BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">ခွန်အားပြသခြင်း ၁</h2>

“ဝူရှစ်ရှိုးက ဒီကိစ္စမှာ တကယ်မှားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့မွေးဖွားဇယားချပ်သုံးခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာက ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ သူက တာ့ဟန်ရဲ့ထောက်တိုင်တွေထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဆရာသခင်တစ်ပါးပဲ။ သူက တာ့ဟန်ရဲ့ဆရာသခင်ခုနစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်။ သူ့ရဲ့မွေးဖွားဇယားချပ်သုံးခုကိုဖျက်ဆီးပြီး သူ့ကို သုံးရက်အတွင်းပြန်လည်ဖွဲ့တည်ခွင့်တားမြစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ကိုသတ်တာနဲ့မခြားတော့ဘူး”

“ကျန်းရှောင်ရော့ မြန်မြန်ထပြီး ဆရာ့ကိုကန်တော့ပြီး ဝန်ချတောင်းပန်လိုက်။ မင်းရဲ့အမှားကို ဝန်ခံပြီး မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက တတိယသခင်လေးကို တောင်းပန်လိုက်” ဟွားယင်က ပြောလိုက်၏။ တပည့်ကြီးလေးယောက်အနေဖြင့် သူ၏စကားသံက ယခုအချိန်၌ မိုးခြိမ်းသံပမာပင်။

ထိုစဉ် ကျန်းရှောင်ရော့၏စိတ်ခံစားချက်များက ရှုပ်ထွေးနေသည်။ အတိတ်တုန်းက သူအမှားလုပ်မိသည့်အချိန်၌ သူ၏ဆရာက သူ့ကိုဝေဖန်ပြစ်တင်ကာ သူ့ကိုသင်ပြပေးမည်။ အလွန်ဆုံးမှ သူ့ကိုတုတ်ဖြင့်ရိုက်နှက်ရုံသာရှိမည်။ သူ၏ဆရာက အပြင်လူအတွက် မွေးဖွားဇယားချပ်သုံးခုကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ သူ အင်မတန် မတရားခံရသလို ခံစားရပြီး ဒေါသထွက်သွားလေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ ရှေ့သို့တိုးသွားလျက် ဒူးထောက်ကာအစွန်းနားရောက်ချိန်၌ သူ တောင်းပန်လိုက်၏။

“ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်ဆရာ။ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဆရာ အခုအမှားသိပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”

ချန်ဖုသည် ကျန်းရှောင်ရော့ကို ကြည့်လိုက်၏။ အတိတ်တုန်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အဆင်ပြေနေချိန်၌ သူ၏ခွန်အားတို့ဖြင့် သူ၏တပည့်ကိုထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။ သို့သော် ယခုသူက အချိန်စေ့ခါနီးပြီဖြစ်ရာ မည်သူကများ သူ၏တပည့်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်မည်နည်း။ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ကျရှုံးသွားတာကို မလိုချင်ပေ။ တာ့ဟန်ကို ဖရိုဖရဲမဖြစ်ချင်ပေ။ ဆိုရလျှင် သူ၏တပည့်များက ကသောင်းကနင်းဖြစ်မှုများ ဆောင်ယူလာမှန်း သိနေ၏။ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်က ဤထာဝရ အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းခြင်းကို ခံစားရမှာကို သူ မလိုချင်ပေ။

ကျန်းရှောင်ရော့က ကန်တော့ပြီး သူ၏အမှားများကို ဝန်ခံနေစဉ် ချန်ဖုက ငြိမ်သက်စွာကြည့်နေလေ၏။

ထိုစဉ် ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်အပြင်ဖက်ရှိ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ ခမ်းနားထည်ဝါသော အသံတစ်သံရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

“မဟာသူတော်စင်ချန် ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ”

ကျန်သည့်သူများက ခေါင်းမော့လိုက်ကြသည်။

ချန်ဖုက မော့တောင်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်၏။ “ဝေ့ချန်လား”

ဝေဟင်ထဲ၌ ရထားလုံးပျံက ပျံဝဲနေသည်။ ကျင့်ကြံသူများနှင့်စစ်သည်တစ်စုက ရထားလုံးပျံကို ဝိုင်းထားကြလေ၏။ ထိုစဉ် ချန်ဖု၏လက်ထောက်က ဦးညွှတ်လျက်ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့က တော်ဝင်ခုံရုံးကပါ”

ချန်ဖုက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ဒီရောက်နေပြီဆိုတော့ ဆင်းလာခိုင်းလိုက်”

ချန်ဖုသည် မဟာလေဟာနယ်ဧကရာဇ်ကြောင့် ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန်ရပြီးချိန်မှစပြီး တော်ဝင်ခုံရုံးမှလူများသည် သူ့အခြေအနေအကြောင်း မေးမြန်းနေခဲ့သည်။‌ တော်ဝင်ခုံရုံးသည် အစတုန်းက သူ ဒဏ်ရာရထားကြောင်း မည်သို့ရှာတွေ့သွားသည်မသိ။ အဆုံးကျ မဟာလေဟာနယ်မှလူတို့သည် သွေးထိုးရန်အတွက် သတင်းပေါက်ကြားစေခဲ့တာဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

မဟာလေဟာနယ်သည် နယ်မြေကိုးခု၏ရေးရာကို ဝင်စွက်ဖက်တာရှားသည်။ သို့သော် ယခုအခေါက်၌ မဟာလေဟာနယ်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလာ၏။ စည်းမျဉ်းဟုခေါ်သည့်အရာများက အစောတည်းက ယူဆောင်ခံရပြီးဖြစ်သည်။

ချန်ဖုသည် ပြည်သူပြည်သားများ ဒုက္ခမခံရအောင် ကာကွယ်ရန်အတွက် တာ့ဟန်၏အရေးကိစ္စများကို ဂရုတစိုက်ဖြေရှင်းရမည်မှန်း သိနေသည်။ လွန်ခဲ့သည့်အနှစ် ၂၀အတွင်း သူသည် သူ၏လက်ထောက်ကို လုကျိုးအား နေရာအနှံ့ရှာဖွေခိုင်းခဲ့သည်။ ကြိုးစားပမ်းစားအားစိုက်ထုတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လုကျိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ နယ်မြေကိုးခုလုံး၌ လုကျိုးသာလျှင် ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်နှင့် တာ့ဟန်အား လာမည့်ကပ်ဘေးကို ကျော်သွားအောင် ကူညီပေးနိုင်သူဖြစ်၏။ ထိုစဉ် ဟွားယင်က ပြောလိုက်၏။ “ဒီကို မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေ ဖိတ်ဖို့မလိုဘူး”

ဟွားယင်၏အသံ ပေါ်ထွက်လာပြီးသည်နှင့် ရထားလုံးပျံထဲမှ သက်ဆိုင်ရာလူနှစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာပြီး လေ့ကျင့်ရေးခန်းမရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ခမ်းနားထည်ဝါသည့်လူရွယ်နှစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးချပ်ဝတ်များ ဝတ်ဆင်ထား၏။ ဘယ်ဖက်တစ်ယောက်သည် အနည်းငယ် ပိုရင့်ကျက်ပုံပေါ်ပြီး ညာဖက်တစ်ယောက်က အနည်းငယ်ပိုငယ်ရွယ်၏။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တရွယ်တည်းဖြစ်နေပုံပေါ်သည်။ လူငယ်နှစ်ယောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလေ့လာပြီး အခြေအနေကို ခြုံငုံသုံးသပ်လိုက်၏။ သူသည် ကွဲအက်နေသောမြေပြင်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ကျန်းရှောင်ရော့ကို မြင်သောအခါ ချန်ဖုကို ဦးညွှတ်လျက်ပြောလိုက်သည်။

“နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ် မဟာသူတော်စင်ချန်”

ချန်ဖုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဝေ့ချန်း၊ စုပျယ်”

ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်သည် ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်မှမဟုတ်သည့် တာ့ဟန်၌ရှိသည့် ဆရာသခင်နှစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ချန်ဖုက နှုတ်ခွန်းဆက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်၏ ကျန်သည့်တပည့်များကို အနည်းငယ်ဦးညွှတ်လိုက်၏။ ပြီးနောက် သူသည် ညာဖက်ခြမ်းရှိတပည့်တစ်ယောက်ကို ဦးညွှတ်တော့မည့်အချိန်၌ သူတို့ကလှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး”

လုကျိုးက လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ဖု၏တပည့်များထဲမှ တစ်ယောက်သည် တာ့ဟန်၏ ဧကရာဇ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အချက်ကို သူ မေ့လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ အစကနေအဆုံးထိ ဧကရာဇ်သည် အလွန်သိုသိုသိပ်သိပ်နေကာ ဆရာသိပ်မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်နေလေ၏။

လုကျိုးသည် သူ့ကို သတိမထားခဲ့ပေ။

ယခုတာ့ဟန်၏ဧကရာဇ်ကို ထပ်ကြည့်မိချိန်၌ တဖက်လူသည် မရိုးရှင်းဟု တွေးမိသည်။ တဖက်လူက စိတ်ရှည်သီးခံပုံပေါ်ပြီး မည်သို့သိုသိုသိပ်သိပ်နေရမည်ဆိုတာကို သိသည်။

ထို့အပြင် တာ့ဟန်၏ဧကရာဇ်သည် သူ၏တပည့်များနှင့်ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပြုမူပုံမပေါ်။ သို့သော် အစောတုန်းက သူသည် ကျန်းရှောင်ရော့အတွက် စကားမပြောပေးဘဲ ဒူးထောက်ရုံသာထောက်ခဲ့သည်။

“ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်မှာ ဧကရာဇ်မရှိဘူး” တာ့ဟန်၏ဧကရာဇ်လျိုကျန်းက ပြောလိုက်၏။

ဝေ့ချန်းနှင့် စုပျယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲတွင် လူ့လောကရှိအဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိမ်အဆင့်သည် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

ဝေ့ချန်းနှင့်စုပျယ်သည် ဆရာသခင်များဖြစ်၏။ တာ့ဟန်တွင် သူတို့က လျိုကျန်းနှင့်တူညီသည်။

တာ့ဟန်တွင် အင်အားအကြီးဆုံးနှင့်လွှမ်းမိုးအနိုင်ဆုံးလူမှာ ချန်ဖုဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် လုကျိုးက နောက်ဆုံး၌ ပြောလိုက်တော့သည်။ “တာ့ဟန်ရဲ့ဧကရာဇ်လား”

ချန်ဖုက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအကြောင်း အစောတည်းက ခင်ဗျား သိသင့်တယ်”

“တာ့ဟန်ရဲ့ကြီးမြတ်လိုက်တဲ့ ဧကရာဇ်ပဲ” လုကျိုးက လေသံအတက်အကျမရှိပြောလိုက်သည်။

လျိုကျန်းက ရှေ့တိုးလာကာ လုကျိုးကို ပြောလိုက်၏။ “ဒီမှာ ဧကရာဇ်မရှိဘူး။ ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ရှိတယ်။ ချန်းပေ့ ဒီကိစ္စကို ကျော်သွားပေးဖို့မျှော်လင့်ပါတယ်” လျိုကျန်းက အလွန်ဟန်ဆောင်ကောင်းလှသည်ဟု လုကျိုး တွေးမိသွားသည်။

ချန်ဖုက ပြောလိုက်၏။ “လောကကြီးရဲ့ဘေးကင်းမှုနဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုအတွက် သူ့ကိုတပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာ။ ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်က အကူအညီနဲ့ တာ့ဟန်က လူတွေက ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေထိုင်စားသောက်နိုင်လိမ့်မယ်။ စုပျယ် ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ကို ဘာလို့ရောက်လာတာလဲ”

စုပျယ်က ပြောလိုက်၏။ “သူတော်စင်ချန် နေမကောင်းဘူးကြားလို့ လာလည်တာပါ။ ဒါ့အပြင် အရှင်မင်းကြီးက ဆောင်းဦးနှင်းစက်တောင်ထဲ ရောက်နေတာကြာပါပြီ။ တိုင်းပြည်က သူ့ရဲ့အုပ်စိုးသူ တရက်တောင်မရှိလို့ မရပါဘူး”

ချန်ဖုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဒီကိစ္စအပြင် ဘာရှိသေးလဲ”

လာလည်ခြင်းသည် တစ်ခုသောအကြောင်းအရင်းမဖြစ်တန်ရာ။ ဆိုရလျှင် ဆရာသခင်နှစ်ပါးက ဧကရာဇ်ကို ခေါ်ရန် အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာရသနည်း။

စုပျယ်က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျန်းရှောင်ရော့ကို သက်ညှာပေးဖို့ သူတော်စင်ချန်ကို ပြောချင်ပါတယ်”

“အကြောင်းအရင်းက” ချန်ဖုက မေးလိုက်၏။ အစ၌ သူသည် အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ကျန်းရှောင်ရော့ကို အပြစ်ပေးဖို့ တုန့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် စုပျယ်၏စကားများကို ကြားပြီး သူသည် သူ၏တပည့်ကို သက်ညှာပေးချင်စိတ်မရှိတော့ပေ။

***

Book List