျံသန်းနေကြသည်။</p> <p>“ဆရာသခင်လား” ချန်ဖူက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “သူက တာအိုစွမ်းအားနဲ့ လေဟာနယ်နိယာမကို လှံနဲ့ ပေါင်းစပ်လှုံ့ဆော်လိုက်တာလား။ ထူးခြားလိုက်တဲ့ ဆရာသခင်ပါလား”</p> <p>ချန်ဖူ၏ အသံဆုံးသည်နှင့်...</p> <p>ဘုန်း</p> <p>မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ စွမ်းအင်လှံများသည် တစ်စုံတစ်ရာနှင့် တိုက်မိသွားပုံရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပုံရိပ်ပွားများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ထိုးကျလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ဘုန်း</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့ သွေးအန်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ လူတိုင်း တံတွေးမျိုချလိုက်မိကြ၏။ တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားပုံရသည်။</p> <p>တွမ့်မူရှန်းသည် ကျန်းရှောင်ရော့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူသည် နယ်ရှင်လှံကို အောက်သို့စိုက်ကိုင်ထားပြီး လဲကျနေသော ကျန်းရှောင်ရော့ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခရမ်းရောင်နဂါးများသည် သူ၏လက်မောင်းများဆီသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ယိုယွင်းတိုက်စားခြင်း စွမ်းအင်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူက ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ထပ်လုပ်ဦးမယ်”</p> <p>ဘန်း</p> <p>တွမ့်မူရှန်းသည် နယ်ရှင်လှံကို မြေပြင်ပေါ် စိုက်ချလိုက်သည်။ တိုက်ပွဲက အရမ်းကျေနပ်စရာကောင်းနေသဖြင့် သူ မဝသေးပေ။ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ တပည့်များမှာမူ တွေးတောကာ စိုးရိမ်နေကြသည်။</p> <p>“ဒီလူက သူ့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>တွမ့်မူရှန်းသည် ကျန်းရှောင်ရော့၏ ခေတ္တပေါ်လာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့် ဒေါသထွက်နေသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်... ထစမ်း၊ ငါနဲ့ ဆက်တိုက်စမ်း”</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့မှာမူ မထနိုင်တော့ပေ။ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သွေးစများ မြင်တွေ့နေရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လုကျိုးက လေသံအတက်အကျမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တော်လောက်ပြီ”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် တွမ့်မူရှန်း၏ ဒေါသများ ချက်ချင်းပြေပျောက်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ရှစ်စွင်း”</p> <p>“ဆုတ်တော့” လုကျိုးက လက်ဝေ့ယမ်းလျက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့” တွမ့်မူရှန်းသည် နယ်ရှင်လှံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>တွမ့်မူရှန်း နောက်လှည့်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းရှောင်ရော့သည် ရုတ်တရက် ခုန်ထလာသည်။ လေဟာနယ်မှာ အေးခဲသွား၏။ အေးစက်သော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ကျန်းရှောင်ရော့၏လက်မှ ပျံထွက်လာပြီး သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ မရှုံးသေးဘူး”</p> <p>ဝှစ်</p> <p>တွမ့်မူရှန်းသည် ကျောပြင်တစ်လျှောက် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း တုံ့ပြန်ရန် အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>“ပြီးသွားပြီ...”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လုကျိုး၏ လျစ်လျူရှုသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “မင်းကများ ရာရာစစ”</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်သော ရွှေရောင်လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်တစ်ခု ပျံထွက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းရှောင်ရော့ကို လွင့်စဉ်သွားစေတော့သည်။</p> <p>ဘန်း</p> <p>ကျန်းရှောင်ရော့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>“၀ူရှစ်တိ”</p> <p>“လောင်ဝူ” ချန်ဖူ၏ တပည့်အချို့က ကျန်းရှောင်ရော့ကို ဖမ်းရန် ပြေးထွက်လာကြသည်။</p> <p>“ငါတို့ ဒါကို သည်းခံနိုင်ပေမဲ့ သည်းမခံဘူးကွာ။ မင်းတို့က ယှဉ်ပြိုင်ချင်တယ်ဆိုတော့ ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့။ အားနည်းတဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်ရတာ ဘာများ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလို့လဲ”</p> <p>ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်</p> <p>ချန်ဖူ၏ တပည့်ဆယ်ဦးမှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန် စည်းလုံးနေကြသည်။ ဟွားယင်၊ လျန်ယွီဖုန်းနှင့် ယွင်ထုန်းရှောင်တို့သည် မူလက ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခု သူတို့၏ ၀ူရှစ်တိ ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် လက်ပိုက်ကြည့်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် အခြားသူများကလည်း မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသဖြင့် သူတို့လည်း လိုက်ပါသွားရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p>ချန်ဖူက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တော်ကြတော့” ပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးတော့သည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် ချန်ဖူ၏အသံမှာ ဆူညံသံများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။</p> <p>ဝူး</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လုကျိုးသည် တွမ့်မူရှန်း၏ နောက်၌ ပေါ်လာပြီး လက်ဝါးကို အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လေသံအတက်အကျမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေကြတယ်”</p> <p>ဘုန်း</p> <p>ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်မှ လူတိုင်းသည် ရွှေရောင်စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားကြပြီး ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။ တိုက်ကွက် တစ်ကွက်တည်းဖြင့် လုကျိုးက ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save